ΣΩΜΑΤΕΙΑ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΣΤΑ ΔΗΜΟΣΙΑ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑ ΤΗΣ ΑΤΤΙΚΗΣ Κινητοποίηση στα υπουργεία Εργασίας και Υγείας στις 16 Οκτώβρη

Κάλεσμα σε μαζική συμμετοχή απευθύνουν σωματεία εργαζομένωνΚάλεσμα σε μαζική συμμετοχή απευθύνουν σωματεία εργαζομένων
Σε συγκέντρωση στην πλατεία Κλαυθμώνος την Τετάρτη 16 Οκτώβρη, στις 4 μ.μ. και πορεία στα υπουργεία Εργασίας και Υγείας προχωρούν σωματεία εργαζομένων σε δημόσια νοσοκομεία και δομές πρόνοιας της Αττικής.

Κάλεσμα συμμετοχής στην κινητοποίηση απευθύνουν τα Σωματεία Εργαζομένων στα Νοσοκομεία «Ευαγγελισμός», «Θριάσιο», ΚΑΤ, «Αττικόν», «Λαϊκό», «Ασκληπιείο», «Αλεξάνδρα», «Ελπίς», Κρατικό Νίκαιας, ΝΙΜΙΤΣ, Παίδων Πεντέλης, Οφθαλμιατρείο, το Σωματείο Εργαζομένων ΟΚΑΝΑ, η ΟΕΝΓΕ και η ΕΙΝΑΠ.

Η οργάνωση της κινητοποίησης βρέθηκε στο επίκεντρο και της παναττικής ανοιχτής σύσκεψης εργαζομένων με ελαστικές σχέσεις εργασίας στα δημόσια νοσοκομεία και δομές πρόνοιας που πραγματοποιήθηκε την Παρασκευή 11/10.

Παράλληλα, τα σωματεία καλούν σε κλιμάκωση του αγώνα με μαζική συμμετοχή στην πανυγειονομική στάση εργασίας (σε όλη τη διάρκεια της πρωινής βάρδιας) την Τετάρτη 23 Οκτώβρη.

Τα αιτήματα της κινητοποίησης
Οι εργαζόμενοι και τα σωματεία τους διεκδικούν:

► Να μην απολυθεί κανένας συνάδελφος! Μονιμοποίηση όλων των εργαζομένων με ελαστικές εργασιακές σχέσεις. Κατάργηση των ελαστικών εργασιακών σχέσεων - μαζικές προσλήψεις μόνιμου προσωπικού στις δημόσιες μονάδες υγείας -πρόνοιας.

► Ουσιαστικές αυξήσεις στους μισθούς μας. Επαναφορά 13ου - 14ου μισθού, αναγνώριση όλης της προϋπηρεσίας μας.

► Διατήρηση και επέκταση του ανθυγιεινού επιδόματος. Ένταξη στα Βαρέα Ανθυγιεινά Επαγγέλματα όλων όσων εργάζονται σε αντίστοιχες συνθήκες

► Πλήρη και επαρκή κρατική χρηματοδότηση των δημόσιων μονάδων υγείας - πρόνοιας. Κατάργηση κάθε πληρωμής απ’ τους ασθενείς και κάθε επιχειρηματικής δράσης.

Ανάπτυξη – οδοστρωτήρας σε “ό,τι εμποδίζει την επιχειρηματικότητα”…

Εμπόδιο οι κλαδικές Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας, εμπόδιο η μονομερής προσφυγή στον ΟΜΕΔ, εμπόδιο οι ελεύθερες συλλογικές διαπραγματεύσεις, εμπόδιο το σωματείο, εμπόδιο η απεργία. Όλα αυτά τα εμπόδια επιδιώκει να σαρώσει ο οδοστρωτήρας της ΝΔ με στόχο την ανάπτυξη!

  
 από ΑΤΕΧΝΩΣ  
Ο Μητσοτάκης στην προεκλογική περίοδο σε μια συνάντηση που είχε με επιχειρηματίες μπροστά στις κάμερες είχε πει ότι η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας θα σαρώσει ως οδοστρωτήρας οτιδήποτε εμποδίζει την επιχειρηματικότητα. Λίγους μήνες μετά τις εκλογές η κυβέρνηση κάνει πράξη τα λόγια του πρωθυπουργού με το αναπτυξιακό – πολυνομοσχέδιο που κατατέθηκε την Πέμπτη 10/10 στη βουλή. Μιλάμε πραγματικά για ένα νομοσχέδιο – οδοστρωτήρα. Οδοστρωτήρα εργασιακών δικαιωμάτων και συνδικαλιστικών ελευθεριών γιατί όπως αποδεικνύεται αυτά θεωρούν στην κυβέρνηση εμπόδια στην επιχειρηματικότητα.

