Καταγγελίες των εργαζομένων για το κάτεργο της Lidl

Τι κρύβεται πίσω από το προφίλ του βραβευμένου εργοδότη της Lidl; Εντατικοποίηση, απειλές, εκφοβισμοί και συκοφαντίες εναντίον των εργαζομένων ότι κλέβουν την επιχείρηση…

  

 Κατιούσα

Εντατικοποίηση εργασίας, εξάντληση υπαλλήλων, εκφοβισμός και απειλές, συκοφαντίες ότι κλέβουν την επιχείρηση. Αυτή είναι μια σύντομη λίστα των αρετών της αλυσίδας Σούπερ μάρκετ Lidl, που βραβεύτηκε γιατί δεν έχει απολύσει κανέναν εργαζόμενο αλλά τους ωθεί -κυρίως τους παλιούς που έχουν περισσότερα δικαιώματα και κατακτήσεις- στην παραίτηση ξεζουμίζοντάς τους.

Αναλυτικά η ανακοίνωση του ταξικού σωματείου έχει ως εξής:

Η πολυεθνική LIDL συνεχίζει να εξαπολύει επίθεση στα δικαιώματα των εργαζομένων στοχεύοντας στην γιγάντωση των κερδών της με το μικρότερο για αυτήν κόστος. Την ίδια περίοδο που προσπαθεί να αναβαθμίσει την εικόνα της με ανακαινίσεις καταστημάτων, προωθητικές καμπάνιες και διαφημίσεις που παρουσιάζουν τους εργαζόμενους τρισευτυχισμένους, οι εργαζόμενοι βιώνουν την πιο άγρια εκμετάλλευση.

Καθημερινά αυξάνεται η εντατικοποίηση αλλά και η τρομοκρατία για να δουλεύει αδιαμαρτύρητα κάθε εργαζόμενος σε όλα τα πόστα και με εξαντλητικούς ρυθμούς. Καθημερινή είναι και η απειλή της απόλυσης, με τους εργαζόμενους να δέχονται επανειλημμένα επιπλήξεις και αιφνιδιαστικούς ελέγχους.

Η εργοδοσία ισχυρίζεται ότι δεν κάνει απολύσεις αφού παίρνει κάθε δυνατό μέτρο για να εξαντλήσει σωματικά και ψυχολογικά τους συναδέλφους και να τους οδηγήσει σε παραίτηση. Στοχεύει κυρίως στους εργαζόμενους μεγαλύτερης ηλικίας ή με περισσότερα χρόνια προϋπηρεσίας για να μπορεί να τους αντικαταστήσει με νέους χωρίς δικαιώματα και με χαμηλότερο μισθό.

Πάγια τακτική της εργοδοσίας για όποιον δεν υποκύπτει στις πιέσεις είναι να τον κατηγορούν ότι κλέβει, χωρίς φυσικά κανένα αποδεικτικό στοιχείο, ενώ υπάρχει και το πρόσφατο παράδειγμα συναδέλφισσας που προσπάθησαν να την απολύσουν με το ανήκουστο επιχείρημα ότι σκέφτηκε να κλέψει.

Αυτός είναι ο βραβευμένος ως top εργοδότης για το 2017, που σακατεύει τους εργαζόμενους για να μπορεί να αυξάνει τα κέρδη του και να διεκδικεί όλο και μεγαλύτερο μερίδιο της αγοράς.

Αυτός είναι ο βραβευμένος ως top εργοδότης για το 2017, που δεν δίστασε πριν από λίγες μέρες να απολύσει συναδέλφισσα μας που αντιμετωπίζει για χρόνια προβλήματα με τον καρκίνο, με την δικαιολογία μάλιστα ότι μίλησε απότομα σε πελάτες.

Συναδέλφισσες, συνάδελφοι,

Μην συμβιβαστούμε με την εξαθλίωση

Τα συμφέροντα της εργοδοσίας να αναπτύσσεται διαρκώς, να ανταγωνίζεται με τις άλλες εταιρίες του κλάδου, να κυνηγάει το κέρδους με κάθε τρόπο, δεν ταυτίζονται με τα δικά μας συμφέροντα για πλήρη και σταθερή δουλειά με δικαιώματα, για ανθρώπινες συνθήκες εργασίας, για ελεύθερο χρόνο για εμάς και τις οικογένειες μας.

Κανείς συνάδελφος να μην μείνει μόνος του, φοβισμένος, να προσπαθεί ατομικά να λύσει το κάθε πρόβλημα.

Υπάρχει εμπειρία, όπου συλλογικά, μαζικά και με επιμονή δώσαμε μάχες είχαμε και κατακτήσεις.

