Ένας χρόνος αγώνας για τη ζωή και την αναπνοή μας ενάντια στα κέρδη τους Γενική συνέλευση της «Πρωτοβουλίας» το Σάββατο 10/4, 18.00, στο πρ. στρατόπεδο Καρατάσιου

 Ένας χρόνος συμπληρώθηκε από τη δεύτερη προκλητική αδειοδότηση του υπουργείου Ενέργειας και Περιβάλλοντος για την καρκινογόνα καύση απορριμμάτων από το εργοστάσιο του Ομίλου ΤΙΤΑΝ στην Ευκαρπία.  

Η αντίδραση της τοπικής κοινωνίας ήταν άμεση και καθοριστική.  Η «Πρωτοβουλία Συλλόγων-Σωματείων-Φορέων» ως έκφραση των πολιτών που εναντιώνονται ενεργά απέναντι στην «καύση» εκφράστηκε μαζικά με δυναμικούς αγώνες και πολύμορφες δράσεις. Με διαρκή παρουσία καταφέραμε να ενημερώσουμε χιλιάδες πολίτες για το νέο «πράσινο» έγκλημα που επιχειρείται στις γειτονιές μας, να κινητοποιήσουμε δεκάδες φορείς, συλλόγους και σωματεία της πόλης.        

Το δίκαιο του αγώνα μας επιβεβαιώνεται και από τις μετρήσεις του ΠΑΚΟΕ!

Τα αποτελέσματα του Πανελλήνιου Κέντρου Οικολογικών Ερευνών (ΠΑΚΟΕ) απέδειξαν χειροπιαστά το δίκαιο και αναγκαίο χαρακτήρα του αγώνα μας. Η ρύπανση που προκαλεί η λειτουργία του εργοστασίου είναι διάχυτη σε αέρα, γη και νερό. Το γεγονός αυτό πρέπει να σημάνει το συναγερμό ώστε περισσότεροι φορείς και σύλλογοι  να δώσουν τώρα το παρόν   στη μάχη της διεκδίκησης. 

Δεν υπάρχει η πολυτέλεια να χαθεί άλλος χρόνος. Τώρα είναι η ώρα!

Τα lockdown και τα υπόλοιπα περιοριστικά μέτρα δεν ανέστειλαν τη δίκαιη αντίδραση μας. Αυτό ανησύχησε όσους θέλησαν να σταθούν απέναντί μας, να βάλουν εμπόδια στον αγώνα μας. Η λειτουργία μας με κριτήριο την υπεράσπιση της υγείας μας και όχι την εξυπηρέτηση των οικονομικών συμφερόντων είτε του Ομίλου είτε των πολιτικών που έφεραν το πρόβλημα στη γειτονιά μας, ήταν η «ασπίδα» μας. Δεν επιτρέψαμε να διασπάσουν το κίνημα μας στις κρίσιμες καμπές που περάσαμε, αλλά από τις δυσκολίες βγήκαμε πιο δυνατοί, με μεγαλύτερη πείρα, αποφασιστικότητα και συμπεράσματα .

Βρισκόμαστε αντιμέτωποι με ένα συνολικότερο σχεδιασμό που εξελίσσεται στην περιοχή μας με επίκεντρο τη διαχείριση των απορριμμάτων με κριτήριο τις απαιτήσεις των ομίλων είτε αυτοί δραστηριοποιούνται στο  κλάδο της περιβόητης «πράσινης  ανάπτυξης» , είτε στον κατασκευαστικό κλάδο, είτε είναι τσιμεντοβιομηχανίες ή βιομηχανίες  ενέργειας. Αυτό φανερώνει:

η παράνομη χωροθέτηση της Μονάδας Επεξεργασίας Απορριμμάτων (ΜΕΑ) δυτικού τομέα στο Λαγκαδά, σε προστατευόμενη περιβαλλοντικά περιοχή κοντά στο ΧΥΤΑ της Μαυροράχης. 

η αδειοδότηση καύσης για RDF/SRF στον Όμιλο ΤΙΤΑΝ

τα σχέδια χωροθέτησης δύο ιδιωτικών μονάδων αποτέφρωσης επικίνδυνων υγειονομικών αποβλήτων στην περιοχή της Σίνδου, πλάι-πλάι με τη ρυπογόνα λειτουργία των ΕΛ.ΠΕ στον Εύοσμο και στο Κορδελιό. 

Όλα τα παραπάνω είναι διαφορετικά κομμάτια ενός συνολικότερου σχεδιασμού  που   ακολουθεί   τις   κεντρικές   κατευθύνσεις του   Εθνικού   Σχεδιασμού   Διαχείρισης   Αποβλήτων   (ΕΣΔΑ)   όπως αυτός διαμορφώθηκε με κυβερνητική πρωτοβουλία το 2020. Ο ΕΣΔΑ θέτει σε προτεραιότητα την καρκινογόνα καύση απορριμμάτων είτε αυτή πραγματοποιείται σε εργοστάσια καύσης, είτε σε τσιμεντοβιομηχανίες. 

Ο παραπάνω ενιαίος σχεδιασμός υλοποιείται στο έδαφος μεγάλων ελλείψεων σε υποδομές καταγραφής της ρυπογόνας λειτουργίας των βιομηχανικών μονάδων, της πλήρους χαρτογράφησης  των επιπτώσεων σε υγεία και περιβάλλον. Όλα αυτά είναι στοιχεία της ανοχής που επέδειξαν διαχρονικά κυβερνήσεις και διοικήσεις στην τοπική αυτοδιοίκηση. Έχουν βαρύτατες ευθύνες για την σημερινή κατάσταση που βιώνουμε. Μόνο κάτω από τη δική μας πίεση έχουνε ξεκινήσει να συζητούν τελευταία να διενέργεια επιδημιολογικής μελέτης και τοποθέτηση σταθμού μέτρησης ρύπων στην περιοχή. 

Η συμμετοχή μας στη Γενική Συνέλευση, απαραίτητη όσο ποτέ!

Σε όλες τις παραπάνω εξελίξεις μια απάντηση έχουμε! Τη μαζική μας παρουσία στη 3η Γενική μας Συνέλευση η οποία θα καθορίσει τα επόμενα κρίσιμα βήματα του αγώνα μας. Η συνέλευση αποτυπώνει τις συλλογικές/δημοκρατικές διαδικασίες που ακολουθούμε, τη μαζική μας ενημέρωση γύρω από τα παραπάνω ζητήματα, τη κατάθεση σκέψεων, προβληματισμού και δράσεων, τη συζήτηση των συμπερασμάτων που προκύπτουν στην πορεία του αγώνα μας. Δεν περισσεύει κανείς απ’ όλα τα παραπάνω!

Παλεύουμε μέχρι την υλοποίηση των αιτημάτων μας. Αγωνιζόμαστε: 

για την άμεση ανάκληση της αδειοδότησης της καρκινογόνας καύσης RDF/SRF

να απαλειφθεί από τον ΠΕΣΔΑ της Περιφέρειας Κ. Μακεδονίας η δυνατότητα δημιουργίας μονάδων παραγωγής SRF/RDF

για την άμεση εφαρμογή μεθόδων και μέτρων μείωσης της ποσότητας και βλαπτικότητας των απορριμμάτων, με διαλογή στην πηγή, ανακύκλωση και κομποστοποίηση.

να μην προχωρήσουν τα σχέδια εμπορευματοποίησης στη διαχείριση απορριμμάτων

να πραγματοποιηθούν ολοκληρωμένες μελέτες & μετρήσεις με σκοπό τη χαρτογράφηση της συσσωρευτικής ρύπανσης της περιοχής μας με ευθύνη του κράτους

ΣΥΣΤΗΜΑΤΑ ΥΓΕΙΑΣ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ Πάνω από ένα χρόνο μετά, υγειονομικοί και ασθενείς ακόμα πιο εκτεθειμένοι...

 ΣΥΣΤΗΜΑΤΑ ΥΓΕΙΑΣ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ

Πάνω από ένα χρόνο μετά, υγειονομικοί και ασθενείς ακόμα πιο εκτεθειμένοι...

