Πέμπτη 22 Μαρτίου 2018
Με τα παιδιά της θύελλας- Θέμος Κορνάρος
Δουλειά μέχρι θανάτου γιατί ζούμε περισσότερο...
Δουλειά μέχρι θανάτου γιατί ζούμε περισσότερο...
Το δρόμο για σύνταξη στα 70 χρόνια στη χώρα μας, ανοίγει έκθεση της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας.
Συγκεκριμένα, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα στρώνει το χαλί για αύξηση στα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης, καθώς η έκθεσή της αναφέρει ότι Γερμανία, Ελλάδα και Ιταλία είναι στην κορυφή της λίστας με τις χώρες που θα έχουν σημαντικό πρόβλημα στο συνταξιοδοτικό.
Καθώς εκτιμάται ότι η αύξηση του μέσου όρους ζωής του πληθυσμού προκαλεί αύξηση στο κόστος λειτουργίας του Ασφαλιστικού Συστήματος μιας χώρας, για να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα της γήρανσης, προτείνεται η αύξηση στα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης στα 70 χρόνια.
Σύμφωνα με την έκθεση, προβλέπεται ότι μέχρι το 2070 θα αντιστοιχούν 63 συνταξιούχοι σε κάθε 100 εργαζόμενους, γεγονός που σημαίνει ότι θα είναι αδύνατη η καταβολή συντάξεων.
Σύμφωνα με τους αναλυτές, το 2070 θα παρουσιάσει η χώρα μας ένα από τους υψηλότερα ποσοστά εξάρτησης ηλικιωμένων από τον πληθυσμό που βρίσκεται σε παραγωγική ηλικία.
Ενώ σήμερα, η αναλογία βρίσκεται στο 33%, ήτοι σε 100 άτομα ηλικίας από 15 έως 64 ετών, αντιστοιχούν 33 συνταξιούχοι, το 2070 η αναλογία αυτή θα εκτιναχθεί στο 63% και συνεπώς για κάθε εκατό ανθρώπους που είναι σε παραγωγική ηλικία για εργασία (15 έως 64 ετών) θα υπάρχουν 63 άτομα ηλικίας από 65 ετών και άνω.
Μόνον η Πορτογαλία προβλέπεται ότι θα έχει χειρότερη αναλογία από την Ελλάδα το 2070, ενώ παρόμοια προβλήματα με τη χώρα μας εκτιμάται πως θα έχουν η Κύπρος και η Γερμανία. Για το σύνολο της Ευρωζώνης, εκτιμάται ότι το 2070 θα υπάρχουν 52 ηλικιωμένοι ανά 100 Ευρωπαίους σε ηλικία εργασίας, τη στιγμή που το 2016 η αντίστοιχη αναλογία ήταν μόλις 30%.
Αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα το όριο είναι στα 67 για πλήρη σύνταξη και τα 62 έτη για την πρόωρη.
Μια πιθανή αύξηση θα πάει το όριο για την πλήρη σύνταξη στα 70, κάποιοι αναφέρουν τα 70 και 10 μήνες, ενώ ίσως υπάρξει και πλήρης κατάργηση των πρόωρων συνταξιοδοτήσεων ή μεγάλη αύξηση του ορίου (πέντε ή και περισσότερα έτη).
Οι όποιες αλλαγές δεν αφορούν στο 2070, το αντίθετο, υπολογίζεται ότι θα πρέπει να γίνουν μέσα στα επόμενα 10 χρόνια, γεγονός που σημαίνει ότι αφορούν όλους τους εργαζόμενους που σήμερα είναι κάτω από τα 60.
Η "φιλανθρωπία" των πλουσίων ενταγμένη στην κοινωνική πολιτική της κυβέρνησης
«Κοινωνική ευθύνη... »
Μνημείο αποθέωσης των «προσφορών» και των «πράξεων κοινωνικής ευθύνης» από ομίλους και ιδρύματα του μεγάλου κεφαλαίου, οι οποίες τάχα δεν αποσκοπούν στο «κέρδος με όρους αγοράς» αλλά στο «κοινωνικό όφελος», ήταν η χτεσινή ομιλία του πρωθυπουργού Αλ. Τσίπρα κατά τη διάρκεια της τελετής υπογραφής μνημονίου συνεργασίας με το ίδρυμα «Σταύρος Νιάρχος» για την «αναβάθμιση και ενίσχυση της Υγείας».
Την ίδια ώρα που η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, πιάνοντας το «νήμα» από τους προκατόχους της, κλιμακώνει την πολιτική εμπορευματοποίησης της Υγείας, την πολιτική που απαλλάσσει όλο και περισσότερο το αστικό κράτος από το «κόστος» της υγειονομικής περίθαλψης των εργαζομένων και του λαού, επιχειρεί συγχρόνως να καλλιεργήσει στη συνείδηση του λαού την απάτη ότι η κάλυψη των στοιχειωδών αναγκών του μπορεί να έρθει από τις χορηγίες και τις φιλανθρωπίες του κεφαλαίου.
Στην πραγματικότητα, πατώντας πάνω στις συνέπειες από την πολιτική της εμπορευματοποίησης, στις τεράστιες ελλείψεις που υπάρχουν σε ασθενοφόρα, ιατροτεχνολογικό εξοπλισμό και κτιριακές υποδομές, επιχειρηματικοί όμιλοι και τα ιδρύματά τους εισχωρούν με τον έναν ή με τον άλλο τρόπο στο χώρο της Υγείας, προσδίδοντας... «κοινωνικό πρόσημο» στην πολιτική που διευκολύνει την κερδοφόρα δράση πάνω στις πιο βασικές λαϊκές ανάγκες, όπως η Υγεία.