Όσο δεν παίρνουμε την υπόθεση της ζωής μας στα χέρια μας τόσο πιο οδυνηρές θα είναι οι επιπτώσεις από τα μέτρα που από κοινού κυβέρνηση και εργοδοσία παίρνουν διαρκώς.

Έλα σε επαφή με το σωματείο σου, έχουμε τη δύναμη να οργανώσουμε εστίες αντίστασης σε κάθε κατάστημα.

Το σύγχρονο δουλεμπόριο – 23 Αυγούστου Διεθνής Ημέρα για τη μνήμη του δουλεμπορίου

Το σύγχρονο δουλεμπόριο – 23 Αυγούστου Διεθνής Ημέρα για τη μνήμη του δουλεμπορίου

ΑΠΟ https://atexnos.gr

Η 23η Αυγούστου κάθε έτους γιορτάζεται ως η Διεθνής Ημέρα των Ηνωμένων Εθνών για τη μνήμη του δουλεμπορίου και την κατάργησή του.

Η κλίμακα της εμπορίας ανθρώπων είναι δύσκολο να προσδιοριστεί αξιόπιστα, εκτιμάται ωστόσο ότι 27 εκατομμύρια άνθρωποι βρίσκονται σήμερα σε κατάσταση δουλείας παγκοσμίως.

Το trafficking έχει χαρακτηριστεί ως το σύγχρονο δουλεμπόριο με εκατομμύρια γυναίκες και παιδιά να κρατούνται σε ομηρία. Δυστυχώς, το αθέατο έγκλημα της διακίνησης και εμπορίας ανθρώπων ανθεί.

Η αλήθεια είναι πως το trafficking έχει αναγνωριστεί διεθνώς ως μια από τις σοβαρότερες μορφές οργανωμένου εγκλήματος και παραβίασης ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Παρά ταύτα παρουσιάζει έξαρση. Και γι’ αυτό κάτι φταίει.

Τα παγκόσμια στατιστικά δεδομένα πάντως καταδεικνύουν ότι μόνο 1% – 2% των θυμάτων διασώζονται και μόνο ένας στους 100.000 Ευρωπαίους που ασχολούνται με τη διακίνηση ανθρώπων καταδικάζεται.

ΔΑΝΙΑ Οργιάζουν τα ελαστικά ωράρια και η μείωση αποδοχών

ΔΑΝΙΑ

Οργιάζουν τα ελαστικά ωράρια και η μείωση αποδοχών

Εκ περιτροπής εργασία, ημιαπασχόληση, συμβάσεις ορισμένου χρόνου διαμορφώνουν τη «σύγχρονη» πραγματικότητα στην αγορά εργασίας

Σε μια από τις πιο ανταγωνιστικές καπιταλιστικές οικονομίες του κόσμου (στην 7η θέση, σύμφωνα με στοιχεία του Ιούνη 2017), όπως είναι η Δανία, οι εργασιακές σχέσεις και συνολικά οι συνθήκες δουλειάς είναι πλήρως αντιστοιχισμένες στις ανάγκες των επιχειρήσεων, ενώ τα τελευταία χρόνια γνωρίζουν σημαντική επιδείνωση. Ταυτόχρονα, επισημαίνεται η ανάγκη για ένταση της εκμετάλλευσης με διάφορους τρόπους.

«Πρέπει να προστατεύσουμε τις δυνάμεις μας. Αν θέλουμε να γίνουμε πιο ανταγωνιστικοί έχουμε δουλειά να κάνουμε», σημειώνει ο Αλαν Σέρενσεν, κορυφαίος αναλυτής της Δανέζικης Συνομοσπονδίας για τη Βιομηχανία (Dansk Industri) και πιο συγκεκριμένα: Μείωση των εξόδων που εμποδίζουν τις επενδύσεις (φόροι, τέλη κ.λπ.), μείωση των μισθών, αύξηση των ωρών εργασίας (σήμερα είναι συνήθως στις 37 ώρες τη βδομάδα), περισσότερο εξειδικευμένο προσωπικό στη διάθεση των εταιρειών, άνοδος της παραγωγικότητας, ψηφιοποίηση της παραγωγής.

Μειωμένα ωράρια και μεροκάματα

Ενδεικτικά είναι τα πρόσφατα στοιχεία της έρευνας για λογαριασμό της Δανέζικης Γενικής Συνομοσπονδίας Εργαζομένων, σχετικά με τις εργασιακές σχέσεις στη χώρα.

