Αν οι καρχαρίες ήταν άνθρωποι

Αν οι καρχαρίες ήταν άνθρωποι, ρώτησε τον κ.Κ η κορούλα της οικονόμας του, θα φέρονταν τότε πιο καλά στα μικρά ψαράκια; Σίγουρα, αποκρίθηκε εκείνος. “Αν οι καρχαρίες ήταν άνθρωποι, θα έχτιζαν για τα μικρά ψαράκια στη θάλασσα τεράστια κλουβιά και θα έβαζαν μέσα διάφορες τροφές, φυτά καθώς και ζωντανά. Θα φρόντιζαν τα κλουβιά να ‘χουν πάντα καθαρό νερό και γενικά θα τα εφοδίαζαν με διάφορες εγκαταστάσεις υγιείνης. Όταν λογουχάρη ένα ψαράκι τραυμάτιζε την ουρά του, οι καρχαρίες θα του έβαζαν αμέσως έναν επίδεσμο μην τυχόν και ψοφήσει πριν την ώρα του.

Έπειτα, για να μην μελαγχολούν τα ψαράκια, θα οργάνωναν κατά διαστήματα στη θάλασσα μεγάλες γιορτές, γιατί τα κεφάτα ψαράκια είναι πιο νόστιμα από τα θλιμμένα. Τούτα τα μεγάλα κλουβιά θα είχαν βέβαια και τα σχολειά τους. Εκεί τα ψαράκια θα μάθαιναν να κολυμπάνε στο στόμα του καρχαρία. Θα έπρεπε λογουχάρη να μάθουν γεωγραφία, για να μπορούν να βρίσκουν τους μεγάλους καρχαρίες, όταν αυτοί κάπου τεμπελιάζουν. Βέβαια, το σπουδαιότερο θα ήταν η ηθική διάπλαση των μικρών ψαριών.

Θα τους μάθαιναν ότι για ένα ψαράκι δεν υπάρχει μεγαλύτερη και ωραιότερη αρετή από το να θυσιάζεται πρόθυμα κι ότι τα ψαράκια θα έπρεπε να πιστεύουν τυφλά στους καρχαρίες, προπαντός όταν αυτοί τους λένε ότι θα φροντίσουν για ένα ωραίο μέλλον. Θα έδιναν στα ψαράκια να καταλάβουν πως αυτό το ωραίο μέλλον τότε μόνο θα είναι εξασφαλισμένο, όταν εκείνα μάθουν να υπακούνε. Τα ψαράκια θα έπρεπε να φυλάγονται από κάθε λογής ταπεινές, εγωιστικές και μαρξιστικές διαθέσεις, κι αν τύχαινε κανένα από δαύτα να φανερώσει τέτοιες αδυναμίες, τα άλλα τα ψαράκια θα έπρεπε να τα αναφέρουν αμέσως στους καρχαρίες.

Αν οι καρχαρίες ήταν άνθρωποι, θα έκαναν βέβαια αναμεταξύ τους και διάφορους πολέμους, για να κυριέψουν ξένα κλουβιά και ξένα ψαράκια. Στους πολέμους αυτούς ο κάθε καρχαρίας θα πολεμούσε με τα δικά του ψαράκια. Θα μάθαιναν τα ψαράκια ότι ανάμεσα σ’ αυτά και τα ψαράκια των άλλων καρχαριών υπάρχει τεράστια διαφορά. Τα ψαράκια θα τους έλεγαν, είναι ως γνωστό βουβά, σωπαίνουν ωστόσο σε όλότελα διαφορετικές γλώσσς, γι’ αυτό και είναι αδύνατο να καταλάβει το ένα τ’ άλλο. Σε κάθε ψαράκι που θα σκότωνε μερικά εχθρικά ψαράκια που σωπαίνουν σ’ άλλη γλώσσα, θα καρφίτσωναν κι από ‘να παράσημο από φύκι και θα του έδιναν τον τίτλο του ήρωα.

