ΗΠΑ :Περισσότεροι οι δισεκατομμυριούχοι και οι φτωχοί Το 1/5 κατέχει το 88% του πλούτου της χώρας και αυξάνουν οι χαμηλόμισθοι, οι άστεγοι και όσοι δεν έχουν εξασφαλισμένη ούτε την τροφή τους Ο αριθμός των δισεκατομμυριούχων στις Ηνωμένες Πολιτείες έχει υπερδιπλασιαστεί την τελευταία δεκαετία, από 267 το 2008 σε 607 πέρυσι, σύμφωνα με την αμερικανική τράπεζα UBS, ενώ οι χαμηλόμισθοι και χαμηλοσυνταξιούχοι δυσκολεύονται όλο και περισσότερο να εξασφαλίσουν τα στοιχειώδη, ακόμη και τη διατροφή τους. «Οι πλούσιοι γίνονται πλουσιότεροι και μάλιστα με πιο γρήγορους ρυθμούς», δήλωσε ο Τζον Μάθιους, επικεφαλής της «Διαχείρισης Ιδιωτικού Πλούτου» («Private Wealth Management») της UBS. Ταυτόχρονα, υπάρχουν σημάδια συμπίεσης και στασιμότητας στα χαμηλότερα εισοδήματα. Το πλουσιότερο 1/5 των Αμερικανών κατέχει το 88% του πλούτου της χώρας, ποσοστό που έχει αυξηθεί ήδη πριν από την κρίση, όπως δείχνουν στοιχεία του 2016. Στο μεταξύ, ο αριθμός των ανθρώπων στις ΗΠΑ που για να εξασφαλίσουν τα απαραίτητα τρόφιμα στηρίζονται στα «κρατικά κουπόνια» (food stamps), ανέρχεται σήμερα στα 39 εκατ., δηλαδή κατά 40% περισσότεροι σε σχέση με το 2008 και παρότι ο πληθυσμός της χώρας έχει αυξηθεί κατά μόλις 8% το ίδιο διάστημα. Ενδεικτικά, τα ενοίκια στη Νέα Υόρκη έχουν αυξηθεί το διάστημα 2010 - 2017 δύο φορές περισσότερο από τους μισθούς, σύμφωνα με τα στοιχεία του Οργανισμού «StreetEasy», πιέζοντας ακόμη περισσότερο τους κατοίκους με χαμηλό εισόδημα. Ο αριθμός των αστέγων που κοιμούνται στα καταφύγια της πόλης είναι 70% μεγαλύτερος από ό,τι πριν από μια δεκαετία, σύμφωνα με τον «Συνασπισμό για τους Αστέγους». 18.000 απολύσεις ανακοίνωσε η «Deutsche Bank» Η κορυφαία γερμανική τράπεζα «Deutsche Bank» ανακοίνωσε την Κυριακή την περικοπή 18.000 θέσεων εργασίας έως το 2022, στο πλαίσιο μιας σαρωτικής αναδιάρθρωσης ύψους 7,4 δισ. ευρώ, με στόχο την ανάκαμψη της κερδοφορίας της. Υπολογίζεται ότι πάνω από 1 στους 5 υπαλλήλους της τράπεζας ανά τον κόσμο θα χάσουν τη δουλειά τους εξαιτίας του ανταγωνισμού των ομίλων του χρηματοπιστωτικού τομέα. Ο διευθύνων σύμβουλος Κρίστιαν Σέβινγκ είχε ανακοινώσει μια ευρεία αναδιάρθρωση τον Μάη, όταν υποσχέθηκε στους μετόχους «σκληρές περικοπές» στην επενδυτική τράπεζα. Η «υπόσχεση» ήρθε αφότου απέτυχαν οι διαπραγματεύσεις για συγχώνευση της «Deutsche Bank» με την ανταγωνίστριά της, επίσης γερμανική «Commerzbank». Η «Deutsche Bank» αναδιαρθρώνεται με στόχο μέχρι το 2022 τα έσοδά της να αυξηθούν κατά 