Σύμφωνα με αυτά, το 32,3% του συνολικού εργατικού δυναμικού απασχολείται με διάφορες μορφές εκ περιτροπής απασχόλησης μέσω ατομικών συμβάσεων. Δηλαδή, απασχόληση κατά λιγότερες μέρες τη βδομάδα ή κατά λιγότερες βδομάδες το μήνα ή κατά λιγότερους μήνες το έτος ή και συνδυασμός αυτών ανάλογα με τις ανάγκες του εργοδότη. Αυτού του είδους οι προσλήψεις, προωθούνται κατά βάση από τα δουλεμπορικά γραφεία.

Η Δανία, με βάση την ίδια έρευνα, βρίσκεται σήμερα στην τρίτη θέση μετά την Αυστρία και την Ολλανδία, μεταξύ των χωρών της ΕΕ με το υψηλότερο ποσοστό μερικής απασχόλησης. Πιο συγκεκριμένα, από τα 2,7 εκατ. εργαζόμενους συνολικά, οι 700.000 υποαπασχολούνται (στοιχεία Eurostat 2017), δηλαδή το 26%. Την τελευταία 5ετία έχει αυξηθεί κατά 50.000 ο αριθμός όσων εργάζονται ακόμη και λιγότερες από 15 ώρες τη βδομάδα!

Ακόμη, το ποσοστό των απασχολούμενων με συμβάσεις ορισμένου χρόνου αυξήθηκε μόνο τον τελευταίο χρόνο κατά 13,1%.

Κατά τα άλλα, η κυβέρνηση κομπάζει ότι μέσα στην τριετία 2013 - 2016 δημιουργήθηκαν 126.000 νέες θέσεις εργασίας, χωρίς φυσικά να αναφέρει με τι όρους εργασίας και με τι μισθούς...

Περισσότερο πλήττονται οι νέοι εργαζόμενοι

Η μόνιμη δουλειά και η πλήρης απασχόληση τείνουν να θεωρούνται πια ξεπερασμένες έννοιες και αφορούν κυρίως μεγαλύτερης ηλικίας άτομα που καλύπτονται από Συλλογικές Συμβάσεις περασμένων χρόνων.

Η μερική απασχόληση στους νέους ανεβαίνει κατακόρυφα. Οπως δείχνουν τα στοιχεία, το 58% των νέων από 18 έως 29 ετών απασχολείται μερικώς. Το 32,4% των νέων από 15 έως 24 ετών εργάζεται με συμβάσεις ορισμένου χρόνου. Αυτό είναι το αποτέλεσμα των αντεργατικών μεταρρυθμίσεων των τελευταίων χρόνων, προκειμένου να μειωθεί κι άλλο το εργασιακό «κόστος» και να ενισχυθεί η ανταγωνιστικότητα της οικονομίας, να γίνουν πιο ελκυστικές οι επενδύσεις κ.λπ. Σύμφωνα με τη νέα νομοθεσία, τέτοιου είδους συμβάσεις εργασίας εκτός του ότι εξασφαλίζουν πολύ χαμηλότερους μισθούς στον εργοδότη, τον απαλλάσσουν και από μια σειρά επιδόματα και εισφορές, όπως ασθένειας, τοκετού, σύνταξης κ.λπ.

Ολα τα αντεργατικά μέτρα στη Δανία περνάνε με τη συναίνεση του εργοδοτικού - κυβερνητικού συνδικαλισμού που κυριαρχεί στη Γενική Συνομοσπονδία Εργαζομένων. Η ΓΣΕ, οι εργοδοτικές ενώσεις και το υπουργείο Εργασίας είναι «κοινωνικοί εταίροι» στην προσπάθεια να εφαρμόζονται τα μέτρα που μειώνουν την τιμή της εργατικής δύναμης και εντείνουν την εκμετάλλευση και να επικρατεί «εργασιακή ειρήνη» στους χώρους δουλειάς.

Αξιοσημείωτο είναι πού εστιάζουν οι «αντιδράσεις» του εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού σχετικά με τις ελαστικές μορφές και την υποαπασχόληση. «Ανησυχούν» καθώς, όπως λένε, τα ασφάλιστρα σχετικά με το δικαίωμα επιδόματος ανεργίας αυξάνονται σταδιακά για τους συμβασιούχους, παρόλο που οι μισθοί τους είναι χαμηλότεροι, και αυτή η εξέλιξη θέτει σε κίνδυνο το «δανέζικο μοντέλο» που στηρίζεται στην αρχή της «ευελφάλειας» (ευελιξία και ασφάλεια)! Αυτό το «μοντέλο» παρέχει στον εργοδότη πλήρη ευελιξία της εργασίας και στους εργαζόμενους την ...«ασφάλεια» του επιδόματος ανεργίας και της εργασιακής περιπλάνησης από δουλειά σε δουλειά. Αυτοί και αν είναι ...εκπρόσωποι των εργαζομένων! Αντί να ζητάνε μόνιμη και σταθερή δουλειά με δικαιώματα για να ικανοποιούνται οι σύγχρονες ανάγκες, ουσιαστικά υπερασπίζονται την «ευελιξία», δηλαδή το ξεχαρβάλωμα των εργασιακών σχέσεων που αυξάνει τα κέρδη των καπιταλιστών και το βαθμό εκμετάλλευσης και ...κλαίγονται για τα επιδόματα ανεργίας, που την θεωρούν φυσιολογικό φαινόμενο.

