Οταν η Ερευνα και η Καινοτομία είναι στα χέρια των καπιταλιστών...

«Τα πανεπιστήμια είναι από τους κύριους επιστημονικούς μοχλούς για την ανάπτυξη», «βρίσκονται στην πρώτη γραμμή για την παραγωγική ανόρθωση της χώρας», «με μεγάλες επιστημονικές δυνατότητες που ξεπερνούν τα όρια της Ελλάδας».

Αυτά και άλλα πολλά ακούγονται μέσα στα πανεπιστημιακά ιδρύματα, τόσο από καθηγητές - ιδιαίτερα όταν δημοσιεύονται οι γνωστές διεθνείς αξιολογήσεις - όσο και από στελέχη επιχειρήσεων, που συχνά - πυκνά εμφανίζονται στις σχολές. Χαρακτηριστικό παράδειγμα οι εκδηλώσεις για τα 180 χρόνια του ΕΜΠ, στις οποίες καθηγητές και στελέχη εταιρειών παρουσίασαν λίγο - πολύ κάθε σχολή ως «την πιο σπουδαία σχολή ανάπτυξης»,αναπαράγοντας ιδεολογήματα όπως ότι «την έξοδο από το τέλμα θα δώσουν οι μηχανικοί, όπως έγινε στην 3η βιομηχανική επανάσταση».

Είναι πραγματικότητα πως η επιστήμη και η τεχνολογία αναπτύσσονται ραγδαία στο πλαίσιο του καπιταλισμού, η προώθηση και αξιοποίησή τους παίζει σπουδαίο ρόλο στην καπιταλιστική παραγωγή, αποτελώντας κρίσιμο παράγοντα και στη διεθνή κούρσα των αγορών. Οχι τυχαία, η «προσέλκυση καινοτόμων επενδύσεων»προβάλλεται από τους επιχειρηματικούς ομίλους ως ένας από τους «κεντρικούς αναπτυξιακούς στόχους»¹.

Στο πλαίσιο αυτό, η μεγαλύτερη και πιο άμεση σύνδεση των σχολών, της Ερευνας και Καινοτομίας με τις ανάγκες των επιχειρήσεων διαπερνάει την πολιτική της κυβέρνησης και της ΕΕ, όπως φάνηκε και σε πρόσφατο κείμενο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής με θέμα «Επενδύοντας στην έξυπνη, καινοτόμο και βιώσιμη βιομηχανία. Μια ανανεωμένη στρατηγική για τη βιομηχανική πολιτική της ΕΕ»². Γι' αυτό η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ μεταξύ άλλων προχωρά στη δημιουργία ταμείου χρηματοδότησης της Ερευνας (το λεγόμενο uni.fund), προωθεί την εμπορευματοποίησή της, ενώ συνολικά προσδένει όλο και περισσότερο τα πανεπιστήμια με τις ανάγκες της αγοράς, όπως με τον τελευταίο νόμο για τα ΑΕΙ και την ίδρυση του Πανεπιστημίου Δυτικής Αττικής.

Οταν οι επιχειρήσεις κατευθύνουν την Ερευνα

Με ποιον τρόπο όμως συνδέονται σήμερα τα πανεπιστήμια, η Ερευνα - Καινοτομία με την παραγωγή; Αν κοιτάξουμε καλύτερα θα δούμε:

-- Παρά τις σύγχρονες δυνατότητες, η Ερευνα στρέφεται κυρίως σε εκείνες τις δραστηριότητες που προσφέρουν μέγιστο κέρδος στους καπιταλιστές, υποτιμάται ή και καθυστερεί η ανάπτυξη τομέων που δεν αποδίδουν επαρκή κέρδη. Ερευνητικοί τομείς που αφορούν σοβαρές κοινωνικές ανάγκες, όπως η προστασία από πλημμύρες, σεισμούς, η υγιεινή και ασφάλεια στους χώρους δουλειάς, μπαίνουν σε δεύτερη μοίρα.

-- Η δίψα των καπιταλιστών για κέρδος δεν υπολογίζει τις πιθανές συνέπειες στον άνθρωπο ή το περιβάλλον από την αξιοποίηση νέων τεχνολογιών. Ορισμένα χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι: Η γενετική μηχανική με τα μεταλλαγμένα προϊόντα, φάρμακα με απρόβλεπτες παρενέργειες, η νανοτεχνολογία που έχει ενσωματωθεί σε διάφορα προϊόντα χωρίς τους απαραίτητους ελέγχους³.

-- Στο πλαίσιο του αδυσώπητου'παγκόσμιου ανταγωνισμού, τεράστιες δαπάνες κατευθύνονται στην Ερευνα για τον εκσυγχρονισμό όπλων στην υπηρεσία ιμπεριαλιστικών σχεδιασμών. Το 2017, μόνο οι ΗΠΑ δαπάνησαν περισσότερα από 70 δισ. δολάρια στη σχετική έρευνα, με εμπλοκή ελληνικών πανεπιστημιακών ή ερευνητικών ιδρυμάτων, όπως η έρευνα του ΙΤΕ για το Πολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ⁴ και η συνεργασία του ΠΑΜΑΚ με το ΝΑΤΟ.

-- Η κούρσα για το πρόσθετο κέρδος ανάμεσα στους επιχειρηματικούς ομίλους θέτει εμπόδια στην ίδια τη διαδικασία της Ερευνας, που απαιτεί συνεργασία. Στο ίδιο αντικείμενο μπορεί να εργάζονται διαφορετικές ερευνητικές ομάδες, αλλά μεταξύ τους να κρατούν απόλυτη μυστικότητα. Η όποια πατέντα περνάει βασικά στα χέρια μεγάλων επιχειρήσεων, που έχουν άλλωστε τη δυνατότητα να τη χρηματοδοτούν.

Σε αυτό το φόντο...

Οι νέοι επιστήμονες και το έργο τους «εγκλωβίζονται» στις ανάγκες των καπιταλιστών για κέρδη

Σε εκθέσεις των καπιταλιστών⁵ αλλά και μέσα στα πανεπιστήμια τονίζεται η ανάγκη «να απελευθερωθούν οι δυνατότητες των ατόμων, η δημιουργικότητα και η προσωπική τους πρωτοβουλία», οι εργαζόμενοι να αποκτούν «ικανότητες σύνθεσης» για να συνδέουν καλύτερα τις γνώσεις τους με τα «θέλω» των επιχειρήσεων. Την ίδια ώρα, όμως, ακούμε για «υπερβάλλοντα προσόντα», ακόμα και για μείωση των γενικών μαθημάτων στα προγράμματα σπουδών. Πολλοί νέοι, μάλιστα, με ιδιαίτερη αγάπη σε ένα επιστημονικό αντικείμενο, καταλήγουν να επιλέγουν σχολή ανάλογα με την τσέπη τους ή πετιούνται ουσιαστικά εκτός σπουδών, όπως οι χιλιάδες μη μετεγγραφέντες φοιτητές.