2 δισ. ευρώ, το δε εργασιακό και λειτουργικό «κόστος» να μειωθεί κατά 6 δισ. ευρώ. Ηδη ξεκίνησαν οι απολύσεις, σύμφωνα με τον γερμανικό Τύπο, στην περιοχή Ασίας - Ειρηνικού, όπου ο τραπεζικός και επενδυτικός όμιλος απασχολεί περίπου 20.000 εργαζόμενους, και στο Λονδίνο, ενώ τα γραφεία σε Νέα Υόρκη και Τόκιο αναμένεται επίσης να επηρεαστούν πολύ από τις μαζικές περικοπές προσωπικού.
Από atexnos Καλό βόλι: Από το 1864 και για αρκετά χρόνια οι Έλληνες ψηφοφόροι δεν χρησιμοποιούσαν ψηφοδέλτια, για να εκλέξουν τους αντιπροσώπους τους, αλλά «σφαιρίδια», δηλαδή μικρές σφαίρες από μολύβι. Στις πρώτες εκλογικές διαδικασίες του νεοελληνικού κράτους, που γίνονταν με σφαιρίδια, οι κάλπες ήταν ορθογώνια μεταλλικά κουτιά. Υπήρχε μία κάλπη για τον κάθε υποψήφιο. Εσωτερικά, η κάλπη ήταν χωρισμένη στα δύο. Στο δεξιό μέρος, που είχε χρώμα λευκό, ήταν το Ναι• στο αριστερό, που είχε χρώμα μαύρο, το Όχι. Μπροστά η κάλπη είχε έναν σωλήνα, που μέσα έβαζε ο ψηφοφόρος το χέρι του και έριχνε το σφαιρίδιο, δεξιά αν ήθελε να υπερψηφίσει τον υποψήφιο και αριστερά αν ήθελε να τον καταψηφίσει, χωρίς να φανερώνεται η προτίμησή του. Εξ ου και η ευχή «καλό βόλι»
Θα το ρίξω δαγκωτό – Τι σημαίνει η φράση που χρησιμοποιείται στις εκλογές Θα το ρίξω δαγκωτό: Το 1864 καθιερώθηκε η καθολική «δια σφαιριδίων» ψηφοφορία. Το σφαιρίδιο ήταν ένας μολυβένιος βόλος, τον οποίο ο ψηφοφόρος έριχνε σε μια κάλπη χωρισμένη σε δύο χώρους, έναν για το ΝΑΙ, που είχε χρώμα άσπρο, και έναν για το ΟΧΙ, που είχε χρώμα μαύρο, ανάλογα με το αν ήθελε να υπερψηφίσει ή να καταψηφίσει έναν υποψήφιο. Κάποιοι ψηφοφόροι, που είχαν ιδιαίτερο λόγο να φαίνεται η ψήφος τους, δάγκωναν το σφαιρίδιο και άφηναν ίχνη των δοντιών τους, για να δηλώσουν αφοσίωση στον υποψήφιο που επέλεγαν, μέχρι σήμερα χρησιμοποιούμε και τη φράση «το έριξα δαγκωτό». Άλλοι πάλι, έριχναν σφαιρίδια με το όνομά τους ή και επιχρυσωμένα και έτσι έβαζαν σε μπελάδες τις Εφορευτικές Επιτροπές που μάλωναν για το αν τα σφαιρίδια αυτού του τύπου ήταν έγκυρα ή άκυρα. Όπως και να χει, κόκκινη να ναι, συνειδητή, βαριά ψήφος,χωρις μελλοντικες ενοχες και τυψεις ψηφος αξιοπρεπειας τέτοια που αλλοιώσεις σε περιεχόμενο αλλά και σε χρώμα δεν θα υποστεί.