Πλήρης προσαρμογή στις ανάγκες των επιχειρήσεων

Η Δανία, σύμφωνα με επίσημα στοιχεία που δημοσιεύονται κάθε χρόνο για τις πιο ανταγωνιστικές χώρες του κόσμου, είναι η χώρα με την πιο ευέλικτη αγορά εργασίας και θεωρείται μοντέλο της λεγόμενης «ευελφάλειας». Το τι σημαίνει αυτό για τους εργαζόμενους το αποκαλύπτει η ίδια η ιστοσελίδα του υπουργείου Εξωτερικών της χώρας, σε μια προσπάθεια να προσελκύσει τους επιχειρηματικούς ομίλους ανά τον κόσμο να επενδύσουν στη Δανία (investindk.com):

«Ο εργοδότης έχει το δικαίωμα να απολύσει τους υπαλλήλους ανά πάσα στιγμή, χωρίς να επιβαρύνεται με το κόστος». Aπό τη μεριά της, η επίσημη ιστοσελίδα της Δανίας (denmark.de) τονίζει πως οι ευέλικτοι κανόνες πρόσληψης και απόλυσης διευκολύνουν τους εργοδότες να απολύουν τους εργαζόμενους κατά τη διάρκεια της ύφεσης και να προσλαμβάνουν νέο προσωπικό όταν βελτιώνονται τα πράγματα. Ετσι, περίπου το 25% - 30% των εργαζομένων του ιδιωτικού τομέα αλλάζουν δουλειά κάθε χρόνο, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τα δικαιώματά τους και τις απολαβές τους.

«Το εργατικό δυναμικό της Δανίας είναι από τα πιο παραγωγικά στην Ευρώπη και δεν ισχύουν περιορισμοί όσον αφορά την εργασία υπερωριών, επιτρέποντας στις επιχειρήσεις να λειτουργούν 24 ώρες το 24ωρο, 365 ημέρες το χρόνο», προσθέτει το υπουργείο Εξωτερικών.

Στο μεταξύ, η Δανία διαφημίζεται συχνά ως η χώρα με ένα από τα καλύτερα «καθεστώτα αδειών», όμως έρευνα που έγινε στις αρχές του καλοκαιριού έδειξε ότι οι μισοί Δανοί εργαζόμενοι δουλεύουν κατά τη διάρκεια των διακοπών τους. Οι περισσότεροι πρόβαλαν σαν αιτίες ότι «η δουλειά δεν μπορεί να περιμένει» και ότι «δεν υπάρχει άτομο που να μπορεί να κάνει τη δουλειά τους», ώστε να τους αντικαταστήσει.

«Μηδενικές εισφορές για τους εργοδότες», διαφημίζει το υπουργείο Εξωτερικών, ενώ, σύμφωνα με την ιστοσελίδα «Copenhagen Capacity», του επίσημου οργανισμού για την προσέλκυση επενδύσεων, η Δανία, «προσφέρει το χαμηλότερο εργασιακό κόστος στον κόσμο με τους εργοδότες να πληρώνουν λιγότερο από 1% (ανώτατο όριο 1.350 ευρώ) ανά υπάλληλο ετησίως στις κοινωνικές εισφορές» (ασφαλιστικές εισφορές, υγειονομική περίθαλψη, πληρωμές αδειών κ.ά.). «Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι η υγειονομική περίθαλψη και οι κοινωνικές παροχές χρηματοδοτούνται από το κράτος και στο ότι τα περισσότερα συνταξιοδοτικά συστήματα στη Δανία είναι ιδιωτικά, παρά δημόσια», συνεχίζει.

Αυτή η πραγματικότητα έγινε αντικείμενο θαυμασμού και από τον Γάλλο Πρόεδρο, Εμανουέλ Μακρόν, ο οποίος ήδη προωθεί αντεργατικά - αντιασφαλιστικά μέτρα στη χώρα του, με στόχο να ενισχύσει την ανταγωνιστικότητα της γαλλικής καπιταλιστικής οικονομίας. Τον Ιούνη, κατά τη συνάντησή του με τον Δανό πρωθυπουργό, Λαρς Λόκε Ράσμουσεν, στο Παρίσι εξήρε τη λεγόμενη «ευελφάλεια», σημειώνοντας: «Το δανέζικο μοντέλο είναι πηγή έμπνευσης για πολλούς και για τη Γαλλία, φυσικά». «Η Δανία είναι μια χώρα από την οποία μπορεί κανείς να μάθει πολλά όσον αφορά στην ευέλικτη αγορά εργασίας», ανταπάντησε ο Ράσμουσεν.