Το ίδιο το περιεχόμενο των πανεπιστημιακών σπουδών και ερευνών περιορίζεται, δεν αναπτύσσεται όπως θα μπορούσε, λόγω της διαρκούς προσαρμογής του στις ανάγκες της αγοράς. Σημαντικό μέρος της Ερευνας που γίνεται μέσα στα πανεπιστήμια κατευθύνεται - περισσότερο ή λιγότερο άμεσα - από τις επιχειρήσεις, που την αξιοποιούν για να «διαφοροποιηθούν» από τους ανταγωνιστές τους. Πρώτα «βλέπουν» μια τεχνολογία που υπόσχεται κέρδη και μετά αναθέτουν σε επιστήμονες την ανάπτυξή της με σκοπό την εμπορική αξιοποίηση. Ετσι βλέπουμε ερευνητικά προγράμματα στα πανεπιστήμια με απευθείας χρηματοδότηση από μια επιχείρηση ή κρατικά και διακρατικά όργανα⁶, που μπαίνουν «μπροστά» για να εξασφαλίσουν την ανταγωνιστικότητα ολόκληρων κλάδων.

Τα τελευταία χρόνια προβάλλεται ως διέξοδος η ίδρυση start-up επιχειρήσεων, με τον ίδιο τον Τσίπρα να επισκέπτεται το Impact hub Athens τον Αύγουστο του 2017 κ.ά. Στην πραγματικότητα, όμως, για αυτές τις επιχειρήσεις το περιβάλλον δεν είναι τόσο «φιλικό» όσο προπαγανδίζεται. Οι «νεοφυείς» επιχειρήσεις καλούνται να λειτουργήσουν στο πλαίσιο του σκληρού ανταγωνισμού, σε κόντρα με μεγάλες εταιρείες κάθε κλάδου, με πολυεθνικά μονοπώλια που αναπτύσσονται σε διεθνή κλίμακα, αξιοποιώντας με άλλους όρους πρώτα και κύρια το χαμηλότερο εργατικό «κόστος» σε διάφορες χώρες, όπως συμβαίνει με τις εταιρείες Πληροφορικής στην Ινδία. Επενδυτικά ταμεία και μονοπώλια «σπέρνουν» start-up επιχειρήσεις ή τις αφήνουν να «καρπίσουν», για να «θερίσουν» στη συνέχεια αυτές που υπόσχονται μεγάλα κέρδη, έχοντας έτσι αποφύγει το σχετικό ρίσκο και τις αντίστοιχες ζημίες. Το συντριπτικά μεγάλο μέρος των start-up επιχειρήσεων αποτυγχάνουν, ενσωματώνονται στις επιχειρήσεις που τις χρηματοδοτούν ή συγχωνεύονται και εξαγοράζονται από μεγαθήρια του κλάδου τους. Τρανό παράδειγμα το Ισραήλ, κράτος που έχει βαφτιστεί «Start-up Nation», καθώς εκεί ιδρύεται μια start-up κάθε 8 ώρες, μόνο όμως το 4% με 6% αυτών τελικά θα πετύχει⁷.

Τεχνολογία και επιστημονική γνώση στα χέρια των καπιταλιστών γίνονται κατάρα για την κοινωνία

Τελικά, από την Καινοτομία και πρωτοπόρα Ερευνα μπορούν να κερδίσουν όλοι;

Σύμφωνα με τον ΣΕΒ, «ο τομέας της βιομηχανίας και ειδικότερα της μεταποίησης (...) παρέχει σταθερές και ποιοτικές θέσεις εργασίας, αποτελεί τη βάση της εξωστρέφειας (...), μετατρέπει την καινοτομία σε επιχειρηματικότητα».

Η αλήθεια είναι, όμως, ότι η «ευλογία» της τεχνολογίας και της επιστημονικής γνώσης στα χέρια των καπιταλιστών γίνεται «κατάρα» για την κοινωνία. Οι νέες τεχνολογίες εισάγονται στην παραγωγή με κριτήριο το καπιταλιστικό κέρδος, με αποτέλεσμα να φέρνουν δεινά στους εργαζόμενους, αντί για οφέλη. Οι ίδιοι οι καπιταλιστές εκτιμούν⁸ ότι η λεγόμενη «4η βιομηχανική επανάσταση» (η εισαγωγή νέων τεχνολογιών αυτοματοποίησης και ρομποτικής στη βιομηχανία) θα συνοδευτεί από απώλεια εκατομμυρίων θέσεων εργασίας σε όλο τον κόσμο, άνοδο της εντατικοποίησης της εργασίας. Ακόμα και σε κράτη που κατέχουν ηγετικές θέσεις στην αξιοποίηση της νέας τεχνολογίας στην παραγωγή και δεν βρίσκονται στη φάση της κρίσης, όπως η Βρετανία, η Γερμανία, οι ΗΠΑ, η ανισότητα στα εισοδήματα αυξάνεται ραγδαία, είναι «πρώτες» στη μερική απασχόληση και την «ευελιξία». Χαρακτηριστικό παράδειγμα και εδώ στην Ελλάδα για το «φωτεινό μέλλον» που φέρνουν τα γενναία προγράμματα έρευνας και ανάπτυξης είναι η φαρμακοβιομηχανία, όπου οι κερδοφόρες και εξαγωγικές πολυεθνικές εταιρείες απέλυσαν χιλιάδες εργαζόμενους το 2017, ενώ ο λαός χρυσοπληρώνει το Φάρμακο.

Την ίδια ώρα, ο παραπάνω στρεβλός, «παράλογος» τρόπος αξιοποίησης της κοινωνικής γνώσης και των επιτευγμάτων «κόβει» τα πόδια των ίδιων των καπιταλιστών, οξύνει τα αδιέξοδά τους, αφού στο μεταξύ τους ανταγωνισμό εξωθούνται σε επιλογές που περιορίζουν σχετικά το εργατικό δυναμικό που αξιοποιούν, περιορίζουν δηλαδή την ίδια τους την πηγή του πλούτου, τον εργαζόμενο άνθρωπο.

Ηδη σήμερα η Ερευνα, όπως και η παραγωγή, είναι σε μεγάλο βαθμό κοινωνική, βρίσκεται όμως «στα χέρια» λίγων. Ηδη σήμερα οι επιστημονικές κατακτήσεις δεν είναι προϊόν της δουλειάς ενός μεμονωμένου επιστήμονα που μόνος αναζητεί την ιδέα που θα «πουλήσει». Οι μεγαλύτερες ανακαλύψεις - εφευρέσεις είναι προϊόν εκτεταμένης συνεργασίας και σχεδίου, με μπροστάρη πολλές φορές το αστικό κράτος, με τυπικά παραδείγματα τις ανακαλύψεις του CERN αλλά και του ίδιου του ίντερνετ. Τα τεράστια επιτεύγματα της πρώτης σοσιαλιστικής κοινωνίας, της ΕΣΣΔ, και σε αυτούς τους τομείς δείχνουν το δρόμο. Η εργατική εξουσία είναι η μόνη που μπορεί να απελευθερώσει την επιστήμη και καινοτομία από τη μέγγενη του κέρδους. Να την αναπτύσσει αλματωδώς στη βάση της κοινωνικής ιδιοκτησίας, να τη συνδέει με την παραγωγή με ανώτερο, άμεσο και ορθολογικό τρόπο, στη βάση του κεντρικού, επιστημονικού, πανεθνικού σχεδιασμού, για την κάλυψη των αναγκών της κοινωνίας.

ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ - ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:

1. [1]Κοινή δήλωση για το «Εθνικό Αναπτυξιακό Σχέδιο» της Οικονομικής και Κοινωνικής Επιτροπής (ΟΚΕ). Την ΟΚΕ συναπαρτίζουν οι «κοινωνικοί εταίροι», δηλαδή οι ηγεσίες ΓΣΕΕ - ΑΔΕΔΥ και οι εκπρόσωποι των εργοδοτικών οργανώσεων.

2[1]. Κείμενο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, 13-09-2017 [COM (2017) 479 final]. Βλ. και «Ριζοσπάστης» 11-11-2017, «Μέτρα ενίσχυσης των ευρωπαϊκών μονοπωλίων στον παγκόσμιο ανταγωνισμό» στο τετρασέλιδο «Διεθνή & Οικονομία».

3. [1]https://www.rizospastis.gr/story.do?id=4652805

4. [1]https://www.forth.gr/index_main.php?l=g&c=28&i=1178

5[1]. Βλ. ενδεικτικά «Ριζοσπάστης» 24/1/18 σελ. 14

6[1]. Ιδιαίτερα με τα «γενναία» ευρωπαϊκά ερευνητικά προγράμματα.

7. [1]http://www.globes.co.il/en/ article-ivc-reversexit-only-4 -of-israeli-start-ups- succeed-1001004686, https://www.haaretz.com/ israel-news/business /for-every-mobileye- 600-israeli- start-ups-crash- 1.5450822

8[1]. The Future of Jobs: http://www3.weforum.org/docs/WEF_Future_of_Jobs.pdf, σελ. 13

Ανδρ. Ξανθός: Προέχουν οι δημοσιονομικοί στόχοι και όχι οι ανάγκες της Υγείας

Στο όνομα των «δημοσιονομικών στόχων» συνεχίζει την επίθεση η κυβέρνηση

Τη συνέχιση της επίθεσης στο δικαίωμα των εργαζομένων για μόνιμη και σταθερή δουλειά, όπως και στο δικαίωμα του λαού να απολαμβάνει ένα σύστημα Υγείας αποκλειστικά δημόσιο και δωρεάν, υψηλών προδιαγραφών, ήρθε να επιβεβαιώσει ο υπουργός Υγείας, Ανδ. Ξανθός, κατά τη χτεσινή συνάντησή του με το ΔΣ της Ενωσης Ιατρών Νοσοκομείων Αθηνών - Πειραιά (ΕΙΝΑΠ).

Στο επίκεντρο της συνάντησης ήταν η απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας (ΣτΕ) για το ειδικό μισθολόγιο των γιατρών, ωστόσο στο τραπέζι τέθηκαν πολλά ακόμα από τα οξυμένα προβλήματα των εργαζομένων στα νοσοκομεία.

Σε σχέση με το μισθολόγιο και την απόφαση του ΣτΕ, ο υπουργός είπε ότι δεν τίθεται θέμα για άμεση επαναφορά των μισθών, περιοριζόμενος να παραδεχτεί ανέξοδα ότι η περικοπή των μισθών είναι δραματική. Παράλληλα, υποστήριξε ότι δεν μπορεί να υπάρχει τροποποίηση του κρατικού προϋπολογισμού για το 2018, ενώ ισχυρίστηκε πως η κυβέρνηση σε συνεννόηση με το υπουργείο Οικονομικών θα δώσει από το ματωμένο πλεόνασμα του 2018 μια μικρή εφάπαξ «βοήθεια» στους νοσοκομειακούς γιατρούς... Για την αναπροσαρμογή του απαράδεκτου ωρομίσθιου των εφημεριών,είπε ότι δεν μπορεί να υπάρξει μέσα στο 2018 καμία παρέμβαση κι όλες οι μισθολογικές ανάγκες θα... συζητηθούν στον προϋπολογισμό του 2019, «τηρώντας πάντα τους δημοσιονομικούς στόχους»...

Σε ό,τι αφορά τους επικουρικούς, ήταν κατηγορηματικός, λέγοντας ότι θα απολυθούν. Επιχείρησε μάλιστα να αντισταθμίσει το γεγονός των χιλιάδων απολύσεων με τις νέες προκηρύξεις (800 συνολικά) μόνιμου ιατρικού προσωπικού μέσα στο πρώτο εξάμηνο του 2018, εκ των οποίων, όπως είπε, οι 400 θα αφορούν την Πρωτοβάθμια Φροντίδα Υγείας και τα Κέντρα Υγείας, εκφράζοντας την «ελπίδα» ότι οι προσλήψεις θα ολοκληρωθούν στο τέλος του έτους. Παράλληλα, ισχυρίστηκε ότι υπάρχει δυσκολία στην έγκριση κονδυλίων που θα αφορούν την προκήρυξη μόνιμων θέσεων για το λοιπό προσωπικό.

Μάλιστα, πέταξε το «μπαλάκι» στα νοσοκομεία, ισχυριζόμενος ότι μπορούν να μεταφέρουν από κωδικό σε κωδικό τμήματα του προϋπολογισμού τους για να προγραμματίσουν την πρόσληψη επικουρικών μέσα σε 15 μέρες, δηλώνοντας ταυτόχρονα «άγνοια» για το γεγονός ότι πολλά νοσοκομεία δεν διαθέτουν κονδύλια, αλλά ακόμη κι εκεί που γίνεται αναπλήρωση, γίνεται μετά από μήνες.

Σχετικά με το οξύτατο πρόβλημα που δημιουργεί η απόλυση 400 νοσηλευτών που είχαν προσληφθεί μέσω ΚΕΕΛΠΝΟ και υπηρετούν σε Μονάδες Εντατικής Θεραπείας και Μονάδες Θεραπείας Νεογνών, είπε ότι η αντικατάστασή τους θα είναι ισόποση από επικουρικούς...

Παράλληλα, ανέφερε ότι ο νόμος για την εφαρμογή του νέου ωραρίου των γιατρών είναι σε αναστολή και ανακοίνωσε πως μετά το Πάσχα θα φέρει πολυνομοσχέδιο, το οποίο θα περιλαμβάνει το νέο πλαίσιο Οργανισμών των νοσοκομείων, νέο πλαίσιο των ΥΠΕ και τη χωροταξία τους, διευκρινίζοντας βέβαια ότι οι νέοι οργανισμοί δεν θα προβλέπουν ριζική επαναφορά πριν τις συγχωνεύσεις νοσοκομείων, καθώς κάτι τέτοιο συνιστά «αναίρεση μνημονιακού νόμου»...

Γερμανία: τα αντιστρόφως ανάλογα ποσά.

Σε ανοδική πορεία η φτώχεια, πλήττοντας εκατομμύρια εργαζόμενους, συνταξιούχους, άνεργους

Η αυξανόμενη φτώχεια στη Γερμανία, την ισχυρότερη οικονομία της Ευρώπης, έχει έρθει στο προσκήνιο με αφορμή δύο πρόσφατα γεγονότα. Πριν από μερικές βδομάδες η «τράπεζα τροφίμων» στην πόλη Εσσεν ανακοίνωσε πως θα αποκλείονται όσοι δεν έχουν γερμανικό διαβατήριο, καθώς οι πρόσφυγες και μετανάστες που προσέρχονται για ένα πιάτο φαΐ είναι πλέον συντριπτική πλειοψηφία, με αποτέλεσμα να μένουν εκτός πολλές γερμανικές οικογένειες (κυρίως μονογονεϊκές, πολύτεκνοι, άνεργοι, χαμηλοσυνταξιούχοι κ.λπ.). Τελικά η απόφαση αυτή ανακλήθηκε, μετά από τις αντιδράσεις που ξέσπασαν.