Κι αφού όλοι και όλες βρίσαμε -και δικαίως- τα χυδαία αστειάκια που έγιναν πάνω στο πτώμα της σκοτωμένης από το κυνήγι Αρμένισσας μετανάστριας Γκαϊανέ Κασαρτζιάν, κι αφού βρίσαμε τις ξεφτιλισμένες απόπειρες δικαιολόγησής τους, μένουν μερικά ακόμα πολύ συγκεκριμένα ερωτήματα που πρέπει να απαντηθούν από την “μέση ευαισθησία” μας: Η αποκλειστική -ή έστω στενή- νοσοκομειακή παρακολούθηση και βοήθεια προς τους ασθενείς που τη χρειάζονται θα συνεχίσει να θεωρείται στον αιώνα τον άπαντα “πολυτέλεια” και “έξτρα υπηρεσία” που πρέπει να πληρώνεται πανάκριβα, ειδάλλως ο ασθενής και οι συγγενείς του ας υφίστανται τις συνέπειες; Θα συνεχίσουμε στον αιώνα τον άπαντα να συζητάμε για τους όρους μόνο με τους οποίους παρέχεται η ως άνω “έξτρα λουξ υπηρεσία”; Για το αν θα την παρέχουν νόμιμες Ελληνίδες ή παράνομες αλλοδαπές και Ελληνίδες; Για το αν τα χρήματα που θα εισπράττουν θα δηλώνονται και φορολογούνται; Για το αν κατά την “πάταξη των παράνομων” επιτρέπεται η ασφάλεια των νοσοκομείων να τις κυνηγάει μέχρι τα μπαλκόνια ή μήπως θα πρέπει να σταματά στον διάδρομο για …ανθρωπιστικούς λόγους; Όσο συνεχίζουμε να απαντάμε θετικά στα παραπάνω ερωτήματα, είναι βέβαιο ότι θα συνεχίσουμε αναγκαστικά και εις τον αιώνα τον άπαντα να μετράμε νεκρούς εργαζόμενους και, φυσικά, θα εξακολουθήσουν να παράγονται χυδαιότητες επί των πτωμάτων τους… Γιατί, σου λέει ο άλλος, αφού όλα είναι τόσο “αυτονόητα” και απαράλλαχτα, ας συνεχίσουμε τις κοκορομαχίες μας, με ποια διαχείριση θα έχουμε συγκριτικά λιγότερη εξαθλίωση και εξαχρείωση των ασθενών και των εργαζόμενων στα νοσοκομεία, συγκριτικά λιγότερα τέτοια θλιβερά ατυχήματα… Εκτός αν θέλουμε να απαντήσουμε σε αυτά τα ερωτήματα διαφορετικά. Α, ξέχασα… Αυτά τα ερωτήματα είναι συζητήσεις ενοχλητικές, που τις κάνουν κάτι τρελοί και αλαζονικοί τύποι που πιστεύουν στη Δευτέρα Παρουσία, στο δικαίωμα και στη δυνατότητα όλοι οι άνθρωποι να δουλεύουν ανθρώπινα, να μη χρειάζεται να παρανομούν για να βγάζουν ένα κομμάτι ψωμί, να μη χρειάζεται να ανταγωνίζονται σκληρά και με κάθε μέσο άλλους εργαζόμενους, να απολαμβάνουν τη φροντίδα που χρειάζονται όταν την έχουν ανάγκη και σε κάτι άλλες τέτοιες παλαβομάρες… Όποιος και όποια λοιπόν απαντά θετικά στα παραπάνω ερωτήματα, ας πάει με τα κόμματα της “λογικής” και του “αιώνος του άπαντος”. Εκεί που η ικανοποίηση των στοιχειωδών -μικρών και μεγάλων- ανθρώπινων αναγκών και δικαιωμάτων λοιδορείται μονίμως ως παραπομπή στη “Δευτέρα Παρουσία”. Και να προσεύχεται μη τυχόν και βρεθεί στην ανάγκη να πέσει σε μια από τις “ρεαλιστικές” τους λύσεις σε μια δύσκολη ώρα… Οι υπόλοιποι και οι υπόλοιπες που ξέρουμε πόσο κρίσιμα είναι τα παραπάνω ερωτήματα, εμείς που ήδη έχουμε δοκιμάσει -ή ξέρουμε ότι ανά πάσα στιγμή μπορεί να δοκιμάσουμε- στο