Καθόλου τυχαία, σε αυτήν την προπαγανδιστική προσπάθεια έσπευσε να συνδράμει με δήλωσή του και ο πρόεδρος της ΝΔ, Κυρ. Μητσοτάκης. Χαρακτηριστικά, σε πλήρη αντιστοιχία με την αναφορά του Αλ. Τσίπρα ότι η προσφορά του ιδρύματος «Νιάρχου» είναι «πολύ μεγάλη και ουσιαστική βοήθεια στην προσπάθειά μας να ανασυγκροτήσουμε το δημόσιο σύστημα Υγείας», ο Κυρ. Μητσοτάκης ανέφερε ότι «το ελληνικό κράτος αποκτά πλέον έναν πολύτιμο αρωγό στην προσπάθεια να αναβαθμιστούν οι υποδομές δημόσιας Υγείας σε πολλές περιοχές της χώρας»...
Τετάρτη 21 Μαρτίου 2018
Οταν η Ερευνα και η Καινοτομία είναι στα χέρια των καπιταλιστών...
«Τα πανεπιστήμια είναι από τους κύριους επιστημονικούς μοχλούς για την ανάπτυξη», «βρίσκονται στην πρώτη γραμμή για την παραγωγική ανόρθωση της χώρας», «με μεγάλες επιστημονικές δυνατότητες που ξεπερνούν τα όρια της Ελλάδας».
Αυτά και άλλα πολλά ακούγονται μέσα στα πανεπιστημιακά ιδρύματα, τόσο από καθηγητές - ιδιαίτερα όταν δημοσιεύονται οι γνωστές διεθνείς αξιολογήσεις - όσο και από στελέχη επιχειρήσεων, που συχνά - πυκνά εμφανίζονται στις σχολές. Χαρακτηριστικό παράδειγμα οι εκδηλώσεις για τα 180 χρόνια του ΕΜΠ, στις οποίες καθηγητές και στελέχη εταιρειών παρουσίασαν λίγο - πολύ κάθε σχολή ως «την πιο σπουδαία σχολή ανάπτυξης»,αναπαράγοντας ιδεολογήματα όπως ότι «την έξοδο από το τέλμα θα δώσουν οι μηχανικοί, όπως έγινε στην 3η βιομηχανική επανάσταση».
Είναι πραγματικότητα πως η επιστήμη και η τεχνολογία αναπτύσσονται ραγδαία στο πλαίσιο του καπιταλισμού, η προώθηση και αξιοποίησή τους παίζει σπουδαίο ρόλο στην καπιταλιστική παραγωγή, αποτελώντας κρίσιμο παράγοντα και στη διεθνή κούρσα των αγορών. Οχι τυχαία, η «προσέλκυση καινοτόμων επενδύσεων»προβάλλεται από τους επιχειρηματικούς ομίλους ως ένας από τους «κεντρικούς αναπτυξιακούς στόχους»1.
Στο πλαίσιο αυτό, η μεγαλύτερη και πιο άμεση σύνδεση των σχολών, της Ερευνας και Καινοτομίας με τις ανάγκες των επιχειρήσεων διαπερνάει την πολιτική της κυβέρνησης και της ΕΕ, όπως φάνηκε και σε πρόσφατο κείμενο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής με θέμα «Επενδύοντας στην έξυπνη, καινοτόμο και βιώσιμη βιομηχανία. Μια ανανεωμένη στρατηγική για τη βιομηχανική πολιτική της ΕΕ»2. Γι' αυτό η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ μεταξύ άλλων προχωρά στη δημιουργία ταμείου χρηματοδότησης της Ερευνας (το λεγόμενο uni.fund), προωθεί την εμπορευματοποίησή της, ενώ συνολικά προσδένει όλο και περισσότερο τα πανεπιστήμια με τις ανάγκες της αγοράς, όπως με τον τελευταίο νόμο για τα ΑΕΙ και την ίδρυση του Πανεπιστημίου Δυτικής Αττικής.
Οταν οι επιχειρήσεις κατευθύνουν την Ερευνα
Με ποιον τρόπο όμως συνδέονται σήμερα τα πανεπιστήμια, η Ερευνα - Καινοτομία με την παραγωγή; Αν κοιτάξουμε καλύτερα θα δούμε:
-- Παρά τις σύγχρονες δυνατότητες, η Ερευνα στρέφεται κυρίως σε εκείνες τις δραστηριότητες που προσφέρουν μέγιστο κέρδος στους καπιταλιστές, υποτιμάται ή και καθυστερεί η ανάπτυξη τομέων που δεν αποδίδουν επαρκή κέρδη. Ερευνητικοί τομείς που αφορούν σοβαρές κοινωνικές ανάγκες, όπως η προστασία από πλημμύρες, σεισμούς, η υγιεινή και ασφάλεια στους χώρους δουλειάς, μπαίνουν σε δεύτερη μοίρα.
-- Η δίψα των καπιταλιστών για κέρδος δεν υπολογίζει τις πιθανές συνέπειες στον άνθρωπο ή το περιβάλλον από την αξιοποίηση νέων τεχνολογιών. Ορισμένα χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι: Η γενετική μηχανική με τα μεταλλαγμένα προϊόντα, φάρμακα με απρόβλεπτες παρενέργειες, η νανοτεχνολογία που έχει ενσωματωθεί σε διάφορα προϊόντα χωρίς τους απαραίτητους ελέγχους3.
-- Στο πλαίσιο του αδυσώπητου'παγκόσμιου ανταγωνισμού, τεράστιες δαπάνες κατευθύνονται στην Ερευνα για τον εκσυγχρονισμό όπλων στην υπηρεσία ιμπεριαλιστικών σχεδιασμών. Το 2017, μόνο οι ΗΠΑ δαπάνησαν περισσότερα από 70 δισ. δολάρια στη σχετική έρευνα, με εμπλοκή ελληνικών πανεπιστημιακών ή ερευνητικών ιδρυμάτων, όπως η έρευνα του ΙΤΕ για το Πολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ4 και η συνεργασία του ΠΑΜΑΚ με το ΝΑΤΟ.