Στον απόηχο αυτού του συμβάντος, ήρθε και η κυνική δήλωση του νέου υπουργού Υγείας, Γενς Σπαν (CDU) στη νέα κυβέρνηση μεγάλου συνασπισμού με τους Σοσιαλδημοκράτες: «Ακόμα και αν δεν υπήρχαν τα συσσίτια, κανείς δεν θα έπρεπε να πεινάει στη Γερμανία. Με τα προνοιακά επιδόματα Hartz IV (Χαρτζ 4) καθένας έχει αυτά που χρειάζεται για να ζήσει».

Στη Γερμανία εκατομμύρια άνθρωποι καλούνται να ζήσουν με λιγότερα από το όριο της φτώχειας(περίπου στα 900 ευρώ το μήνα) και μάλιστα ακόμη και με 400 ευρώ το μήνα, όταν το κόστος ζωής είναι πολλαπλάσιο. Σε αυτούς δεν ανήκουν μόνο οι 4,3 εκατ. άποροι - ικανοί προς εργασία - που παίρνουν «Χαρτζ 4», αλλά και εκατομμύρια εργαζόμενοι με μερική απασχόληση ή μίνι τζομπς (mini jobs), οι χαμηλόμισθοι και χαμηλοσυνταξιούχοι.

Αυτή η πραγματικότητα αναδεικνύει την αντιστρόφως ανάλογη κατάσταση για τα λαϊκά στρώματα: Ενώ η καπιταλιστική γερμανική οικονομία γνωρίζει επίπεδα ανάπτυξης - ρεκόρ και χαρακτηρίζεται από τη μεγαλύτερη «ευημερία» των τελευταίων δέκα χρόνων, με χαμηλή ανεργία, υψηλό εμπορικό πλεόνασμα και τεράστιο πλεόνασμα στον προϋπολογισμό (περίπου 35 δισ. ευρώ το 2017), αντίστοιχα η φτώχεια βρίσκεται σε τροχιά ανόδου το ίδιο διάστημα.

Η ανεργία μειώνεται, η φτώχεια αυξάνεται

Οπως παρατηρεί στην εφημερίδα «Frankfurter Allgemeine Zeitung» ο καθηγητής κοινωνιολογίας στο ερευνητικό κέντρο (SOCIUM) του Πανεπιστημίου της Βρέμης, Ολαφ Γκρο - Ζάμπεργκ,«η φτώχεια έχει αυξηθεί σαφώς στη Γερμανία, ιδιαίτερα από τα τέλη της δεκαετίας του '90 έως τα μέσα της δεκαετίας του 2000. Και από το 2005 και μετά συνέχισε να αυξάνεται, αν και ελαφρώς».

Ο ίδιος υπογραμμίζει πως παρότι η ανεργία άρχισε να μειώνεται με γοργούς ρυθμούς από το 2005 μέχρι σήμερα - όπου τα ποσοστά απασχόλησης έχουν φτάσει σε επίπεδα ρεκόρ - δεν υπήρξε καμία αντιστροφή στην ανοδική πορεία της φτώχειας. «Στατιστικά, το μεγαλύτερο μέρος της αύξησης της φτώχειας (περίπου 40% με 50%) εξηγείται στην πραγματικότητα από την κατάσταση των μισθών και από την αύξηση των χαμηλόμισθων.Παρά την απότομη μείωση της ανεργίας (σ.σ. στο 5,7% σήμερα), οι μισθολογικές ανισότητες υφίστανται και έχουν να κάνουν με το υψηλό ποσοστό των mini jobs και άλλων ελαστικών μορφών απασχόλησης», σημειώνει.

Ενδεικτικά, το 2017 4,7 εκατ. εργαζόμενοι ήταν με mini jobs (ημιαπασχόληση, συχνά ανασφάλιστοι), με μισθό στα 450 ευρώ. Αλλα 2,7 εκατ. εργαζόμενοι είχαν μια mini job σαν συμπληρωματική δουλειά, δηλαδή έχουν τουλάχιστον δύο εργοδότες και εργάζονται ακόμη και 50 - 60 ώρες τη βδομάδα για να τα βγάλουν πέρα.

Ο Ζάμπεργκ προσθέτει πως αυτοί που κινδυνεύουν περισσότερο από τη φτώχεια είναι οι μονογονεϊκές οικογένειες, οι ανειδίκευτοι εργαζόμενοι και οι μετανάστες. Επίσης οι νέοι ενήλικες, που βρίσκονται στην αρχή του επαγγελματικού τους βίου, βρίσκονται πάνω από το μέσο όρο στα ποσοστά φτώχειας. Ενδεικτικά, περίπου 1 εκατ. ηλικιωμένοι 65 - 74 ετών εργάζονται, είτε συμπληρωματικά με τη σύνταξη, είτε επειδή δεν παίρνουν καν σύνταξη. Ανάμεσα στις πιο ευάλωτες στη φτώχεια κοινωνικές ομάδες είναι και οι μονογονεϊκές οικογένειες, που ανέρχονται στα 2,7 εκατ., με τις μισές να πρέπει να ζήσουν με λιγότερα από 1.100 ευρώ το μήνα.

Ακόμη και τα ψίχουλα «ενοχλούν»

Η καπιταλιστική ανάπτυξη και η ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας των επιχειρήσεων έχουν εκτοξεύσει τον αριθμό των εργαζομένων με ελαστικές μορφές απασχόλησης, οι μισθοί είτε παραμένουν καθηλωμένοι, είτε αυξάνονται λιγότερο σε σχέση με το κόστος ζωής, οι συντάξεις έχουν πάρει τον κατήφορο και ιδιαίτερα όσοι δεν έχουν ιδιωτική ασφάλιση, συμπληρωματικά με την κρατική, δεν μπορούν να τα βγάλουν πέρα.

Καθόλου τυχαία, λοιπόν, η νέα κυβέρνηση μεγάλου συνασπισμού (CDU/CSU και SPD) επιδιώκει στην κυβερνητική συμφωνία να δώσει έναν τόνο «ενίσχυσης της κοινωνικής συνοχής», ενώ η ίδια η καγκελάριος, Αγκελα Μέρκελ, μίλησε πρόσφατα για «ευημερία» που πρέπει «να πηγαίνει σε όλους». Βέβαια η κυβερνητική συμφωνία προβλέπει δεκάδες δισ. ευρώ να δοθούν ποικιλοτρόπως στους επιχειρηματικούς ομίλους και ελάχιστα ψίχουλα για ορισμένες μόνο κοινωνικές ομάδες.

