Οι παράπλευρες απώλειες ενός αλλιώτικου πολέμου.

ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ ΣΤΙΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ «ΚΑΡΥΠΙΔΗΣ»

Με τραγικό τρόπο αναδεικνύεται το βάσανο της απληρωσιάς και της ομηρίας

Ο θάνατος της 42χρονης συναδέλφου τους από τα Γιαννιτσά δείχνει την «ασφυξία» στην οποία τους καταδικάζει η εργοδοσία, με τη στήριξη της κυβέρνησης

Ο θάνατος της 42χρονης εργαζόμενης στις επιχειρήσεις «Καρυπίδη», πρώην «Αρβανιτίδη», έφερε στην επιφάνεια την τραγωδία που βιώνουν δεκάδες χιλιάδες εργαζόμενοι, θύματα επιχειρηματικών παιχνιδιών, που ενώ οδηγούν στο «κόκκινο» επιχειρήσεις, την ίδια στιγμή πετούν στο δρόμο τους εργάτες, είτε για μήνες τους κρατούν ομήρους, απλήρωτους στη «γκρίζα ζώνη» μεταξύ ανεργίας και απληρωσιάς.

Το δράμα αυτό βίωνε μαζί με τους υπόλοιπους 1.400 εργαζόμενους του «Καρυπίδη», οι οποίοι μένουν απλήρωτοι εδώ και 18 μήνες, η 42χρονη εργαζόμενη από τα Γιαννιτσά, ενώ η κυβέρνηση και το αρμόδιο υπουργείο τούς έχει γυρίσει την πλάτη.

Σε ανακοίνωσή της η διοίκηση του Πανελλαδικού Σωματείου των εργαζομένων στις επιχειρήσεις «Καρυπίδη» (πρώην «Αρβανιτίδη»), αφού εκφράζει τα συλλυπητήριά της στην οικογένεια της 42χρονης εργαζόμενης, σημειώνει ότι η δραματική κατάσταση που έχει δημιουργηθεί για τους 1.400 εργαζόμενους «είναι αποτέλεσμα αυτού του βάρβαρου συστήματος. Είναι αποτέλεσμα της πολιτικής που ακολουθούν και αυτή η κυβέρνηση και οι προηγούμενες, που στηρίζουν το μεγάλο κεφάλαιο και οδηγούν σε απελπισία τους εργαζόμενους. Είναι αποτέλεσμα του αδιεξόδου στο οποίο έχουμε βρεθεί για πάνω από 1,5 χρόνο οι εργαζόμενοι της "Καρυπίδης", με την απληρωσιά, με το να βρισκόμαστε ανάμεσα στην ανεργία και την ομηρία από μέρους της επιχείρησης, με τον εμπαιγμό από την κυβέρνηση ότι έκανε τα πάντα για να μας "σώσει". Δεν πήρε μέτρα προστασίας για εμάς, τους 1.400 εργαζόμενους, αφού πλέον ούτε το πενιχρό επίδομα επίσχεσης παίρνουμε, ούτε επίδομα ανεργίας δικαιούμαστε. Επιπλέον, δεν τηρήθηκε Π.Δ. για τη διαδοχή, ώστε να μην πεταχτούμε στην ανεργία.

Κανένας εργαζόμενος να μη μένει μόνος του. Τα προβλήματα που βιώνουμε είναι κοινά και κοινός πρέπει να είναι και ο αγώνας για να τα αντιπαλέψουμε. Με ταξική αλληλεγγύη και ανυποχώρητο αγώνα να χτυπήσουμε την αιτία που προκαλεί όλα τα προβλήματα, την ανεργία, την ανασφάλεια, το άγχος για την επιβίωση. Η αιτία αυτή είναι το σύστημα της εκμετάλλευσης, που ωφελεί τους λίγους και χτυπάει εμάς, τους πολλούς».

Προκαλεί η κυβέρνηση

Στο μεταξύ, με αφορμή το θάνατο της εργαζόμενης, ο γενικός γραμματέας του υπουργείου Εργασίας, Ανδ. Νεφελούδης, ως ...σχολιαστής και μάλιστα μέσω facebook - ούτε καν μια επίσημη ανακοίνωση δεν υπήρξε από το υπουργείο Εργασίας - επανάλαβε τα γνωστά προσχήματα του υπουργείου ότι «έχουν ήδη γίνει 170 μηνύσεις κατά της εργοδοσίας», ενώ κατά την προσφιλή μέθοδο της κυβέρνησης κρύφτηκε πίσω από τις αποφάσεις της Δικαιοσύνης, ανατρέχοντας στην πρόσφατη απόφαση του Αρείου Πάγου ότι η μη καταβολή των δεδουλευμένων αποδοχών του μισθωτού, έστω και μακροχρόνια, δεν αρκεί από μόνη της να θεμελιώσει την έννοια της «βλαπτικής μεταβολής» των όρων της σύμβασης εργασίας του.

Μιλώντας στο «Left.gr», ο ίδιος, επανέλαβε ότι από τα τέλη του 2016 έχουν γίνει 170 μηνύσεις, τόσο από το υπουργείο Εργασίας, όσο και από τα σωματεία των εργαζομένων, για μη καταβολή δεδουλευμένων και μη καταβολή του δώρου Χριστουγέννων, και απέδωσε στη Δικαιοσύνη ευθύνες για καθυστέρηση στις διαδικασίες.

