Κίνδυνος για το λαό η επιχειρηματική δράση στην Υγεία

Κίνδυνος για το λαό η επιχειρηματική δράση στην Υγεία

Πριν από μερικές μέρες βγήκε στη δημοσιότητα από την ίδια την επιχείρηση συλλογής, επεξεργασίας και φύλαξης βλαστοκυττάρων «Stem - Health Hellas», που συνεργαζόταν με τα μαιευτήρια - επιχειρήσεις «Λητώ» και «Μητέρα» του ομίλου «ΥΓΕΙΑ», ότι «βάρεσε κανόνι», έκλεισε. Μάλιστα, ειδοποίησε τους γονείς - 30.000 οικογένειες - που είχαν εμπιστευθεί τη φύλαξη των βλαστοκυττάρων για ενδεχόμενη αξιοποίηση στο μέλλον, ότι είναι ορατός ο κίνδυνος της άμεσης καταστροφής τους. Οπως εξήγησε η συγκεκριμένη επιχείρηση, τα στελέχη της οποίας ηγούνται μιας αντίστοιχης τράπεζας βλαστοκυττάρων στην Αγγλία, πρόκειται για «αναγκαστική επιλογή». Ο λόγος είναι ότι δεν υπήρχε το προσδοκώμενο κέρδος για την επιχείρηση και μάλιστα στο έδαφος του μεγάλου ανταγωνισμού με άλλες αντίστοιχες επιχειρήσεις - πάνω από 20 - που δραστηριοποιούνται στην Ελλάδα. Ετσι απλά... Η εταιρεία στην ανακοίνωσή της επικαλέστηκε τον «αθέμιτο» ανταγωνισμό, ισχυριζόμενη ότι άλλες επιχειρήσεις αγοράζουν τα αναγκαία υλικά χωρίς αποδείξεις, ενώ η ίδια ήταν μια «υγιής» και νομότυπη επιχείρηση, πλήρωνε κανονικά τους φόρους κ.λπ. Κατηγόρησε και τον όμιλο «Υγεία» διότι, όπως λέει, δεν ανταποκρίθηκε στην «άτυπη» υπόσχεσή του να ηγηθεί της προσπάθειας εξυγίανσης της συγκεκριμένης αγοράς! Δηλαδή, ούτε λίγο ούτε πολύ, «φταίει ο λύκος που δε φύλαξε τα πρόβατα».

***

Μετά το «κανόνι» της συγκεκριμένης επιχείρησης, υπήρξαν πολλά δημοσιεύματα που εντόπιζαν το πρόβλημα σε ελλείψεις της νομοθεσίας για τη λειτουργία των τραπεζών βλαστοκυττάρων, στην απουσία κρατικού ελέγχου κ.λπ. Σαν να πρόκειται η όποια νομοθεσία και ο όποιος κρατικός έλεγχος να καταργούν το βασικό σκοπό της λειτουργίας μιας καπιταλιστικής επιχείρησης, που είναι το κέρδος, από το οποίο εξαρτάται αν ο καπιταλιστής θα επενδύσει, αν θα συνεχίσει τη δραστηριότητά της ή αν θα κλείσει, αν θα αλλάξει τομέα δράσης, ανάλογα με την προσδοκία του μέγιστου δυνατού κέρδους. Εάν πρέπει, επομένως, να βγει ένα συμπέρασμα κι απ' αυτήν την εξέλιξη, είναι ότι από τη στιγμή που γενικά οι ανάγκες του λαού σε υπηρεσίες Υγείας, η αξιοποίηση των επιτευγμάτων της επιστήμης και της τεχνολογίας αποτελούν εμπορεύσιμο είδος στα χέρια των επιχειρηματιών, τίποτα καλό δεν προοιωνίζεται για τους ασθενείς και τις λαϊκές οικογένειες. Αυτά τα 30.000 νέα ζευγάρια - και πολύ περισσότερα που «επέλεξαν» μια άλλη επιχείρηση/τράπεζα βλαστοκυττάρων - είτε πλήρωσαν από 2.000 έως 3.000 ευρώ για μία υπηρεσία που έπρεπε να εξασφαλίζεται σε όλους δωρεάν από το κράτος, είτε τους «προσφέρθηκε δωρεάν» από τα μαιευτήρια-επιχειρήσεις, λειτουργώντας ως «κράχτης» για να αυξήσουν την πελατεία τους. Χρυσοπληρώνοντας για την επιλογή τους στην πιο φυσιολογική και ωραία στιγμή της ζωής τους, να γίνουν γονείς.