Εμπόδιο οι κλαδικές Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας, εμπόδιο η μονομερής προσφυγή στον ΟΜΕΔ, εμπόδιο οι ελεύθερες συλλογικές διαπραγματεύσεις, εμπόδιο το σωματείο, εμπόδιο η απεργία. Όλα αυτά τα εμπόδια επιδιώκει να σαρώσει ο οδοστρωτήρας της ΝΔ με στόχο την ανάπτυξη! Η ανάπτυξη τους, δηλαδή, περνά μέσα:

-Από την περαιτέρω μείωση του μέσου μισθού που θα έρθει ως συνέπεια της ουσιαστικής κατάργησης των κλαδικών ΣΣΕ με τις ρήτρες εξαίρεσης που θεσπίζονται

-Από την ακόμα πιο δύσκολη υπογραφή οποιασδήποτε ΣΣΕ αφού πέρα από την κατάργηση της μονομερούς προσφυγής στον ΟΜΕΔ το νομοσχέδιο προβλέπει ότι κάθε ΣΣΕ θα πρέπει να έχει την τελική έγκριση του υπουργού καταργώντας στην πράξη τις ελεύθερες συλλογικές διαπραγματεύσεις

-Από την επιβολή σιγής νεκροταφείου μέσα στους χώρους δουλειάς αφού η παράδοση του ηλεκτρονικού μητρώου των σωματείων στο υπουργείο, άρα και στην εργοδοσία, διευρύνει το φόβο του εργαζόμενου να οργανωθεί στο σωματείο του

-Από την ακόμα πιο δύσκολη και ελεγχόμενη διαδικασία προκήρυξης μιας απεργίας, αφού πέρα από το 50%+1 που θέσπισε ο ΣΥΡΙΖΑ και διατηρεί τώρα η ΝΔ στο νομοσχέδιο – οδοστρωτήρα, προβλέπεται η ηλεκτρονική ψηφοφορία με στόχο αφενός την αποδυνάμωση συλλογικών διαδικασιών όπως η Γενική Συνέλευση του συνδικάτου, αφετέρου τον έλεγχο της ψηφοφορίας, αφού η ηλεκτρονική ψηφοφορία δεν εξασφαλίζει ούτε τη μυστικότητα της ψήφου ούτε το ανεμπόδιστο της ψήφου.

Ο αναπτυξιακός νόμος πέρα από τις αντεργατικές διατάξεις προβλέπει μια σειρά μέτρων χρηματοδότησης των επιχειρήσεων με ζεστό κρατικό χρήμα, «διευκολύνσεων» για την απόκρυψη «μαύρου χρήματος» (πώς αλλιώς μπορεί να εκληφθεί η πρόβλεψή του ότι δεν υποχρεούνται να ονομαστικοποιήσουν τις μετοχές τους οι ιδιοκτήτες ΜΜΕ;) αλλά και fast track διαδικασίες για άρση αρχαιολογικών «εμποδίων», για αδειοδοτήσεις επιχειρήσεων χωρίς έλεγχο του κράτους κ.α.

Το νομοσχέδιο αυτό αποδεικνύει και στον πλέον δύσπιστο τι σημαίνει για τους κυβερνώντες και το κεφάλαιο ο όρος «ανάπτυξη». Σημαίνει προνόμια για τη μεγαλοεργοδοσία και το κεφάλαιο και κατάργηση κάθε έννοιας, ακόμα και στοιχειώδους, προστασίας των εργαζόμενων. Μιλάμε, δηλαδή, για μια ανάπτυξη που θα πατήσει πάνω στον εργασιακό μεσαίωνα που έχει επιβληθεί και στους μισθούς πείνας. Προετοιμάζουν ένα μέλλον ζοφερό για τους πολλούς, για αυτούς δηλαδή που παράγουν τον πλούτο, τους εργαζόμενους, κι ένα μέλλον φωτεινό για τους λίγους, για αυτούς που καρπώνονται αυτόν τον πλούτο, τους εργοδότες. Οι πολλοί, οι εργαζόμενοι, που όχι απλά δεν έχουμε τίποτα να κερδίσουμε από αυτή την ανάπτυξη αλλά αντίθετα ετοιμαζόμαστε να μετρήσουμε πόσα ακόμα θα χάσουμε οφείλουμε να αποτρέψουμε τη νέα σφαγή που μας ετοιμάζουν.

Δεν πρέπει να περάσει αυτό το νομοσχέδιο! Οι 2 απεργίες κόντρα σε κυβέρνηση, εργοδοσία, ΜΜΕ και συνδικαλιστική μαφία της ΓΣΕΕ ήταν επιτυχημένες και αφήνουν παρακαταθήκη για το μέλλον. Τις επόμενες μέρες οι εργαζόμενοι πρέπει με τη συμμετοχή μας στα συλλαλητήρια του ΠΑΜΕ στις 17ης Οκτώβρη αλλά και στις νέες απεργιακές κινητοποιήσεις που θα προετοιμάσουν τα συνδικάτα οφείλουμε να τους αναγκάσουμε να βάλουν στην εξίσωση της ανάπτυξής τους τα συμφέροντα των πολλών, των εργαζόμενων. Ήρθε η ώρα να βγούμε στην αντεπίθεση. Να διεκδικήσουμε όλα όσα μας ανήκουν.