Αυτό που δεν είπε το στέλεχος της κυβέρνησης είναι ότι αυτή η εργατική νομοθεσία που επιτρέπει οι εργαζόμενοι να γίνονται όμηροι του κάθε επιχειρηματία, παραμένει ανέγγιχτη από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ μέχρι σήμερα. Αυτό το νομικό πλαίσιο, που σέβεται και εφαρμόζει η κυβέρνηση, είναι η πραγματική θηλιά στο λαιμό των εργαζομένων, είναι η βάση που τους κάνει απροστάτευτους μπροστά στις εργοδοτικές αυθαιρεσίες.

Είναι μάλιστα χαρακτηριστικό ότι όλους αυτούς τους μήνες που οι εργαζόμενοι δίνουν μια ηρωική μάχη για να καταβληθούν τα δεδουλευμένα και να εξασφαλιστούν οι θέσεις εργασίας, η κυβέρνηση όχι μόνο δεν τους στήριξε, όχι μόνο καταφεύγει σε υπεκφυγές, αλλά διευκόλυνε την πλευρά της εργοδοσίας η οποία έχει αρχίσει να μεταβιβάζει τα καταστήματά της σε νέους εργοδότες, χωρίς όμως τους εργαζόμενους σε αυτά, που παραμένουν «επί ξύλου κρεμάμενοι»!

Η πραγματικότητα βοά

Χαρακτηριστική για τη στάση και τις ευθύνες της κυβέρνησης είναι η απάντηση που έδωσε η υπουργός Εργασίας Εφη Αχτσιόγλου σε Επίκαιρη Ερώτηση του βουλευτή του ΚΚΕ Γ. Δελή, τον περασμένο Απρίλη, για τη μη καταβολή των δεδουλευμένων και για τη μεταβίβαση των καταστημάτων της επιχείρησης «Καρυπίδης» σε νέους ιδιοκτήτες χωρίς να εξασφαλίζονται οι θέσεις εργασίας.

Η υπουργός Εργασίας αυτό που βρήκε να πει ήταν πως «η επιχείρηση αρνείται να προσκομίσει στοιχεία ώστε να διαπιστωθεί αν πρόκειται για κρυπτόμενη μεταβίβαση επιχείρησης, κάτι που συνιστά έκνομη πράξη», και γι' αυτό της επιβλήθηκε πρόστιμο... 50.000 ευρώ! Πρόσθεσε μάλιστα ότι το ΣΕΠΕ «διενεργεί διαρκώς σχετικούς ελέγχους...». Στην πραγματικότητα, με προφάσεις και υπεκφυγές, η κυβέρνηση έχει μετατρέψει σε κλωτσοσκούφι τους εργαζόμενους μεταξύ ΣΕΠΕ και Δικαιοσύνης, ενώ την ίδια ώρα η εργοδοσία προχωρά τους σχεδιασμούς της...

Επιπλέον, μόλις πριν από ένα μήνα, το υπουργείο Εργασίας αρνήθηκε επί της ουσίας να ικανοποιήσει το αίτημα του Πανελλαδικού Σωματείου για ορισμό τριμερούς συνάντησης, στην οποία το υπουργείο Εργασίας θα καλούσε να παρευρεθούν οι εκπρόσωποι όλων των διαδόχων επιχειρηματικών ομίλων («Market In», «Μασούτης», «Discount Markt» κ.ά.), οι οποίοι προχωρούν σε άνοιγμα των πρώην καταστημάτων της «Καρυπίδης» χωρίς τους εργαζόμενους των καταστημάτων.

Και όχι μόνο αυτό. Λίγες μέρες μετά, σε κινητοποίηση των εργαζομένων έξω από το κατάστημα της «Καρυπίδης» στην Κάτω Τούμπα (οδό Πυλαίας), αντιδρώντας στο ξήλωμα και τη μεταφορά εξοπλισμού (ψυγεία, ράφια κ.ά.), προκειμένου να αδειάσει το κατάστημα για να παραδοθεί για λειτουργία στη «Μarket Ιn», εμφανίστηκε η αστυνομία, η οποία απειλούσε με συλλήψεις τους εργαζόμενους αν σταθούν εμπόδιο στο έργο της εργοδοσίας.

Rory Gallagher - Do You Read Me

Για τη λειτουργία του σωματείου

ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ ΥΓΕΙΟΝΟΜΙΚΩΝ 

ΝΟΣ. ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ

 