***

Δεν γνωρίζουμε ποια θα είναι τελικά η κατάληξη των βλαστοκυττάρων της συγκεκριμένης «τράπεζας» που έκλεισε. Μπορεί η επιχείρηση να αγοραστεί από μια άλλη, ή και από τον όμιλο «Υγεία» και να διαπραγματευτεί το ποσόν που θα εισπράξει, έχοντας ως «προίκα» τα βλαστοκύτταρα που έδωσαν αυτές οι 30.000 οικογένειες. Δηλαδή, και σ' αυτήν τη διαδικασία κυριαρχεί το κριτήριο του κέρδους, και για την επιχείρηση που έκλεισε, και γι' αυτήν που πιθανόν θα την εξαγοράσει. Αν εκτιμηθεί ότι δεν είναι ικανοποιητικό το κέρδος, μπορεί τελικά να καταστραφεί αυτό το πολύτιμο γενετικό υλικό, που θα μπορούσε να δώσει λύση σε σοβαρά προβλήματα υγείας. Σημειώνουμε ότι τα ομφαλοπλακουντιακά μοσχεύματα (βλαστοκύτταρα) στο άμεσο μέλλον θα αποκτούν όλο και μεγαλύτερη αξία, τόσο στο επίπεδο της έρευνας, όσο και της κλινικής πράξης, για τη θεραπεία μεγάλης γκάμας ασθενειών, από πολλές ειδικότητες, όπως αιματολογία, παθολογία, χειρουργική, γεροντολογία, αναγεννητική ιατρική κ.λπ. Αυτό ακριβώς το γεγονός, μέσα στο καπιταλιστικό σύστημα που ζούμε, τα κάνει περιζήτητα ως εμπόρευμα και παρέχει ένα επιπλέον πεδίο κερδοφορίας στις επιχειρήσεις, αξιοποιώντας αυτήν την κοινωνική ανάγκη, αλλά και την τελείως ανεπαρκή ανάπτυξη του δημόσιου τομέα. Η επιχειρηματική δράση όμως - όπως αποδεικνύεται και από τη συγκεκριμένη περίπτωση - είναι σε πλήρη αντίθεση με τις λαϊκές-κοινωνικές ανάγκες, επειδή οι ασθενείς, τα νέα ζευγάρια δεν μπορούν να πληρώσουν για να τις ικανοποιήσουν. Αλλά ακόμα και αν μπορέσουν με κάποιον τρόπο, πάλι είναι εκτεθειμένοι στο σιδερένιο νόμο της καπιταλιστικής οικονομίας, του κέρδους.

***

Να γιατί ο λαός πρέπει να χειραφετηθεί και να απορρίψει την πολιτική και την προπαγάνδα της κυβέρνησης και των άλλων αστικών κομμάτων ότι η ανάπτυξη με ατμομηχανή τους επιχειρηματικούς ομίλους, η «υγιής» επιχειρηματικότητα και ο ανταγωνισμός θα ωφελήσουν και τον ίδιο. Διότι αυτή η ανάπτυξη δεν καθορίζεται από το κριτήριο της ικανοποίησης των λαϊκών αναγκών, αλλά από το κριτήριο του κέρδους των επιχειρηματικών ομίλων. Γι' αυτό, ενώ υπάρχουν τεράστιες δυνατότητες της επιστήμης και της τεχνολογίας - προϊόν της εργασίας χιλιάδων ανθρώπων από πολλούς κλάδους και ειδικότητες - για τα λαϊκά στρώματα διευρύνεται η απόκλιση όσον αφορά την αξιοποίησή τους. Να γιατί η λαϊκή πάλη πρέπει να διεκδικεί την ανάπτυξη ενός σύγχρονου και δωρεάν λαϊκού συστήματος Υγείας, με την κατάργηση κάθε επιχειρηματικής δράσης, στο πλαίσιο του οποίου να αναπτυχθεί πανελλαδικά επαρκές δίκτυο δημόσιων τραπεζών βλαστοκυττάρων και εργαστηρίων και να αξιοποιούνται δωρεάν απ' όλους όσοι τα έχουν ανάγκη, με αποκλειστικά επιστημονικά κριτήρια. Γι' αυτό απαιτείται κεντρικά σχεδιασμένη οικονομία σε πανελλαδικό επίπεδο, με κοινωνικοποίηση των συγκεντρωμένων μέσων παραγωγής, η οποία μπορεί να γίνει μόνο στα πλαίσια της εργατικής - λαϊκής εξουσίας. Σε αυτές τις συνθήκες, μπορούν να αξιοποιηθούν όλες οι σύγχρονες δυνατότητες της επιστήμης, της τεχνολογίας και της παραγωγικότητας προς όφελος της υγείας του λαού.