Περισσότερο από ένα χρόνο μετά το ξέσπασμα της πανδημίας, τα συστήματα Υγείας σε όλη την Ευρώπη εξακολουθούν να παραμένουν αθωράκιστα. Η ίδια πολιτική της εμπορευματοποίησης, της υποχρηματοδότησης και της υποστελέχωσης που τα σμπαράλιασε όλα τα προηγούμενα χρόνια, είναι η πολιτική που συνεχίζεται και μέσα στην πανδημία, παρά τις εκατοντάδες χιλιάδες των θανάτων, ακριβώς γιατί το κεφάλαιο και όλες οι κυβερνήσεις του αντιμετωπίζουν την προστασία της υγείας των λαών ως «κόστος». Χωρίς καμία ουσιαστική ενίσχυση, υγειονομικοί και ασθενείς βρίσκονται σήμερα ακόμα πιο εκτεθειμένοι από ό,τι πριν ένα χρόνο: Ακριβώς γιατί μαζί με τη συνεχιζόμενη εξάπλωση της πανδημίας, έρχονται αντιμέτωποι και με τις συσσωρευμένες συνέπειες από τη μετατροπή των συστημάτων Υγείας σε συστήματα «μιας νόσου», από την εξουθένωση των υγειονομικών που δίνουν όλο αυτόν τον καιρό τη μάχη χωρίς εφεδρείες...

ΙΤΑΛΙΑ

«Το μόνο που έχει αλλάξει είναι ότι είμαστε πολύ πιο κουρασμένοι... »

Ιταλοί υγειονομικοί στο πρώτο κύμα της πανδημίας στηρίζουν τις κινητοποιήσεις σωματείων για μέτρα προστασίας των εργαζομένων

Ιταλοί υγειονομικοί στο πρώτο κύμα της πανδημίας στηρίζουν τις κινητοποιήσεις σωματείων για μέτρα προστασίας των εργαζομένων

«Ενα χρόνο μετά δεν έχει αλλάξει τίποτα. Το μόνο πράγμα που έχει αλλάξει είναι ότι είμαστε πολύ πιο κουρασμένοι, πολύ κουρασμένοι όχι μόνο σωματικά, πάνω από όλα ψυχικά», δήλωνε πριν από λίγες μέρες μια προϊσταμένη σε ΜΕΘ νοσοκομείου της Ρώμης, όπου όλα τα κρεβάτια ήταν κατειλημμένα, καθώς όλο το Μάρτη καταγράφονταν δεκάδες χιλιάδες κρούσματα και εκατοντάδες νεκροί τη μέρα.

Στην Ιταλία πάνω από 3,5 εκατ. άνθρωποι έχουν διαγνωστεί με Covid-19, ενώ έχουν καταγραφεί επίσημα τουλάχιστον 109.000 θάνατοι, ο δεύτερος υψηλότερος αριθμός στην Ευρώπη, μετά τη Βρετανία. Η «πλεονάζουσα θνησιμότητα» υπερβαίνει κατά πολύ τον μέσο όρο της συνηθισμένης ετήσιας θνησιμότητας της χώρας. Πρόκειται είτε για θανάτους λόγω Covid-19 που δεν έφτασαν ποτέ σε νοσοκομείο και δεν καταμετρήθηκαν ως τέτοιοι ή λόγω άλλης ασθένειας, ακριβώς επειδή τα νοσοκομεία έχουν καταρρεύσει και πολλοί άλλοι ασθενείς αποκλείονται.

Το ίδιο «έργο» επαναλαμβάνεται ξανά. «Λίγα άδεια κρεβάτια και αναγκαζόμαστε και πάλι να επιλέξουμε ποιον θα θεραπεύσουμε», δήλωνε πριν από μερικές μέρες ο διευθυντής της μονάδας μολυσματικών ασθενειών νοσοκομείου στην Μπολόνια. «Οι ΜΕΘ είναι γεμάτες από Covid ασθενείς και συχνά αναβάλλουμε σημαντικές χειρουργικές επεμβάσεις, όπως είναι οι ογκολογικές», τονίζει.

Σύμφωνα με τον διευθυντή του Τμήματος Αναισθησιολογίας του Ινστιτούτου Υγείας της Ρώμης, μέσα στο Μάρτη «η πληρότητα στις κλίνες αγγίζει το 80%».

Οι μαζικές περικοπές και η διαρκής κρατική υποχρηματοδότηση του δημόσιου συστήματος Υγείας, το μοντέλο των Συμπράξεων Δημόσιου και Ιδιωτικού Τομέα που εφαρμόζεται στην Ιταλία από το 1992, έδειξαν και συνεχίζουν να δείχνουν τις τραγικές συνέπειές τους σε όλη τη διάρκεια της πανδημίας.

Ετσι, μέσα στο Μάρτη, κι ενώ τα νοσοκομεία θύμιζαν ξανά «εμπόλεμη ζώνη», από τα 5,5 δισ. ευρώ των ευρωενωσιακών κονδυλίων για την πανδημία που παίρνει η Ιταλία, τα 2,8 δισ. ευρώ κατευθύνθηκαν ως επιχορηγήσεις σε επιχειρήσεις. Στην Υγεία πηγαίνουν περίπου 1,4 δισ. ευρώ, με τα κονδύλια και πάλι να κατευθύνονται στην πλειοψηφία τους στην έρευνα και ψηφιοποίηση, στην τηλεϊατρική και σε ιδιωτικές εταιρείες, αντί να ενισχυθούν με μόνιμο προσωπικό και εξοπλισμό τα δημόσια νοσοκομεία.

Επίσης, στο πλαίσιο της χρηματοδότησης του σχεδίου εμβολιασμού και του συστήματος Υγείας, η κυβέρνηση ενέκρινε πρόσφατα 2,1 δισ. ευρώ επιπλέον για την αγορά εμβολίων και 700 εκατ. για φάρμακα κατά της Covid-19, ενώ μόλις 50 εκατ. για τα νοσοκομεία...

Να σημειωθεί ότι την τελευταία δεκαετία περικόπηκαν συνολικά από το δημόσιο σύστημα Υγείας 37 δισ. ευρώ (25 δισ. ευρώ την πενταετία 2010 - '15 και άλλα 12 δισ. έως το 2019). Από την άλλη μεριά, μόνο για το 2019 οι αμυντικές δαπάνες της Ιταλίας, στο πλαίσιο και των στόχων που θέτει το ΝΑΤΟ, ξεπέρασαν τα 21 δισ. ευρώ.

ΒΡΕΤΑΝΙΑ

300.000 άνθρωποι στις λίστες αναμονής των νοσοκομείων πάνω από έναν χρόνο!

Η τεράστια καταπόνηση των υγειονομικών, μετά από έναν χρόνο πανδημίας και χωρίς καμία ουσιαστική ενίσχυσή τους, αποτυπώνεται και στη Βρετανία. Χαρακτηριστικά, σύμφωνα με σφυγμομέτρηση που έκανε στα μέσα Μάρτη το βρετανικό Ινστιτούτο Δημόσιας Πολιτικής Ερευνας (IPPR), το 30% του νοσηλευτικού προσωπικού στην Αγγλία θέλει να παραιτηθεί, λόγω των άσχημων ψυχολογικών επιπτώσεων που έχει η καθημερινή, υπερωριακή εργασία στα νοσοκομεία που χειρίζονται περιστατικά Covid-19. Οι νοσηλευτές ζητούν βελτίωση των συνθηκών δουλειάς, των ωραρίων εργασίας, αυξήσεις σε μισθούς και επιδόματα.

Τις μεγάλες ελλείψεις σε γιατρούς και νοσηλευτές στο βρετανικό σύστημα Υγείας, την αποδυνάμωση των νοσοκομείων της χώρας από τη σκληρή λιτότητα των προηγούμενων δέκα και πλέον χρόνων, όξυνε ακόμα περισσότερο η μεγάλη διασπορά του κορονοϊού στους υγειονομικούς. Καθώς στη Βρετανία έχουν καταγραφεί πάνω από 4,3 εκατομμύρια επιβεβαιωμένα κρούσματα και πάνω από 127.000 νεκροί, χιλιάδες νοσοκόμες και γιατροί μολύνθηκαν από τον κορονοϊό και ανεξακρίβωτος αριθμός άλλων έχασε ακόμη και τη ζωή του. Μέσα σε αυτήν την κατάσταση, ειδικά στο πρώτο κύμα της πανδημίας, ακόμα και η ανάκληση αδειών όλου του προσωπικού δεν έφτανε για να αντιμετωπιστεί η κρίση. Η κυβέρνηση δεν ενίσχυσε το σύστημα Υγείας. Ακόμα και τα 7 υπαίθρια νοσοκομεία που έφτιαξε, δίνοντας 297 εκατ. δολάρια, λειτούργησαν ελάχιστα ή καθόλου, επειδή δεν υπήρχε το απαραίτητο προσωπικό σε γιατρούς και νοσηλευτές!

Μέσα σε ένα τέτοιο φόντο, στα υποστελεχωμένα και αθωράκιστα νοσοκομεία ήταν πολλές οι φορές που υγειονομικοί κλήθηκαν να παίξουν άθελά τους τον κριτή ζωής και θανάτου για τους χιλιάδες ασθενείς που περνούσαν από τα χέρια τους.