Για τη λειτουργία του σωματείου

Στο προηγούμενο Δ.Σ. μεταξύ άλλων, συζητήθηκε το θέμα των συνθηκών δουλειάς των εργαζόμενων στα απογευματινά ιατρεία. Δεν πάρθηκε καμιά απόφαση, με το σκεπτικό ότι κάθε διαχειριστική πρόταση σημαίνει de facto αποδοχή και εξωραϊσμό τους, πράγμα στο οποίο το σωματείο είναι αντίθετο, αφού πρόκειται για επιχειρηματική δραστηριότητα.
Στην προσπάθειά της να προσεταιριστεί τη μερίδα αυτή των εργαζομένων, η Ενωτική Πρωτοβουλία τους κάλεσε σε σύσκεψη, αφήνοντας να εννοηθεί ότι τους καλούσε το σωματείο. Χωρίς να υπάρχει απόφαση για σύσκεψη από το Δ.Σ. και χωρίς την απαραίτητη απαρτία, έβγαλαν και απόφαση!
Κι άλλες φορές είδαμε ανώνυμα καλέσματα για συσκέψεις στους πίνακες. Δικαίωμά τους να κάνουν συσκέψεις με τους εργαζόμενους. Να τους καλούν όμως ως παράταξη και όχι ως σωματείο. Γιατί ούτε κάλεσμα του σωματείου υπήρξε, ούτε κλήση των εκλεγμένων της δικής μας παράταξης - έστω και προφορική - παρά μόνο κάλεσμα για σύσκεψη στα κοινωνικά μέσα δικτύωσης γενικά κι αόριστα.
“Θολώνουν τα νερά”, για να κρύψουν τη συμφωνία τους με την κυβερνητική πολιτική και το νοσοκομείο-επιχείρηση. Οι αντιμνημονιακές κορώνες, οι 400 τόσες κενές θέσεις εξαφανίστηκαν από τις ανακοινώσεις τους. Αντ’ αυτού,προτάσεις για “ορθολογική” διαχείριση, κομμένες και ραμμένες στα μέτρα τούτης της Διοίκησης. Οι “διαφωνίες” τους δεν αφορούν την ουσία των προβλημάτων, αλλά ήσσονος σημασίας πλευρές τους. Βαρύ τους πυροβολικό, όχι η αγωνιστική διεκδίκηση, αλλά η “διαπραγμάτευση”, που και αυτή γίνεται στο πλαίσιο που βάζει τούτη εδώ η Διοίκηση. Και όταν αλλάξει ο συσχετισμός υπέρ των Συριζαίων στη Διοίκηση, τότε σίγουρα θα μάχονται μέχρι θανάτου στην αρένα της “διαπραγμάτευσης”!!!
Το νέο φρούτο των “συνεδριάσεων” στο Messenger και στο Facebook δεν έχει καμιά σχέση με συνδικαλιστική λειτουργία. Εκεί μπορεί να πει και να προτείνει κάποιος ότι θέλει, χωρίς να υπάρχει η δυνατότητα καταγραφής της άποψης και της πρότασής του. Προτρέπουν έτσι τους εργαζόμενους σε “χύμα” διαδικασίες, όπου θα “συμμετέχουν” και θα “δρουν” από τον καναπέ, ενώ άλλοι θ’ αποφασίζουν γι’ αυτούς. Βούτυρο στο ψωμί των διοικούντων και των κυβερνώντων αυτός ο “μοντέρνος” συνδικαλισμός.
Αυτά είναι τα “νέα” ήθη της Ενωτικής Πρωτοβουλίας που “έβαλε τα γυαλιά” στους προκατόχους της στο Προεδρείο του σωματείου. Ήθη, που οδηγούν το σωματείο με γοργούς ρυθμούς στον εκφυλισμό.
Εμείς απλώς θα αντιπαραθέσουμε την πείρα, που διδάσκει ότι το εύρος των κατακτήσεων των εργαζόμενων είναι πάντα ανάλογο του προσανατολισμού και της συμμετοχής τους στους αγώνες, που δεν δίνονται στο Facebook και στο Messenger, αλλά στο δρόμο.

Ολα τα 'χει ο μπαχτσές...

Τουρισμός: 14 μορφές «ευελιξίας» στη διάθεση των εργοδοτών!

Σε έναν κλάδο που στον καπιταλισμό χαρακτηρίζεται από εποχικότητα, οι επιχειρηματικοί όμιλοι έχουν ανεξάντλητη γκάμα από εργαλεία για να αυξάνουν τα κέρδη τους

Ούτε μία ούτε δύο... αλλά 14 μορφές ελαστικής εργασίαςκαταγράφονται στον κλάδο του Τουρισμού. Το «μενού της ευελιξίας», που έχουν εξασφαλίσει οι εργοδότες του κλάδου, έχει σπάσει όλα τα «ρεκόρ» και ακολουθεί τους δείκτες των αφίξεων και της ανταγωνιστικότητας του κλάδου, για τα οποία πανηγυρίζουν κυβέρνηση και μεγαλοξενοδόχοι.

Βέβαια, η τεράστια αυτή «ευελιξία» δεν προέρχεται από τις «ιδιομορφίες του κλάδου», όπως θέλουν να πείσουν τους εργαζόμενους οι εργοδότες και τα κόμματά τους. Είναι αποτέλεσμα διαδοχικών προσαρμογών του εργατικού δυναμικού στο στόχο της «ανταγωνιστικότητας» του κλάδου. Πάνω εκεί χτίστηκε το «θαύμα» του Τουρισμού, που χαρακτηρίζεται σήμερα ως «ατμομηχανή» της ανάπτυξης.

Είναι, μάλιστα, αποκαλυπτικό το γεγονός ότι το όργιο αυτό της ευελιξίας εφαρμόζεται σε έναν κλάδο κατά βάση «εποχικό», που έτσι και αλλιώς περικλείει μέσα του τα στοιχεία της προσωρινότητας στην εργασία, στο σύστημα της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης. Αλλά η δίψα των μεγάλων τουριστικών ομίλων για κέρδη δεν γνωρίζει όρια. Κι ενώ για μισό χρόνο πετάνε τους ξενοδοχοϋπαλλήλους στην ανεργία, τον άλλο μισό τους βγάζουν το λάδι...