Αν βέβαια οι καρχαρίες ήταν άνθρωποι, θα είχαν και τη δική τους τέχνη. Θα είχαν ωραίους πίνακες που θα παράσταιναν τα δόντια των καρχαριών με θαυμάσια χρώματα, και τα στόματά τους θα ήταν σαν τους κήπους της Βαβυλώνας, όπου μπορεί να κάνει κανείς τρελό σεργιάνι. Τα θέατρα στο βυθό θα έδειχναν πως ηρωικά ψαράκια με την μπάντα μπροστά θα ορμούσαν μαγεμένα και νανουρισμένα με τις πιο όμορφες σκέψεις στο στόμα των καρχαριών. Δε θα έλειπε βέβαια και η θρησκεία, αν οι καρχαρίες ήταν άνθρωποι. Αυτή θα δίδασσκε ότι τα ψάρια μονάχα στην κοιλιά των καρχαριών θα άρχιζαν να γεύονται την αληθινή ζωή.

Εξάλλου, αν οι καρχαρίες ήταν άνθρωποι, όλα τα ψαράκια δε θα ήταν πια ίσα κι όμοια όπως συμβαίνει σήμερα. Μερικά από δαύτα θ’ αποχτούσαν αξιώματα και θα τα τοποθετούσαν πάνω από τα άλλα ψαράκια. Όσα μάλιστα είναι λίγο πιο μεγάλα θα είχαν το λεύτερο να τρώνε τα πιο μικρά. Αυτό θα ήταν άλλωστε ευχάριστο για τους καρχαρίες, γιατί έτσι εκείνοι δε θα χρειάζονταν πια παρά να καταπίνουν συχνότερα πιο μεγάλες μπουκιές. Και τα πιο μεγάλα ψαράκια, αυτά που θα είχαν τις ψηλές θέσεις, θα φρόντιζαν για την τάξη ανάμεσα στα ψαράκια και θα γίνονταν δάσκαλοι, αξιωματικοί και μηχανικοί στα ψαροκλουβιά. Κοντολογίς, μόνο αν οι καρχαρίες ήταν άνθρωποι, θα είχαμε πολιτισμό στη θάλασσα.'

Από το βιβίο “Ιστορίες του κ. Κόυνερ'

"Ευέλικτος" ο συνδικαλισμός στην Γερμανία

ΕΡΓΟΔΟΤΙΚΟΣ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΜΟΣ ΣΤΗ ΓΕΡΜΑΝΙΑ

Η ευελιξία της IG Metall

Τον εργοδοτικό και κυβερνητικό συνδικαλισμό σε ...επιστήμη έχουν ανάγει τα συνδικάτα στη Γερμανία, τα οποία ελέγχονται βασικά από τη σοσιαλδημοκρατία, με αποτέλεσμα διάφοροι διαχειριστές της καπιταλιστικής βαρβαρότητας, από τους νεοφιλελεύθερους και τα επιτελεία τους έως τη νέα σοσιαλδημοκρατία του ΣΥΡΙΖΑ και της «Αυγής», να πανηγυρίζουν. Νέα αφορμή η πρόσφατη Συλλογική Σύμβαση Εργασίας που υπέγραψε αυτήν τη βδομάδα η ηγεσία της IG Metall, των εργαζομένων στο Μέταλλο και τα ηλεκτρονικά, με τους βιομήχανους του κλάδου στην περιοχή της Βάδης - Βυρτεμβέργης. Ανάμεσα σε άλλα, η συμφωνία προβλέπει πως ορισμένοι εργαζόμενοι που έχουν μικρά παιδιά, αντιμετωπίζουν κάποιο πρόβλημα υγείας ή φροντίζουν έναν ηλικιωμένο, από το 2019 θα έχουν από 6 μήνες έως και για 2 χρόνια το ...δικαίωμα σε μειωμένο ωράριο, δηλαδή έως και 28 ώρες τη βδομάδα (από 35). Το συνδικάτο πανηγυρίζει για τον «αυτοπροσδιορισμό του ωραρίου εργασίας», λέγοντας μάλιστα ξεδιάντροπα πως «η ευελιξία δεν είναι πια προνόμιο μόνο του εργοδότη»! Ταυτόχρονα, οι εργοδότες θα μπορούν να αυξήσουν το ωράριο εργασίας έως και 40 ώρες τη βδομάδα (για να αναπληρώσουν τις χαμένες ώρες), για όσους εργαζόμενους το ...επιθυμούν.