Και σήμερα όμως, παρά τη σχετική μείωση στην εξάπλωση της πανδημίας, παραμένουν πολύ σοβαρά προβλήματα. Ο αριθμός των ασθενών που πηγαίνει στα νοσοκομεία για συμβουλευτική ή θεραπευτική αγωγή έχει μειωθεί μέσα στον τελευταίο χρόνο κατά 69%! Σε πρωτοφανή επίπεδα έχει αυξηθεί ο αριθμός ανθρώπων που περιμένουν πάνω από έναν χρόνο για νοσηλεία και επεμβάσεις σε νοσοκομεία! Στην Αγγλία τον Φλεβάρη του 2020 ήταν 1.600, ενώ σήμερα, μετά και το δεύτερο κύμα της πανδημίας, ξεπερνούν τους 300.000!

Την ίδια ώρα, υπάρχουν πολλοί υγειονομικοί που περιμένουν ακόμα να εμβολιαστούν, ενώ συνεχίζεται και η ενδονοσοκομειακή διασπορά. Αναρίθμητες είναι οι περιπτώσεις ανθρώπων που εισήχθησαν στο νοσοκομείο για μία εγχείρηση ρουτίνας και πέθαναν πριν την ώρα τους, επειδή κόλλησαν τον κορονοϊό εντός του νοσοκομείου. Οπως η περίπτωση του 74χρονου Τζέρεμι Φρέντερικς, ο οποίος - όπως έγραφε ο «Γκάρντιαν» στις 30/3 - πέθανε από κορονοϊό σε νοσοκομείο του Σόλσμπερι ενώ είχε μπει για να βάλει βηματοδότη. 'Η η περίπτωση της 50χρονης Δρ. Αρούνα Νάρσι, που μπήκε για εγχείρηση στη σπλήνα και λίγο αφότου την έκανε επιτυχώς, μολύνθηκε με κορονοϊό και «έσβησε» μέσα σε λίγα 24ωρα...

Αδύνατη η απαλλαγή από επιδημικά ξεσπάσματα, όσο θα υπάρχουν ανεμβολίαστες μάζες ανθρώπων οπουδήποτε στη Γη

 

Η Αφρική έχει δηλωμένα μόλις 3 εκατομμύρια κρούσματα COVID-19 από την αρχή της πανδημίας μέχρι σήμερα. Διάφοροι προσπάθησαν να ερμηνεύσουν το φαινόμενο του μικρού αριθμού κρουσμάτων, ως οφειλόμενο στο νεαρό του αφρικανικού πληθυσμού, ή στις γρήγορα εφαρμοσμένες και αυστηρές καραντίνες. Ομως, αναρίθμητες έρευνες που ανέλυσαν δείγματα αίματος κατοίκων της ηπείρου δείχνουν σημαντική υποτίμηση των πραγματικών κρουσμάτων, καθώς μεγάλο ποσοστό εμφανίζεται να διαθέτει αντισώματα ενάντια στον SARS-CoV-2, χωρίς να έχει εμβολιαστεί. Σύμφωνα με τους ειδικούς, η υποτίμηση του αριθμού των κρουσμάτων αυξάνει τον κίνδυνο ευρείας διάδοσης του ιού, παρεμποδίζει τη διαδικασία εμβολιασμού (μειωμένη αποδοχή του ως μη αναγκαίου) και τελικά απειλεί τον έλεγχο της πανδημίας σε παγκόσμια κλίμακα. Οπουδήποτε ο ιός κυκλοφορεί, ειδικά σε περιοχές με μικρή πρόσβαση σε εμβόλια, νέες μεταλλάξεις είναι πιθανό να εμφανιστούν. Μία από τις πιο ανθεκτικές στα αντισώματα μεταλλάξεις, που έχουν εμφανιστεί μέχρι σήμερα, είναι ως γνωστόν η νοτιοαφρικανική. Στη Νότια Αφρική υπάρχει ο μεγαλύτερος αριθμός καταγεγραμμένων κρουσμάτων, αλλά οι υπεύθυνοι για τη δημόσια υγεία στη χώρα θεωρούν ότι ο αριθμός αυτός είναι μόλις το ένα δέκατο του πραγματικού.

«Αν τον αφήσεις να συνεχίσει να διαδίδεται, θα συνεχίσει να εξελίσσεται», προειδοποιεί ο Ρίτσαρντ Λεσέλς, επιδημιολόγος και μέλος της ομάδας που αναγνώρισε πρώτη την επικίνδυνη μετάλλαξη του κορονοϊού στη Νότια Αφρική. Ο Λεσέλς τονίζει ότι το πρόβλημα δεν είναι η Αφρική, νέες παραλλαγές του ιού εμφανίζονται παντού. Το πρόβλημα είναι η πρόσβαση στα εμβόλια. «Είναι σαφές», λέει, «ότι αν αφήσουμε την Αφρική πίσω στο εμβολιαστικό μέτωπο, τότε υπάρχει ξεκάθαρα κίνδυνος να γίνει πιο δύσκολος ο περιορισμός της μετάδοσης». Στο Σουδάν, η επιδημιολόγος Μεϊσούν Νταχάμπ υπολόγισε ότι μόλις το 2% των θανάτων, που οφείλονται στην COVID, αποδίδονται στη νόσο αυτή στις σχετικές στατιστικές.

Ασφάλεια

Οπως επισήμανε ο γενικός διευθυντής του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας, Τέντρος Αντανόμ, οι πλούσιες χώρες στις οποίες αντιστοιχεί το 16% του παγκόσμιου πληθυσμού, έχουν αγοράσει το 60% της προβλεπόμενης παραγωγής εμβολίων, σε μια κούρσα απόκτησης της ανοσίας της αγέλης. Στόχος τους να αποκτήσουν πλεονέκτημα στον ανταγωνισμό με τους άλλους ιμπεριαλιστές. Αν σήμερα οι λαοί αυτών των λεγόμενων «πλούσιων» χωρών αγωνιούν για τη δική τους πρόσβαση στα εμβόλια, καταλαβαίνει κανείς σε τι κατάσταση βρίσκονται οι λαοί των αφρικανικών χωρών, όπου δεν έχουν εμβολιαστεί παρά μόνο λίγοι υγειονομικοί και οι υπόλοιποι αποκτούν την ανοσία αρρωσταίνοντας και αρκετοί απ' αυτούς πεθαίνοντας. Η αιτία για την έλλειψη εμβολίων στην ΕΕ, αλλά και στην Ουγκάντα είναι η ίδια: Ο καπιταλισμός, η δυνατότητα των μονοπωλίων να παράγουν ό,τι θέλουν, όποτε θέλουν, στην ποσότητα που θέλουν, ώστε να εξασφαλίσουν το μέγιστο κέρδος, ακόμη κι όταν η παραγωγή τους είναι προπληρωμένη. Πολύ περισσότερο δεν δίνουν δεκάρα, όταν δεν είναι προπληρωμένη... Τα πράγματα θα ήταν εντελώς διαφορετικά, αν η παραγωγή σε μια χώρα και ακόμη καλύτερα σε κάθε χώρα ήταν οργανωμένη με κριτήριο την κάλυψη των αναγκών των ανθρώπων, όχι άναρχα με βάση τα συμφέροντα των κεφαλαιοκρατών, αλλά με κεντρικό επιστημονικά οργανωμένο σχεδιασμό, πρόβλεψη, προετοιμασία, αξιοποίηση όλων των δυνατοτήτων για την ανταπόκριση σε έκτακτες ανάγκες και καταστάσεις.

Χωρίς παράλληλο παγκόσμιο εμβολιασμό, η COVID θα συνεχίσει να διαδίδεται και να εξελίσσεται. Ο Νγκόι Νσένγκα, υπεύθυνος του ΠΟΥ για την Αφρική, λέει ότι οι αφρικανικές χώρες έχουν μεγάλο δρόμο μπροστά τους και τονίζει ότι αν αυτό ισχύει για την ήπειρο, τότε μπορεί να ισχύει εξίσου και για τον υπόλοιπο κόσμο. «Αν ένας τόπος, μια χώρα δεν είναι ασφαλής στον κόσμο, καμία χώρα δεν θα είναι ασφαλής».