πετσί μας τη βαρβαρότητα, εμείς που ασφυκτιούμε με όσους παρουσιάζουν τη βαρβαρότητα αυτή ως κάτι αυτονόητο και φυσιολογικό, που την εξωραΐζουν ή τη δικαιολογούν… Όλοι και όλες εμείς ψηφίζουμε το Κόμμα όσων παλεύουν για να κάνουν πραγματικότητα, αυτό που οι άλλοι λοιδορούν ως “Δευτέρα Παρουσία”. Ψηφίζουμε για να μην είναι η ζωή μας “λεπτομέρεια”, για να μην είναι η επιβίωσή μας ζούγκλα, για να μην είναι η ανακούφιση του πόνου μας “έξτρα λουξ υπηρεσία”. Ψηφίζουμε για κάνουμε ένα βήμα, ένα βήμα στην προσπάθεια να αλλάξουμε τα δεδομένα και τα αυτονόητα σ’ αυτόν εδώ τον κόσμο, σ’ αυτήν εδώ την κοινωνία. Γιατί ποτέ και κανείς κόσμος και καμία κοινωνία δεν πρόκειται βέβαια να αλλάξει αν εμείς δεν κάνουμε το βήμα που μπορούμε να κάνουμε σήμερα, αν δεν σηκώσουμε το κεφάλι κι αν δεν φωνάξουμε κατάμουτρα στη χυδαιότητα, στην υποκρισία και στη βαρβαρότητα που αντιμετωπίζουμε καθημερινά ένα υπερήφανο: ΝΑΙ, ΤΟ ΕΧΟΥΜΕ ΑΝΑΓΚΗ και ΝΑΙ, ΓΙΝΕΤΑΙ! Από τον τοίχο του Nikos Zartamopoulos
Από atexnos.gr Οι γυναίκες μετά την ηλικία των 40 ετών που προσπαθούν να κάνουν παιδί με εξωσωματική γονιμοποίηση, κινδυνεύουν περισσότερο από καρκίνο του μαστού, σύμφωνα με μια νέα επιστημονική έρευνα. Οι ερευνητές, που έκαναν σχετική ανακοίνωση στο ετήσιο συνέδριο της Ευρωπαϊκής Εταιρείας Ανθρώπινης Αναπαραγωγής και Εμβρυολογίας στη Βιέννη, ανέλυσαν στοιχεία για 58.534 γυναίκες που είχαν καταφύγει στην υποβοηθούμενη αναπαραγωγή. Διαπιστώθηκε ότι όσες είχαν γεννήσει με εξωσωματική μετά τα 40, είχαν κατά μέσο όρο 65% μεγαλύτερη πιθανότητα να διαγνωσθούν αργότερα με καρκίνο του μαστού. Η θεραπεία της υπογονιμότητας ενεργοποιεί τις ωοθήκες, πράγμα που αυξάνει τα επίπεδα των οιστρογόνων στο σώμα της γυναίκας, με αποτέλεσμα να αυξάνεται η πιθανότητα ανάπτυξης καρκινικών κυττάρων στο μαστό. Πάντως, σύμφωνα με τη βρετανική «Ιντιπέντεντ», η πιθανότητα διάγνωσης με καρκίνο του μαστού είναι μικρή (περίπου 0,8%) για τις γυναίκες που γεννούν με εξωσωματική μετά τα 40. Μια άλλη έρευνα, που παρουσιάσθηκε στο ίδιο συνέδριο, δείχνει ότι η συνήθεια κατάψυξης για μερικές εβδομάδες όλων των γονιμοποιημένων εμβρύων πριν την εμφύτευση τους στη μήτρα δεν αυξάνει τις πιθανότητες επιτυχίας της εξωσωματικής. Η μέθοδος αυτή γίνεται όλο και πιο δημοφιλής διεθνώς στις κλινικές γονιμότητας και π.