Παρότι η αφετηρία των περικοπών στη Δανία είναι διαφορετική από άλλες λιγότερο αναπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες, η τάση είναι η μείωση των δικαιωμάτων, η εντατικοποίηση της δουλειάς, οι περικοπές στις όποιες προνοιακές παροχές και μάλιστα με όλο και μεγαλύτερη ένταση τις τελευταίες δεκαετίες. Κοινός παρονομαστής για τη μείωση του εργασιακού «κόστους» είναι πάντα η κερδοφορία και η ανταγωνιστικότητα των επιχειρηματικών ομίλων και αυτό μπορεί μόνο να το σταματήσει η οργανωμένη λαϊκή δράση, το ταξικό εργατικό κίνημα, η αμφισβήτηση του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής.

Ε. Μ.

Τουρισμός: το «θαύμα» δεν είναι για όλους...

«Ατμομηχανή» και «υπόδειγμα» της ανάπτυξης, «αιμοδότης» της οικονομίας, «βαριά βιομηχανία» της χώρας, «ανάχωμα στην ύφεση». Το εγκώμιο στον Τουρισμό και τις φετινές επιδόσεις του πλέκουν με κάθε ευκαιρία εργοδοτικοί φορείς, κυβέρνηση και υπουργοί, μαζί με όλα τα αστικά κόμματα που τσακώνονται για το ποιος θα υπηρετήσει αποτελεσματικότερα τους επιχειρηματικούς σχεδιασμούς και τα συμφέροντα.

Ομως, τα «πανηγύρια», που καλά κρατούν, δεν αφορούν παρά μια χούφτα μεγαλοεπιχειρηματιών. Αυτοί είναι οι κερδισμένοι από την ανάπτυξη του Τουρισμού. Στην άλλη όχθη βρίσκονται οι εργαζόμενοι, από το «ξεζούμισμα» των οποίων φτιάχνονται τα «ρεκόρ» του τουριστικού «θαύματος».

Βρίσκονται επίσης οι λαϊκές οικογένειες, που βλέπουν ακόμα και τις ολιγοήμερες θερινές διακοπές να γίνονται άπιαστο όνειρο. Είναι, τέλος, οι αυτοαπασχολούμενοι, που στραγγαλίζονται από τον ανταγωνισμό και την κατακόρυφη μείωση του εσωτερικού τουρισμού, βαδίζοντας σταθερά προς τον αφανισμό.

Σύμφωνα με το ΣΕΤΕ, το 2017 οι διεθνείς αφίξεις αναμένεται να υπερβούν τα 26 εκατ., σημειώνοντας αύξηση (+4,8%) από τα 24,8 εκατ. αφίξεων που καταγράφηκαν το 2016. Αντίστοιχα, τα έσοδα εκτιμάται πως θα κινηθούν μεταξύ 14,2 - 14,5 δισ. ευρώ (τουλάχιστον +10,9%) από 12,8 δισ. ευρώ το 2016 (13,2 δισ. ευρώ αν συνυπολογιστεί η κρουαζιέρα).

Στην καταγραφή δεν περιλαμβάνονται τα έσοδα από τις αερομεταφορές και θαλάσσιες μεταφορές των εισερχόμενων τουριστών στη χώρα. Τα έσοδα των ελληνικών επιχειρήσεων από τη δραστηριότητα αυτή εκτιμώνται από το ΣΕΤΕ για το 2016 σε 1.370 εκατ. ευρώ (+9,0%) για τις αερομεταφορές και 118 εκατ. ευρώ για τις θαλάσσιες μεταφορές (έναντι 1.257 εκατ. και 121 εκατ. αντίστοιχα για το 2015).

Κι ενώ οι αφίξεις των τουριστών και τα έσοδα που γεμίζουν τα ταμεία των επιχειρηματιών του κλάδου τραβούν την ανηφόρα από χρόνο σε χρόνο, οι όροι δουλειάς και αμοιβής των χιλιάδων εργαζομένων του κλάδου ακολουθούν αντίστροφη πορεία: Εντατικοποίηση, απλήρωτη και ανασφάλιστη δουλειά, ατομικές συμβάσεις και «ευέλικτες» μορφές εργασίας, «κουρέλιασμα» των κλαδικών Συμβάσεων, φθορά της υγείας και εργατικά «ατυχήματα».