Παιδιά

Εκτός από τους κατοίκους της Αφρικής και χωρών σε άλλα μέρη του κόσμου, υπάρχει ένα σημαντικό κομμάτι του παγκόσμιου πληθυσμού, που δεν θα μπορούσε να εμβολιαστεί, ακόμη κι αν υπήρχαν διαθέσιμα εμβόλια. Πρόκειται, βέβαια, για τα παιδιά, για τα οποία δεν υπάρχουν ακόμη εγκεκριμένα ασφαλή εμβόλια. Με δεδομένο ότι συγκριτικά με ανθρώπους μεγαλύτερων ηλικιών τα παιδιά δεν κινδυνεύουν τόσο από τις επιπλοκές της COVID, η ανάγκη για παιδιατρικό εμβόλιο, ίσως δεν φαίνεται πιεστική. Αλλά οι επιστήμονες τονίζουν πως η πανδημία ίσως δεν ελεγχθεί ποτέ πλήρως, μέχρι να εμβολιαστούν και τα παιδιά. Εμβολιάζοντας μόνο τους ενήλικες, αφήνουμε ευάλωτο «έναν τεράστιο, ανοσολογικά αφελή πληθυσμό», λέει ο παιδίατρος Τζέιμς Κόνγουεϊ, του πανεπιστημίου του Γουισκόνσιν. Χωρίς παιδιατρικό εμβόλιο, «η ασθένεια, ακόμη κι αν τα παιδιά μας δεν αρρωσταίνουν βαριά απ' αυτήν, θα συνεχίσει να υπάρχει και να κυκλοφορεί τακτικά».

Σε έρευνα που δημοσίευσε πρόσφατα το αμερικανικό Κέντρο Πρόληψης και Ελέγχου των Ασθενειών, αν και οι καταγεγραμμένες περιπτώσεις COVID σε νέους μικρότερους των 18 ετών στην Πολιτεία του Μισισίπι, την περίοδο Μάη - Σεπτέμβρη 2020 ήταν μόλις 9.000, αντισώματα ενάντια στον κορονοϊό ανιχνεύτηκαν σε 114.000, πράγμα που σημαίνει ότι ο SARS-CoV-2 μόλυνε 13 φορές περισσότερα παιδιά και εφήβους απ' ό,τι φαίνεται στα «χαρτιά». Οι άνθρωποι ηλικίας μικρότερης των 18 ετών αποτελούν το 25% του πληθυσμού των ΗΠΑ και αν εξαρχής ένα τόσο μεγάλο κομμάτι του πληθυσμού δεν μπορεί να εμβολιαστεί, τότε δύσκολα θα επιτευχθεί η ανοσία της αγέλης. Στη χώρα αυτή, έχουν νοσηλευτεί 13.500 παιδιά, από τα οποία 268 έχουν πεθάνει. Η αρρώστια για προφανείς λόγους, που σχετίζονται με το βιοτικό επίπεδο, τις διακρίσεις κ.ο.κ. έπληξε 5 φορές περισσότερα μαύρα παιδιά και 8 φορές περισσότερα ισπανόφωνα, συγκριτικά με τα λευκά. Περίπου 2.600 παιδιά και έφηβοι ανέπτυξαν έως τώρα το φλεγμονικό σύνδρομο MIS-C, βδομάδες μετά το τέλος της ασθένειάς τους και 33 πέθαναν απ' αυτό. Και μ' αυτήν την έννοια, ένα εμβόλιο για τα παιδιά είναι απαραίτητο.

Ηδη πάντως, η «Pfizer» ανακοίνωσε ότι πραγματοποίησε δοκιμές σε παιδιά 12 - 15 ετών και το εμβόλιό της αποδείχτηκε ασφαλές, ενώ το ίδιο θετικό ήταν το αποτέλεσμα για το εμβόλιο της «Moderna» σε δοκιμές με παιδιά ηλικίας 12 - 17 ετών. Και οι δύο εταιρείες άρχισαν μέσα στον Μάρτη δοκιμές και στην ηλικιακή κατηγορία 6 - 11 ετών. Και άλλες εταιρείες έχουν ανακοινώσει σχέδια δοκιμής του εμβολίου τους σε εφήβους και μικρά παιδιά.

Προνοητικοί μαχητές

Μελέτες που εξέτασαν δείγματα αίματος ανθρώπων που νόσησαν από COVID, αλλά και ανθρώπων που εμβολιάστηκαν για τον κορονοϊό, δίνουν ελπίδες ότι το ανοσοποιητικό σύστημα του ανθρώπου εξελίσσεται από μόνο του, ώστε να είναι σε θέση στο μέλλον να αντιμετωπίσει καλύτερα τις παραλλαγές του κορονοϊού (και κάθε ιού) από τον οποίο έχει μολυνθεί ο οργανισμός. Οι επιστήμονες διαπίστωσαν ότι μερικά από τα κύτταρα του ανοσοποιητικού που «θυμούνται» προηγούμενες μολύνσεις και αντιδρούν σε περίπτωση επανεμφάνισής τους, μπορούν να μεταλλάσσονται, ώστε να αντιμετωπίζουν πιθανές μεταλλάξεις του παθογόνου. Η μείωση των αντισωμάτων, που είναι αναμενόμενη στο πέρασμα του χρόνου, δεν εμπόδισε το ανοσοποιητικό να αντιμετωπίσει τον παραλλαγμένο εισβολέα. Με άλλα λόγια, φαίνεται σαν το ανθρώπινο ανοσοποιητικό σύστημα να εξελίχθηκε, ώστε να αντιμετωπίζει τις αναμενόμενες μεταλλάξεις των ιών.

Το φαινόμενο εξηγείται από μια διαδικασία, που αποκαλείται «σωματική υπερμετάλλαξη» και είναι ο λόγος που στο σώμα ενός ανθρώπου υπάρχουν περίπου ένα πεντάκις εκατομμύριο διαφορετικά αντισώματα, όταν το ανθρώπινο γονιδίωμα περιέχει μόνο 20.000 γονίδια. Για μήνες και χρόνια μετά από μια μόλυνση, τα γονίδια των μνημονικών κυττάρων Β του ανοσοποιητικού, που διαβιούν στους λεμφαδένες, αποκτούν μεταλλάξεις. Αυτές οι μεταλλάξεις διαμορφώνουν ελαφρώς διαφορετικά τα αντισώματα τα οποία παράγουν. Τα μη μεταλλαγμένα κύτταρα Β συνεχίζουν να είναι οι καλύτεροι υπερασπιστές σε τυχόν επανεμφάνιση του αρχικού παθογόνου, αλλά τα μεταλλαγμένα συνεχίζουν να διατηρούνται από τον οργανισμό και έχουν αυξημένη πιθανότητα να παράγουν αντισώματα, που θα δεσμεύουν καλύτερα τις ακίδες πρόσδεσης μιας μεταλλαγμένης εκδοχής του ίδιου ιού. Σύμφωνα με μια από τις μελέτες, μεταλλαγμένα κύτταρα Β αρχίζουν να εμφανίζονται ήδη τρεις μήνες μετά την αρχική μόλυνση. Εκείνο που δεν είναι σαφές ακόμη είναι αν η ποσότητα των αντισωμάτων, που παράγουν τα μεταλλαγμένα κύτταρα Β, είναι επαρκής για να αποφευχθεί η νόσηση. Οι επιστήμονες θεωρούν πιθανό να είναι επαρκής τουλάχιστον όσο χρειάζεται, ώστε η νόσηση να μην είναι βαριά ή θανατηφόρα.

Επιμέλεια:

Σταύρος ΞΕΝΙΚΟΥΔΑΚΗΣ

Πηγή: «Scientific American»

Ε.Σ.Υ “Ήταν στραβό το κλήμα το φαγε και ο κορονοϊός”

 Για την παγκόσμια ημέρα υγείας

Γύρισε ένας χρόνος από την εμφάνιση του κορονοϊού στη χώρα μας και είναι σαν να μην πέρασε μία μέρα, αν κρίνει κανείς σε τι κατάσταση βρήκε η πανδημία το Ε.Σ.Υ και πώς το διαπερνά τώρα.

Ένα σύστημα υγείας βαθιά υποστελεχωμένο, υποχρηματοδοτούμενο αλλά με συγκεκριμένη ρότα τροχιοδρομημένο στις ράγες των ευρωενωσιακών κατευθύνσεων και των εδώ πολιτικών.

Δομές και νοσοκομεία -επιχειρήσεις με αυτοχρηματοδότηση, έσοδα, μειώσεις κόστους, αναδιοργάνωση με στόχευση την αύξηση των εσόδων με ταυτόχρονα ξεφόρτωμα καθετί μη κερδοφόρο.  Αυτή η στοχοπροσήλωση οδηγεί αντικειμενικά πλέον την κυβέρνηση να μην μπαίνει καν στη λογική της ενίσχυσης της Δημόσιας Υγείας με αύξηση των δαπανών, μαζικές προσλήψεις. Η  “σταγόνα στον ωκεανό” ενίσχυση με επικουρικούς το προηγούμενο διάστημα ήταν και παραμένει μέρος της στοχοθεσία τους• σταδιακή αντικατάσταση του μόνιμου προσωπικού με φτηνό, ευέλικτο, δυνητικά χειραγωγούμενο και προπαντός  χρονοπροσδιορισμένο. 