Εμβληματικό παράδειγμα χρεοκοπίας της λογικής της «αγοράς» το Μετρό Θεσσαλονίκης

«Μια ακόμα κακοστημένη παράσταση - "συζήτηση" για το Μετρό παίχτηκε στη συνεδρίαση (7/10) του Δημοτικού Συμβουλίου Θεσσαλονίκης με συμπράττοντες ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ, τις παρατάξεις τους και τα παρακλάδια τους και την ίδια τη δημοτική αρχή. Όλοι αυτοί προσπάθησαν να αναδείξουν τις επιμέρους διαφωνίες τους μόνο γύρω από το ζήτημα των αρχαίων της Βενιζέλου και ταυτόχρονα να αποκρύψουν την κοινή τους ευθύνη για την καθυστέρηση του έργου διαχρονικά, το γεγονός ότι και οι δυο τους στηρίζουν μια ανάπτυξη που υποτάσσει την παραγωγή και υλοποίηση των έργων στα μεγάλα επιχειρηματικά συμφέροντα.

Ολόκληρη η πορεία κατασκευής του Μετρό Θεσσαλονίκης (δημοπράτηση, σχεδιασμός, υλοποίηση) αποτελεί ένα εμβληματικό παράδειγμα χρεοκοπίας της λογικής ότι η "αγορά", οι κατασκευαστικοί όμιλοι και οι κυβερνήσεις τους μπορούν να διασφαλίσουν την υλοποίηση έργων προς όφελος του λαού.

Με την τοποθέτηση του πρωθυπουργού στη ΔΕΘ, ως γνωστό, ανακοινώθηκε επίσημα νέα μετάθεση του χρονοδιαγράμματος για τη λειτουργία της βασικής γραμμής στο 2023 (17 χρόνια μετά την έναρξη των εργασιών), ενώ ταυτόχρονα αναθεωρήθηκε ακόμα μια φορά ο τρόπος κατασκευής του Σταθμού "Βενιζέλου".

Είναι μεγάλη η ευθύνη της δημοτικής αρχής του κ. Ζέρβα που έχει αναλάβει (και το επιβεβαίωσε αυτό κατά τη συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου) ρόλο προώθησης αυτών των αποφάσεων τη στιγμή που έτσι δημιουργούνται νέα προβλήματα και επιβάρυνση στους εργαζόμενους και στα λαϊκά στρώματα της πόλης.

Η νέα αλλαγή χρονοδιαγράμματος έρχεται να "κουμπώσει" στην εξέλιξη του έργου επί διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, όταν και δόθηκε νέος πακτωλός χρημάτων στους κατασκευαστικούς ομίλους, οι μισθοί και τα μεροκάματα πείνας συνέχισαν "να σπάνε κόκαλα" ιδιαίτερα στις υπεργολαβίες, ενώ ταυτόχρονα συνέχισαν να ανακοινώνονται χρονοδιαγράμματα για πολιτική αξιοποίηση χωρίς να λαμβάνονται όλα τα απαραίτητα μέτρα για την ολοκλήρωση ενός σύνθετου τμήματος του έργου, όπως είναι ο Σταθμός "Βενιζέλου".

Αναδεικνύεται για ακόμη μια φορά η ανάγκη για γρήγορη ολοκλήρωση του έργου και προώθηση της βέλτιστης λύσης για το Σταθμό "Βενιζέλου", με τη διατήρηση των αρχαιοτήτων στο χώρο, χωρίς απόσπαση και επανατοποθέτησή τους. Είναι λύση που έχει τη σύμφωνη γνώμη των ειδικών επιστημόνων, ενώ ταυτόχρονα υπάρχουν διαβεβαιώσεις ότι μπορεί να υλοποιηθεί και τεχνικά.

Ταυτόχρονα είναι κρίσιμο ζήτημα είναι η υλοποίηση των απαραίτητων επεκτάσεων του Μετρό προς Δυτικά και Ανατολικά, με επιτάχυνση του χρονοδιαγράμματος και συγκεκριμένες δεσμεύσεις μαζί με άμεσα μέτρα βελτίωσης της κατάστασης των αστικών συγκοινωνιών της πόλης.

Σε κάθε περίπτωση, το βασικό συμπέρασμα που προκύπτει από την τραγική καθυστέρηση της ολοκλήρωσης του Μετρό Θεσσαλονίκης είναι ότι η γρήγορη, ασφαλής, φθηνή για το λαό, κατασκευή υποδομών με ταυτόχρονη διασφάλιση της πολιτιστικής κληρονομιάς, απαιτεί ριζικές αλλαγές σε επίπεδο εξουσίας και οικονομίας, που θα επιτρέψουν και αλλαγές στον τρόπο σχεδιασμού και παραγωγής των μεγάλων έργων υποδομής, με αποκλειστικό κριτήριο την κάλυψη των κοινωνικών αναγκών.

Καλούμε τους εργαζόμενους, το λαό και τους μαζικούς φορείς της πόλης να διεκδικήσουν:

Καμία νέα αναβολή για τη λειτουργία της βασικής γραμμής. Καμία εκ νέου καθυστέρηση στα χρονοδιαγράμματα υλοποίησης του έργου.

Καμία απόλυση εργαζομένων στο έργο, αυξήσεις μισθών, σταθερό ωράριο.

Προστασία των αρχαιοτήτων στο Σταθμό "Βενιζέλου" με υλοποίηση της βέλτιστης λύσης, με διατήρησή τους στο χώρο, χωρίς απόσπαση και επανατοποθέτησή τους.