Ομως ακόμη και αυτές οι «παροχές» - κοροϊδία αντιμετωπίζονται εχθρικά από τις βιομηχανικές και εργοδοτικές ενώσεις. Στον τελευταίο διάλογο κορυφής της γερμανικής οικονομίας, στο Μόναχο την προηγούμενη βδομάδα, εξέφρασαν τα παράπονά τους για το «υψηλό κόστος» του μεγάλου συνασπισμού και απαίτησαν ακόμη περισσότερη «ευελιξία» στην αγορά εργασίας και σημαντικά χαμηλότερο μη μισθολογικό «κόστος» από αυτό που ήδη έχει υποσχεθεί η νέα κυβέρνηση. Με κάθε αφορμή, οι βιομήχανοι, οι μεγαλέμποροι και οι μεγαλοεργοδότες τονίζουν πως για να συνεχιστεί η καλή πορεία της γερμανικής οικονομίας και να παραμείνει στην κορυφή της ΕΕ, οι «μεταρρυθμίσεις» θα πρέπει να είναι μόνιμο στοιχείο κάθε κυβέρνησης και να αποκλείονται οι οποιεσδήποτε παροχές.

Πάντως και το κυβερνητικό πρόγραμμα, που αποσκοπεί στην ανταγωνιστικότητα και κερδοφορία του μεγάλου κεφαλαίου με ένταση της εκμετάλλευσης των λαϊκών στρωμάτων, δεν μπορεί παρά να αναπαράγει τις συνθήκες φτώχειας για αυτά. Αφού η αιτία της βρίσκεται στην ίδια την καπιταλιστική εκμετάλλευση, τις σχέσεις παραγωγής, το ύψος των μισθών, στην εμπορευματοποίηση βασικών αγαθών όπως η στέγη, η Υγεία, η Παιδεία.

Τα επιδόματα «ξεγυμνώματος»

«Η Γερμανία έχει ένα από τα καλύτερα συστήματα Κοινωνικής Πρόνοιας», τόνισε ο χριστιανοδημοκράτης υπουργός Υγείας, Γ. Σπαν, υπονοώντας πως τα συσσίτια και τα κοινωνικά παντοπωλεία είναι περιττά. Οι «τράπεζες τροφίμων» στη Γερμανία έχουν σχεδόν διπλασιαστεί την τελευταία 10ετία. Το 2005 δεν ήταν ούτε 500 και το 2017 ανέρχονται σε 934 σε όλη τη χώρα, με περίπου 2.000 κοινωνικά παντοπωλεία και ιατρεία, τα οποία επισκέπτονται μεσοσταθμικά 1,5 εκατ. άνθρωποι κάθε χρόνο. Πάνω από τους μισούς (53%) είναι ενήλικες σε παραγωγική ηλικία (άνεργοι και εργαζόμενοι), περίπου 1 στους 4 (23%) είναι παιδιά και έφηβοι και 1 στους 4 (23%) είναι συνταξιούχοι.

Ας δούμε τι ισχύει για το «Hartz IV», που καθιερώθηκε το 2003 από την κυβέρνηση συνασπισμού Σοσιαλδημοκρατών - Πρασίνων με καγκελάριο τον Γκέρχαρντ Σρέντερ και σήμανε το ραγδαίο ξήλωμα του γερμανικού «κοινωνικού κράτους». Το «Hartz IV» είναι ουσιαστικά ένα «ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα», που δίνεται σε απόρους ικανούς προς εργασία ή εργαζόμενους που απασχολούνται για ελάχιστες ώρες (έως και 15 τη βδομάδα), με αποτέλεσμα να μην μπορούν να ζήσουν μόνο από τη δουλειά τους, ή ακόμη και σε συνταξιούχους με πολύ μικρή σύνταξη.

Ενδεικτικά: Ενα μεμονωμένο άτομο ή ένας γονιός που μεγαλώνει μόνος του παιδιά δικαιούται 415 ευρώ το μήνα. Τα ζευγάρια παίρνουν 374 ευρώ ο καθένας το μήνα. Για κάθε παιδί μέχρι 6 ετών δίνονται 240 ευρώ, για παιδιά 7-14 ετών 296 ευρώ και για εφήβους κάτω των 18 ετών 316 ευρώ το μήνα. Οι ενήλικες κάτω των 25 ετών, που ζουν ακόμη με τους γονείς τους και δεν εργάζονται, παίρνουν 327 ευρώ το μήνα.

Στη Γερμανία τα επιδόματα αυτά ονομάζονται «επιδόματα ξεγυμνώματος», γιατί για να τα πάρει κανείς δεν πρέπει να έχει «στον ήλιο μοίρα», να μην έχει οποιοδήποτε περιουσιακό στοιχείο, ενώ ελέγχεται και η κίνηση του τραπεζικού λογαριασμού. Τα τελευταία χρόνια έχουν αυστηροποιηθεί κι άλλο οι προϋποθέσεις για να θεωρείται κάποιος δικαιούχος. Παρ' όλα αυτά, οι δικαιούχοι του «Hartz IV» στη Γερμανία ανήλθαν μεσοσταθμικά το 2017 σε 4,3 εκατ. Σε κάθε περίπτωση, οι οικογένειες που υπόκεινται στα επιδόματα «Hartz IV» δεν μπορούν να αντεπεξέλθουν στο μεγάλο κόστος ζωής. Σχεδόν όλες οι περιπτώσεις «Hartz IV» ζουν σε συνθήκες φτώχειας, επειδή κατά κανόνα οι παροχές κυμαίνονται κάτω από το επίσημο όριο της φτώχειας.

Ε. Μ.

Η ηθική και δικαιοσύνη έχουν ταξικό πρόσημο

Βραβείο ειρήνης» στον…. Ερντογάν θα απονείμει η Παγκόσμια Παιδιατρική Ομοσπονδία!

Από atexnos.gr

Θα μπορούσε να είναι ένα κακόγουστο ανέκδοτο, κι’ όμως, είναι πραγματικότητα. Όπως αναφέρει το τουρκικό portal sol news, η Παγκόσμια Παιδιατρική Ομοσπονδία (IPA) ανακοίνωσε πως θα απονείμει στον πρόεδρο Ταγίπ Ερντογάν… το «διεθνές βραβείο ειρήνης» εξαιτίας- όπως υποστηρίζει η Ομοσπονδία- της βοήθειας που παρείχε η κυβέρνηση του στα παιδιά-πρόσφυγες του πολέμου!

Σύμφωνα με τον επικεφαλής διεθνών σχέσεων της IPA Κερέμ Χασάνογλου, η Ομοσπονδία αποφάσισε να βραβεύσει τον Ερντογάν αναγνωρίζοντας την συμβολή της τουρκικής κυβέρνησης στη δημιουργία υποδομών και υπηρεσιών προς όφελος των παιδιών-προσφύγων που φιλοξενούνται στη χώρα.

«Η Τουρκία άνοιξε τις πύλες της και φιλοξένησε περισσότερο από 1.5 εκατομμύριο βρέφη και παιδιά, την ώρα που άλλες χώρες παρέμεναν απαθείς» σημειώνει ο Χασάνογλου και προσθέτει: «Υπό την ηγεσία του κ.Ερντογάν, η Τουρκία βοήθησε αυτά τα αθώα παιδιά να επιζήσουν όταν άλλες χώρες αγνοούσαν την όλη κατάσταση».