Τα «ρεκόρ» και τα κέρδη των αφεντικών «χτίζονται» πάνω στην εκμετάλλευση των εργατών. Αυτό το ξέρουν καλά οι ίδιοι οι επιχειρηματίες. Ετσι, ο ΣΕΤΕ δεν παραλείπει σε πρόσφατη έκδοσή του να τονίσει πως «η ισχύουσα σήμερα ουσιαστική ευελιξία και αποτελεσματικότητα λειτουργίας της αγοράς εργασίας θα πρέπει να διαφυλαχτεί στο ακέραιο από τις ελληνικές κυβερνήσεις».

Αντίστοιχα, υπογραμμίζει τη σημασία που έχει «η εφαρμογή των νέων παραμέτρων του συνταξιοδοτικού συστήματος που αποτρέπουν την πρόωρη συνταξιοδότηση», ενώ προτείνει παραπέρα μέτρα στην κατεύθυνση της «εκλογίκευσης των εισφορών και της διασύνδεσής τους με τις παροχές», με στόχο να δοθεί «περαιτέρω ώθηση στην ανταγωνιστικότητα και στην ανάπτυξη της οικονομίας στην περίοδο 2021 - 2030».

Προκειμένου να βελτιώσει την ανταγωνιστικότητα και την κερδοφορία του, το κεφάλαιο δεν διστάζει μπροστά σε τίποτα. Επιτίθεται με μεγαλύτερη λύσσα στα εργατικά και λαϊκά δικαιώματα, διεκδικεί περισσότερα προνόμια και επιδοτήσεις από το κράτος, που φορτώνονται στις πλάτες του λαού.

Απ' αυτήν την άποψη, το «θαύμα» του Τουρισμού αποτελεί χαρακτηριστική απόδειξη ότι η καπιταλιστική ανάπτυξη είναι ασύμβατη με τα εργατικά δικαιώματα και τις σύγχρονες λαϊκές ανάγκες, όσο κι αν η εργοδοσία και τα κόμματά της αναγορεύουν σε «εθνική υπόθεση» τους σχεδιασμούς του κεφαλαίου, για να αποσπάσουν τη συναίνεση του λαού στην πολιτική που τον τσακίζει.

http://www.rizospastis.gr

Ήσυχες μέρες του Αυγούστου

ΑΠΟ https://atexnos.gr

Γράφει ο Βασίλης Λιόγκαρης //

Αύγουστος και οι τόνοι χαμήλωσαν. Στους ερημικούς δρόμους της πόλης, κάτω από το πορτοκαλί μισοφέγγαρο, κατεβαίνει η μοναξιά σε κύματα πάχνης. Πίσω από τα θαμπά τζάμια των ησυχαστηρίων πλανιέται η μοναξιά, κάτω από το φως της λάμπας αργοστάζουν μοναχικά στίγματα θλίψης, που κουρνιάζουν στους άδειους τοίχους των λοιμοκαθαρτηρίων.

Ρουφάς αργά και ηδονικά και γεύεσαι αυτοκαταστροφικά τη μόλυνση του κορμιού σου μέχρι που σβήνουν οι αισθήσεις και χάνονται οι σκέψεις. Κάτω μόνο στις παρυφές, στα λιμάνια, στα αεροδρόμια και στους σιδηροδρομικούς σταθμούς των φευγάτων, έχει μεταφερθεί όλη η ακαταστασία, η διάλυση, το χάος και η φαιδρότητα. Η ελληνική προχειρότητα του άρπα – κόλλα και της κερδοσκοπίας.

Η εξουσία διακοπάται, έβαλε λουκέτο και κυκλοφορεί με μαγιό, βερμούδα ή μποξεράκι, μεταξύ Ελούντας και Μυκόνου, πίνοντας Mohito και Bacardi  σε κρυστάλλινα κολονάτα ποτήρια με μπόλικα παγάκια.

Εμείς ας μείνουμε εδώ. Η πόλη μαστουρωμένη αναπνέει αιθαλομίχλη μέσα από καλαμάκια αποσυμφόρησης. Η πανδαισία των ήχων, των ρυθμών, της μουσικής έχουνε κοπάσει πια. Που και που ξεχωρίζεις μία σειρήνα ασθενοφόρου ή πυροσβεστικού. Συρρικνώνει την κάλπικη σιωπή και εκσφενδονίζει ανάρμοστους με το περιβάλλον βάρβαρους ήχους.

Στην ακινησία της απόγνωσης, παραζαλισμένος από τα απανωτά δελτία τιμών του ΠΕΡΠΑ, που επιμένουν στον καταιγισμό των ρύπων, στην αναμονή επερχόμενου καύσωνα και στον κίνδυνο της μεγάλης θερμοκρασιακής αναστροφής.