Η παραπάνω συμφωνία, που θα αποτελέσει «πιλότο» για όλο τον κλάδο, μα και για άλλους κλάδους, δεν επιτεύχθηκε σε μια τυχαία χρονική στιγμή. Ηρθε ακριβώς την περίοδο που προτεραιότητα του γερμανικού κεφαλαίου και των κομμάτων που συμφώνησαν σε μεγάλο συνασπισμό (Χριστιανοδημοκράτες/Χριστιανοκοινωνιστές και Σοσιαλδημοκράτες), είναι η προώθηση της ψηφιοποίησης της παραγωγής και της οικονομίας (με υποδομές, κίνητρα, καινοτομία - έρευνα κ.λπ.) και ταυτόχρονα να προετοιμαστεί η αγορά εργασίας και το εργατικό δυναμικό για τις αλλαγές που φέρει αυτή η νέα τεχνολογική επανάσταση. Μάλιστα, στη συμφωνία της διαπραγμάτευσης των Χριστιανοδημοκρατών - Σοσιαλδημοκρατών αναφέρεται ξεκάθαρα πως στην εποχή της ψηφιοποίησης είναι κρίσιμη η «συναινετική ευελιξία» των εργαζομένων.

Ηδη η συμφωνία της ΙG Metall χαιρετίστηκε από διάφορους οικονομολόγους και εργατολόγους της χώρας: «Η IG Metall συμφώνησε για 28ωρη βδομάδα εργασίας. Ευέλικτα εργασιακά μοντέλα θα πρέπει να εφαρμοστούν σε άλλους κλάδους. Μπορεί αυτή να είναι η απάντηση στην ψηφιοποίηση του επαγγελματικού κόσμου», λένε ενδεικτικά στη «Welt».

Με ...ένα σμπάρο δύο τρυγόνια

Είναι προφανές ότι αλματώδης ανάπτυξη της τεχνολογίας και της επιστήμης δεν θα αξιοποιηθεί στην αναπτυγμένη καπιταλιστική χώρα για να βελτιώσει τη ζωή και τη δουλειά των εργαζομένων. Αντίθετα. Η ουσία της συμφωνίας είναι η εξής: Αφού το καπιταλιστικό κράτος μειώνει τις παροχές και τις κοινωνικές δαπάνες για να είναι πιο ανταγωνιστικό, αφού δεν υπάρχουν επαρκείς και δωρεάν δημόσιες δομές για μικρά παιδιά, για φροντίδα ηλικιωμένων κ.λπ., αυτό το καθήκον το φορτώνονται οι εργαζόμενοι. Δουλεύουν λιγότερο, πληρώνονται λιγότερο, φροντίζουν παιδιά και ηλικιωμένους. Παράλληλα, όσοι έχουν ανάγκη περισσότερα λεφτά, θα δουλεύουν έως και 40 ώρες τη βδομάδα (τυπικά, γιατί στην πράξη είναι συχνά περισσότερες) και ας έχουν και μικρά παιδιά ή άρρωστους ηλικιωμένους... Γενικότερα, μια από τις «διαπιστώσεις» που κυκλοφορεί πολύ σε αναπτυγμένα ευρωπαϊκά κράτη (π.χ. Αυστρία, Σκανδιναβικές χώρες κ.λπ.), είναι πως πολλοί εργαζόμενοι θα «ήθελαν» να δουλεύουν λιγότερο και άλλοι περισσότερο και αυτό πρέπει κάπως να «συμβιβαστεί». Πίσω βέβαια από αυτές τις ...«επιθυμίες» βρίσκονται ακάλυπτες ανάγκες, είτε αυτές αφορούν σε δομές και υπηρεσίες Πρόνοιας, είτε σε μισθούς που δεν καλύπτουν τα αυξημένα έξοδα.

Το μελλοντικό εργασιακό τοπίο θα είναι πλήρως προσαρμοσμένο στις ανάγκες των επιχειρηματικών ομίλων. Η τεχνολογική πρόοδος εκτινάσσει την παραγωγικότητα, την ανταγωνιστικότητα και την κερδοφορία, ενώ η εργασία γίνεται ακόμη πιο φτηνή και τελείως ευέλικτη. Οι εργαζόμενοι - παρά τις δυνατότητες - δεν θα δουλεύουν λιγότερο για να απολαμβάνουν τον όλο και μεγαλύτερο παραγόμενο πλούτο. Ενδεικτικά, στη συμφωνία της IG Metall προβλέπεται πως από το 2020 οι εργαζόμενοι θα πρέπει να επιλέξουν ανάμεσα σε ένα ποσό που αντιστοιχεί στο 27,9% ενός μηνιαίου μισθού και σε 8 μέρες άδεια.