Αυτό το μενού της «ευελιξίας» και της «προσαρμοστικότητας» του εργατικού δυναμικού δεν προέκυψε τυχαία. Είναι αποτέλεσμα της ψήφισης και της εφαρμογής αντεργατικών νόμων απ' όλες τις αστικές κυβερνήσεις και ενσωμάτωσης στο εθνικό δίκαιο κατευθύνσεων και οδηγιών της ΕΕ. Καθόλου τυχαία, άλλωστε, η εφαρμογή αυτών των ευέλικτων σχέσεων ξεκίνησε και γενικεύτηκε στον κλάδο του Τουρισμού πολύ πριν το ξέσπασμα της καπιταλιστικής κρίσης και των μνημονίων.

Ολα τα 'χει ο μπαχτσές...

Παραθέτουμε τις μορφές εργασίας που καταγράφονται στον τουριστικό κλάδο:

Εποχική εργασία.Το 80% των εργαζομένων του κλάδου εργάζεται μέχρι έξι (το πολύ εφτά) μήνες το χρόνο, κατά τη θερινή περίοδο, όσο οι επιχειρήσεις που δραστηριοποιούνται στον Τουρισμό (ή εξαιτίας του) είναι ανοιχτές. Με εισόδημα που συνήθως δεν ξεπερνά τις 5.000 ευρώ, οι εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενοι πρέπει να ζήσουν για 12 μήνες.

Σύμβαση μιας μέρας (εξτρά). Πρόσληψη και απόλυση γίνεται μέσα στο 24ωρο! Ο εργαζόμενος δεν γνωρίζει πότε, πού και με ποια συχνότητα θα εργαστεί, με αποτέλεσμα να μην μπορεί να προγραμματίσει τη ζωή του, να μην ξέρει τι εισόδημα θα έχει για την οικογένειά του. Αν ασθενήσει, μένει χωρίς μεροκάματο. Η γυναίκα εργαζόμενη που απασχολείται με τέτοιες συμβάσεις δεν έχει καμιά προστασία στη μητρότητα. Η εντατικοποίηση είναι κανόνας, αφού σπάνια τηρούνται το 8ωρο και τα διαλείμματα.

Συμβάσεις ορισμένου χρόνου. Συνήθως δεν ξεπερνούν το 6μηνο. Οι επιχειρήσεις του κλάδου που λειτουργούν όλο το χρόνο, τις αξιοποιούν για να αποφύγουν αποζημιώσεις απόλυσης, για να μην αποκτά ο εργαζόμενος μια σειρά εργασιακά δικαιώματα.

Μερική απασχόληση. Πρόκειται για απασχόληση με ημερήσιο ωράριο μικρότερο του 8ώρου (συνήθως 4ωρο). Η διάδοση τέτοιας μορφής δουλειάς στον Επισιτισμό είναι πολύ μεγάλη, αφού οι εργοδότες την αξιοποιούν για να αποφεύγουν τις ασφαλιστικές εισφορές πλήρους ωραρίου, ενώ στην πραγματικότητα οι εργαζόμενοι δουλεύουν πάνω από 8 ώρες τη μέρα.

Διαλείπουσα εργασία. Είναι μορφή εργασίας με λιγότερες από πέντε μέρες τη βδομάδα, για ορισμένο ή αόριστο χρόνο. Μπορεί να προβλέπει πλήρες ή μειωμένο ωράριο. Αξιοποιείται σε μεγάλες ξενοδοχειακές μονάδες, με ελάχιστη υποχρέωση του εργοδότη να απασχολεί τον εργαζόμενο μια συνήθως μέρα τη βδομάδα, ή και το μήνα.

Εκ περιτροπής εργασία. Κι εδώ πρόκειται για μορφή εργασίας με λιγότερες από πέντε μέρες τη βδομάδα, με τη διαφορά ότι μπορεί να καθιερωθεί με μονόπλευρη απόφαση του εργοδότη, με το επιχείρημα της μείωσης της οικονομικής δραστηριότητας της επιχείρησης. Χαρακτηριστικό παράδειγμα για το πώς την αξιοποιούν είναι το Καζίνο της Πάρνηθας, όπου τα τελευταία πέντε χρόνια η διεύθυνση την επιβάλλει μονομερώς, με τη δικαιολογία της μείωσης των κερδών.

Συνδυασμός μερικής απασχόλησης και εκ περιτροπής εργασίας.Πρόκειται για καθημερινή απασχόληση, για μερικές μέρες με λιγότερες ώρες και τις υπόλοιπες με πλήρες ωράριο.

Δανεισμός εργαζομένων. Στις περιπτώσεις αυτές, ένας εργαζόμενος που έχει προσληφθεί για να παρέχει τις υπηρεσίες του σε συγκεκριμένο εργοδότη, υπάγεται για ένα συγκεκριμένο χρονικό διάστημα στη δικαιοδοσία ενός άλλου εργοδότη, ο οποίος καθορίζει τον τόπο, το χρόνο και τον τρόπο παροχής της εργασίας του.

Δανεισμός προσωπικού μέσω «πρακτορείων απασχόλησης». Διάφορα «πρακτορεία» προσλαμβάνουν για λογαριασμό τους προσωπικό και το παραχωρούν έναντι αμοιβής για ορισμένο χρονικό διάστημα σε άλλες επιχειρήσεις, προκειμένου να καλύψουν προσωρινές ανάγκες τους. Ετσι, ο έμμεσος εργοδότης απαλλάσσεται από υποχρεώσεις που απορρέουν από τη νομοθεσία.