Επιτάχυνση του χρονοδιαγράμματος για τις επεκτάσεις του Μετρό στη Δυτική και Ανατολική Θεσσαλονίκη.

Μέτρα για βελτίωση της τραγικής κατάστασης του ΟΑΣΘ με περισσότερα σύγχρονα και ασφαλή λεωφορεία, προσλήψεις εργαζόμενων με πλήρη δικαιώματα.

Ολοκλήρωση κυκλοφοριακών μελετών για την υπολειπόμενη περίοδο κατασκευής των έργων, για την ελάχιστη δυνατή επιβάρυνση κατοίκων και επαγγελματιών.

Αποζημιώσεις σε επαγγελματίες για την καθυστέρηση των έργων.

Ολοκλήρωση μελετών για τη διασύνδεση απομακρυσμένων περιοχών με τις στάσεις του Μετρό μέσω λεωφορείων του ΟΑΣΘ.

Άμεση μείωση της τιμής του εισιτηρίου στον ΟΑΣΘ στο μισό. Δωρεάν μετακίνηση των εργαζομένων και των μαθητών τις ώρες που μετακινούνται από και προς τη δουλειά και τα σχολεία. Δωρεάν μετακίνηση των ανέργων και των ΑμΕΑ».

ΤΟ ΔΗΜΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ ΤΟΥ ΚΚΕ

Απεταξάμην τις παρατάξεις Φωνές Γαλέρας

https://drive.google.com/file/d//view?usp=sharing

Συμβαίνει στο Παπαγεωργίου No2 -Απεταξάμην τις παρατάξεις

Απεταξάμην τις παρατάξεις

Τελικά το μάθαμε και αυτό, την αιτία δηλαδή της μη διεκδίκησης των κομμένων μισθών, οφείλουμε να την αναζητήσουμε στην ύπαρξη παρατάξεων στο Δ.Σ. του σωματείου. Έλα ....στον τόπο σου!!!

Η επαναδιατύπωση για δεύτερη φορά πρότασης-απαίτησης που αφορά την κατάργηση των παραταξιακών ψηφοδελτίων παύει να έχει αυθόρμητο χαρακτήρα και πολύ περισσότερο αγαθή πρόθεση. Σε δημόσια ανακοίνωση - πρόσκληση  συλλογής υπογραφών γίνεται άμεση αναφορά για το γιατί δεν πρέπει να υφίστανται παρατάξεις. Κοίτα να δεις ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ. Αυτό και αν είναι ΕΚΦΑΣΙΣΜΟΣ. Η δήθεν διαφορετικότητα στην ομογενοποίηση του ψηφοδελτίου.

“Η διασφάλιση υγιούς εργασιακού περιβάλλοντος” μέσα από μια ενωτική- ενιαία διαδικασία που θα οδηγήσει τον εργαζόμενο αυτόματα λόγω καλών προθέσεων σε μια κατάσταση πλήρους νιρβάνας, εργασιακής ηρεμίας και εργατικής- υπαλληλικής ολοκλήρωσης.

Το επιχείρημα περί κομματικοποιημένης διαδικασίας έρχεται από παλιά, από στέκια γνωστά βαδίζοντας σε χιλιοπατημένους δρόμους χωρίς να μπατάρει σε καμιά λασπουριά. Στέκια που συμφέρον και πρόθεση έχουν να ενοχοποιούν όλα τα άλλα πλην αυτών που πραγματικά ορίζουν τις τύχες μας. Εκείνα τα στέκια που κάνουν λόγο για ισότητα στην εργασία, κοινούς στόχους, κοινή ανάπτυξη άρα κοινά συμφέροντα (διοίκηση και εργαζόμενοι - αφεντικά και δούλοι ).Τα ίδια στέκια, κοντινά αλλά και μακρινά ( πραγματική εξουσία) είναι που θέλουν τα σωματεία να προβαίνουν σε “δημιουργική απασχόληση” του τύπου, εφαρμογή του αντικαπνιστικού νόμου, διεύρυνση της εμβολιαστικής καμπάνιας  σε προσωπικό, κοινωνικός εταιρισμός, κοινωνικός διάλογος και  δημιουργική συνεργασία με διοικήσεις και κυβερνήσεις. Στοχοπροσήλωση και πειθαναγκασμός από τις διοικήσεις και κυβερνήσεις. Χαμόγελα και συναίνεση από τα σωματεία! Ηλεκτρονικές ψηφοφορίες για διεύρυνση τάχαμου της δημοκρατικής λειτουργίας τους και κατάργηση των κλαδικών συμβάσεων. Εισερχόμενες και εξερχόμενες επιστολές προς τους διοικούντες ως μορφή διεκδίκησης κτλ. Χαράς ευαγγέλια από τους άρχοντες του κόσμου  η μη ενασχόληση με τις πραγματικές αιτίες, την εξαθλίωση, τη βαρβαρότητα. Εκείνα τα στέκια με τους παρατρεχάμενους φελλούς, αφελείς και μη και κάθε είδους μνηστήρες δήθεν ακομμάτιστους εργατοπατέρες είναι που δεν ορίζουν σύνορα ούτε όχθες στις δικές τους επιθυμίες.