Βαδίζεις πυρπολημένος από δεσμίδες φώτων και επιγραφών, γοητευμένος από την αρχοντιά της έρημης πόλης, σαν ένας Καίσαρας κατακτητής ανύπαρκτων υπηκόων. Το φαρμακείο που ψάχνεις δεν διανυκτερεύει πια. Το μπακαλικάκι της γειτονιάς κλειστό, το ψιλικατζίδικο με κατεβασμένα τα ρολά. Καλό καλοκαίρι. Καλές διακοπές. Καλή στράτα. Θα ιδωθούμε τον Σεπτέμβρη.

Έτσι όπως έχεις μάθει να ζεις εγκλωβισμένος μες στις αναθυμιάσεις ρύπων και οσμών, παθαίνεις διαστροφή, ώστε να σου κακοφαίνεται λίγο όταν αισθάνεσαι την αύρα της θάλασσας να σου θωπεύει τα ξεραμένα σου μαλλιά.

Ο ξενύχτης με την άδεια μπουκάλα στο χέρι, καθισμένος στο διπλανό παγκάκι, δεν βιάζεται από το προχωρημένο της ώρας, μιας και είναι απολυμένος, μιας και αύριο θα είναι χωρίς δουλειά, μιας και κανείς δεν τον περιμένει. Κοιτάζει το πορτοκάλι μισοφέγγαρο, κοιτάζει το κοίλωμα του μπουκαλιού. Δεν καθρεφτίζεται καμιά ελπίδα. Εκείνες οι σκιές που κινούνται στο μεσονύχτι, μη σου δώσουν την εντύπωση ευτυχισμένων ανθρώπων, γοητευμένων από την μαγεία της αυγουστιάτικης νύχτας που απολαμβάνουν τον περίπατο τους. Όχι! Είναι άνθρωποι καθημερινοί με τις χιλιάδες στερήσεις και προβλήματα. Και μόνο εσύ αθεράπευτα ρομαντικός, πασχίζεις να μαζέψεις νούφαρα από κοπρισμένους στάβλους, ενώ εκείνοι σου περνούν απαρατήρητο ένα νομοσχέδιο ή ότι άλλο θέλουν να πασάρουν – όπως κάθε φορά – τις ήσυχες μέρες του Αυγούστου.

Τότε που κυνηγούσα τους ανέμους - Mενέλαος Λουντέμης

Ένας άνθρωπος δίχως μέλλον τριγυρνά στους δρόμους της Χαλκίδας, της Αθήνας, του Αγίου Κωνσταντίνου. Ασκεί διάφορα επαγγέλματα και προσπαθεί να επιβιώσει, αρκείται σε ένα κομμάτι ψωμί και μια στέγη για να προφυλαχθεί από την αγριότητα της νύχτας. Θα γίνει λούστρος, λογιστής, ηθοποιός, πλανόδιος πωλητής βιβλίων. Στον αγώνα του βιοπορισμού θα γνωρίσει το συγγραφέα Γιάννη Σκαρίμπα, και μεταξύ τους θα αναπτυχθεί βαθιά φιλία. Κινητήριος δύναμη του, η αγάπη• η αγάπη για τα βιβλία, η αγάπη για την Αλίκη. Θα αναζητήσει τις αλήθειες που θα τον βγάλουν από το αδιέξοδο, θα περιπλανηθεί - θα κυνηγήσει του ανέμους...

"Η αγάπη είναι σαν το νερό που τρέχει... τρέχει... ασυλλόγιστα στους γκρεμούς, που δε διαλέγει αυλάκι, δε ρωτά τα λουλούδια που ποτίζει, ούτε και τα χαλίκια που κατρακυλά. Δε ρωτά τίποτα, μόνο τρέχει. Να πεις "όχι" στην αγάπη είναι σαν να κατσουφιάζεις μπροστά σ' ένα λουλούδι που ετοιμάζεται ν' ανοίξει. Σαν να βρίζεις το φως που σου έδειξε τον κόσμο"

“Η δικιά μου η πυρκαγιά είναι η καλύτερη!…”

http://www.katiousa.gr

ΦΑΚΟΣ ΕΡΥΘΡΑΣ ΕΠΑΦΗΣ

Ν’ ακούς έναν πρωθυπουργό, που έχτισε προφίλ κι επένδυσε στο παρατσούκλι “παιδί”, να δηλώνει πως η δική του πυρκαγιά ήταν δέκα φορές μικρότερη από κείνη του άλλου πρωθυπουργού, θυμίζει περισσότερο δήλωση ανθρώπου της τρίτης προς την τέταρτη ηλικία που χάνει εγκεφαλικές συνάψεις κι εύχεσαι να μην οδεύσει σε άνοια.