-- Η κούρσα για το πρόσθετο κέρδος ανάμεσα στους επιχειρηματικούς ομίλους θέτει εμπόδια στην ίδια τη διαδικασία της Ερευνας, που απαιτεί συνεργασία. Στο ίδιο αντικείμενο μπορεί να εργάζονται διαφορετικές ερευνητικές ομάδες, αλλά μεταξύ τους να κρατούν απόλυτη μυστικότητα. Η όποια πατέντα περνάει βασικά στα χέρια μεγάλων επιχειρήσεων, που έχουν άλλωστε τη δυνατότητα να τη χρηματοδοτούν.
Σε αυτό το φόντο...
Οι νέοι επιστήμονες και το έργο τους «εγκλωβίζονται» στις ανάγκες των καπιταλιστών για κέρδη
Σε εκθέσεις των καπιταλιστών5 αλλά και μέσα στα πανεπιστήμια τονίζεται η ανάγκη «να απελευθερωθούν οι δυνατότητες των ατόμων, η δημιουργικότητα και η προσωπική τους πρωτοβουλία», οι εργαζόμενοι να αποκτούν «ικανότητες σύνθεσης» για να συνδέουν καλύτερα τις γνώσεις τους με τα «θέλω» των επιχειρήσεων. Την ίδια ώρα, όμως, ακούμε για «υπερβάλλοντα προσόντα», ακόμα και για μείωση των γενικών μαθημάτων στα προγράμματα σπουδών. Πολλοί νέοι, μάλιστα, με ιδιαίτερη αγάπη σε ένα επιστημονικό αντικείμενο, καταλήγουν να επιλέγουν σχολή ανάλογα με την τσέπη τους ή πετιούνται ουσιαστικά εκτός σπουδών, όπως οι χιλιάδες μη μετεγγραφέντες φοιτητές.
Το ίδιο το περιεχόμενο των πανεπιστημιακών σπουδών και ερευνών περιορίζεται, δεν αναπτύσσεται όπως θα μπορούσε, λόγω της διαρκούς προσαρμογής του στις ανάγκες της αγοράς. Σημαντικό μέρος της Ερευνας που γίνεται μέσα στα πανεπιστήμια κατευθύνεται - περισσότερο ή λιγότερο άμεσα - από τις επιχειρήσεις, που την αξιοποιούν για να «διαφοροποιηθούν» από τους ανταγωνιστές τους. Πρώτα «βλέπουν» μια τεχνολογία που υπόσχεται κέρδη και μετά αναθέτουν σε επιστήμονες την ανάπτυξή της με σκοπό την εμπορική αξιοποίηση. Ετσι βλέπουμε ερευνητικά προγράμματα στα πανεπιστήμια με απευθείας χρηματοδότηση από μια επιχείρηση ή κρατικά και διακρατικά όργανα6, που μπαίνουν «μπροστά» για να εξασφαλίσουν την ανταγωνιστικότητα ολόκληρων κλάδων.
Τα τελευταία χρόνια προβάλλεται ως διέξοδος η ίδρυση start-up επιχειρήσεων, με τον ίδιο τον Τσίπρα να επισκέπτεται το Impact hub Athens τον Αύγουστο του 2017 κ.ά. Στην πραγματικότητα, όμως, για αυτές τις επιχειρήσεις το περιβάλλον δεν είναι τόσο «φιλικό» όσο προπαγανδίζεται. Οι «νεοφυείς» επιχειρήσεις καλούνται να λειτουργήσουν στο πλαίσιο του σκληρού ανταγωνισμού, σε κόντρα με μεγάλες εταιρείες κάθε κλάδου, με πολυεθνικά μονοπώλια που αναπτύσσονται σε διεθνή κλίμακα, αξιοποιώντας με άλλους όρους πρώτα και κύρια το χαμηλότερο εργατικό «κόστος» σε διάφορες χώρες, όπως συμβαίνει με τις εταιρείες Πληροφορικής στην Ινδία. Επενδυτικά ταμεία και μονοπώλια «σπέρνουν» start-up επιχειρήσεις ή τις αφήνουν να «καρπίσουν», για να «θερίσουν» στη συνέχεια αυτές που υπόσχονται μεγάλα κέρδη, έχοντας έτσι αποφύγει το σχετικό ρίσκο και τις αντίστοιχες ζημίες. Το συντριπτικά μεγάλο μέρος των start-up επιχειρήσεων αποτυγχάνουν, ενσωματώνονται στις επιχειρήσεις που τις χρηματοδοτούν ή συγχωνεύονται και εξαγοράζονται από μεγαθήρια του κλάδου τους. Τρανό παράδειγμα το Ισραήλ, κράτος που έχει βαφτιστεί «Start-up Nation», καθώς εκεί ιδρύεται μια start-up κάθε 8 ώρες, μόνο όμως το 4% με 6% αυτών τελικά θα πετύχει7.
Τεχνολογία και επιστημονική γνώση στα χέρια των καπιταλιστών γίνονται κατάρα για την κοινωνία
Τελικά, από την Καινοτομία και πρωτοπόρα Ερευνα μπορούν να κερδίσουν όλοι;
Σύμφωνα με τον ΣΕΒ, «ο τομέας της βιομηχανίας και ειδικότερα της μεταποίησης (...) παρέχει σταθερές και ποιοτικές θέσεις εργασίας, αποτελεί τη βάση της εξωστρέφειας (...), μετατρέπει την καινοτομία σε επιχειρηματικότητα».