Στο διά ταύτα, ο αγώνας ποτέ δεν ήταν ενιαίος ούτε κοινός. Γιατί την ενότητα και την κοινή συνισταμένη τις ορίζουν η παραδοχή των προβλημάτων, η αναζήτηση και η ανάδειξη των πραγματικών ενόχων, η διεκδίκηση λύσης στη βάση των δικών μας συμφερόντων και με προοπτική την οριστική ανατροπή τους.

Πρόκειται για πάλη των τάξεων και αφορά όλους τους “εξυπνάκηδες”, “αφελείς”, δήθεν αυθόρμητους και ανένταχτους που στο έμπα της δουλειάς απεκδύονται την κομματική τους προτίμηση και τον ιδεολογικό τους καθορισμό και εξαγνισμένοι εισέρχονται σε “αποστειρωμένο” αταξικό περιβάλλον και αναζητούν τη λύτρωση, κάποιοι μάλιστα πρόγονοί τους στο παρελθόν προσπάθησαν και με νόμο να την καταργήσουν. Λες και οι επικρατούσες θεωρίες, απόψεις για την ίδια την εξέλιξη της κοινωνίας  με όλες τις εκφράσεις της, υγεία, παιδεία, πολιτισμός κυρίως οικονομία κτλ, δεν έχουν συγκεκριμένο ιδεολογικό υπόβαθρο και προσανατολισμό. Λες και η σύλληψή τους ως ιδέα έρχεται με “θεία επιφοίτηση” άρα και ηθικά καμωμένη και η επιβολή τους έχει αντικειμενικό χαρακτήρα. Επομένως οποιαδήποτε αμφισβήτησή τους και διεργασία αντίδρασης διέπεται από ιδιοτέλεια κομματική και υπόκειται σε απαγόρευση.

Η σχέση που διέπει τη διεκδίκηση των συμφερόντων είναι αντιστρόφως ανάλογη. Όσο ο ένας κερδίζει τόσο η αντίπερα όχθη περιορίζεται. Όσοι αντιλαμβάνονται ότι στην “ανάπτυξη”(πλεόνασμα- κερδοφορία) του νοσοκομείου και όχι μόνο όλοι βγαίνουν ωφελημένοι, ας αναζητήσουν έναν από τους παραπάνω χαρακτηρισμούς.

Το ερώτημα που ρητορικό και μόνο χαρακτήρα έχει είναι ένα και μ`αυτό κρίνονται όλοι, μεμονωμένοι και  ομάδες."Which side are you on".

 Εκεί διαφοροποιούνται  παρατάξεις και κόμματα. Στη διαφοροποίηση θα βρεις την  αλήθεια και όταν την ανακαλύψεις, πάλεψε για την ενότητα και τα συμφέροντα της τάξης σου.

ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ ΥΓΕΙΟΝΟΜΙΚΩΝ ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ

«Το γράμμα που δεν έφτασε ποτέ!»

ΒΕΛΓΙΟ 8 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 1956: Ανθρακωρυχεία Marcinelle
262 νεκροί ανθρακωρύχοι από 15 κράτη

Ελληνες, Βέλγοι, Ιταλοί, Γιουγκοσλάβοι, Ισπανοί, Γερμανοί, Τούρκοι, Πολωνοί, Κινέζοι, Ούγγροι, Ολλανδοί, Γάλλοι, Βρετανοί, Ουκρανοί, Ρώσοι


Τον Αύγουστο του 2019 ήμουν προσκαλεσμένος στο 9ο Διεθνές Φεστιβάλ Εικαστικών Τεχνών στην Πεσκάρα της Ιταλίας, στο ορεινό χωριό Farindola. Στο πλαίσιο των ξεναγήσεων του Φεστιβάλ, βρέθηκα μπροστά σε ένα γλυπτό στη μικρή πλατεία του San Nicola di Bari, το οποίο απεικονίζει μια γυναίκα, η οποία κρατάει στα χέρια της ένα φάκελο.
Ηταν ολόσωμο, το πρόσωπό της περίλυπο, σκεπτικό θα έλεγα. Τα χέρια κρεμασμένα, λες και δεν την ενδιέφερε αυτό που κρατούσε...

Το όνομα του έργου: «Το γράμμα που δεν έφτασε ποτέ!».

Δεν έδωσα και πολλή σημασία στο γλυπτό, μέχρι που ο Nandir μού εκφώνησε την ξενάγηση Google translate στα Ελληνικά!!

«...Αυτό, είναι το μνημείο των Ιταλών εργατών ανθρακωρύχων από την Farindola και της περιοχής του Abruzzo που έχασαν τη ζωή τους στο Βέλγιο όταν κατέρρευσε η στοά όπου δούλευαν μετά από έκρηξη στο ορυχείο του Marcinelle.

Ηταν Αύγουστος του 1956,

Εποχή των μεταναστεύσεων, όταν οι νέοι εγκατέλειψαν τη χώρα μας, από τη φτώχεια, για να βρουν μια καλύτερη μοίρα.

Τα πρόσωπά τους ήταν φωτισμένα από την ελπίδα, αλλά δεν ήξεραν ότι αυτό το φως θα έσβηνε, από μια πυρκαγιά, με αποτέλεσμα να προκύψουν αλυσιδωτές εκρήξεις μέσα στις στοές!