Αν αυτή η περίοδος με την αναγκαιότητα που εκφράζει δεν πιέζει την κυβέρνηση να ενισχύσει και συνεχίζει να βάζει τη ζωή του λαού στο ζύγι του κόστους, μονοδρομικά φτάνουμε στο συμπέρασμα ότι  η δράση της δεν διακρίνεται από ανικανότητα και  προχειρότητα, όπως “γλυκά” επιχειρηματολογεί ο ΣΥΡΙΖΑ, αλλά από βαθιά πίστη  για το τι ακριβώς θέλει να αφήσει.

Τα νοσοκομεία της Θεσσαλονίκης δοκιμάστηκαν σκληρά στο δεύτερο κύμα  Νοέμβρη -Δεκέμβρη μετατράπηκαν και διατηρούν μέχρι και σήμερα αυτό το “πλεονέκτημα” ως δομές μιας νόσου.

Τα χιλιάδες χαμένα ραντεβού των τακτικών εξωτερικών ιατρείων, οι ανενεργές χειρουργικές αίθουσες οι ατέλειωτες μη πραγματοποιήσιμες απεικονιστικές εξετάσεις και άλλες τόσες γενικές εξετάσεις δείχνουν το δάσος αλλά δεν φανερώνουν το κανονικό μέγεθος της ανάγκης του κάθε ανθρώπου ξεχωριστά. 

Η συννοσηρότητα ως  πράξη μπήκε στη ζωή του λαού και γίνεται πλέον μετρήσιμη έννοια.

 Ένα στοιχείο που χρήζει προσοχής είναι οι εργασιακές συνθήκες των υγειονομικών. Ήταν στραβό το κλίμα της υποστελέχωσης έρχεται  η νόσηση του εργαζόμενου μαζί με την καραντίνα και το αποτελειώνουν. Η εντατικοποίηση τερματίζει κάθε κοντέρ δουλειάς, οι μετακινήσεις εργαζομένων ανάμεσα σε κέντρα Υγείας, νοσοκομεία αλλά και εντός νοσοκομείου, από κλινική σε κλινική περισσότερο θυμίζει ποδοσφαιρικό αγώνα με αλλαγές από τον πάγκο. Δίκην αστεϊσμού βέβαια ο ποδοσφαιρικός αγώνας αλλά σοβαρότατο είναι το γεγονός ότι πολλές φορές η ποιότητα στις υπηρεσίες και στη φροντίδα μπαίνουν υπό αμφισβήτηση.  Διασωληνωμένοι εκτός ΜΕΘ είναι μέρος και δείγμα αυτής της αμφισβητούμενης φροντίδας.  Η εμφάνιση συνεχώς διασποράς του ιού ανάμεσα στους ασθενείς είναι επίσης ένα άλλο δείγμα.  Πώς να απαιτείς, που και αυτό το κάνεις, να τηρούνται τα μέτρα ατομικής προστασίας, όταν τα τμήματα λειτουργούν με δυο και τρεις νοσηλευτές. Εύκολη και η στοχοποίηση και η δακτυλοδειξία  διοικούντων και κυβέρνησης,  κομμάτι και αυτό της ατομικής ευθύνης. 

Και επειδή “όλα τα είχε η Μαριωρή ο φερετζές της έλειπε”  ήρθε η κυβέρνηση και ενισχύει τη μαντική ικανότητα του λαού διευρύνοντας τις διαδικασίες της αυτοεξέτασης και της αυτοδιάγνωσης.  Προμοτάρει τα self tests  για να μπορέσει να κρύψει τις ελλείψεις στις δομές πρωτοβάθμιας φροντίδας, να ενισχύσει την ατομική ευθύνη αλλά ταυτόχρονα να ευχαριστήσει και τις ορέξεις μεγάλων ομίλων στο χώρο.

Στην αντίπερα όχθη μεγάλες κλινικές “κοσμούν” τη Θεσσαλονίκη αυξάνοντας την κερδοφορία ενώ αλυσίδες διαγνωστικών κέντρων ξεφυτρώνουν σε κάθε γειτονιά. Ενίοτε επιστρέφουν και ως χορηγοί του δημοσίου προσφέροντας καθρεφτάκια και χάντρες.

Έστω και στο και πέντε η κυβέρνηση να υιοθετήσει τις αποφάσεις εκατοντάδων σωματείων ανάμεσά τους και του δικού μας για πλήρη επίταξη του ιδιωτικού τομέα, κλινικών διαγνωστικών κέντρων. Να μονιμοποιηθούν όλοι οι επικουρικοί συνάδελφοι και να καλυφθούν όλα τα χρονίζοντα κενά.

Τετάρτη 7/4 στις 10πμ μέρα διαμαρτυρίας με συγκέντρωση στην είσοδο του νοσοκομείου.

ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ ΥΓΕΙΟΝΟΜΙΚΩΝ ΝΟΣ.ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ

Ιδιωτικός τομέας. Αύξηση κερδών 246%!!!

 Αύξηση κερδών 246%!!!

«Ανοδικά κινήθηκαν τα συνολικά έσοδα των επιχειρήσεων παροχής ιδιωτικών υπηρεσιών Υγείας στην Ελλάδα την περίοδο 2016 - 2019», είναι το συμπέρασμα μεγάλης κλαδικής μελέτης που δημοσιεύτηκε το 2020, επιβεβαιώνοντας ότι ο ιδιωτικός τομέας Υγείας αποτελεί χρυσωρυχείο κερδών για τις επενδύσεις μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων και στη χώρα μας. «Ακτινογραφώντας» τον κλάδο, η έκθεση αναφέρει ότι οι κλινικές αποσπούν το 60% περίπου της συνολικής αγοράς ιδιωτικών υπηρεσιών Υγείας, με τα μεγάλα μαιευτήρια να ακολουθούν (15%), ενώ το υπόλοιπο 25% διαμοιράζεται σε ιδιωτικά διαγνωστικά κέντρα, κέντρα αιμοκάθαρσης και άλλες υπηρεσίες. Ειδικότερα στην κατηγορία των κλινικών, οι γενικές κλινικές αποτελούν το 84%, οι νευροψυχιατρικές και οι κλινικές αποκατάστασης μοιράζονται το 11% και το υπόλοιπο 5% αφορά υπηρεσίες άλλων κατηγοριών. Στη χώρα μας επομένως υπάρχει ένας ιδιαίτερα ανεπτυγμένος ιδιωτικός τομέας Υγείας, με έμφαση στην παροχή ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης και τον ανάλογο ιατροτεχνολογικό εξοπλισμό.

Ως προς τα οικονομικά μεγέθη, τα συνολικά έσοδα των γενικών κλινικών αυξήθηκαν κατά 7,2% την περίοδο 2018 - 2019, με αύξηση και της κερδοφορίας τους. Αλλά και τα διαγνωστικά κέντρα, τα κέντρα αιμοκάθαρσης και άλλα, παρουσίασαν την ίδια περίοδο αυξημένα έσοδα κατά 10,6%. Μια ματιά στα «πλεονεκτήματα» και τα «μειονεκτήματα» του κλάδου που εντοπίζει η μελέτη, είναι αποκαλυπτική για το πού στηρίζουν την ανταγωνιστικότητα και την κερδοφορία τους οι μεγάλες ιδιωτικές κλινικές, πέρα από τις άθλιες εργασιακές σχέσεις και τους χιλιάδες κακοπληρωμένους εργαζόμενους που απασχολούν. Στα «δυνατά σημεία του κλάδου» περιλαμβάνονται λοιπόν «η δραστηριοποίηση μεγάλων και καλά οργανωμένων επιχειρηματικών ομίλων με μακρά εμπειρία, η τάση της σταδιακής γήρανσης του πληθυσμού (...) οι χρόνιες αδυναμίες του δημόσιου συστήματος Υγείας». Αντίστροφα, στα «αδύνατα σημεία» εντάσσεται «το σχετικά αυστηρό θεσμικό πλαίσιο σε σχέση με την ίδρυση νέων ιατρικών μονάδων», δηλαδή τα όποια εμπόδια παραμένουν στην ανάπτυξη επιχειρηματικής δράσης και τα οποία αναλαμβάνουν να εκμηδενίσουν η μια μετά την άλλη οι κυβερνήσεις.