Ωστόσο, παρά τους «ύμνους» του επικεφαλής της IPA στον Ερντογάν, το sol news αποκαλύπτει πως η κατάσταση για τα παιδιά-πρόσφυγες στην Τουρκία είναι τραγική, κάνοντας λόγο για παράνομη παιδική εργασία, εκμετάλλευση και καμία πρόσβαση στην εκπαίδευση.

Από τα 3.5 εκατομμύρια προσφύγων από την Συρία που βρίσκονται στην Τουρκία, περίπου 1.6 εκατομμύρια είναι έφηβοι και παιδιά κάτω των 18 ετών. Σύμφωνα με έρευνα που διεξήχθη το 2017, ο μισός αριθμός των παιδιών-προσφύγων που ζουν στην Τουρκία δεν έχουν πρόσβαση στην εκπαίδευση ενώ χιλιάδες μικροί σύριοι πρόσφυγες γίνονται «λεία» παράνομων κυκλωμάτων που προωθούν την παιδική εργασία.

Είναι χαρακτηριστικό ότι μεγάλοι, διεθνούς φήμης επιχειρηματικοί όμιλοι που διατηρούν εργοστάσια στην Τουρκία, όπως η Zara, η Mango και η Marks & Spenser, απασχολούν παιδιά κάτω των 18 ετών.

Πέραν όλων αυτών, η απονομή «βραβείου ειρήνης» σε έναν πολεμοχαρή ηγέτη, η αντιλαϊκή-αντεργατική κυβέρνηση του οποίου έχει παίξει σημαίνοντα ρόλο στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς στην Συρία, που έχει στηρίξει οικονομικά και στρατιωτικά ομάδες ακραίων τζιχαντιστών και έχει εξαπολύσει ανελέητη επίθεση ενάντια στους κούρδους της βόρειας Συρίας, μόνο θυμηδία μπορεί να προκαλέσει.

Φτύστε τον φασιστόπαπα Αμβρόσιο! (Με τη βούλα της Δικαιοσύνης)

Από atexnos.gr

Ο βρικόλακας Αιγιαλείας και Καλαβρύτων, ο φασιστόπαπας, ο χουντοταγματάρχης της χωροφυλακής, αθωώθηκε.

Πριν είχε δηλώσει στο δικαστήριο: 

«Το φτύστε τους είναι το λιγότερο. Αν είχα όπλο και μπορούσα από το νόμο, θα το χρησιμοποιούσα να τελειώνουμε». Γεγονός το οποίο, απ’ ότι φαίνεται, εκτιμήθηκε αρκούντως από τους αξιότιμους και αδέκαστους δικαστές και τον αθώωσαν.

Ευχαριστούμε τους αδέκαστους δικαστές που μας επέτρεψαν να μιλήσουμε ελεύθερα για τέτοια ξερατά της κοινωνίας με τα ίδια τους τα λόγια.

Με τη βούλα του δικαστηρίου λοιπόν, μπορούμε να πούμε για τον φασιστόπαπα και τους ομοίους του:

Πρόκειται για «αποβράσματα της κοινωνίας που σήκωσαν κεφάλι. Ας μιλήσουμε έξω απ’ τα δόντια, ΦΤΥΣΤΕ ΤΟΥΣ! Μην τους εμπιστεύεσθε! Είναι οι κολασμένοι της κοινωνίας. Δεν μπορούν κάποιοι ξεφτιλισμένοι να υπερασπίζονται δημοσίως τα πάθη της ψυχής τους!  Ε λοιπόν αυτούς τους ξεφτιλισμένους, φτύστε τους! Αποδοκιμάστε τους! Είναι εκτρώματα της φύσεως! Ψυχικά και πνευματικά πάσχουν! Είναι άτομα με διανοητική διαταραχή! Δυστυχώς αυτοί είναι τρις-χειρότεροι και πολύ πιο επικίνδυνοι από κάποιους, που ζουν στα τρελλοκομεία! Μη διστάζετε, λοιπόν! Όταν και όπου τους συναντάτε, φτύστε τους! Μην τους αφήνετε να σηκώνουν κεφάλι! Είναι επικίνδυνοι!»

Και να προσθέσω εγώ:

«Το φτύσιμο είναι το λιγότερο. Αν είχα όπλο και μπορούσα από το νόμο, θα το χρησιμοποιούσα να τελειώνουμε. Ή, αν πάλι ο νόμος μου επέτρεπε, θα έχωνα το κεφάλι τους στην κολυμπήθρα της ανοησίας και θα το κράταγα δέκα λεπτά».

Θα επιτελούσα δε, θεάρεστο έργο μια που θα τον έστελνα να συναντήσει τον… θεό του συντομότερα και θα γλυτώναμε και τον παχυλό μισθό του δημοσίου που απολαμβάνει το παράσιτο, ακόμη, στα 78 χρόνια του.

Όσο για τον κάθε ανεξάρτητο, αδέκαστο και «τυφλό» λειτουργό της δικαιοσύνης, καθώς και τον κάθε κάτοικο της Αγιαλείας που τον ανέχεται:

«Χαιρέτα μου τον… πλάτανο!»

Το διαχρονικό παραμύθι της εξυγίανσης...

Κάθε φορά που το φίλαθλο κοινό δοκιμάζεται από ένα ακόμα επεισόδιο στα γήπεδα, θεσμικοί παράγοντες του κράτους αλλά και του ποδοσφαίρου σπεύδουν να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα, κοπανάνε το παραμύθι της εξυγίανσης, πασπαλισμένο με κορόνες παντεσπάνι περί πάταξης της βίας, περί σύγκρουσης με τις παράγκες και τα αφεντικά τους και άλλα τέτοια νόστιμα, για να ηρεμήσουν τα πνεύματα και να πάει αφάγωτο το γλυκό. Στόχος να δημιουργήσουν προσμονή και ελπίδα να δοθεί παράταση και να αποκαταστήσουν τη χαμένη αξιοπιστία του ποδοσφαίρου που υπηρετούν. Μάταια όμως. Μετά από μια σύντομη περίοδο ύφεσης, τα φαινόμενα σήψης εμφανίζονται και πάλι στο προσκήνιο. Και μάλιστα με τρόπο πιο δυναμικό. Το νούμερο των εμπλεκόμενων και διαπλεκόμενων μερών μεγαλώνει, προσθέτοντας στην εξίσωση της διαφθοράς θεσμικούς και εξωθεσμικούς παράγοντες του Αθλητισμού, μέχρι και σκοτεινούς τύπους της νύχτας και του υποκόσμου. Χίλιοι καλοί χωράνε, όταν πλέον ο σκοπός αγιάζει τα μέσα. Σ' ένα τέτοιο περιβάλλον και κάτω από τέτοιες συνθήκες, είναι αδύνατον ένα άθλημα να αναπτυχθεί και να ανθίσει. Το ζήτημα είναι φυσικά σε ποιο πλαίσιο αξιών αναπτύσσεται το άθλημα στη χώρα μας και το πλαίσιο αυτό είναι απόλυτα συνυφασμένο με ένα συγκεκριμένο κοινωνικοοικονομικό σύστημα. Δεν το λέμε. Κάνει τζιζ! Πάμε παρακάτω...