  

 Λιάνα Κανέλλη

Άμα δυο δεκάχρονα αγοράκια σταθούν μπροστά από τον τοίχο κι αναμετρηθούν ποιο κατουράει πιο μακριά ή πιο ψηλά, μπορεί και να γελάσεις με την αρσενική αθωότητα, σαφώς υπό διαμόρφωση, και σε μια ηλικία που οι παιδοψυχολόγοι λένε πως τ’ αγόρια ξεπερνούν την ατομικότητα τους και μπορούν να λειτουργήσουν σε ομάδα, ας πούμε να δώσουν και μια μπάλα πάσα, παίζοντας ποδόσφαιρο, στο διπλανό τους να βάλει αυτός το γκολ.

Ν’ ακούς όμως έναν πρωθυπουργό που έχτισε προφίλ κι επένδυσε στο παρατσούκλι “παιδί”, για πρώτη φορά μετά από σαράντα χρόνια και το “θείο βρέφος” Λαλιώτη, να δηλώνει πως η δική του πυρκαγιά ήταν δέκα φορές μικρότερη από κείνη του άλλου πρωθυπουργού το 09′, ξεπερνάει όχι απλώς την αίσθηση του χιούμορ, του σαρκασμού, και της ανοχής αλλά και της συμβατικής επικοινωνιακής λογικής στην εποχή των εικόνων. Θυμίζει περισσότερο δήλωση ανθρώπου της τρίτης προς την τέταρτη ηλικία που χάνει λόγω ηλικίας εγκεφαλικές συνάψεις κι εύχεσαι να μην οδεύσει γρήγορα σε άνοια.

Αυτός ο ανταγωνισμός εξυπνακίστικης μπούλινγκ δηλωσιάδας-τουιτεριάδας, σύγχρονο έπος, ανασυρμένο από την του Πολάκη μηχανική των εντυπώσεων ως αριστερή υβριστική εκδοχή που εκτοξεύει πίδακες εξίσου εντυπωσιακούς με τους προερχόμενους από τον πυρήνα των χρυσών αυγών και των copy-paste τους, τείνει να τροφοδοτεί ένα παρακμιακό πολιτικό λεξιλόγιο, αποτελεσματικότερα απ’ ό,τι ο Τραμπ τα διεθνή μέσα.

Πέρα όμως από τους σαρκασμούς, η βαρύτερη κουβέντα που εκτόξευσε το Μαξίμου εναντίον αυτού καθ’αυτού του κοινού μας νου, ήταν οι μεγαλοστομίες περί βαθύτατης ευγνωμοσύνης της κυβέρνησης και του κράτους, αναφερόμενο στο έργο των πυροσβεστών, μόνιμων κι εποχικών – συμβασιούχων. Γιατί δεν έχει κλείσει καν μήνας από τις 25 Ιουλίου που είχαν βρεθεί έξω από τη Βουλή, ζητώντας τα εργασιακά, τα κλαδικά, τα δασοπροστατευτικά και δασοπυροσβεστικά αυτονόητα. Απέναντι στους πυροσβέστες οι φραστικές ευγνωμοσύνες είναι εμπρηστικές της υπομονής τους, της σύνεσης και του αισθήματος ευθύνης με τα οποία οι πενταετείς συμβασιούχοι πυροσβέστες και οι εποχικοί κατεβαίνουν σε διαμαρτυρία απαιτήσεων.

Η επίκληση του ματωμένου πλεονάσματος και της δημοσιονομικής προσαρμογής, το τέλειο άλλοθι τόσο γι’ αυτήν όσο και για τις προηγούμενες κυβερνήσεις για συνεχείς μειώσεις των κονδυλίων που απαιτούνται για την πρόσκληση και αντιμετώπιση των πυρκαγιών, σκάνε σαν γκαζάκια σε ξερόχορτα αναγκών των πυροσβεστών. Η έμπρακτη αναγνώριση του έργου τους, που στα δύσκολα βαφτίζεται θυσία και ηρωισμός, οφείλει ν’ αρχίζει από την αναγνώριση του επαγγέλματος τους ως ανθυγιεινό, επικίνδυνο και οπωσδήποτε βαρύ.

Η πυρκαγιά είναι κόλαση. Και έχουμε συνηθίσει να λέμε την κοινοτοπία δαντική κόλαση το ν’ αντιμετωπίζεται σαν πολιτικό φωτορομάντζο με τραγικές φωτογραφίες και τραγελαφικές λεζάντες, που την κάνει δυστυχώς κόλαση του καθενός.