χ. στις ΗΠΑ περίπου το ένα τέταρτο των κύκλων των εξωσωματικών γίνεται πια με αυτή τη στρατηγική της κατάψυξης όλων των εμβρύων. Κανονικά, μετά την εξωσωματική γονιμοποίηση των ωαρίων, ένα ή δύο από αυτά μετά από λίγες μέρες μεταφέρονται στη μήτρα, ενώ τα υπόλοιπα μπαίνουν στην κατάψυξη για μελλοντικές προσπάθειες. Αλλά ολοένα περισσότερες κλινικές καταψύχουν όλα τα έμβρυα και περιμένουν αρκετές εβδομάδες προτού επιχειρήσουν την πρώτη εμφύτευση, θεωρώντας ότι η αναμονή θα ευνοήσει τις πιθανότητες σύλληψης. Όμως, μια νέα έρευνα σε 460 γυναίκες σε ισπανικές, σουηδικές και δανικές κλινικές έδειξε ότι η κατάψυξη των εμβρύων οδήγησε σε ποσοστό 26% επιτυχούς εγκυμοσύνης, έναντι 29% με την παραδοσιακή μέθοδο. «Νομίζω ότι αυτό αποτελεί επαρκή απόδειξη πως δεν υπάρχει κανένα όφελος από τη στρατηγική της καθολικής κατάψυξης», δήλωσε η επικεφαλής ερευνήτρια Σάχα Στόρμλουντ του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου της Κοπεγχάγης, σύμφωνα με το New Scientist. Μια τρίτη έρευνα, από μια μεγάλη κινεζική τράπεζα σπέρματος, που παρουσιάσθηκε στη Βιέννη, δείχνει ότι η χρονική διάρκεια κρυοσυντήρησης των σπερματοζωαρίων δεν επηρεάζει το ποσοστό επιτυχίας της εξωσωματικής. Αρκετές χώρες θέτουν ένα χρονικό όριο στη φύλαξη του σπέρματος του δωρητή, αλλά η ανάλυση σε σχεδόν 120.000 δείγματα σπέρματος δωρητών δείχνει ότι τελικά δεν έχει τόσο μεγάλη σημασία.
από Κατιούσα η Μιράντα Ξαφά, συνεργάτης του ΔΝΤ και αρωγός στην ευημερία που αυτός σκορπά στις δικές του “αποικίες”, επαναφέρει με άρθρο της στην Καθημερινή, το μύθο που χρησιμοποιήθηκε για την υποσυνείδητη συλλογική ενοχοποίηση του ελληνικού λαού. Αναστάτωση επικρατεί στις τάξεις του νεοφιλελέ στρατοπέδου μετά τη διαφωνία που προέκυψε στις γραμμές του σχετικά με τη διανομή ρόλων στο γνωστό αισώπειο μύθο “Τζίτζικας και μέρμηγκας”. Μέχρι πρόσφατα, στο κυρίαρχο αφήγημα οι κομμουνιστές ήταν συνδεδεμένοι με τη “δουλειά μυρμηγκιού”. Σ’ αυτό ακριβώς βάσισε άλλωστε και ο Αρκάς – πρόσφατη μεταγραφή στον πολιτικό χώρο – το άλμπουμ του Αποικία, με τον Προκόπη και το Λαυρέντη, τα δύο μυρμήγκια, που γίνονται αντικείμενα εκμετάλλευσης από τη βασίλισσα – μητερούλα – πατερούλη – το πιάσατε το υπονοούμενο – το Στάλιν εννοεί, ενώ ακούνε από το καθεστώς και τους κολαούζους του παραμύθια για φανταστικούς εχθρούς, τα τζιτζίκια, που απειλούν τη φωλιά, την εσωτερική ηρεμία και την υποτιθέμενη ευημερία των μελών της. Μια αλληγορία βγαλμένη από τα πιο απλοϊκά στερεότυπα του μακαρθισμού. Τώρα η Μιράντα Ξαφά, συνεργάτης του ΔΝΤ και αρωγός στην ευημερία που αυτός σκορπά στις δικές του “αποικίες”, επαναφέρει με άρθρο της στην Καθημερινή, το μύθο που