Με άλλα λόγια, η αντιμετώπιση της υγείας του λαού ως «κόστους» για την εργοδοσία και το κράτος της και η πολιτική της εμπορευματοποίησης και ιδιωτικοποίησης απ' όλες τις κυβερνήσεις, ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ, ΚΙΝΑΛ, οδηγούν σε περικοπές κρατικών δαπανών και υποχρηματοδότηση του δημόσιου συστήματος Υγείας, από τη μια, και σε βάθεμα της λειτουργίας του με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια, από την άλλη, την ώρα μάλιστα που οι ανάγκες μεγαλώνουν, ειδικά για τις μεγαλύτερες ηλικίες. Πάνω σ' αυτό το έδαφος επεκτείνεται και ο ιδιωτικός τομέας Υγείας, με τις δαπάνες των ασφαλιστικών ταμείων (πέρα από τις απευθείας πληρωμές των ασθενών) να στηρίζουν την κερδοφορία του. Γι' αυτό, άλλωστε, ένας από τους «κινδύνους» που διαπιστώνει η μελέτη για το μέλλον, είναι «τα προβλήματα ρευστότητας του Δημοσίου». Θυμίζουμε επίσης ότι στην Ελλάδα, το 35% περίπου των συνολικών δαπανών Υγείας αφορά ιδιωτικές δαπάνες, που δείχνει το μέγεθος της αφαίμαξης που υφίσταται ο λαός για την υγεία του, πέρα από τις εισφορές στα ασφαλιστικά ταμεία. Επιβεβαιώνεται δηλαδή ότι από τη συνύπαρξη δημόσιου και ιδιωτικού τομέα βγαίνει «μονά - ζυγά» χαμένος.

Για την κερδοφορία του ιδιωτικού τομέα Υγείας ενδεικτικά είναι τα στοιχεία και μιας άλλης έρευνας, για τα οικονομικά αποτελέσματα 31 από τις πιο σημαντικές επιχειρήσεις του κλάδου το 2019. Σύμφωνα με αυτά, ο κύκλος εργασιών τους αυξήθηκε κατά 6,9% σε σχέση με την προηγούμενη χρονιά και προσέγγισε τα 874 εκατ. ευρώ. Οι 31 αυτές επιχειρήσεις αύξησαν μάλιστα την κερδοφορία τους στα 43,6 εκατ. ευρώ (!) από 12,6 εκατ. ευρώ το 2018, και σε ποσοστό 246%!!! Να σημειωθεί ότι ανάμεσα σε αυτές τις επιχειρήσεις βρίσκονται και οι μεγαλύτερες της Αττικής. Αυτές δηλαδή που τα σωματεία των υγειονομικών, συνδικάτα εργαζομένων και φορείς του κινήματος απαιτούν εδώ και έναν χρόνο να επιταχθούν χωρίς καμιά αποζημίωση για να σωθούν ζωές, αλλά η κυβέρνηση τους αγνοεί προκλητικά και συκοφαντεί τις διεκδικήσεις τους, κλιμακώνοντας την εγκληματική πολιτική, η οποία αφήνει το λαό απροστάτευτο από την πανδημία, για να μην πειράξει ούτε τρίχα από τα κέρδη των κλινικαρχών...

ΣΥΜΒΑΣΙΟΥΧΟΙ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ ΣΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ Ανυποχώρητη πάλη για μόνιμη και σταθερή δουλειά...

 

Ανυποχώρητη πάλη για μόνιμη και σταθερή δουλειά...

...η απάντηση στη γενίκευση της «ευελιξίας» και στις προσπάθειες εγκλωβισμού σε νομικούς λαβύρινθους

Μόνιμο ζητούμενο των κυβερνήσεων, στο πλαίσιο και των στρατηγικών κατευθύνσεων της ΕΕ, είναι η προώθηση «ευέλικτων» και «ελαστικών» μορφών εργασίας, ώστε οι εργαζόμενοι να είναι διαθέσιμοι ανά πάσα στιγμή για τη στήριξη της κερδοφορίας των εργοδοτών.

Το αστικό κράτος πρωτοστατεί στην εδραίωση και γενίκευσή τους, χτυπώντας το δικαίωμα στη μόνιμη και σταθερή εργασία. Η μείωση του μόνιμου προσωπικού στο Δημόσιο (τα τελευταία δέκα χρόνια έχει μειωθεί κατά 40%) και η αντικατάσταση μέρους του από έκτακτο προσωπικό αποτελούν μια πάγια τακτική όλων των κυβερνήσεων της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ και του ΣΥΡΙΖΑ, που ανανεώνουν και συντηρούν στρατιές χιλιάδων συμβασιούχων, με συμβάσεις ομηρίας, αξιοποιώντας αυτό το καθεστώς και για μια διαρκή ανακύκλωση της ανεργίας.

Σύμφωνα μάλιστα με τα τελευταία στοιχεία (Γενάρης 2021) του Μητρώου Ανθρώπινου Δυναμικού του Ελληνικού Δημοσίου, στο Δημόσιο το μόνιμο (τακτικό) προσωπικό φτάνει περίπου τις 570.000 (συμπεριλαμβάνεται το προσωπικό σε στρατό, αστυνομία, Λιμενικό, ιερείς, που φτάνουν περίπου τις 170.000) και το έκτακτο προσωπικό ξεπερνά τις 131.000, αποτελώντας το 19% του προσωπικού στο Δημόσιο.

Οι συμβασιούχοι, εργαζόμενοι με ημερομηνία λήξης, είναι ένα πολύτιμο εργαλείο στα χέρια κάθε κυβέρνησης, καθώς αποτελούν φθηνότερο εργατικό δυναμικό, με ελάχιστα δικαιώματα. Ταυτόχρονα, κυβερνήσεις, διοικήσεις οργανισμών και δημοτικές αρχές ποδοπατούν κάθε έννοια ανθρώπινης αξιοπρέπειας, πατάνε στην ανάγκη για μεροκάματο και ψηφοθηρούν για να αποκομίσουν πολιτικά οφέλη.

Σε αυτές τις συνθήκες, το τελευταίο διάστημα στήνεται από διάφορα επιτελεία ένα εμπόριο ελπίδας σε βάρος τους, ότι τάχα μπορούν να κερδίσουν το δικαίωμά τους στη μόνιμη και σταθερή δουλειά μέσα από δικαστικές αποφάσεις. Πρόκειται για «έργο» που έχει ξαναπαιχτεί με ιδιαίτερη ένταση και την περίοδο 2002 - 2004, αλλά και στη συνέχεια με διάφορους σταθμούς: Αστικά κόμματα, δυνάμεις του εργοδοτικού συνδικαλισμού, μεγαλοδικηγορικά γραφεία προσπαθούν να εγκλωβίσουν ξανά συμβασιούχους στη λογική διεκδίκησης του δικαιώματος στην εργασία μέσα από ατέρμονες νομικίστικες διαδικασίες, ταυτόχρονα με μια ποικιλόμορφη προσπάθεια υπονόμευσης της αγωνιστικής διεκδίκησης.

Το 2002 - 2004 η ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ και ο τότε ΣΥΝ (ΣΥΡΙΖΑ) μαζί με την ηγεσία της ΓΣΕΕ διαγκωνίζονταν για το ποιος αποτελεί τον καλύτερο υπερασπιστή των συμβασιούχων. Οι ίδιοι δηλαδή που με τις πολιτικές που υπερασπίζονται και υπηρετούν δημιουργούν τις στρατιές συμβασιούχων, ενώ οι συνδικαλιστές - εργατοπατέρες τους βάζουν εμπόδια ακόμα και στην εγγραφή των συμβασιούχων στα σωματεία μαζί με τους μόνιμους εργαζόμενους.

Ολοι μαζί λιβανίζουν την ΕΕ, προσδίδοντας σε θεσμούς της ακόμα και φιλεργατικό προσωπείο και εμφανίζοντας ως «σωτήρια» μια ευρωενωσιακή Οδηγία (1999/70/ΕΚ) η οποία, όπως θα δειχθεί και παρακάτω, κάθε άλλο παρά το δικαίωμα στη μόνιμη και σταθερή δουλειά προασπίζει.

Σήμερα λοιπόν το «έργο» ξαναπαίζεται. Με λίγο διαφορετικό «χαβά» διαδίδεται ότι απόφαση του έβδομου τμήματος του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ενωσης (ΔΕΕ) ορίζει πως η Οδηγία αυτή τάχα υπερισχύει του ελληνικού Συντάγματος, που απαγορεύει τη μετατροπή των συμβάσεων ορισμένου χρόνου σε αορίστου, και άρα ότι το μόνο που έχουν να κάνουν οι συμβασιούχοι είναι να προσφύγουν κατά χιλιάδες στα δικαστήρια και να διεκδικήσουν το δικαίωμα στη μόνιμη και σταθερή εργασία! Μία ακόμα μεγάλη «ενεργητική αυταπάτη» (όπως ανεπίσημα είχε αναφέρει μεγάλο δικηγορικό γραφείο την περίοδο 2002 - 2004) στήνεται...