Υπήρχαν πολλά θύματα και 60 από αυτά ήταν από τη Farindola και από την περιοχή Abruzzo.

το μνημείο «Το γράμμα που δεν έφτασε ποτέ!»
το μνημείο «Το γράμμα που δεν έφτασε ποτέ!»
Στις 8 Αυγούστου κάθε χρόνο, γιορτάζουμε τη μνήμη αυτών των εργατών που συναντήθηκαν στο σκοτάδι του θανάτου, στην άνθιση της νιότης τους.
Με την ευκαιρία της εξηκοστής επετείου της τραγωδίας, φτιάχτηκε προς ανάμνησή τους αυτό το έργο, όπου χαράχτηκαν μερικές επιστολές τις οποίες οι σύζυγοι των νεκρών εργατών έστελναν στους άνδρες τους στο Marcinelle, τις οποίες δεν έλαβαν ποτέ και επέστρεφαν με την ένδειξη: "Χωρίς παραλήπτη!". Να γιατί το έργο έχει τίτλο "Το γράμμα που δεν έφτασε ποτέ!"».

Η ανάκληση μνήμης.

Το τραγούδι του Δερβενιώτη με τον Καζαντζίδη «...στις φάμπρικες της Γερμανίας και στου Βελγίου τις στοές...» ήταν προπομπός της σκέψης μου.
Ψάχνοντας λίγο το χρόνο προς τα πίσω, ξεδιπλώνονταν δύο βίοι παράλληλοι για τη φτωχή εργατική τάξη της Ιταλίας, της Ελλάδας, που έζησαν τη βαρβαρότητα του Β' Παγκοσμίου Πολέμου τότε που χωριά ολόκληρα, οικογένειες και νιάτα που δεν πρόλαβαν να ανθίσουν, ξεριζώθηκαν και μετανάστευσαν, σκορπίσαν στις 5 ηπείρους αναζητώντας μια καλύτερη μοίρα.

Να λοιπόν εκεί, στα κάτεργα του ανθρακωρυχείου του Marcinelle στο Βέλγιο, σκάβοντας βαθιά, ήρθε στο φως, το ταξικό γεγονός που αντανακλά τη βαρβαρότητα της αστικής τάξης, που δεν υπολογίζει τίποτε μπροστά στα κέρδη της.

Τον Αύγουστο του 1956, στην πόλη Marcinelle του Βελγίου, σημειώθηκε μια πρωτοφανής τραγωδία, που στοίχισε τη ζωή σε 262 εργάτες ανθρακωρύχους, από τους οποίους οι 6 ήταν Ελληνες.

Το ανθρακωρυχείο «Bois de Cazier» ιδρύθηκε στις αρχές του 1800. Και είναι ένα από τα 800 που υπήρχαν στην περιοχή.

Στα ανθρακωρυχεία αυτής της περιοχής κατευθύνθηκαν όλοι οι Ελληνες μετανάστες, που ήλθαν στο Βέλγιο για να εργαστούν ως ανθρακωρύχοι, από τις αρχές του 1950 και μετά.




Μια δουλειά απάνθρωπα σκληρή μέσα σε γαλαρίες και σε στοές που έφθαναν μέχρι και τα 1.200 μ. κάτω από τη γη.
Ξεριζωμένοι, που διώχτηκαν στα τάρταρα της ξενιτιάς από την αβάσταχτη φτώχεια της πατρίδας, τους πολέμους, με μια λάμπα για ήλιο και ο ένας δίπλα από τον άλλο, τη μια στο δρόμο για τη φλέβα και την άλλη στο δρόμο για τη χαμοζωή.

Ελληνες, Βέλγοι, Ιταλοί, Γιουγκοσλάβοι, Ισπανοί, Γερμανοί, Τούρκοι, Πολωνοί, Κινέζοι, Ούγγροι, Ολλανδοί, Γάλλοι, Βρετανοί, Ουκρανοί, Ρώσοι, με γλώσσα διαφορετική, αλλά με ίδια μοίρα, εκεί στο ανθρακωρυχείο «Bois de Cazier».

Εργάτες!
Η νιότη του κόσμου, στα έγκατα της γης δολοφονημένη για τα κέρδη της πλουτοκρατίας.

Από τις 07.45 το πρωί της 8ης Αυγούστου 1956, στις στοές του ανθρακωρυχείου «Bois de Cazier» είχαν κατέβει για εργασία 274 άνδρες. Περίπου μισή ώρα μετά το ξεκίνημα της βάρδιας (08.15 π.μ.), ένα από τα βαγονέτα ανατράπηκε και χτύπησε στα ηλεκτροφόρα καλώδια υψηλής τάσης του μηχανισμού ανέλκυσης.

Σήμανε συναγερμός. Στην επιχείρηση κατάσβεσης και διάσωσης που ακολούθησε έσπευσαν πολλοί ανθρακωρύχοι ιταλικής καταγωγής διασώστες. Ηταν γνωστό ότι στη στοά που είχε αποκοπεί εργάζονταν κυρίως Ιταλοί εργάτες - μετανάστες.