Απασχόληση προσωπικού εργολαβικής επιχείρησης. Στην απασχόληση προσωπικού εργολαβικής επιχείρησης, ένα ξενοδοχείο αναθέτει - υπό μορφή εργολαβίας - μέρος της λειτουργίας του σε εργολαβική εταιρεία, η οποία παρέχει τις σχετικές υπηρεσίες σε προσωρινή ή μόνιμη βάση, με δικό της προσωπικό. Ετσι, εργοδότης θεωρείται η εργολαβική επιχείρηση και υπάρχει «επινοικίαση» υπηρεσιών που προσφέρονται από αυτήν. Συνήθως εργαζόμενοι με τέτοια σχέση εργασίας δεν αμείβονται ποτέ με βάση τη Συλλογική Σύμβαση, δεν ισχύουν οι όροι εργασίας των συναδέλφων τους που κάνουν την ίδια δουλειά στην ίδια επιχείρηση.

Διαθεσιμότητα εργαζομένων. Αξιοποιείται κι εδώ από επιχειρήσεις με τη δικαιολογία του περιορισμού της δραστηριότητάς τους, θέτοντας σε διαθεσιμότητα τους εργαζόμενους μέχρι και τρεις μήνες το χρόνο.

Μαθητεία μέσω του ΟΑΕΔ. Αφορά μαθητές των ΕΠΑΣ που πραγματοποιούν την πρακτική τους άσκηση σε επιχειρήσεις και αμείβονται με το 75% του κατώτατου ημερομισθίου που ορίζει η Εθνική Γενική Συλλογική Σύμβαση Εργασίας (ΕΓΣΣΕ). Ο εργοδότης επιδοτείται με 11 ευρώ τη μέρα για κάθε εργαζόμενο.

Πρακτική άσκηση μέσω Δημόσιων ή Ιδιωτικών ΙΕΚ. Πρόκειται για εξάμηνη πρακτική άσκηση σε χώρους εργασίας, διάρκειας 960 ωρών, χωρίς να προβλέπεται καμιά αμοιβή. Ασφάλιση γίνεται στο ΙΚΑ μόνο για την περίπτωση ατυχήματος στους χώρους εργασίας, κατά τη διάρκεια πραγματοποίησης της πρακτικής άσκησης.

Προγράμματα κατάρτισης ανέργων με επιταγή Voucher. Ιδιωτικά ΚΕΚ αναλαμβάνουν τη θεωρητική κατάρτιση εργαζομένων και μετά τους στέλνουν για πρακτική άσκηση σε επιχειρήσεις. Πρόκειται για 4μηνα προγράμματα επιδοτούμενα από την ΕΕ, στα οποία ο εργαζόμενος μπορεί να πάρει ένα ποσό 400 ευρώ το μήνα, συνήθως πολλούς μήνες μετά το τέλος της άσκησης

Η εκμετάλλευση της μαθητείας και της πρακτικής άσκησης

ΠΡΑΚΤΙΚΗ ΑΣΚΗΣΗ ΚΑΙ ΜΑΘΗΤΕΙΑ ΣΤΟΝ ΕΠΙΣΙΤΙΣΜΟ - ΤΟΥΡΙΣΜΟ

«Εκπαίδευση» στην... εξουθένωση και στα «αφηγήματα» του κεφαλαίου

Η εκμετάλλευση της μαθητείας και της πρακτικής άσκησης από τις μεγάλες επιχειρήσεις του Επισιτισμού - Τουρισμού, οι οποίες λειτουργούν και σε αυτόν τον τομέα ως «υπόδειγμα» συνολικά για το κεφάλαιο, επιβεβαιώνει στην πράξη τι σημαίνει πραγματικά για τους εργαζόμενους και τους σπουδαστές η περιβόητη «καλύτερη σύνδεση της εκπαίδευσης και της κατάρτισης με τις πραγματικές ανάγκες της αγοράς»: Τεράστια κέρδη πάνω στην ακραία εκμετάλλευση των νέων εργαζομένων, πίεση για παραπέρα τσάκισμα μισθών και δικαιωμάτων συνολικά για τους εργαζόμενους στον κλάδο.

«Μάθημα» πρώτο: Εκμετάλλευση, εξουθένωση, μισθοί - ψίχουλα

Χιλιάδες νέοι, προερχόμενοι κυρίως από επαγγελματικές σχολές (ΕΠΑΣ) και δημόσια και ιδιωτικά ΙΕΚ, στελεχώνουν μεγάλες τουριστικές επιχειρήσεις που ελέγχονται από μονοπώλια, οι πρώτοι μέσω της μαθητείας και οι δεύτεροι μέσω της λεγόμενης πρακτικής άσκησης. Το πέρασμα από αυτή τη διαδικασία υποτίθεται ότι δίνει την ευκαιρία στον σπουδαστή να εμπλουτίσει τις γνώσεις του και να έρθει σε επαφή με το αντικείμενο δουλειάς, ενώ είναι όρος προκειμένου να πάρει τη βεβαίωση ολοκλήρωσης των σπουδών του.