Πρωταγωνιστές στο παραμύθι είναι δύο: Ο ένας είναι η πολιτεία, η εκάστοτε κυβέρνηση, και ο άλλος είναι οι θεσμικοί εκπρόσωποι του ποδοσφαίρου (Super League, ΕΠΟ κ.ά.) και οι πρόεδροι με τους παράγοντες. Να ξεκινήσουμε από τους δεύτερους, για να καταλήξουμε στους πρώτους. Οι παράγοντες του ελληνικού ποδοσφαίρου των μεγάλων ομάδων, οι λεγόμενοι «παράγοντες πρώτης γραμμής», προέρχονται από επιχειρηματικούς κύκλους. Οι δραστηριότητές τους αναπτύσσονται τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό. Κανένας απ' αυτούς δεν πήρε την απόφαση να γίνει ιδιοκτήτης μιας ΠΑΕ με ανιδιοτελή κριτήρια. Κανέναν δεν τον οδήγησαν η αγάπη και το συναίσθημα για την «ομάδα της καρδιάς του». Δεν είναι τυχαίο ότι ορισμένοι επέλεξαν τη χρονική περίοδο για να πάρουν στα χέρια τους την ιδιοκτησία μιας ΠΑΕ. Περίοδοι κομβικές τόσο για τις ομάδες - που ενδεχομένως να βρίσκονταν σε οικονομική κρίση στη δεδομένη φάση - όσο και για τους ίδιους σε ό,τι αφορά τη διεύρυνση των επιχειρηματικών τους συμφερόντων. Δεν είναι τυχαίο, δηλαδή, ότι οι περισσότεροι από αυτούς εμφανίστηκαν ως «σωτήρες» τη στιγμή που το πλοίο ήταν έτοιμο να βουλιάξει. Ούτε τυχαίο, βέβαια, το γεγονός ότι χρησιμοποίησαν όλοι μηδενός εξαιρουμένου τις ομάδες σαν ασπίδα για τα επιχειρηματικά τους συμφέροντα. Γνώριζαν, βέβαια, εκ των προτέρων ότι η ελληνική αγορά ποδοσφαίρου είναι περιορισμένη και ότι η δυνατότητα διείσδυσης στη μεγάλη ευρωπαϊκή αγορά είναι μικρή έως μηδενική. Οι ομάδες τους δεν έχουν το μέγεθος των συλλόγων της Ευρώπης και δύσκολο έως και απίθανο να το αποκτήσουν. Γι' αυτούς οι σύλλογοι θα αποτελούσαν τον πολιορκητικό κριό για την επίτευξη των γενικότερων συμφερόντων τους απέναντι στο κράτος και για την προσωπική τους εδραίωση στο «κοινωνικό γίγνεσθαι». Για την επίτευξη των στόχων τους και τη διεύρυνση των σχεδίων τους θα χρησιμοποιήσουν ως εκ τούτου κάθε θεμιτό και αθέμιτο μέσο, όπως και έγινε, ώστε να κυριαρχήσουν στο ποδοσφαιρικό στερέωμα. Αν κάποιος περιμένει ότι η υπόθεση της εξυγίανσης θα καταστεί δυνατή από επιχειρηματίες - παράγοντες, είναι τουλάχιστον αφελής. Αφού αυτό ακριβώς, δηλαδή η εμπλοκή των επιχειρηματιών, είναι η αιτία του προβλήματος.

Οσο για την πολιτεία και την κυβέρνηση, στο παρόν κοινωνικοπολιτικό σύστημα έχει εξασκηθεί στο ρόλο του διαχειριστή υψηλών υποθέσεων, προσπαθώντας να τηρήσει τη λογική των ίσων αποστάσεων. Ακόμα και όταν η κυβέρνηση κουνά αυστηρά το δάχτυλο σε κάποιους επιχειρηματίες, την ίδια ώρα κλείνει το μάτι στους υπολοίπους. Τους έχει ανάγκη όλους για την επίτευξη των στόχων της. Τους «ζωηρούς» και «άτακτους» σε ρόλο αιχμαλώτου να δικαιολογούν το αυστηρό της προσωπείο και συγχρόνως να ικανοποιεί το λαϊκό περί δικαίου αίσθημα, αλλά και τους «φρόνιμους» για να της πλέκουν το προφίλ σύμφωνα με τα αστικά πρότυπα. Η θεωρία της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ για «καλούς» και «κακούς» επιχειρηματίες - και στο ποδόσφαιρο - είναι αποπροσανατολιστική. Οσο ο κόσμος δεν αντιδρά απαιτώντας ένα άθλημα μακριά από τα μεγάλα επιχειρηματικά συμφέροντα και όλα όσα το καθιστούν προϊόν στα χέρια των ισχυρών, θα συμβάλλει απλά στην ανανεωμένη κατά καιρούς έκδοση του παραμυθιού της εξυγίανσης.

Μιχάλης ΛΕΑΝΗΣ
Δημοσιογράφος

Στίβεν Χόκινγκ "Θα έπρεπε να φοβόμαστε περισσότερο τον καπιταλισμό από τα ρομπότ"

"Θα έπρεπε να φοβόμαστε περισσότερο τον καπιταλισμό από τα ρομπότ"

Ο μεγάλος αστροφυσικός, εκτός από σπουδαίος επιστήμονας, ήταν και ένας πολιτικά δραστηριοποιημένος άνθρωπος. Με καίριες επεμβάσεις του, διατύπωνε συχνά πυκνά τις ανησυχίες του για το πού οδεύουν τα πράγματα. Πριν δύο χρόνια, έλεγε χαρακτηριστικά:

"Αν οι μηχανές παράγουν όλα όσα χρειαζόμαστε, το αποτέλεσμα εξαρτάται από το πώς αυτά θα διανέμονται" σημείωνε σε μια εκ των απαντήσεων του σε μια διαδικτυακή συνέντευξη που είχε γίνει μέσα από την ψηφιακή πλατφόρμα δικτύωσης, Reddit, προσπαθώντας να διερευνήσει το ερώτημα αν τελικά η ανθρώπινη ζωή απειλείται από την έγερση των μηχανών.

Περισσότεροι άνθρωποι μπορούν να καταλήξουν άθλια φτωχοί αν οι ιδιοκτήτες των μηχανών συνεχίσουν το λόμπι κατά της αναδιανομής του πλούτου

"Ο καθένας μπορεί να απολαύσει μια πολυτελή ζωή, αν η ευμάρεια που παράγεται από τις μηχανές μοιράζεται. Από την άλλη, περισσότεροι άνθρωποι μπορούν να καταλήξουν άθλια φτωχοί αν οι ιδιοκτήτες των μηχανών συνεχίσουν το λόμπι κατά της αναδιανομής του πλούτου" συνέχιζε ο Χόκιγνκ παρατηρώντας πάντως πως από τις δύο οδούς, εκείνη που ακολουθούμε προς το παρόν είναι η δεύτερη. "Μέχρι τώρα, η τάση δείχνει προς τη δεύτερη εκδοχή, με την τεχνολογία να οδηγεί σε ολοένα και αυξανόμενη ανισότητα".