Οσο για την αύξηση 4,3% στο μισθό από το 2019, που περιέχει η ΣΣΕ (και πανηγυρίζουν εφημερίδες όπως η «Καθημερινή», γράφοντας πως αν η καπιταλιστική οικονομία πηγαίνει καλά, γίνονται αυξήσεις στους μισθούς), να πούμε μόνο πως τα συνδικάτα στη Γερμανία έχουν βάλει πλάτη εδώ και δεκαετίες στην καπιταλιστική ανάπτυξη και ανταγωνιστικότητα και στην «ατμομηχανή» της Ευρώπης με τα τεράστια πλεονάσματα στους προϋπολογισμούς και το εμπορικό ισοζύγιο, είχαν γίνει είτε καθόλου είτε οι πιο «μετριοπαθείς» αυξήσεις μισθών, σύμφωνα με επίσημα διεθνή στοιχεία. Μάλιστα, αυτές οι μετριοπαθείς αυξήσεις - σε βαθμό που να συζητιέται πως θίγεται η κατανάλωση - δεν αφορούσαν όλους τους εργαζόμενους, δηλαδή εξαιρούνταν όσοι δούλευαν με συμβάσεις ορισμένου χρόνου ή μέσω εργολαβικών συνεργείων στην ίδια επιχείρηση.

Ανακοίνωση της ΔΑΣ για τη συγκρότηση προεδρείου στην ΕΔΟΘ.