Η αλήθεια είναι, όμως, ότι η «ευλογία» της τεχνολογίας και της επιστημονικής γνώσης στα χέρια των καπιταλιστών γίνεται «κατάρα» για την κοινωνία. Οι νέες τεχνολογίες εισάγονται στην παραγωγή με κριτήριο το καπιταλιστικό κέρδος, με αποτέλεσμα να φέρνουν δεινά στους εργαζόμενους, αντί για οφέλη. Οι ίδιοι οι καπιταλιστές εκτιμούν8 ότι η λεγόμενη «4η βιομηχανική επανάσταση» (η εισαγωγή νέων τεχνολογιών αυτοματοποίησης και ρομποτικής στη βιομηχανία) θα συνοδευτεί από απώλεια εκατομμυρίων θέσεων εργασίας σε όλο τον κόσμο, άνοδο της εντατικοποίησης της εργασίας. Ακόμα και σε κράτη που κατέχουν ηγετικές θέσεις στην αξιοποίηση της νέας τεχνολογίας στην παραγωγή και δεν βρίσκονται στη φάση της κρίσης, όπως η Βρετανία, η Γερμανία, οι ΗΠΑ, η ανισότητα στα εισοδήματα αυξάνεται ραγδαία, είναι «πρώτες» στη μερική απασχόληση και την «ευελιξία». Χαρακτηριστικό παράδειγμα και εδώ στην Ελλάδα για το «φωτεινό μέλλον» που φέρνουν τα γενναία προγράμματα έρευνας και ανάπτυξης είναι η φαρμακοβιομηχανία, όπου οι κερδοφόρες και εξαγωγικές πολυεθνικές εταιρείες απέλυσαν χιλιάδες εργαζόμενους το 2017, ενώ ο λαός χρυσοπληρώνει το Φάρμακο.
Την ίδια ώρα, ο παραπάνω στρεβλός, «παράλογος» τρόπος αξιοποίησης της κοινωνικής γνώσης και των επιτευγμάτων «κόβει» τα πόδια των ίδιων των καπιταλιστών, οξύνει τα αδιέξοδά τους, αφού στο μεταξύ τους ανταγωνισμό εξωθούνται σε επιλογές που περιορίζουν σχετικά το εργατικό δυναμικό που αξιοποιούν, περιορίζουν δηλαδή την ίδια τους την πηγή του πλούτου, τον εργαζόμενο άνθρωπο.
Ηδη σήμερα η Ερευνα, όπως και η παραγωγή, είναι σε μεγάλο βαθμό κοινωνική, βρίσκεται όμως «στα χέρια» λίγων. Ηδη σήμερα οι επιστημονικές κατακτήσεις δεν είναι προϊόν της δουλειάς ενός μεμονωμένου επιστήμονα που μόνος αναζητεί την ιδέα που θα «πουλήσει». Οι μεγαλύτερες ανακαλύψεις - εφευρέσεις είναι προϊόν εκτεταμένης συνεργασίας και σχεδίου, με μπροστάρη πολλές φορές το αστικό κράτος, με τυπικά παραδείγματα τις ανακαλύψεις του CERN αλλά και του ίδιου του ίντερνετ. Τα τεράστια επιτεύγματα της πρώτης σοσιαλιστικής κοινωνίας, της ΕΣΣΔ, και σε αυτούς τους τομείς δείχνουν το δρόμο. Η εργατική εξουσία είναι η μόνη που μπορεί να απελευθερώσει την επιστήμη και καινοτομία από τη μέγγενη του κέρδους. Να την αναπτύσσει αλματωδώς στη βάση της κοινωνικής ιδιοκτησίας, να τη συνδέει με την παραγωγή με ανώτερο, άμεσο και ορθολογικό τρόπο, στη βάση του κεντρικού, επιστημονικού, πανεθνικού σχεδιασμού, για την κάλυψη των αναγκών της κοινωνίας.
ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ - ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:
1. [1]Κοινή δήλωση για το «Εθνικό Αναπτυξιακό Σχέδιο» της Οικονομικής και Κοινωνικής Επιτροπής (ΟΚΕ). Την ΟΚΕ συναπαρτίζουν οι «κοινωνικοί εταίροι», δηλαδή οι ηγεσίες ΓΣΕΕ - ΑΔΕΔΥ και οι εκπρόσωποι των εργοδοτικών οργανώσεων.
2[1]. Κείμενο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, 13-09-2017 [COM (2017) 479 final]. Βλ. και «Ριζοσπάστης» 11-11-2017, «Μέτρα ενίσχυσης των ευρωπαϊκών μονοπωλίων στον παγκόσμιο ανταγωνισμό» στο τετρασέλιδο «Διεθνή & Οικονομία».
3. [1]https://www.rizospastis.gr/story.do?id=4652805
4. [1]https://www.forth.gr/index_main.php?l=g&c=28&i=1178
5[1]. Βλ. ενδεικτικά «Ριζοσπάστης» 24/1/18 σελ. 14
6[1]. Ιδιαίτερα με τα «γενναία» ευρωπαϊκά ερευνητικά προγράμματα.
7. [1]http://www.globes.co.il/en/ article-ivc-reversexit-only-4 -of-israeli-start-ups- succeed-1001004686, https://www.haaretz.com/ israel-news/business /for-every-mobileye- 600-israeli- start-ups-crash- 1.5450822
8[1]. The Future of Jobs: http://www3.weforum.org/docs/WEF_Future_of_Jobs.pdf, σελ. 13
Τρίτη 20 Μαρτίου 2018
Ανδρ. Ξανθός: Προέχουν οι δημοσιονομικοί στόχοι και όχι οι ανάγκες της Υγείας
Στο όνομα των «δημοσιονομικών στόχων» συνεχίζει την επίθεση η κυβέρνηση
Τη συνέχιση της επίθεσης στο δικαίωμα των εργαζομένων για μόνιμη και σταθερή δουλειά, όπως και στο δικαίωμα του λαού να απολαμβάνει ένα σύστημα Υγείας αποκλειστικά δημόσιο και δωρεάν, υψηλών προδιαγραφών, ήρθε να επιβεβαιώσει ο υπουργός Υγείας, Ανδ. Ξανθός, κατά τη χτεσινή συνάντησή του με το ΔΣ της Ενωσης Ιατρών Νοσοκομείων Αθηνών - Πειραιά (ΕΙΝΑΠ).
Στο επίκεντρο της συνάντησης ήταν η απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας (ΣτΕ) για το ειδικό μισθολόγιο των γιατρών, ωστόσο στο τραπέζι τέθηκαν πολλά ακόμα από τα οξυμένα προβλήματα των εργαζομένων στα νοσοκομεία.