Σύμφωνα με το θεσμικό πλαίσιο, οι μαθητές των ΕΠΑΣ, όπου ο χρόνος σπουδών μοιράζεται μεταξύ μαθητείας και τάξης, αμείβονται το 75% του κατώτατου ημερομισθίου που ορίζει η Εθνική Γενική Συλλογική Σύμβαση Εργασίας, με τον εργοδότη να επιδοτείται με 11 ευρώ τη μέρα για κάθε εργαζόμενο. Οι σπουδαστές των δημόσιων και ιδιωτικών ΙΕΚ πραγματοποιούν πρακτική άσκηση 960 ωρών, με ασφάλιση μόνο για την περίπτωση ατυχήματος στο χώρο εργασίας. Η γενική πρόβλεψη είναι πως δεν πρέπει να υπερβαίνει το 17% ο συνολικός αριθμός όσων απασχολούνται στα ξενοδοχεία, είτε με καθεστώς μαθητείας είτε πρακτικής άσκησης. Προβλέπεται επίσης σύναψη σύμβασης που υπογράφουν ο «μαθητευόμενος», ο εργοδότης και το ίδρυμα από το οποίο προέρχεται, η οποία προβλέπει μεταξύ άλλων πενθήμερη απασχόληση με χαρακτηριστικά παρακολούθησης της δουλειάς και μάθησης στην πράξη, και όχι σε πόστα όπου προβλέπεται οργανική θέση.

Στη συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων, βέβαια, τίποτα από τα παραπάνω δεν εφαρμόζεται στην πράξη...

Ιδιαίτερα την τουριστική περίοδο, καραβιές νέων ανθρώπων σε ηλικίες που εκτείνονται από 18 έως και 30 ετών, αλλά και μικρότεροι σπουδαστές των ΕΠΑΣ, στελεχώνουν τα ξενοδοχεία δουλεύοντας με όρους «αλόγων κούρσας». Με εξουθενωτικά ωράρια, ακόμα και χωρίς ρεπό, με αμοιβή που μετά βίας ξεπερνά σε πολλές περιπτώσεις τα 300 ευρώ. Ούτε λόγος βέβαια για εκπαίδευση πάνω στο αντικείμενο σπουδών, σε συνθήκες εντατικοποίησης της δουλειάς τόσο των ίδιων των μαθητευόμενων όσο και των υπόλοιπων εργαζομένων. Με τους όρους μάλιστα να γίνονται όλο και χειρότεροι, είναι ενδεικτικό πως στα παραπάνω προστίθενται και προσπάθειες να μετακυλιστεί στους σπουδαστές και το κόστος ασφάλισης επαγγελματικού κινδύνου με τη μορφή παράβολου...

Σε μεγάλους επιχειρηματικούς ομίλους, όπου συγκεντρώνεται μεγάλος αριθμός, δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις που οι νέοι μένουν σε καταλύματα που εξασφαλίζει ο εργοδότης, σε άθλιες συνθήκες, στοιβαγμένοι, με ανεπαρκείς υποδομές, με... θέα το «πεντάστερο» ξενοδοχείο που βγάζει τεράστια κέρδη. Η δε περίπτωση να μένουν σε χώρο των εγκαταστάσεων του ξενοδοχείου αξιοποιείται για ακόμα μεγαλύτερη εντατικοποίηση, με ακόμα πιο εξοντωτικά ωράρια.

«Δεν είναι λίγες και οι φορές που φτάνουν στο τέλος της πρακτικής και της μαθητείας εξουθενωμένοι σωματικά και πνευματικά, ενώ τα ατυχήματα είναι καθημερινό φαινόμενο, αποτέλεσμα της εντατικοποίησης», μας λέει ο Παναγιώτης, ο οποίος στο πλαίσιο της πρακτικής άσκησης βρέθηκε σε ξενοδοχειακή μονάδα στη Ζάκυνθο. «Η πρακτική άσκηση ειδικά την τουριστική σεζόν γίνεται με τους χειρότερους όρους. Για ένα πενιχρό μεροκάματο, πρακτικάριοι σαπίζουν στη δουλειά για 15 ώρες με διαλείμματα μισαώρου. Πολλές φορές και η σύμβαση μαθητείας δεν τηρείται, γιατί ουσιαστικά αυτό που γράφει περί 8ώρου μένει στα χαρτιά».

Το «αφήγημα» που «ντύνει» την εκμετάλλευση

Μέσω της μαθητείας και της πρακτικής, οι νέοι γίνονται «πλαστελίνη»... ζυμωμένη «από την αγορά για την αγορά», στόχος της οποίας είναι να διαμορφώσει μια παραγωγική και με χαμηλό πήχη απαιτήσεων επόμενη βάρδια της εργατικής τάξης. Γιατί πέρα από την ειδίκευση για τη δημιουργία ενός αποδοτικού εργαζόμενου, κομμένου και ραμμένου στα μέτρα των συγκεκριμένων αναγκών του κεφαλαίου, επιχειρείται να διαμορφώνεται και η αντίστοιχη συνείδηση. Επιχείρηση που ξεκινά και μέσα από τις δομές κατάρτισης, που ούτως ή άλλως είναι φτιαγμένες για να ικανοποιούν τις ανάγκες των εργοδοτών, στελεχώνονται σε πολλές περιπτώσεις από αυτούς, φέρουν τη σφραγίδα των «κοινωνικών εταίρων».