Οι έρευνες για τους αγνοούμενους κράτησαν μέχρι τις 23 Αυγούστου 1956. Οι ελπίδες όλες τελείωσαν στις 3 τα ξημερώματα της μέρας αυτής, όταν ένας από τους Ιταλούς διασώστες που κατόρθωσε να φτάσει μέχρι τον υπόγειο θάλαμο βγήκε έξω και ανακοίνωσε στη μητρική του γλώσσα:





«Tutti cadaveri» («παντού πτώματα»).
Η εργατική τάξη μετρά τους νεκρούς της βίαιης ταξικής εκμετάλλευσής της.

Συνολικά η εργατική τάξη μετρά τους νεκρούς της βίαιης ταξικής εκμετάλλευσής της. Ανασύρθηκαν νεκροί από το ανθρακωρυχείο.

Οι 136 ήταν Ιταλοί, 95 ήταν Βέλγοι, 8 Πολωνοί, 6 Ελληνες, 5 Γερμανοί, 5 Γάλλοι, 3 Ούγγροι, 1 Βρετανός, 1 Ολλανδός, 1 Ρώσος και 1 Ουκρανός. Μόνο 12 επέζησαν.

Οσοι, λοιπόν, σήμερα ψάχνουν να βρουν διαφορές ανάμεσα στους λαούς της Γης, ας αναρωτηθούν για ποιανού το συμφέρον τόσοι ανθρακωρύχοι θάφτηκαν στα ορυχεία του Βελγίου;

Ποια γλώσσα μιλούσαν οι ιδιοκτήτες, εάν όχι τη γλώσσα του κέρδους;

Το κοινοτάφιο της εργατικής τάξης στο ανθρακωρυχείο «Bois de Cazier» του Marcinelle μας στέλνει σήμερα ένα και μόνο επίκαιρο και αναγκαίο μήνυμα:

«Προλετάριοι όλων των χωρών ενωθείτε»

Σήμερα τα καραβάνια των προσφύγων - μεταναστών, από τις χώρες του πολέμου, αν δεν πνιγούν στη θάλασσα της Μεσογείου, θα φτάνουν στα νησιά της Ελλάδας: Στη Χίο, στη Μυτιλήνη, στη Σάμο, στην Κω και από όπου αλλού βρουν πέρασμα, έρχονται για να σωθούν και ας ριζώσουν όπου βρουν.

Αλλοι θαλασσοπνιγμένοι, θα φτάσουν στη Λαμπεντούζα της Ιταλίας και από εκεί, όπως και από την Ελλάδα, αφού θα μπουν στη διαλογή, θα φύγουν για τα σύγχρονα δουλεμπορικά του καπιταλισμού, για να συναντήσουν τους δικούς μας νέους 500.000 Ελληνες μετανάστες, που έφυγαν αναζητώντας μια καλύτερη τύχη.

Τριγωνική απανθρωπιά: Πόλεμος - μετανάστευση - άγρια καπιταλιστική εκμετάλλευση, που δεν διαχωρίζει λαό, φύλο, χρώμα, γλώσσα και θρησκεία, παρά μόνο το κέρδος από την ανθρώπινη αξία!

Στο μέτωπο της Δικαιοσύνης, το δικαστήριο απάλλαξε όλους τους κατηγορούμενους, επιβάλλοντας ποινή 6μηνης φυλάκισης με αναστολή και πρόστιμο 2.000 βελγικών φράγκων (περίπου 300 ευρώ), μόνο στον διευθυντή!

Το έργο, λοιπόν, επαναλαμβάνεται ξανά και δεν είναι φάρσα!

Η έκρηξη στο ορυχείο «Bois de Cazier» του Marcinelle, στις 8 Αυγούστου 1956 και η δολοφονία των 262 ανθρακωρύχων, από 15 διαφορετικά κράτη, επιβεβαιώνει ότι το κεφάλαιο για τις ανάγκες του για περισσότερα κέρδη δεν διστάζει μπροστά σε τίποτα!

Μπροστά στην αύξηση των κερδών του, δεν κάνει διακρίσεις σε χρώμα, γλώσσα, πατρίδα, θρησκεία και φυλή.

Θεωρεί την εργατική τάξη όλου του κόσμου ενιαία και αναλώσιμη, μεταφερόμενη όπου Γης, ήπια ή βίαια στα κάτεργά της, μόνο για τα κέρδη της.

Να λοιπόν η αναγκαιότητα, η επικαιρότητα που φέρνει μπροστά μας το μήνυμα:

Προλετάριοι όλων των χωρών ενωθείτε!

Αλλος δρόμος δεν υπάρχει!


Τάκης ΒΑΡΕΛΑΣ
Ζωγράφος

Δανία: Ισοπεδώνουν τις εργατικές φτωχογειτονιές και δίνουν στους ιδιώτες την κρατική περιουσία

Από ατέχνως
Γράφει ο Πάνος Αλεπλιώτης //

Τα μεγαλύτερα κόμματα της βουλής της Δανίας όλων των αποχρώσεων από τους Σοσιαλδημοκράτες, Φιλελεύθερους, Εθνικιστές, Συντηρητικούς συμφώνησαν το 2018 στην απάνθρωπη «Συμφωνία για τα Γκέτο».