Σε σχέση με το μισθολόγιο και την απόφαση του ΣτΕ, ο υπουργός είπε ότι δεν τίθεται θέμα για άμεση επαναφορά των μισθών, περιοριζόμενος να παραδεχτεί ανέξοδα ότι η περικοπή των μισθών είναι δραματική. Παράλληλα, υποστήριξε ότι δεν μπορεί να υπάρχει τροποποίηση του κρατικού προϋπολογισμού για το 2018, ενώ ισχυρίστηκε πως η κυβέρνηση σε συνεννόηση με το υπουργείο Οικονομικών θα δώσει από το ματωμένο πλεόνασμα του 2018 μια μικρή εφάπαξ «βοήθεια» στους νοσοκομειακούς γιατρούς... Για την αναπροσαρμογή του απαράδεκτου ωρομίσθιου των εφημεριών,είπε ότι δεν μπορεί να υπάρξει μέσα στο 2018 καμία παρέμβαση κι όλες οι μισθολογικές ανάγκες θα... συζητηθούν στον προϋπολογισμό του 2019, «τηρώντας πάντα τους δημοσιονομικούς στόχους»...
Σε ό,τι αφορά τους επικουρικούς, ήταν κατηγορηματικός, λέγοντας ότι θα απολυθούν. Επιχείρησε μάλιστα να αντισταθμίσει το γεγονός των χιλιάδων απολύσεων με τις νέες προκηρύξεις (800 συνολικά) μόνιμου ιατρικού προσωπικού μέσα στο πρώτο εξάμηνο του 2018, εκ των οποίων, όπως είπε, οι 400 θα αφορούν την Πρωτοβάθμια Φροντίδα Υγείας και τα Κέντρα Υγείας, εκφράζοντας την «ελπίδα» ότι οι προσλήψεις θα ολοκληρωθούν στο τέλος του έτους. Παράλληλα, ισχυρίστηκε ότι υπάρχει δυσκολία στην έγκριση κονδυλίων που θα αφορούν την προκήρυξη μόνιμων θέσεων για το λοιπό προσωπικό.
Μάλιστα, πέταξε το «μπαλάκι» στα νοσοκομεία, ισχυριζόμενος ότι μπορούν να μεταφέρουν από κωδικό σε κωδικό τμήματα του προϋπολογισμού τους για να προγραμματίσουν την πρόσληψη επικουρικών μέσα σε 15 μέρες, δηλώνοντας ταυτόχρονα «άγνοια» για το γεγονός ότι πολλά νοσοκομεία δεν διαθέτουν κονδύλια, αλλά ακόμη κι εκεί που γίνεται αναπλήρωση, γίνεται μετά από μήνες.
Σχετικά με το οξύτατο πρόβλημα που δημιουργεί η απόλυση 400 νοσηλευτών που είχαν προσληφθεί μέσω ΚΕΕΛΠΝΟ και υπηρετούν σε Μονάδες Εντατικής Θεραπείας και Μονάδες Θεραπείας Νεογνών, είπε ότι η αντικατάστασή τους θα είναι ισόποση από επικουρικούς...
Παράλληλα, ανέφερε ότι ο νόμος για την εφαρμογή του νέου ωραρίου των γιατρών είναι σε αναστολή και ανακοίνωσε πως μετά το Πάσχα θα φέρει πολυνομοσχέδιο, το οποίο θα περιλαμβάνει το νέο πλαίσιο Οργανισμών των νοσοκομείων, νέο πλαίσιο των ΥΠΕ και τη χωροταξία τους, διευκρινίζοντας βέβαια ότι οι νέοι οργανισμοί δεν θα προβλέπουν ριζική επαναφορά πριν τις συγχωνεύσεις νοσοκομείων, καθώς κάτι τέτοιο συνιστά «αναίρεση μνημονιακού νόμου»...
Κυριακή 18 Μαρτίου 2018
Γερμανία: τα αντιστρόφως ανάλογα ποσά.
Σε ανοδική πορεία η φτώχεια, πλήττοντας εκατομμύρια εργαζόμενους, συνταξιούχους, άνεργους
Η αυξανόμενη φτώχεια στη Γερμανία, την ισχυρότερη οικονομία της Ευρώπης, έχει έρθει στο προσκήνιο με αφορμή δύο πρόσφατα γεγονότα. Πριν από μερικές βδομάδες η «τράπεζα τροφίμων» στην πόλη Εσσεν ανακοίνωσε πως θα αποκλείονται όσοι δεν έχουν γερμανικό διαβατήριο, καθώς οι πρόσφυγες και μετανάστες που προσέρχονται για ένα πιάτο φαΐ είναι πλέον συντριπτική πλειοψηφία, με αποτέλεσμα να μένουν εκτός πολλές γερμανικές οικογένειες (κυρίως μονογονεϊκές, πολύτεκνοι, άνεργοι, χαμηλοσυνταξιούχοι κ.λπ.). Τελικά η απόφαση αυτή ανακλήθηκε, μετά από τις αντιδράσεις που ξέσπασαν.
Στον απόηχο αυτού του συμβάντος, ήρθε και η κυνική δήλωση του νέου υπουργού Υγείας, Γενς Σπαν (CDU) στη νέα κυβέρνηση μεγάλου συνασπισμού με τους Σοσιαλδημοκράτες: «Ακόμα και αν δεν υπήρχαν τα συσσίτια, κανείς δεν θα έπρεπε να πεινάει στη Γερμανία. Με τα προνοιακά επιδόματα Hartz IV (Χαρτζ 4) καθένας έχει αυτά που χρειάζεται για να ζήσει».
Στη Γερμανία εκατομμύρια άνθρωποι καλούνται να ζήσουν με λιγότερα από το όριο της φτώχειας(περίπου στα 900 ευρώ το μήνα) και μάλιστα ακόμη και με 400 ευρώ το μήνα, όταν το κόστος ζωής είναι πολλαπλάσιο. Σε αυτούς δεν ανήκουν μόνο οι 4,3 εκατ. άποροι - ικανοί προς εργασία - που παίρνουν «Χαρτζ 4», αλλά και εκατομμύρια εργαζόμενοι με μερική απασχόληση ή μίνι τζομπς (mini jobs), οι χαμηλόμισθοι και χαμηλοσυνταξιούχοι.