Οι στόχοι των εργοδοτών και της ΕΕ

Για τη συγκεκριμένη Οδηγία, αρκεί κανείς να δει τους εμπνευστές της ώστε να καταλάβει ότι οι εργαζόμενοι δεν έχουν να περιμένουν τίποτα από την υπεράσπισή της. Βάση της Οδηγίας είναι συμφωνία - πλαίσιο μεταξύ της Ενωσης των Εργοδοτών της Ευρώπης (UNICE), του Ευρωπαϊκού Κέντρου Δημόσιων Επιχειρήσεων (CEEP) και της Ευρωπαϊκής Συνομοσπονδίας Συνδικάτων (ΕTUC), που αποτελεί παραμάγαζο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και σκληρό πυρήνα του εργοδοτικού συνδικαλισμού.

Είναι κανείς που πιστεύει ότι τα ευρωπαϊκά μονοπώλια, οι μεγάλες επιχειρήσεις - που έχουν πάγιο στόχο τη γενίκευση των «ελαστικών» και «ευέλικτων» μορφών εργασίας - συμφώνησαν στην προστασία της μόνιμης και σταθερής εργασίας; Είναι δυνατόν η Ευρωπαϊκή Ενωση, διακρατικός οργανισμός που υπηρετεί τα συμφέροντα των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων, να νομοθετεί αντίθετα από τα συμφέροντά τους;

Η ίδια η ΕΕ επιβεβαιώνει τα παραπάνω σε απαντήσεις που έχει δώσει σε σχετικές Ερωτήσεις. Ενδεικτικά αναφέρουμε το 2006: «Πρέπει να υπογραμμιστεί ότι δεν απαιτείται με βάση την Οδηγία η μετατροπή των συμβάσεων ορισμένου χρόνου σε συμβάσεις αορίστου» (απάντηση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής σε Ερώτηση του ευρωβουλευτή του ΚΚΕ, Γ. Τούσσα). Αλλά και το 2008: «Η Οδηγία δεν προβλέπει τη μετατροπή των συμβάσεων ορισμένου χρόνου σε συμβάσεις αορίστου χρόνου» (απάντηση της Κομισιόν ξανά σε Ερώτηση του Γ. Τούσσα).

Το περιεχόμενο της Οδηγίας

Αρχικά στην Οδηγία τίθενται οι αρχές, το πλαίσιο και οι στόχοι που υπηρετεί. Με σαφήνεια αναφέρονται:

«Η ανάγκη λήψης μέτρων για την αύξηση σε ένταση της απασχόλησης στο πλαίσιο της ανάπτυξης, κυρίως μέσω ελαστικότερης οργάνωσης της εργασίας (...)».

Οι κοινωνικοί εταίροι «να διαπραγματευτούν συμβάσεις για τον εκσυγχρονισμό της οργάνωσης της εργασίας, συμπεριλαμβανομένων διευθετήσεων για ευέλικτη εργασία, με σκοπό να γίνουν οι επιχειρήσεις παραγωγικές και ανταγωνιστικές».

Περαιτέρω, η συμφωνία προβλέπει «μέτρα» «για να αποτραπεί η κατάχρηση που μπορεί να προκύψει από τη χρησιμοποίηση διαδοχικών συμβάσεων ή σχέσεων εργασίας ορισμένου χρόνου», τα οποία είναι τα εξής:

Πρώτον, να υπάρχουν «αντικειμενικοί λόγοι που να δικαιολογούν την ανανέωση τέτοιων συμβάσεων ή σχέσεων εργασίας». Δηλαδή όχι μόνο δεν απαγορεύει, αλλά αντιθέτως αφήνει στις κυβερνήσεις να ορίσουν λόγους για την ύπαρξη συμβάσεων ορισμένου χρόνου. Το ότι προβλέπει οι λόγοι αυτοί να είναι «αντικειμενικοί» δεν σημαίνει τίποτα για τους εργαζόμενους: Ποιος και με βάση ποια κριτήρια ορίζει ότι ο τάδε λόγος είναι αντικειμενικός ή όχι;

Δεύτερον, να οριστεί «η μέγιστη συνολική διάρκεια διαδοχικών συμβάσεων ή σχέσεων εργασίας ορισμένου χρόνου», και τρίτον, να οριστεί «ο αριθμός των ανανεώσεων τέτοιων συμβάσεων ή σχέσεων εργασίας». Στην επόμενη παράγραφο προβλέπεται ότι «τα κράτη - μέλη, ύστερα από διαβουλεύσεις με τους κοινωνικούς εταίρους» ορίζουν τι θεωρείται διαδοχική σύμβαση και σύμβαση ορισμένου χρόνου. Επομένως, παρέχονται όλα εκείνα τα εργαλεία ώστε να «μαγειρεύεται» κατάλληλα η ανακύκλωση του εργατικού δυναμικού.

Απόφαση του ΔΕΕ... η νέα «ενεργητική αυταπάτη»

Αφορμή λοιπόν για τη νέα συζήτηση που άνοιξε το τελευταίο διάστημα, και διάφοροι κύκλοι φιλοδοξούν να σύρουν συμβασιούχους «πελατεία» στα δικηγορικά γραφεία, είναι μία ακόμα απόφαση του ΔΕΕ για υπόθεση που αφορά συμβασιούχους στο δήμο Αγίου Νικολάου. Η απόφαση δεν είναι δεσμευτική, όπως λέει το ίδιο το Δικαστήριο παρέχει διευκρινίσεις σε ερωτήσεις που υπέβαλε το Μονομελές Πρωτοδικείο Λασιθίου, και σε κάθε περίπτωση ξεκαθαρίζει το εξής: «Συνεπώς, η ρήτρα 5 της συμφωνίας - πλαισίου δεν επιβάλλει γενική υποχρέωση στα κράτη - μέλη να προβλέπουν τη μετατροπή των συμβάσεων εργασίας ορισμένου χρόνου σε συμβάσεις εργασίας αορίστου χρόνου».

Με αφορμή λοιπόν τη συγκεκριμένη απόφαση, ξεκινά πάλι μια ολόκληρη συζήτηση με «αν», «εφόσον», «ίσως» και «αλλά». Συγκεκριμένα, αν υπάρχουν άλλα μέτρα ή όχι που μπορούν να αποτρέψουν την «καταχρηστική χρησιμοποίηση» των διαδοχικών συμβάσεων, και αν μπορεί να εφαρμοστεί ένας νόμος του ...1920 που προβλέπει ότι μία από τις κυρώσεις για την κατάχρηση μπορεί να είναι η μετατροπή των συμβάσεων ορισμένου χρόνου σε αορίστου, παρόλο που η μετατροπή απαγορεύεται από το άρθρο 103 του Συντάγματος. Το ΔΕΕ ξεκαθαρίζει επίσης ότι η μετατροπή σε αορίστου χρόνου μπορεί να ιδωθεί μόνο ως κύρωση στην κατάχρηση και ότι μπορεί να επιβληθεί ως τέτοια εφόσον δεν προβλέπονται άλλες κυρώσεις. Επίσης λέει ότι το ελληνικό δικαστήριο πρέπει να αποφασίσει αν η μετατροπή των συμβάσεων έρχεται σε αντίθεση με το Σύνταγμα και αν μπορεί να εφαρμοστεί ενώ είναι σε αντίθεση με αυτό... «Ζήσε μαύρε μου να φας τριφύλλι»!

Ζήτημα ανυποχώρητου αγώνα το δικαίωμα στη δουλειά

Από τα παραπάνω προκύπτει ότι καμία Οδηγία της ΕΕ δεν υποχρεώνει τη μετατροπή των συμβάσεων ορισμένου χρόνου σε αορίστου. Αντιθέτως, στόχος της συγκεκριμένης Οδηγίας είναι είναι η ανακύκλωση της ανεργίας, εμποδίζοντας τη σύναψη διαδοχικών συμβάσεων ορισμένου χρόνου με τους ίδιους εργαζόμενους, επομένως και η γενίκευση των «ευέλικτων» μορφών εργασίας. Αποτελεί δηλαδή τρόπο επιβολής δουλειάς και ζωής «λάστιχο», και όχι «καταφύγιο» για τους εργαζόμενους, όπως τους λένε μεγαλοδικηγόροι και διάφοροι πρόθυμοι εργοδοτικοί συνδικαλιστές. Σημειώνεται άλλωστε ότι δεν υπάρχει καμία δικαστική απόφαση που να επιβάλλει τη μετατροπή των συμβάσεων ορισμένου χρόνου σε αορίστου.