Ανακοίνωση της ΔΑΣ για τη συγκρότηση προεδρείου στην ΕΔΟΘ. Στα τέλη Γενάρη συγκροτήθηκε το προεδρείο της ΕΔΟΘ. Από την πρώτη συνεδρίαση της ΕΕ για το θέμα, πρόταση της ΔΑΣ ήταν η εκλογή αντιπροσωπευτικού προεδρείου, με βάση την δύναμη που πήρε κάθε παράταξη από το συνέδριο. Η πρόταση αυτή δεν εμπεριέχει καμιά συμφωνία μεταξύ παρατάξεων, παίρνει υπόψη της το πως εκφράστηκαν με την ψήφο τους οι συνάδελφοι στο συνέδριο. Κάθε παράταξη και κάθε μέλος της ΕΕ θα κρίνεται από τους συναδέλφους για αυτά που στηρίζει, ψηφίζει και για την δράση τους. Μετά από καθυστερήσεις, εκφυλισμό των διαδικασιών, κόντρες για το ποιος είναι πρώτη δύναμη, ΔΑΚΕ και «Πρωτοπορία» (ΠΑΣΚΕ) συμφώνησαν για αντιπροσωπευτικό προεδρείο. Η ΔΑΣ ως τρίτη δύναμη κατέλαβε στο προεδρείο την θέση του αντιπροέδρου. Μετά την παραποίηση της απόφασης του ΓΣ της ΕΔΟΘ, για το χρέος που εμφανίζεται να έχει η ΕΔΟΘ στον ΟΑΣΘ, είχαμε τονίσει με ανακοίνωση στις 2/12/2017 ότι γίνεται προσπάθεια συγκάλυψης του θέματος από ΔΑΚΕ και «Πρωτοπορία». Στην τελευταία συνεδρίαση της ΕΕ στις 6 Φλεβάρη αυτή η προσπάθεια, με όσα είπαν αυτές οι παρατάξεις, έγινε πιο καθαρή. Επαναλαμβάνουμε ότι σε καμία περίπτωση το χρέος δεν είναι της ΕΔΟΘ. Υπεύθυνοι είναι όσοι είχαν την διαχείριση των καρτών και των χρημάτων και οι παρατάξεις τους για την πολιτική-συνδικαλιστική κάλυψη που τους δίνουν μέχρι και σήμερα. Έχουν συγκεκριμένα ονόματα και προέρχονται από τις παρατάξεις ΔΑΚΕ και «Πρωτοπορία». Ο πρώην πρόεδρος της ΕΔΟΘ έχει δημόσια αποδεχτεί τις ευθύνες του, τουλάχιστον για ένα χρονικό διάστημα. Το θέμα του ΟΑΣΘ, ΔΑΚΕ και «Πρωτοπορία» το χρησιμοποιούν για να μην γίνεται συζήτηση για κανένα άλλο θέμα που αφορά τους εργαζόμενους. Είναι χαρακτηριστική η αφωνία και η στάση τους όταν ψηφίζονταν τον Γενάρη ο νέος αντεργατικός πολυνόμος και η αρχή του ξηλώματος της απεργίας. Να βγάλουν τα συμπεράσματα τους από αυτή την κατάσταση, να γυρίσουν την πλάτη σε αυτές τις παρατάξεις. * Προβληματιστήκαμε αν χρειάζεται να απαντήσουμε στις «Παρεμβάσεις», για όσα κατηγορούν τις δυνάμεις του ΠΑΜΕ, με ανακοίνωση τους στις 5/2/2018. Είναι πράγματι δύσκολο να απαντάς σε εμμονές, σε φαντασίες, σε όσα βγάζουν κάποιοι από την κοιλιά τους. Αν και οι συγκεκριμένοι τα γνωρίζουν, υπενθυμίζουμε τα εξής: α) Για την αλλοίωση της απόφασης του ΓΣ της ΕΔΟΘ έχουμε αναφερθεί αναλυτικά σε ανακοίνωση μας στις 2/12/2017. Την έχουν, ας την ξαναδιαβάσουν. β) Οι Συνδυασμοί που συσπειρώνονται στο ΠΑΜΕ, από θέση αρχής προτείνουν τη συγκρότηση αναλογικών – αντιπροσωπευτικών προεδρείων. Είναι εξαιρετικές οι περιπτώσεις που επιλέγουμε να μην συμμετέχουμε σε προεδρεία, όπως πχ στις τριτοβάθμιες οργανώσεις (ΑΔΕΔΥ και ΓΣΕΕ). γ) Η συγκρότηση «προγραμματικών», «αντιμνημονιακών» κλπ προεδρείων και οι ανάλογες «συναλλαγές» μεταξύ παρατάξεων, όλοι ξέρουμε που οδηγούν. Θυμίζουμε την συγκρότηση του προεδρείου του Γενικού Συμβουλίου της ΕΔΟΘ. Μαζί «Παρεμβάσεις» και «Πρωτοπορία» ψήφισαν για πρόεδρο του ΓΣ εκπρόσωπο του ΜΕΤΑ (ΛΑΕ), γιατί είναι λέει «αντιμνημονιακή» δύναμη. Όταν οι δύο γενικοί σύμβουλοι του ΜΕΤΑ τους την έφεραν, δεν τήρησαν την συμφωνία με τις «Παρεμβάσεις» και στήριξαν την «Πρωτοπορία» στην εκλογή της ΕΕ, άρχισαν να μυξοκλαίνε ότι τους έκλεψαν μια έδρα στην ΕΕ. Μάλλον οι «Παρεμβάσεις», μέσα στην πολιτική τους θολούρα και το αντιΠΑΜΕ μένος τους, θεωρούν και την ΔΑΚΕ «αντιμνημονιακή» δύναμη και πριν λίγες μέρες στην Γ ΕΛΜΕ δυτικής Αθήνας συγκρότησαν μαζί της «προγραμματικό» προεδρείο, αποκλείοντας τις δυνάμεις του ΠΑΜΕ που ήταν πρώτη δύναμη στις εκλογές του σωματείου. Πρόεδρος εκλέχτηκε γνωστό στέλεχος των «Παρεμβάσεων». Ίδια τακτική ακολουθούν και σε άλλα σωματεία. Πάει πολύ οι κλακαδόροι - μέχρι τον Αύγουστο του 2015 - της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ και του Τσίπρα να μας κάνουν μαθήματα. Είτε το θέλουν είτε όχι, ο πολιτικός τυχοδιωκτισμός τους και οι «βαθιές» πολιτικές τους αναλύσεις τους οδήγησαν να συμμετέχουν στην εξαπάτηση του λαού από τον ΣΥΡΙΖΑ, ως νεροκουβαλητές του. Θεσσαλονίκη 10/2/2018

Όταν η "ανάπτυξη" της νοσηλευτικής περνά μέσα από το "κοινωνικό μέρισμα" των ενδομετακινήσεων

Κατατέθηκε στο Διοικητικό Συμβούλιο του σωματείου από την Ενωτική Πρωτοβουλία και ψηφίστηκε και από δυο μέλη του Ενιαίου Ψηφοδελτίου, το κανονιστικό πλαίσιο που αφορά τις ενδομετακινήσεις (rotation)εργαζόμενων στη νοσηλευτική υπηρεσία.  