Αυτή η πραγματικότητα αναδεικνύει την αντιστρόφως ανάλογη κατάσταση για τα λαϊκά στρώματα: Ενώ η καπιταλιστική γερμανική οικονομία γνωρίζει επίπεδα ανάπτυξης - ρεκόρ και χαρακτηρίζεται από τη μεγαλύτερη «ευημερία» των τελευταίων δέκα χρόνων, με χαμηλή ανεργία, υψηλό εμπορικό πλεόνασμα και τεράστιο πλεόνασμα στον προϋπολογισμό (περίπου 35 δισ. ευρώ το 2017), αντίστοιχα η φτώχεια βρίσκεται σε τροχιά ανόδου το ίδιο διάστημα.
Η ανεργία μειώνεται, η φτώχεια αυξάνεται
Οπως παρατηρεί στην εφημερίδα «Frankfurter Allgemeine Zeitung» ο καθηγητής κοινωνιολογίας στο ερευνητικό κέντρο (SOCIUM) του Πανεπιστημίου της Βρέμης, Ολαφ Γκρο - Ζάμπεργκ,«η φτώχεια έχει αυξηθεί σαφώς στη Γερμανία, ιδιαίτερα από τα τέλη της δεκαετίας του '90 έως τα μέσα της δεκαετίας του 2000. Και από το 2005 και μετά συνέχισε να αυξάνεται, αν και ελαφρώς».
Ο ίδιος υπογραμμίζει πως παρότι η ανεργία άρχισε να μειώνεται με γοργούς ρυθμούς από το 2005 μέχρι σήμερα - όπου τα ποσοστά απασχόλησης έχουν φτάσει σε επίπεδα ρεκόρ - δεν υπήρξε καμία αντιστροφή στην ανοδική πορεία της φτώχειας. «Στατιστικά, το μεγαλύτερο μέρος της αύξησης της φτώχειας (περίπου 40% με 50%) εξηγείται στην πραγματικότητα από την κατάσταση των μισθών και από την αύξηση των χαμηλόμισθων.Παρά την απότομη μείωση της ανεργίας (σ.σ. στο 5,7% σήμερα), οι μισθολογικές ανισότητες υφίστανται και έχουν να κάνουν με το υψηλό ποσοστό των mini jobs και άλλων ελαστικών μορφών απασχόλησης», σημειώνει.
Ενδεικτικά, το 2017 4,7 εκατ. εργαζόμενοι ήταν με mini jobs (ημιαπασχόληση, συχνά ανασφάλιστοι), με μισθό στα 450 ευρώ. Αλλα 2,7 εκατ. εργαζόμενοι είχαν μια mini job σαν συμπληρωματική δουλειά, δηλαδή έχουν τουλάχιστον δύο εργοδότες και εργάζονται ακόμη και 50 - 60 ώρες τη βδομάδα για να τα βγάλουν πέρα.
Ο Ζάμπεργκ προσθέτει πως αυτοί που κινδυνεύουν περισσότερο από τη φτώχεια είναι οι μονογονεϊκές οικογένειες, οι ανειδίκευτοι εργαζόμενοι και οι μετανάστες. Επίσης οι νέοι ενήλικες, που βρίσκονται στην αρχή του επαγγελματικού τους βίου, βρίσκονται πάνω από το μέσο όρο στα ποσοστά φτώχειας. Ενδεικτικά, περίπου 1 εκατ. ηλικιωμένοι 65 - 74 ετών εργάζονται, είτε συμπληρωματικά με τη σύνταξη, είτε επειδή δεν παίρνουν καν σύνταξη. Ανάμεσα στις πιο ευάλωτες στη φτώχεια κοινωνικές ομάδες είναι και οι μονογονεϊκές οικογένειες, που ανέρχονται στα 2,7 εκατ., με τις μισές να πρέπει να ζήσουν με λιγότερα από 1.100 ευρώ το μήνα.
Ακόμη και τα ψίχουλα «ενοχλούν»
Η καπιταλιστική ανάπτυξη και η ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας των επιχειρήσεων έχουν εκτοξεύσει τον αριθμό των εργαζομένων με ελαστικές μορφές απασχόλησης, οι μισθοί είτε παραμένουν καθηλωμένοι, είτε αυξάνονται λιγότερο σε σχέση με το κόστος ζωής, οι συντάξεις έχουν πάρει τον κατήφορο και ιδιαίτερα όσοι δεν έχουν ιδιωτική ασφάλιση, συμπληρωματικά με την κρατική, δεν μπορούν να τα βγάλουν πέρα.
Καθόλου τυχαία, λοιπόν, η νέα κυβέρνηση μεγάλου συνασπισμού (CDU/CSU και SPD) επιδιώκει στην κυβερνητική συμφωνία να δώσει έναν τόνο «ενίσχυσης της κοινωνικής συνοχής», ενώ η ίδια η καγκελάριος, Αγκελα Μέρκελ, μίλησε πρόσφατα για «ευημερία» που πρέπει «να πηγαίνει σε όλους». Βέβαια η κυβερνητική συμφωνία προβλέπει δεκάδες δισ. ευρώ να δοθούν ποικιλοτρόπως στους επιχειρηματικούς ομίλους και ελάχιστα ψίχουλα για ορισμένες μόνο κοινωνικές ομάδες.