Συμπερασματικά, την ίδια ώρα που γενικεύονται η «ευελιξία» και η ομηρία των συμβασιούχων, διάφορα επιτελεία επιχειρούν να ξαναστήσουν αυτήν τη χιλιοπαιγμένη φαρσοκωμωδία σε βάρος τους, ενάντια στην ανάγκη για αξιοπρεπή ζωή, από την οποία πηγάζει το αναφαίρετο δικαίωμα μόνιμης και σταθερής δουλειάς για όλους, χωρίς όρους και προϋποθέσεις, με πλήρη δικαιώματα.

Οι κυβερνήσεις της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ και του ΣΥΡΙΖΑ ούτε θέλουν ούτε μπορούν να εξασφαλίσουν το δικαίωμα στη μόνιμη και σταθερή εργασία. Η ανεργία, η υποαπασχόληση, οι «ευέλικτες» μορφές εργασίας αποτελούν προϋποθέσεις για την αύξηση της κερδοφορίας του κεφαλαίου, για την καπιταλιστική ανάπτυξη και την προσέλκυση επενδύσεων, κάτι που άλλωστε αποτυπώνεται και στο σχέδιο Πισσαρίδη ή στις διάφορες παραλλαγές του.

Θυμίζουμε: Είναι οι ίδιες δυνάμεις που ψήφισαν το άρθρο 103 του Συντάγματος το 2001, που απαγορεύει τη μετατροπή των συμβάσεων ορισμένου χρόνου σε αορίστου. Είναι οι ίδιες δυνάμεις που το 2018 και το 2019 απέρριψαν την αναθεώρηση του συγκεκριμένου άρθρου, τη σχετική πρόταση του ΚΚΕ και την πρόταση άνω των 150 Σωματείων, Νομαρχιακών Τμημάτων της ΑΔΕΔΥ και Ομοσπονδιών του Δημοσίου. Είναι οι ίδιες δυνάμεις που ως δημοτικές αρχές επικαλούνται το συγκεκριμένο άρθρο για να απορρίψουν τα δίκαια αιτήματα των συμβασιούχων για μόνιμη και σταθερή δουλειά.

Μαζί τους, δυνάμεις του εργοδοτικού συνδικαλισμού και μεγάλα δικηγορικά γραφεία δείχνουν ως διέξοδο τη δικαστική οδό, σε μία ακόμα προσπάθεια που αντικειμενικά υπονομεύει τον αγώνα, την κοινή πάλη που πρέπει να αναπτυχθεί με όλη την εργατική τάξη για μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους.

Ακόμα και η μονιμοποίηση περίπου 33.000 συμβασιούχων το 2004 (ΠΔ 164/2004) δεν ήταν αποτέλεσμα δικαστικών αποφάσεων αλλά των μαζικών, επίμονων κινητοποιήσεων που έκαναν για μήνες χιλιάδες συμβασιούχοι, έχοντας στο πλευρό τους σωματεία συνδικάτα από όλους τους κλάδους.

Οι μεθοδεύσεις που στόχο έχουν να εγκλωβίσουν τους συμβασιούχους σε νομικίστικες διαδικασίες, μακριά από τον συλλογικό αγώνα, πρέπει να πάρουν αποφασιστική απάντηση. Οι συμβασιούχοι δεν πρέπει να τσιμπήσουν το δόλωμα και να γίνουν θύματα ενός ακόμα εμπορίου ελπίδων. Μόνος δρόμος είναι η οργάνωση της πάλης τους, η ανάπτυξη κοινών αγώνων με το σύνολο των εργαζομένων, σε σύγκρουση με την πολιτική που γενικεύει την «ευελιξία» για να υπηρετήσει τα συμφέροντα του κεφαλαίου.

«Δωράκια» στους επιχειρηματικούς ομίλους με τη διαδικασία του κατεπείγοντος

 Νέα προνόμια, «ζεστό» χρήμα και «δωράκια» προσφέρει η κυβέρνηση, και μάλιστα με τη διαδικασία του κατεπείγοντος, στους επιχειρηματικούς ομίλους, τα οποία περιέχονται στο πολυνομοσχέδιο του υπουργείου Υγείας.

Συγκεκριμένα προβλέπεται:

- Παρατείνεται για άλλους τρεις μήνες, δηλαδή μέχρι τις 30 Ιούνη, η κάλυψη κατά 100% από τον κρατικό προϋπολογισμό, όπως αναφέρεται, «των ασφαλιστικών εισφορών των εργοδοτών που δραστηριοποιούνται στον τριτογενή τομέα, στους κλάδους των αεροπορικών και ακτοπλοϊκών μεταφορών, στον κλάδο των τουριστικών καταλυμάτων», ενώ διευκρινίζεται ότι πλέον «παρέχεται εξουσιοδότηση για περαιτέρω χρονική επέκταση» των μέτρων αυτών με ΚΥΑ.

- Ενίσχυση των φαρμακοβιομηχάνων με χρήμα με το κόλπο του clawback.

- Περαιτέρω χρηματοδότηση των επιχειρηματικών ομίλων που δραστηριοποιούνται στα ΜΜΕ για την προβολή των μηνυμάτων για την πανδημία.

- Μοίρασμα από σήμερα άλλων 96 εκατομμυρίων ευρώ από το Πρόγραμμα «Γέφυρα» 1 και 2, με τη μερίδα του λέοντος λόγω των προϋποθέσεων που τίθενται να εισπράττουν οι μεγάλες επιχειρήσεις, ενώ συνολικά το πρόγραμμα, σύμφωνα με όσα είπε ο υπουργός Οικονομικών, Χρ. Σταϊκούρας, κατά την παρουσίαση του νομοσχεδίου στην Επιτροπή, θα ξεπεράσει τα 690 εκατ. ευρώ.

- Ρύθμιση προκειμένου να μεταφερθεί το καζίνο της Πάρνηθας στο Μαρούσι, κάτι που πρόσφατα είχε «παγώσει» από το Συμβούλιο της Επικρατείας. Τώρα, με νομοθετική ρύθμιση καλύπτονται τα πολεοδομικά κενά που είχαν εντοπιστεί.

- Να προστεθεί εδώ για τους ακτοπλόους εφοπλιστές ότι παράλληλα με την απαλλαγή των επιχειρηματικών ομίλων από τις ασφαλιστικές εισφορές και την πληρωμή αυτών από τον κρατικό προϋπολογισμό, προσφέρεται με συμπληρωματική σχετική ανακοίνωση του υπουργείου Ναυτιλίας «νέα οικονομική στήριξη, ύψους 12 εκατ. ευρώ», με πρόσχημα «τη στήριξη της επαρκούς λειτουργίας του ακτοπλοϊκού δικτύου (...) Η πρόσθετη αυτή στήριξη, η οποία ως στόχο έχει να αντιμετωπισθούν οι συνεχιζόμενες αρνητικές συνέπειες της συνεχιζόμενης πανδημίας, ανεβάζει τη συνολική ενίσχυση για την ακτοπλοΐα στα 79 εκατ. ευρώ»!

Σφίγγει η θηλιά στους εργαζόμενους

Για να βγουν βέβαια το «ζεστό» χρήμα και τα προνόμια στους επιχειρηματικούς ομίλους εντείνεται το ξεζούμισμα των εργαζομένων.

Στο ίδιο νομοσχέδιο, με τροπολογία που κατατέθηκε λίγο πριν από την ολοκλήρωση της ψηφοφορίας, η κυβέρνηση συνεχίζει να «διευθετεί» το Δώρο του Πάσχα, επιβεβαιώνοντας ότι τα μέτρα ήρθαν για να μείνουν. Ετσι, το ύψος του Δώρου, για τους εργαζόμενους που βρίσκονται σε αναστολή, δεν θα καθορίζεται με βάση τον μισθό όπως αυτός προσδιορίζεται από τη Συλλογική Σύμβαση Εργασίας τους, αλλά με το ποσό της επιδότησης, δηλαδή των 534 ευρώ!

Ακόμα, προβλέπονται παράταση του προγράμματος «Συν-Εργασία», δηλαδή των κάθε είδους «ελαστικών» μορφών απασχόλησης και χρήμα για τους εργοδότες.

Οσον αφορά τους εργαζόμενους του καζίνο της Πάρνηθας, στους όρους της μεταφοράς όχι μόνο δεν υπάρχει αναφορά στη διασφάλιση των εργατικών τους δικαιωμάτων και των θέσεων εργασίας τους αλλά το άρθρο 74 του νομοσχεδίου στην ουσία λύνει τα χέρια του επενδυτή για απολύσεις.

Στο άρθρο 100 η κυβέρνηση συνεχίζει τα χτυπήματα στην κυριακάτικη αργία καθώς προβλέπεται ότι παρατείνεται έως τις 30 Ιούνη η «υποχρεωτική λειτουργία» των εμπορικών καταστημάτων λιανικής πώλησης τροφίμων «τις Κυριακές είτε σε όλη την Επικράτεια είτε σε μέρος αυτής»...