Βασικό «αφήγημα» από την πλευρά της εργοδοσίας, το οποίο αναπαράγεται και μέσα στις σχολές, είναι ότι από αυτή τη διαδικασία κερδίζουν και ο εργοδότης και ο καταρτιζόμενος, ο οποίος έχει μια ευκαιρία να μάθει σε πραγματικές συνθήκες, να αποφοιτήσει έτοιμος να ανταπεξέλθει. Ο δε Τουρισμός εμφανίζεται ως ο κλάδος που «απορροφά την ανεργία», στον οποίο αν εξασφαλίσεις μία θέση, η σημερινή τζάμπα εργασία σου μπορεί να μετατραπεί σε μία θέση με διπλάσια λεφτά.

Στην πραγματικότητα βέβαια, αυτό που περιμένει τους μαθητευόμενους είναι η εργασιακή ζούγκλα που επικρατεί στον κλάδο. Ο νέος εργαζόμενος θα περάσει διαστήματα ανεργίας, θα κυνηγήσει μια θέση μέσω «voucher», θα συνάψει συμβάσεις μίας ημέρας, θα δουλέψει σε καθεστώς «διαλείπουσας εργασίας», σε κάποιες από τις 14 μορφές «ευέλικτης» απασχόλησης που έχει να επιδείξει ο κλάδος, σε καθεστώς εντατικοποίησης και έντονης ανασφάλειας, προκειμένου να εξασφαλίσει στην καλύτερη περίπτωση ένα συνολικό εισόδημα 4.000 ευρώ για όλο το χρόνο.

Αλλά και οι ίδιες οι σπουδές δεν είναι εύκολη υπόθεση. Τα παιδιά των ΕΠΑΣ πολλές φορές ξυπνούν στις 5 το πρωί, δουλεύουν εξάωρο και στη συνέχεια πηγαίνουν στη σχολή μέχρι το βράδυ. Πληρώνουν αναλώσιμα, έρχονται αντιμέτωποι με τις τεράστιες ελλείψεις στη δημόσια εκπαίδευση, πληρώνουν δίδακτρα στα ιδιωτικά ΙΕΚ. Οι ίδιες οι ελλείψεις μάλιστα αξιοποιούνται συχνά στο όνομα της εξασφάλισης τζάμπα εργαζομένων: Είναι χαρακτηριστική η περίπτωση δημόσιου ΙΕΚ, σπουδαστές του οποίου κανονίστηκε να χρησιμοποιούν τις εγκαταστάσεις μεγάλης ξενοδοχειακής μονάδας εν είδει εργαστηρίου, παρέχοντας στην ουσία τζάμπα εργασία στο όνομα της... προσομοίωσης.

Η μαθητεία και η πρακτική άσκηση είναι ενταγμένη στη στρατηγική του μεγάλου κεφαλαίου για αύξηση της κερδοφορίας του και αυτό αποτυπώνεται και στα κείμενα της ΕΕ, που συντηρεί το θέμα διαρκώς στην ατζέντα των απαραίτητων για το κεφάλαιο «μεταρρυθμίσεων», στο πλαίσιο της αξίωσης για όλο και πιο στενή σύνδεση της εκπαίδευσης με την παραγωγή. Στο πλαίσιο αυτό αξιοποιούνται και ευρωενωσιακά προγράμματα, όπως το πολυδιαφημισμένο «Erasmus», μέσω του οποίου φτάνουν και στην Ελλάδα νέοι από άλλες χώρες προκειμένου να κάνουν πρακτική άσκηση σε ξενοδοχεία, σε αντίστοιχα άθλιες συνθήκες.

Απάντηση με οργάνωση και πάλη από τα πρώτα βήματα στη δουλειά

Απέναντι σε αυτή την επίθεση, ξεχωριστή σημασία έχει η παρέμβαση του ταξικού συνδικαλιστικού κινήματος.

Ταξικά επιχειρησιακά σωματεία διοργανώνουν υποδοχή των μαθητευόμενων στο χώρο δουλειάς, παίρνουν πρωτοβουλίες ενημέρωσης για τα δικαιώματά τους, τους καλούν να τα διεκδικήσουν μέσα από τη συλλογική δράση, μέσα από τα σωματεία. Κάτι που δεν είναι αυτονόητο, αφού μια σειρά σωματεία που κινούνται στη γραμμή του εργοδοτικού συνδικαλισμού δεν τους εγγράφουν καν ως μέλη, δεν τους αναγνωρίζουν ως εργαζόμενους.

Μέσα από αυτή την προσπάθεια των ταξικών συνδικάτων υπήρξαν κατακτήσεις, σπουδαστές συμπαρατάχθηκαν με τους υπόλοιπους εργαζόμενους σε μέρες απεργιών.

Σε αυτήν την κατεύθυνση βρίσκεται η διέξοδος για τους νέους εργαζόμενους, από τα πρώτα βήματά τους στη δουλειά, στην οργάνωση και τη συμπόρευση με το ταξικό συνδικαλιστικό κίνημα, στον αγώνα που αποκαλύπτει την ταξικότητα της ακολουθούμενης πολιτικής και των «εθνικών στόχων» και στον Επισιτισμό - Τουρισμό, στον αγώνα που στρέφεται ενάντια στον πραγματικό αντίπαλο, τα μονοπώλια, που ξεζουμίζουν τους εργαζόμενους για να αυξάνονται τα κέρδη τους. Μέσα από αυτήν την πάλη αναδεικνύεται παράλληλα η ανάγκη να εξασφαλίζεται η ολόπλευρη μόρφωση μέσα σε ένα ενιαίο για όλα τα παιδιά σχολείο, με την επαγγελματική ειδίκευση να έρχεται μετά το τέλος της υποχρεωτικής εκπαίδευσης, μέσα σε αναβαθμισμένες δημόσιες δωρεάν επαγγελματικές σχολές, με το πτυχίο να οδηγεί στην απασχόληση στους αντίστοιχους κλάδους.

 http://www.rizospastis.gr/page.do?publDate=13/7/2017&id=16714&pageNo=12

Κλείνοντας ένα κύκλο και ανοίγοντας έναν άλλο.