Ομως ακόμη και αυτές οι «παροχές» - κοροϊδία αντιμετωπίζονται εχθρικά από τις βιομηχανικές και εργοδοτικές ενώσεις. Στον τελευταίο διάλογο κορυφής της γερμανικής οικονομίας, στο Μόναχο την προηγούμενη βδομάδα, εξέφρασαν τα παράπονά τους για το «υψηλό κόστος» του μεγάλου συνασπισμού και απαίτησαν ακόμη περισσότερη «ευελιξία» στην αγορά εργασίας και σημαντικά χαμηλότερο μη μισθολογικό «κόστος» από αυτό που ήδη έχει υποσχεθεί η νέα κυβέρνηση. Με κάθε αφορμή, οι βιομήχανοι, οι μεγαλέμποροι και οι μεγαλοεργοδότες τονίζουν πως για να συνεχιστεί η καλή πορεία της γερμανικής οικονομίας και να παραμείνει στην κορυφή της ΕΕ, οι «μεταρρυθμίσεις» θα πρέπει να είναι μόνιμο στοιχείο κάθε κυβέρνησης και να αποκλείονται οι οποιεσδήποτε παροχές.
Πάντως και το κυβερνητικό πρόγραμμα, που αποσκοπεί στην ανταγωνιστικότητα και κερδοφορία του μεγάλου κεφαλαίου με ένταση της εκμετάλλευσης των λαϊκών στρωμάτων, δεν μπορεί παρά να αναπαράγει τις συνθήκες φτώχειας για αυτά. Αφού η αιτία της βρίσκεται στην ίδια την καπιταλιστική εκμετάλλευση, τις σχέσεις παραγωγής, το ύψος των μισθών, στην εμπορευματοποίηση βασικών αγαθών όπως η στέγη, η Υγεία, η Παιδεία.
Τα επιδόματα «ξεγυμνώματος»
«Η Γερμανία έχει ένα από τα καλύτερα συστήματα Κοινωνικής Πρόνοιας», τόνισε ο χριστιανοδημοκράτης υπουργός Υγείας, Γ. Σπαν, υπονοώντας πως τα συσσίτια και τα κοινωνικά παντοπωλεία είναι περιττά. Οι «τράπεζες τροφίμων» στη Γερμανία έχουν σχεδόν διπλασιαστεί την τελευταία 10ετία. Το 2005 δεν ήταν ούτε 500 και το 2017 ανέρχονται σε 934 σε όλη τη χώρα, με περίπου 2.000 κοινωνικά παντοπωλεία και ιατρεία, τα οποία επισκέπτονται μεσοσταθμικά 1,5 εκατ. άνθρωποι κάθε χρόνο. Πάνω από τους μισούς (53%) είναι ενήλικες σε παραγωγική ηλικία (άνεργοι και εργαζόμενοι), περίπου 1 στους 4 (23%) είναι παιδιά και έφηβοι και 1 στους 4 (23%) είναι συνταξιούχοι.
Ας δούμε τι ισχύει για το «Hartz IV», που καθιερώθηκε το 2003 από την κυβέρνηση συνασπισμού Σοσιαλδημοκρατών - Πρασίνων με καγκελάριο τον Γκέρχαρντ Σρέντερ και σήμανε το ραγδαίο ξήλωμα του γερμανικού «κοινωνικού κράτους». Το «Hartz IV» είναι ουσιαστικά ένα «ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα», που δίνεται σε απόρους ικανούς προς εργασία ή εργαζόμενους που απασχολούνται για ελάχιστες ώρες (έως και 15 τη βδομάδα), με αποτέλεσμα να μην μπορούν να ζήσουν μόνο από τη δουλειά τους, ή ακόμη και σε συνταξιούχους με πολύ μικρή σύνταξη.
Ενδεικτικά: Ενα μεμονωμένο άτομο ή ένας γονιός που μεγαλώνει μόνος του παιδιά δικαιούται 415 ευρώ το μήνα. Τα ζευγάρια παίρνουν 374 ευρώ ο καθένας το μήνα. Για κάθε παιδί μέχρι 6 ετών δίνονται 240 ευρώ, για παιδιά 7-14 ετών 296 ευρώ και για εφήβους κάτω των 18 ετών 316 ευρώ το μήνα. Οι ενήλικες κάτω των 25 ετών, που ζουν ακόμη με τους γονείς τους και δεν εργάζονται, παίρνουν 327 ευρώ το μήνα.
Στη Γερμανία τα επιδόματα αυτά ονομάζονται «επιδόματα ξεγυμνώματος», γιατί για να τα πάρει κανείς δεν πρέπει να έχει «στον ήλιο μοίρα», να μην έχει οποιοδήποτε περιουσιακό στοιχείο, ενώ ελέγχεται και η κίνηση του τραπεζικού λογαριασμού. Τα τελευταία χρόνια έχουν αυστηροποιηθεί κι άλλο οι προϋποθέσεις για να θεωρείται κάποιος δικαιούχος. Παρ' όλα αυτά, οι δικαιούχοι του «Hartz IV» στη Γερμανία ανήλθαν μεσοσταθμικά το 2017 σε 4,3 εκατ. Σε κάθε περίπτωση, οι οικογένειες που υπόκεινται στα επιδόματα «Hartz IV» δεν μπορούν να αντεπεξέλθουν στο μεγάλο κόστος ζωής. Σχεδόν όλες οι περιπτώσεις «Hartz IV» ζουν σε συνθήκες φτώχειας, επειδή κατά κανόνα οι παροχές κυμαίνονται κάτω από το επίσημο όριο της φτώχειας.
Ε. Μ.
Παρασκευή 16 Μαρτίου 2018
Η ηθική και δικαιοσύνη έχουν ταξικό πρόσημο
Βραβείο ειρήνης» στον…. Ερντογάν θα απονείμει η Παγκόσμια Παιδιατρική Ομοσπονδία!
Από
Θα μπορούσε να είναι ένα κακόγουστο ανέκδοτο, κι’ όμως, είναι πραγματικότητα. Όπως αναφέρει το τουρκικό portal sol news, η Παγκόσμια Παιδιατρική Ομοσπονδία (IPA) ανακοίνωσε πως θα απονείμει στον πρόεδρο Ταγίπ Ερντογάν… το «διεθνές βραβείο ειρήνης» εξαιτίας- όπως υποστηρίζει η Ομοσπονδία- της βοήθειας που παρείχε η κυβέρνηση του στα παιδιά-πρόσφυγες του πολέμου!