Η συμφωνία περιλαμβάνει 15 περιοχές των μεγάλων πόλεων της Δανίας που κατά την σύμφωνη γνώμη των αστικών κομμάτων έχουν μετατραπεί σε Γκέτο όπου μένουν μετανάστες και Δανοί εργάτες με χαμηλά εισοδήματα.

Είναι εργατικές δημόσιες ή δημοτικές κατοικίες που χτίστηκαν για οικογένειες χαμηλόμισθων πριν πολλά χρόνια. Η Συμφωνία προβλέπει να γκρεμιστούν οι κατοικίες ή να πουληθούν σε ιδιώτες εργολάβους ή σε απροσδιόριστο χρόνο να ξαναχτιστούν αλλά με άλλο εμπορικό προσανατολισμό, για νέους και ηλικιωμένους. Μέχρι το 2030 το 60% των κατοικιών θα έχουν εξαφανιστεί. Καμία εναλλακτική λύση δεν προβλέπεται για αυτούς που ήδη μένουν σήμερα στις κατοικίες. Σαν να μην υπάρχουν.

Η Σοσιαλδημοκρατική κυβέρνηση καλείται να εφαρμόσει την συμφωνία. Έδωσε μάλιστα εξουσιοδότηση στον υπουργό Εσωτερικών μόνος του να αποφασίζει αν θα κατεδαφιστούν οι γειτονιές ή θα πουληθούν δίνοντας έτσι μαθήματα αντιδημοκρατικής αυθαιρεσίας και συμπεριφοράς.

Για να πετύχουν τον σκοπό τους αλλάζουν και όλη την νομοθεσία για πώληση δημόσιας περιουσίας και για την προστασία των ενοίκων. Χαρακτηριστικά προβλέπεται πως αν η περιοχή πουληθεί σε ιδιώτη η εκκένωση θα γίνει άμεσα και με βίαια μέσα. Η Συμφωνία απαγορεύει σε ανθρώπους με κοινωνικά ή φοιτητικά ή επιδόματα στήριξης προσφύγων να μετακομίσουν στις 15 περιοχές- “γκέτο” ακόμη και αν υπάρχουν μεγάλες στεγαστικές ανάγκες ακόμη και αν διαμερίσματα στέκουν άδεια.

Έτσι, μέσω της εκκαθάρισης των περιοχών από τους ανθρώπους που έχουν ανάγκη, πετυχαίνουν την συνεργασία της κρατικής εξουσίας με το μεγάλο κεφάλαιο.

Στον δήμο Κοπεγχάγης θα πουληθούν 226 διαμερίσματα σε πρώτη φάση. Μεταξύ αυτών είναι και 42 διαμερίσματα που είναι διαμορφωμένα για άτομα με ειδικές ανάγκες. Στην πόλη Άααρχους 900 διαμερίσματα, 1000 από τα 2900 δημοτικά διαμερίσματα στην Οντένσα και 300 στην πόλη Χελνινγκγιόρ.

Παράλληλα, συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας και διαδηλώσεις ενάντια στα σχέδια της κυβέρνησης διοργανώνονται σε όλη την χώρα.

Στις συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας στην Κοπεγχάγη εκτός από τους κατοίκους των περιοχών συμμετέχουν και στελέχη των Συνδικάτων Οικοδόμων που υπόσχονται στις ομιλίες τους να δώσουν και αυτοί τον αγώνα για να σταματήσουν οι κατεδαφίσεις και το ξεπούλημα στους ιδιώτες. Για να καταργηθεί η επαίσχυντη αυτή Συμφωνία.

-Η στέγη είναι δικαίωμα για όλους, χτίζουμε σπίτια για τον λαό, δηλώνουν.

Οι διοργανωτές ζητούν όχι μόνο το σταμάτημα της Συμφωνίας αλλά συντήρηση των κτιρίων, περισσότερη κοινωνική υποδομή σε παιδικές χαρές, σχολεία και κοινόχρηστους χώρους στις περιοχές-γκέτο για την νεολαία και τις οικογένειες.

-Όχι σπίτια μόνο για «καρχαρίες» της αγοράς και πλούσιους, είναι ένα από τα συνθήματα τους.

Οι 15 «περιοχές-γκέτο» δεν έχουν επιλεγεί τυχαία. Είναι περιοχές φιλέτα στα κέντρα των πόλεων και ήρθε η εποχή να δοθούν στο κεφάλαιο για να κερδοσκοπήσει.

Έχουν αφεθεί στην εγκατάλειψη με την δικαιολογία του μεγάλου κόστους συντήρησης και η συγκεκριμένη συγκυρία ευνοεί με την ύπαρξη πολλών προσφύγων σε αυτές τις περιοχές και τις εθνικιστικές κραυγές που φορτώνουν όλα τα βάρη στους πρόσφυγες.

Έχουμε πάρει ήδη δείγματα από τα σχέδια της πολιτικής της Δανίας που σχεδίαζε να μεταφέρει τους πρόσφυγες σε ένα μικρό απομονωμένο από τον υπόλοιπο κόσμο νησί.

Τώρα η επίθεση γίνεται ενάντια σε όλη την εργατική τάξη και το δικαίωμα της κατοικίας. Ας ευχηθούμε οι αγώνες να σταματήσουν και τους σημερινούς απαράδεκτους σχεδιασμούς.