χρησιμοποιήθηκε για την υποσυνείδητη συλλογική ενοχοποίηση του ελληνικού λαού, που ζει σε μια χώρα με θερμό κλίμα, χωρίς να δουλεύει, καταναλώνει περισσότερα απ’ όσα (δεν) παράγει και έχει έρθει η ώρα να πληρώσει γιατί δε γίνεται να τον θρέφουν άλλο τα εργατικά μυρμήγκια της Βόρειας Ευρώπης και να παρασιτεί εις βάρος τους. Επειδή όμως έρχονται εκλογές και κανένα … τζιτζίκι δεν πρόκειται να ψηφίσει κάποιον που του λέει να ψοφήσει (αν και διατηρούμε πλέον ζωηρές αμφιβολίες ακόμα και ως προς αυτό, αν αναλογιστούμε πόσοι στηρίζουν πρόθυμα την παράταξη της επταήμερης εργασίας) οι ρόλοι του μύθου αναπροσαρμόζονται ελαφρώς για να στοχοποιήσουν ως τζίτζικες τους αριστερούς – σαν να λέμε του κακούς – οι οποίοι αριστεροί δεν υπερασπίζονται την εργατική τάξη που παράγει όλο τον πλούτο, όπως νομίζαμε, αλλά τους ανίκανους τεμπέληδες, τους αργόμισθους που πεταλώνουν τζιτζίκια και μπαίνουν με κοινωνικά κριτήρια στο δημόσιο, ενώ θα έπρεπε να τους αφήσουμε να ψοφήσουν μες στη βαρυχειμωνιά και τη θύελλα αντιλαϊκών μέτρων. Να λειτουργήσει επιτέλους ο κοινωνικός καιάδας, ως μοχλός της εξέλιξης και του ανταγωνισμού για να αναδειχθεί επιτέλους η αριστεία σε αυτόν τον τόπο. Τι ξέχασε να μας πει η κυρία Ξαφά; Πως τα μυρμήγκια έχουν βασίλισσες που τα εκμεταλλεύονται κι ένα μικρό στρατό κηφήνων που τρώνε από τα έτοιμα και λυμαίνονται τον κόπο των εργατών. Ξέχασε επίσης να κατατάξει τον εαυτό της στους κηφήνες, από αυτούς με το μεγαλύτερο θράσος, που κουνάνε το δάχτυλο στον κόσμο της δουλειάς, κάνοντας αντιμετάθεση ρόλων και βαφτίζοντας τεμπέληδες την τάξη που φτιάχνει όσα υπάρχουν γύρω μας, αλλά πρέπει να νιώσει ενοχές, γιατί καταναλώνει πολλά ή δεν είναι αρκετά ανταγωνιστική, όπως άλλα μυρμηγκάκια σε γειτονικές φωλιές. Κάτι σα σύγχρονη Μιράντα Αντουανέττα, αλλά στο πιο θρασύ ακόμα. Τι θα μπορούσαν λοιπόν να της απαντήσουν όσοι κατηγορούνται για οκνοί και ανίκανοι; Και δεν εννοούμε τους “αριστερούς” που μπαίνουν όλοι μαζί σε ένα τσουβάλι από την Ξαφά, κομμουνιστές και κυβερνώντες, όπως στις μπροσούρες του Γεωργαλά, αλλά τον εργαζόμενο λαό, γιατί περί αυτού πρόκειται. Καταρχάς πρέπει να καταλάβουν πως ο εχθρός και η τάξη που υπηρετεί, μπορεί να είναι πολιτικά παχύδερμα, αλλά ακόμα κι ένας ελέφαντας μπορεί να τρομάξει από ένα μυρμηγκάκι. Και προς το παρόν μας φαίνονται γίγαντες γιατί είμαστε πεσμένοι στο έδαφος, από συνεχόμενα χτυπήματα. Αλλά αν σηκώσουμε ανάστημα, για να φτιάξουμε έναν κόσμο στο μπόι των ονείρων μας, θα καταλάβουμε και το δικό τους πραγματικό μέγεθος, οπότε και θα μπορούσαμε να τους πούμε: -Άι χάσου μυρμηγκάκι Υ.