Σύμφωνα με τον επικεφαλής διεθνών σχέσεων της IPA Κερέμ Χασάνογλου, η Ομοσπονδία αποφάσισε να βραβεύσει τον Ερντογάν αναγνωρίζοντας την συμβολή της τουρκικής κυβέρνησης στη δημιουργία υποδομών και υπηρεσιών προς όφελος των παιδιών-προσφύγων που φιλοξενούνται στη χώρα.
«Η Τουρκία άνοιξε τις πύλες της και φιλοξένησε περισσότερο από 1.5 εκατομμύριο βρέφη και παιδιά, την ώρα που άλλες χώρες παρέμεναν απαθείς» σημειώνει ο Χασάνογλου και προσθέτει: «Υπό την ηγεσία του κ.Ερντογάν, η Τουρκία βοήθησε αυτά τα αθώα παιδιά να επιζήσουν όταν άλλες χώρες αγνοούσαν την όλη κατάσταση».
Ωστόσο, παρά τους «ύμνους» του επικεφαλής της IPA στον Ερντογάν, το sol news αποκαλύπτει πως η κατάσταση για τα παιδιά-πρόσφυγες στην Τουρκία είναι τραγική, κάνοντας λόγο για παράνομη παιδική εργασία, εκμετάλλευση και καμία πρόσβαση στην εκπαίδευση.
Από τα 3.5 εκατομμύρια προσφύγων από την Συρία που βρίσκονται στην Τουρκία, περίπου 1.6 εκατομμύρια είναι έφηβοι και παιδιά κάτω των 18 ετών. Σύμφωνα με έρευνα που διεξήχθη το 2017, ο μισός αριθμός των παιδιών-προσφύγων που ζουν στην Τουρκία δεν έχουν πρόσβαση στην εκπαίδευση ενώ χιλιάδες μικροί σύριοι πρόσφυγες γίνονται «λεία» παράνομων κυκλωμάτων που προωθούν την παιδική εργασία.
Είναι χαρακτηριστικό ότι μεγάλοι, διεθνούς φήμης επιχειρηματικοί όμιλοι που διατηρούν εργοστάσια στην Τουρκία, όπως η Zara, η Mango και η Marks & Spenser, απασχολούν παιδιά κάτω των 18 ετών.
Πέραν όλων αυτών, η απονομή «βραβείου ειρήνης» σε έναν πολεμοχαρή ηγέτη, η αντιλαϊκή-αντεργατική κυβέρνηση του οποίου έχει παίξει σημαίνοντα ρόλο στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς στην Συρία, που έχει στηρίξει οικονομικά και στρατιωτικά ομάδες ακραίων τζιχαντιστών και έχει εξαπολύσει ανελέητη επίθεση ενάντια στους κούρδους της βόρειας Συρίας, μόνο θυμηδία μπορεί να προκαλέσει.
Φτύστε τον φασιστόπαπα Αμβρόσιο! (Με τη βούλα της Δικαιοσύνης)
Από
Ο βρικόλακας Αιγιαλείας και Καλαβρύτων, ο φασιστόπαπας, ο χουντοταγματάρχης της χωροφυλακής, αθωώθηκε.
Πριν είχε δηλώσει στο δικαστήριο:
«Το φτύστε τους είναι το λιγότερο. Αν είχα όπλο και μπορούσα από το νόμο, θα το χρησιμοποιούσα να τελειώνουμε». Γεγονός το οποίο, απ’ ότι φαίνεται, εκτιμήθηκε αρκούντως από τους αξιότιμους και αδέκαστους δικαστές και τον αθώωσαν.
Ευχαριστούμε τους αδέκαστους δικαστές που μας επέτρεψαν να μιλήσουμε ελεύθερα για τέτοια ξερατά της κοινωνίας με τα ίδια τους τα λόγια.
Με τη βούλα του δικαστηρίου λοιπόν, μπορούμε να πούμε για τον φασιστόπαπα και τους ομοίους του:
Πρόκειται για «αποβράσματα της κοινωνίας που σήκωσαν κεφάλι. Ας μιλήσουμε έξω απ’ τα δόντια, ΦΤΥΣΤΕ ΤΟΥΣ! Μην τους εμπιστεύεσθε! Είναι οι κολασμένοι της κοινωνίας. Δεν μπορούν κάποιοι ξεφτιλισμένοι να υπερασπίζονται δημοσίως τα πάθη της ψυχής τους! Ε λοιπόν αυτούς τους ξεφτιλισμένους, φτύστε τους! Αποδοκιμάστε τους! Είναι εκτρώματα της φύσεως! Ψυχικά και πνευματικά πάσχουν! Είναι άτομα με διανοητική διαταραχή! Δυστυχώς αυτοί είναι τρις-χειρότεροι και πολύ πιο επικίνδυνοι από κάποιους, που ζουν στα τρελλοκομεία! Μη διστάζετε, λοιπόν! Όταν και όπου τους συναντάτε, φτύστε τους! Μην τους αφήνετε να σηκώνουν κεφάλι! Είναι επικίνδυνοι!»
Και να προσθέσω εγώ:
«Το φτύσιμο είναι το λιγότερο. Αν είχα όπλο και μπορούσα από το νόμο, θα το χρησιμοποιούσα να τελειώνουμε. Ή, αν πάλι ο νόμος μου επέτρεπε, θα έχωνα το κεφάλι τους στην κολυμπήθρα της ανοησίας και θα το κράταγα δέκα λεπτά».
Θα επιτελούσα δε, θεάρεστο έργο μια που θα τον έστελνα να συναντήσει τον… θεό του συντομότερα και θα γλυτώναμε και τον παχυλό μισθό του δημοσίου που απολαμβάνει το παράσιτο, ακόμη, στα 78 χρόνια του.
Όσο για τον κάθε ανεξάρτητο, αδέκαστο και «τυφλό» λειτουργό της δικαιοσύνης, καθώς και τον κάθε κάτοικο της Αγιαλείας που τον ανέχεται:
«Χαιρέτα μου τον… πλάτανο!»
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)