Κανονιστικό πλαίσιο, τίτλος παχύς και εύηχος.

Ξεκινώντας να πούμε ότι αυτό το κανονιστικό πλαίσιο είναι πρόταση του ΕΣΑΝ(Εθνικό Συμβούλιο Ανάπτυξης Νοσηλευτικής) προς το υπουργείο υγείας. Η εν λόγω επιτροπή είναι διορισμένη από το Υπουργείο και αποτελείται από στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ στα νοσοκομεία. Σε όλα τα νοσοκομεία η πρόταση κατατίθεται κατευθείαν από τις διοικήσεις τους, ως όργανα, διορισμένα κι αυτά από το Υπουργείο.

Καθόλου περίεργο δεν φαντάζει στην εδώ περίπτωση η πρωτοβουλία της Ενωτικής Πρωτοβουλίας να πρωτοτυπήσει και να βγει στο παλκοσένικο της “διεκδίκησης” προτείνοντας η  ίδια κάτι που ούτε ο πιο Συριζανέλικος διεκδικητής δεν προσπάθησε. Καθαρή περίπτωση “λαγοδρομίας”. Ποιός και για ποιό σκοπό οδηγεί την κούρσα!

Το κανονιστικό πλαίσιο, λοιπόν, το μόνο που δεν κάνει, είναι να αλλάζει στο ελάχιστο τις ήδη διαμορφωμένες εργασιακές συνθήκες για τις οποίες  γνώστες και κοινωνοί είναι οι ίδιοι οι εργαζόμενοι. Ένα κανονιστικό πλαίσιο που ρυθμίζει “δίκην ψίχουλων” την εργασιακή συνέχεια.

Μούγκα στην πρόταση του ΕΣΑΝ, ακόμη και για το τυπικό της υπόθεσης, το ζήτημα της υποστελέχωσης. το θεωρεί έτσι και αλλιώς δεδομένο, αδυναμία του συστήματος αλλά never mind, εμείς προχωρούμε.

Γαργάρα για τα ωράρια - διπλοβάρδιες· αυτά έτσι και αλλιώς θεωρούνται δεδομένα, λες και αυτά δεν είναι βαρίδια στην “ανάπτυξη της νοσηλευτικής”. Και αφού τα δεδομένα είναι αυτά, αναδιανέμουμε τα ψίχουλα αλλάζοντας στους νοσηλευτές εργασιακό χώρο και  “απαλλάσσοντάς” τους από ένα βαρύ περιβάλλον σε ένα δήθεν σχετικά ελαφρύτερο.          

Πιο συγκεκριμένα . Η δημιουργία επιτροπής θα κατηγοριοποιήσει  τα τμήματα του νοσοκομείου σε ελαφριάς, μεσαίας και υψηλής βαρύτητας με μια υποχρεωτική δέσμευση ποσόστωσης 30-40-30 τοις εκατό αντίστοιχα. Αξιοποιεί για αυτήν την κατηγοριοποίηση κριτήρια τα οποία μπήκαν στο μικροσκόπιο του "επιστημονικού ελέγχου" κάνοντας χρήση τη διεθνή επιστημονική βιβλιογραφία!!!

Η υποχρεωτικότητα της συγκεκριμένης κατηγοριοποίησης οδηγεί το 70 τοις εκατό των τμημάτων σε ελαφριάς και μεσαίας βαρύτητας αποδεχόμενη(η επιτροπή) στην ουσία ότι υπάρχει ακόμη λάδι στο καντήλι της "δημιουργικής εργασίας". Βέβαια εκείνο που πρέπει να γίνει κατανοητό είναι ότι μια τέτοια διαμορφωμένη κατάσταση δημιουργεί  διάθεση αλλά και  στάση στον νοσηλευτή να παραμένει σε μια αέναη προσμονή για κάτι δήθεν ευκολότερο. Βέβαια υπάρχει και η άλλη πλευρά, εκείνη που ο νοσηλευτής πιστεύοντας ότι είναι σε χαμηλής βαρύτητας τμήμα, να αγκουσεύει περιμένοντας ένα μελλοντικό μετέωρο βήμα στην αιωνιότητα...  