Γ: Καμία σχέση πάντως με τον ψοφοδεή μικρό Μήτσο, που κάνει ασκήσεις θάρρους στο δωμάτιό του, αλλά φοβάται να τα βάλει με όσα του τρώνε τη ζωή και ξεσπάει στα μυρμήγκια, σε μια επίδειξη κοινωνικού αυτοματισμού. Υγ: Καμία σχέση και με το Λαζόπουλο, που ενσάρκωνε αυτό το Μήτσο και χθες πιθανότατα έκλεισε τον κύκλο του Αλ Τσαντίρι, που είχε γίνει πολλά χρόνια τώρα, πλυντήριο της κυβέρνησης, και κάθε εξουσίας μ’ αριστερό προσωπείο κι απάνθρωπο πρόσωπο. Υγ2: σε επόμενο επεισόδιο πώς μαθαίνουμε στα μυρμήγκια από διάφορες φωλιές να σκοτώνονται μεταξύ τους για τα κέρδη των βασιλισσών τους
Με αφορμή τη χτεσινή Παγκόσμια Μέρα Κατά των Ναρκωτικών, το Εθνικό Συμβούλιο κατά των Ναρκωτικών (ΕΣΥΝ) στη διακήρυξή του επισημαίνει μεταξύ άλλων: «Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ όπως και οι προηγούμενες, στο όνομα της "αποτελεσματικότερης αντιμετώπισης του προβλήματος των ναρκωτικών", πορεύεται με βασική κατεύθυνση της αντιναρκωτικής πολιτικής της την πολιτική της "μείωσης της βλάβης". Πρόκειται για την πολιτική της ΕΕ που προωθεί σαν κύρια μορφή "θεραπείας" τη χορήγηση υποκατάστατων, ενώ αφήνει τα κέντρα πρόληψης να υπολειτουργούν, τα "στεγνά" θεραπευτικά προγράμματα να ασφυκτιούν λόγω της μειωμένης χρηματοδότησης και της έλλειψης του αναγκαίου προσωπικού. Σε αυτήν την κατεύθυνση εκμεταλλεύτηκε τα προβλήματα στο κέντρο της Αθήνας για να προχωρήσει στη λειτουργία Χώρων Εποπτευόμενης Χρήσης ναρκωτικών (ΧΕΧ). Πρόκειται για ενέργεια που θα μειώσει το κίνητρο των χρηστών για θεραπεία, θα συμβάλει στη νομιμοποίηση στη συνείδηση της νέας γενιάς της ύπαρξης και χρήσης ναρκωτικών ουσιών, τελικά θα ενθαρρύνει τη χρήση τους. Στόχος της είναι να γκετοποιηθούν οι χρήστες, να "καθαρίσει" το κέντρο της Αθήνας προκειμένου να διευκολυνθούν οι επενδύσεις των μεγάλων επιχειρήσεων στον τουρισμό και όχι να αντιμετωπιστεί ουσιαστικά το πρόβλημα των ναρκωτικών (...). Ξετυλίγεται σε διεθνές επίπεδο μια πρωτοφανής σε έκταση διαφημιστική καμπάνια για την κάνναβη και τις "ευεργετικές" ιδιότητες των προϊόντων της. Στην Ελλάδα της κρίσης παρουσιάζεται σαν το μαγικό ραβδί που θα λύσει τα προβλήματα της οικονομίας. Με πρόσχημα τη "θεραπευτική κάνναβη" στοχεύουν να διαμορφωθεί, στη συνείδηση της κοινωνίας, ανοχή απέναντι στη χρήση ουσιών που οδηγούν στην τοξικοεξάρτηση, ώστε να είναι έτοιμο το έδαφος για τη νομιμοποίησή τους. Η αρνητική