Στο σαπισμένο σύστημά σας… σάπιο και το ποδόσφαιρο

«Είμαι περήφανος για την εργατική μου καταγωγή. Όντας μέλος της εργατικής τάξης έμαθα την αξία της συντροφικότητας, της συνύπαρξης, της συνεργασίας για την επίτευξη ενός κοινού σκοπού. Αυτή η αξία είναι καθοριστικής σημασίας για το ποδόσφαιρο, μιας και έντεκα άντρες παλεύουν για τη νίκη και φτάνουν σε αυτή μόνο όταν συνεργάζονται καλά μεταξύ τους, όταν γίνονται μια γροθιά. Έντεκα άλλοι άνδρες, πιο δυνατοί, πιο τεχνίτες από αυτούς μπορεί να μην τα καταφέρουν τόσο καλά επειδή δεν είναι αδελφωμένοι μεταξύ τους.», AlexFerguson, προπονητής.

Εφοπλιστές, τραπεζίτες, πετρελαιάδες, καπνέμποροι, μεγαλοξενοδόχοι με πούρα ή χωρίς πούρα, με πιστόλια ή χωρίς πιστόλια, ξεκουμπιστείτε από το ποδόσφαιρο, μπάλα παίζουν οι παίκτες, όχι εσείς. Από μόνοι σας -το ξέρουμε- δεν θα το κάνετε, άλλα όταν η εργατική τάξη αντιληφθεί τη δύναμή της, θα σας στείλει στο χρονοντούλαπο της ιστορίας.

Το ποδόσφαιρο ξεκίνησε ως λαϊκό και λιμανίσιο σπορ. Και είναι λαϊκό όχι μόνο γιατί το αγαπούν οι λαϊκές μάζες, άλλα γιατί το παίζουν ιδίως τα φτωχόπαιδα. Είναι αλήθεια ότι με το πέρασμα των χρόνων το ποδόσφαιρο, όπως άλλωστε και κάθε άλλη δραστηριότητα η οποία μπορούσε να αποφέρει κέρδος, πέρασε στα χέρια επιχειρηματιών οι οποίοι μέσω αυτού επεδίωκαν, πέρα από το να αποκομίσουν κέρδη, να καταξιωθούν κοινωνικά και να προβάλουν την εικόνα τους. Οι Πεζό στη Σοσό, η δυναστεία Ανιέλι, ιδιοκτήτρια της Φιατ και της Γιουβέντους, στο Τορίνο, ο Μπερλουσκόνι στο Μιλάνο και τόσοι άλλοι. Παρόμοια και στην Ελλάδα…

Έτσι λοιπόν η αγανάκτηση και η απέχθεια των φιλάθλων για τα τελευταία φαινόμενα στο επαγγελματικό ποδόσφαιρο, πρέπει να στοχεύσει την πραγματική αιτία του προβλήματος, το γεγονός δηλαδή ότι και στο ποδόσφαιρο κυριαρχούν μεγάλα οικονομικά συμφέροντα, οι εφοπλιστές, οι βιομήχανοι, οι τραπεζίτες, οι ίδιοι δηλαδή που ευθύνονται για την επιδείνωση της ζωής του λαού. Το επαγγελματικό ποδόσφαιρο παίζεται όχι για να κερδίσει ο καλύτερος αλλά οι οικονομικά ισχυρότεροι που το εκμεταλλεύονται σαν μια από τις πιο κερδοφόρες επιχειρήσεις τους. Κερδοφόρα όχι μόνο οικονομικά, αλλά και πολιτικά. Πολλοί απ' αυτούς χρωστάνε εκατομμύρια στο Δημόσιο, άλλοι μπήκαν φυλακή και βγήκαν, άλλοι με εφαλτήριο την κοινωνική αναγνώριση που τους δίνει η θέση, με μοχλό πίεσης το λαό της ομάδας, έχουν ανοίξει ή επεκτείνει τις μπίζνες τους.

Δουλειές μέσα από το Δημόσιο για κατασκευαστικά έργα, για θαλασσοδάνεια, για προμήθειες, φοροαπαλλαγές. Όλα αυτά, πάντα με τη συνδρομή του πολιτικού προσωπικού και των κυβερνήσεών τους, τόσο της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ όσο και των προκατόχων της. Αυτές ψηφίζουν τους νόμους για να στηθεί όλο αυτό το εποικοδόμημα. Εξυγίανση στο ποδόσφαιρο δεν μπορούν να κάνουν οι ίδιοι που ανέθρεψαν και συντηρούν τη σαπίλα του.

Αυτό που χρειάζεται είναι η κατάργηση των ΠΑΕ, η κατάργηση κάθε είδους επιχειρηματικής δράσης στο ποδόσφαιρο και τον αθλητισμό. Το ποδόσφαιρο μπορεί να παίζεται και να προσφέρει ποιοτικό θέαμα χωρίς αυτούς. Καμία χρηματοδότηση στις ΠΑΕ, να αποδοθούν όλα τα χρέη των ΠΑΕ στο Δημόσιο, άμεση διακοπή συμμετοχής ελληνικών ομάδων σε παιχνίδια τζόγου.

Για να αποτελούν το ποδόσφαιρο και ο αθλητισμός δικαίωμα της νεολαίας και του λαού χρειάζονται ριζικές αλλαγές προς όφελος του λαού.

Η πραγματική εξυγίανση του ποδοσφαίρου απαιτεί τη δημιουργία ενός άλλου ποδοσφαιρικού οικοδομήματος, που θα χρηματοδοτείται από το κράτος, θα ελέγχεται σε τακτή βάση από φίλαθλα και άλλα λαϊκά όργανα, θα διοικείται από πραγματικούς φιλάθλους, θα αποκλείει κάθε επιχειρηματική δράση στο ποδόσφαιρο, έτσι που οι πορείες των ομάδων να καθορίζονται εντός των γηπέδων. Ένα τέτοιο ποδοσφαιρικό οικοδόμημα μπορεί να υπάρξει μόνο αν την εξουσία την έχει ο λαός και όχι οι επιχειρηματίες. Άρα απαιτείται σύγκρουση με την εξουσία τους.

ΥΓ1: «Τα μάτια μας γυάλιζαν, διψούσαμε για εκδίκηση. Το ξέραμε ότι δεν ήταν σωστό, όμως το μυαλό μας ταξίδευε στον πόλεμο των Φόκλαντς. Σαφώς και η νίκη ενάντια στην Αγγλία ήταν εκδίκηση, γλυκιά εκδίκηση και έτσι το νιώθαμε όλοι μας. Φυσικά δεν καταφέραμε να αλλάξουμε τίποτα. Η τιμή του ψωμιού δεν μειώθηκε, οι άνθρωποι στην Αργεντινή δεν σταμάτησαν να πεινάνε και να ζητιανεύουν στους δρόμους». Diego Maradona, πριν από τον προημιτελικό Αγγλίας - Αργεντινής το 1986.

ΥΓ2: «Δεν κοιμήθηκα το βράδυ, άλλα δεν βαριέσαι. Αλλά πρέπει να ομολογήσω ότι στην πραγματικότητα πολύ περισσότερο με απασχολεί η οικονομική κρίση και ότι δεν έχω λεφτά». (Φανατικός οπαδός της Νάπολι πριν από κρίσιμο ματς το 1990 για την κατάκτηση του πρωταθλήματος, σε ερώτηση δημοσιογράφου, αν έχει άγχος).

https://www.902.gr