Για έναν προσεκτικό που θα μπει στη διαδικασία να κατηγοριοποιήσει τα τμήματα θα διαπιστώσει εύκολα ότι υπάρχουν τμήματα νοσηλευτικά  που δεν κατηγοριοποιούνται(τόσο “επιστημονικά” είναι τα κριτήρια της επιτροπής) όπως είναι τα ΤΕΠ, τα χειρουργεία  το αναισθησιολογικό. Είθισται αυτά να κατηγοριοποιούνται ως δύσκολα και ως τέτοια θα ενταχθούν στα "βαριά χαρτιά" τούτης της επιτροπής. Με την υποχρεωτική ποσόστωση του 30% σε βαρέα τμήματα, τμήματα που έως τώρα θεωρούνται επίσης δύσκολα θα τα βλέπουμε να παίρνουν "μεταγραφή" σε κατηγορία πιο light, κάτι δηλαδή σαν υποχρεωτικός  υποβιβασμός. Τράβα και πείσε πιθανόν, τον νοσηλευτή της καρδιολογικής ότι “κολυμπάει σε αλαφροΐσκιωτα νερά”.

Βέβαια δεν είναι μόνο αυτά, θα γίνει αναφορά αργότερα και σε άλλες εξίσου "καλές" λεπτομέρειες όπως εκείνης που κάνει λόγο για στελέχωση του κάθε τμήματος ανάλογα της βαρύτητάς του· νομιμοποίηση δηλαδή της διαρκούς υποστελέχωσης,  με την απαραίτητη  φυσικά, επιστημονικοφάνεια.

Συμπερασματικά μπορούμε να πούμε ότι το σχέδιο αυτό είναι ενταγμένο στη λογική της κινητικότητας του δημοσίου. Στη λογική που λέει "ότι καλά είναι εκεί που δεν είμαι εγώ", αλλά και στην αντίθετη περίπτωση να δέχεσαι τη λογική των μειωμένων απαιτήσεων, “αφού υπάρχουν  χειρότερα να κάνω τουμπεκί και να αποδεχτώ τη γαλέρα”.  

Κάνει προσπάθεια να αποκρύψει ότι το νοσοκομείο στην ολότητα του αποτελεί  γαλέρα εργασίας συγκεκριμένης απόδοσης και παραγωγικότητας. Ετήσια κερδοφορία, αυξανόμενη μάλιστα, το αποτέλεσμα της δικής μας εξάντλησης. Κάθε τμήμα έχει  το δικό του μερτικό σ’ αυτό το παραγόμενο κέρδος.

Στη συνολική παραγωγικότητα βλέπεις, αν θέλεις να λέγεσαι εργασιακό σωματείο, τη θέση του εργαζόμενου. Αν  θέλεις να "χαϊδέψεις αυτιά" δεν κάνεις τίποτε άλλο από το να "διανέμεις ψίχουλα" εφαρμόζοντας στην ουσία την τακτική της συριζανέλικης κυβέρνησης που παίρνει  δέκα και επιστρέφει ως κοινωνικό μέρισμα ένα, επιβεβαιώνοντας στην ουσία το σύνθημα  "σου δίνω το μέρισμα και σου παίρνω το διαμέρισμα". Και εδώ στην πλειοψηφία του εργασιακού σωματείου βλέπουμε καραμπινάτη τη συριζανέλικη εκδοχή.      

Οι "αναπτυξιακές" Φωνές Γαλέρας

Θέατρο «ΝΤΑ» του Χιου Λέοναρντ

Ένας γιος επιστρέφει στην πόλη που γεννήθηκε για την κηδεία του πατέρα του και βιώνει ξανά όλη την προηγούμενη ζωή του. Ένα έργο με πολύ χιούμορ και βαθιά συγκίνηση που ξεδιπλώνει τις σχέσεις γιου – πατέρα και μάνας μέσα από αλλεπάλληλα πηδήματα μέσα στον χρόνο. Ο χρόνος είναι στην ουσία ο πρωταγωνιστής στο έργο. Ο υποκειμενικός και αντικειμενικός χρόνος καθώς και η υποκειμενική κρίση που αλλάζει μέσα σε αυτόν. Ο Ντα (υποκοριστικό από το Daddy) μεταμορφώνεται στα μάτια του γιου του πότε σε μία τρυφερή και στοργική φιγούρα και πότε σε έναν πραγματικό τύραννο.