Ένας κύκλος δράσης και κινητοποιήσεων που άνοιξε με αποφάσεις Γ.Σ. έκλεισε πριν την διεξαγωγή των εκλογών του σωματείου. Πιστεύουμε ότι υπήρξε μια σταδιακή κλιμάκωση της δράσης μας. Αξιοποιήσαμε μορφές που δεν πέρασαν απαρατήρητες. Στο πλαίσιο αυτό των κινητοποιήσεων έγινε και η δέσμευση για προκήρυξη 100 θέσεων μόνιμου προσωπικού. Η όποια δέσμευση έγινε, θα μείνει  χωρίς υπόσταση  στην περίπτωση που δεν γίνει εκ νέου πρώτο θέμα διεκδίκησης των εργαζόμενων. 

Διαπιστώσεις για υποστελέχωση και της ολοένα αυξανόμενη ένταση της εργασίας - με ότι απόνερα φέρνουν αυτά - θα παραμείνουν χωρίς ιδιαίτερο περιεχόμενο, από τη στιγμή που η γεννεσιουργός αιτία αποκρύπτεται. Η μόνη συνεισφορά τους είναι να θολώνουν το τοπίο με επιχειρήματα περί ανίκανης διοίκησης και ανήθικου περιβάλλοντος. Όταν δεν αναδεικνύεις και δεν μάχεσαι να γίνει ορατή η αιτία που έχει να κάνει με τον τρόπο λειτουργίας του νοσοκομείου(ιδιωτικοικονομικά κριτήρια) -και αυτό συμβαίνει με τις υπόλοιπες παρατάξεις - τότε συνειδητά συντάσσεσαι με τις βασικές επιδιώξεις διοικούντων και πολιτικών κατευθύνσεων, όσους λεκτικούς  λεονταρισμούς κι αν χρησιμοποιείς.

Η θέση των εργαζόμενων δεν μπορεί  να ταυτίζεται μ`αυτή της διοίκησης και του υπουργείου. Δεν μπορεί να συνταιριάζονται οι επιδιώξεις  της διοίκησης και του εργαζόμενου. Ποτέ δεν ήταν στην ίδια πλευρά. Πουθενά στον καπιταλιστικό κόσμο δεν βρίσκει αυτό εφαρμογή. Η σχέση που διέπει εργαζόμενο και εργοδότη χαρακτηρίζεται από αντιστρόφως ανάλογη κατεύθυνση. Βέβαια, στις στοχεύσεις των “αρχόντων”  είναι η επιθυμία της κοινής συστράτευσης, του κοινού όφελους, της κοινής ανάπτυξης. Το νιώσαμε και το νιώθουμε στο πετσί μας το κοινό “καλό”. Επιχειρηματολογία του τύπου “στηρίξτε μας για να αποκτήσουμε διαπραγματευτική ισχύ”, οδήγησαν σε τέταρτο μνημόνιο. Πάγια τακτική τους προς τον  εργαζόμενο λαό ήταν να τον τοποθετούν θεατή, αμέτοχο, παθητικό δέκτη στις επιδιώξεις τους. Η λογική της ανάθεσης ενισχύεται με την κυβέρνηση της ΠΦΑ. Εκείνο που παραμένει επικίνδυνο είναι να ενισχυθεί τούτη η αντίληψη και στο χώρο του νοσοκομείου γιατί ένας τέτοιος παραλληλισμός δεν θα ήταν και εντελώς άσχετος!

Τι ωραίο Πλιάτσικο Τζόνοθαν Κόου 

Τη Βρετανία που ανέδειξε τη Μάργκαρετ Θάτσερ ως σύμβολο ενός συλλογικού κακού χαρακτήρα, περιγράφει ο Κόου.

Το «Τι ωραίο πλιάτσικο!» περιλαμβάνει μια σειρά από βρετανικές εικόνες και στερεότυπα - για να τα παραμορφώσει και να τα εξωθήσει στο γελοίο: τις μεγάλες αριστοκρατικές οικογένειες που σπαράζονται αναίμακτα (ή αιματηρά), τις εκκεντρικές γριές, τα στοιχειωμένα αρχοντικά, ολόκληρο το γκραν γκινιόλ της αστικής τάξης, σ’ ένα βασίλειο κάθε άλλο παρά ενωμένο, [...] όπου "κατεστημένο" είναι η αδυσώπητη οικονομική εξουσία.

Διαβάζοντας τον Κόου, θυμάται κανείς μια φράση από την Μύριελ Σπαρκ: "Τότε, πριν από πολύ καιρό, το 1945, όλοι οι καλοί άνθρωποι στη Βρετανία ήταν φτωχοί...". Αυτό υποστηρίζει ο Κόου: οι καλοί του άνθρωποι είναι φτωχοί, ευπαθείς και έκπληκτοι.