εικόνα συμπληρώνεται με τη μείωση των παρεμβάσεων Πρόληψης στα σχολεία. Το σχολικό έτος 2016-2017 αυξήθηκαν μεν οι παρεμβάσεις των φορέων Πρόληψης στη σχολική κοινότητα, όμως η κατεύθυνσή τους αφορούσε κυρίως την ανάπτυξη "δεξιοτήτων", "διαπροσωπικών σχέσεων" και "υγιεινής διατροφής", ενώ Προγράμματα για πρόληψη της χρήσης ναρκωτικών έγιναν μόνο σε 42 σχολεία και 1.076 μαθητές (έκθεση ΕΚΤΕΠΝ 2018). Δηλαδή, τη στιγμή που η νεολαία βομβαρδίζεται από τα δήθεν "οφέλη" της κάνναβης, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ σχεδόν εκμηδενίζει ακόμη κι αυτές τις αποσπασματικές πρωτοβουλίες πρόληψης μέσα στα σχολεία (...). Η λύση του προβλήματος των ναρκωτικών βρίσκεται στην πολιτική της "μείωσης της ζήτησης" και όχι "στη μείωση της βλάβης". Θέλουμε τους νέους ανθρώπους με καθαρό μυαλό και ψυχή να αγωνίζονται για τη ζωή τους, να χτίζουν το μέλλον που τους αξίζει και να αντιστέκονται στα ύπουλα και φτηνά επιχειρήματα με τα οποία επιδιώκεται η παγίδευσή τους. Ο λαός και η νεολαία δεν πρέπει να συμβιβαστούν με τη διάδοση των ναρκωτικών και με κανένα μέτρο που την αναπαράγει. Οι εξαρτημένοι από ουσίες δεν έχουν έλλειψη από "χώρους για να σουτάρουν ηρωίνη", αλλά από δημόσια και δωρεάν θεραπευτικά προγράμματα που αντιμετωπίζουν ανθρώπινα και αποτελεσματικά το πρόβλημά τους. Η νεολαία έχει ανάγκη από χώρους για να μορφωθεί, να αθληθεί, να εκφραστεί πολιτιστικά, χώρους που θα ενισχύουν την ολοκλήρωση της προσωπικότητας και όχι χώρους που θα αποδέχονται και θα παγιώνουν την αποχή της από τη ζωή». Το ΕΣΥΝ καλεί στον αγώνα για: •Αντιναρκωτική πολιτική με τη δημιουργία αποκλειστικά δημόσιου και δωρεάν Ενιαίου Φορέα Πρόληψης - Θεραπείας - Κοινωνικής Επανένταξης. •Στήριξη και αύξηση των «στεγνών» θεραπευτικών προγραμμάτων ως το κύριο μοντέλο θεραπείας. •Να ενισχυθεί ο ρόλος των Κέντρων Πρόληψης. Να εφαρμοστούν προγράμματα εκπαίδευσης για τις εξαρτήσεις σε όλες τις σχολικές βαθμίδες, στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση και στα στρατόπεδα. •Μέτρα για την αντιμετώπιση της σχολικής διαρροής, μέτρα για την προστασία των ανέργων και των ευάλωτων κοινωνικά ομάδων. Ενίσχυση της δωρεάν αθλητικής και πολιτιστικής δραστηριότητας των νέων ανθρώπων. •Πολλαπλασιασμό των κέντρων ενημέρωσης, των προγραμμάτων δράσης στο δρόμο, των κέντρων υποστήριξης χρηστών με κρατική χρηματοδότηση. •Να σταματήσει κάθε επιχειρηματική δραστηριότητα ιδιωτικών φορέων και ΜΚΟ στους τομείς της Πρόληψης και της Απεξάρτησης.