Ένα έργο που παρουσιάζει με πολύ μοντέρνο τρόπο το μικροαστικό κοινωνικό και οικογενειακό περιβάλλον του εικοστού αιώνα στην Ιρλανδία μέσα στο οποίο μεγάλωσε ένα παιδί που τώρα ως ενήλικας το ζει σχεδόν ψυχαναλυτικά και λυτρωτικά από την αρχή.

Το έργο έγινε γνωστό στη χώρα μας τη δεκαετία του ΄80 από το θίασο του Μάνου Κατράκη.

Ανδρέας Φραγκιάς – Άνθρωποι και Σπίτια

Τώρα που θα φτιάξει ο καιρός πρέπει ν’ ασπρίσουμε την κάμαρη και να φυτέψουμε κάνα λουλούδι στην αυλή μας. Έστω μολόχες. Νάναι σα σπίτι που κάθονται άνθρωποι. Θα δουλεύουμε κι’ οι δυό. Ο πόλεμος τέλειωσε απ’ τα πέρσι. Άμα θάχουμε λεφτά θα βάψουμε και τα παράθυρα. Ας μην είναι δικό μας το σπίτι. Όταν τα παράθυρα είναι βαμένα μπαίνει περισσότερος ήλιος. Κάτι γίνεται στη διπλανή αίθουσα. «Τι με νοιάζει εμένα». Με το δεύτερο βδομαδιάτικο θ’ αγοράσει η Γεωργία φουστάνι. Θα μπει άνοιξη και δε μπορεί νάναι με το τσόχινο παλτό. Κι’ ο Θανάσης μπορεί να πάρει κάνα επίδομα. Τώρα με τους πολέμους έχουνε τελειοποιηθεί τα ξύλινα χέρια. Υπάρχουνε τώρα εξαρτήματα για τραυματίες, όχι με πέτσινο γάντι για φιγούρα, αλλά με κάτι γερούς γάτζους ατσαλένιους για να πιάνουνε κάτι. Τα δένουνε με τιράντες απ’ τους ώμους και δεν ξέρω πόσες οκάδες σηκώνουν. Κι’ άμα του μιλήσει κανείς θα μπορεί να τον ξεσκίσει με το γάτζο. «Τι να σου κάνω κύριε, το δικό μου μού τόφαγε η μηχανή που πήγα να τη δουλέψω για να κρατήσουνε τη γυναίκα μου στο νοσοκομείο και για ν’ αποχτήσω μεροκάματο. Λίγο τόχεις.» Κι’ όμως είναι πολύ φυσικό πράμα να δουλεύεις και δε θάπρεπε να βάζεις ενέχειρο ολόκληρο χέρι. Τώρα ο πόλεμος τέλειωσε και λέγαμε πως θ’ ανοίξουνε οι δουλειές. Λέγαμε ακόμα πως θάναι ντροπή να πεινάει έστω κι’ ένας άνθρωπος σ’ όλο τον κόσμο. Δε μπορείς να γυρίσεις. Κάτι γίνεται εδώ δίπλα. Κι’ η μηχανή πάει κι’ έρχεται μ’ όλο το σύστημά της πάνω στους κοχλίες. Καλά. Μπορεί να ήρθανε δω δίπλα για να βοηθήσουνε σε καμιά δύσκολη δουλειά, να τραβήξουνε κάτι που δεν το τραβάει η τροχαλία, να πάρουνε λεφτά.  Ο Αργύρης ρεγουλάρισε τη μηχανή του όπως περιποιείται ένα παιδί. Κανόνισε τα λάδια και τα γρασαρίσματα, γιατί τούτες οι πολύστροφες θέλουνε να τις ταΐζεις συνέχεια με λίπος, είναι βλέπεις, οι τριβές και τα κουζινέτα ανάβουνε. Με την άκρη του ματιού του είδε τους μαζεμένους ανθρώπους έξω απ’ τα κάγκελα. Κάτι λένε, μα τούτη δω δεν τον αφήνει ν’ ακούσει. Του ζητάει νάχει όλη την προσοχή του. Κάποιος ήρθε απ’ το διάδρομο. Ο μηχανικός.