Φάε εργάτη την κινόα σου

Η εργασία γίνεται όλο και πιο πιεστική, όλο και πιο απάνθρωπη. Πλέον σε κάθε γραφείο εργαζόμενου δεν βρίσκονται κορνίζες με φωτογραφίες της οικογένειάς του, αλλά σωληνάρια με βιταμίνες, βασιλικός πολτός, υπερτροφές και ενεργειακά ποτά. 

από http://www.katiousa.gr 

Η άνθηση των υπερτροφών και του ενδιαφέροντος για υγιεινή διατροφή που έχει σημειωθεί τα τελευταία χρόνια είναι χωρίς προηγούμενο. Η πρόσβαση στην (παρα)πληροφόρηση μέσω του διαδικτύου έχει δημιουργήσει μια γενιά ειδικών και στη διατροφολογία. Παράλληλα, η προώθηση ενός νέου χίπστερ lifestyle έχει φέρει στο καθημερινό μας τραπέζι διάφορα προϊόντα την ύπαρξη των οποίων μεγαλώνοντας αγνοούσαμε. Όσοι ανήκουν στη γενιά που μας κυνηγούσε η μάνα μας να φάμε το αυγό μας με καταλαβαίνουν. Οι σημερινές μανάδες κυνηγάνε τα καμάρια τους να φάνε το αβοκάντο τους.

Γιατί άραγε συμβαίνει αυτό;

Οι λόγοι είναι βασικά δύο. Ο πρώτος έχει να κάνει με την ανάπτυξη της βιομηχανίας τροφίμων. Τις τελευταίες δεκαετίες έχει αναπτυχθεί τόσο ο συγκεκριμένος κλάδος που δεν πρέπει να έχει ξεφύγει ούτε σπόρος μαρουλιού από τον έλεγχο κάποιας πολυεθνικής τύπου Monsanto. Αυτές οι εταιρίες δημιουργούν και μια γενιά καταναλωτών με το πέρασμα στην εποχή της διαφήμισης του φαγητού. Δεν διαφημίζονται απλά συγκεκριμένες μάρκες όπως παλιά, αλλά είδη φαγητών. Άπειρες εκπομπές μαγειρικής, ακόμα περισσότερα άρθρα διατροφολόγων και αμέτρητα αφιερώματα που θέλουν να σε πείσουν ότι αν φας γκότζι μπέρι θα ζήσεις 500 χρόνια, αν φας κινόα θα βάλεις έναν δυναμίτη υγείας στον οργανισμό σου, αν πιείς μουρουνέλαιο θα λύσεις όλα τα προβλήματά σου. Και όσο εμείς μασάμε αυτοί μετράνε δισεκατομμύρια.

Ο δεύτερος λόγος έχει να κάνει με τον τρόπο ζωής στις σύγχρονες καπιταλιστικές κοινωνίες. Έχουμε συνειδητοποιήσει ότι δουλεύουμε τις ίδιες ή περισσότερες ώρες με αυτές που δούλευαν οι εργάτες στις αρχές του 20ου αιώνα; Ότι παρά την τεχνολογική ανάπτυξη, την αύξηση της παραγωγικότητας και τις νέες συνθήκες εργασίας, ο εργαζόμενος σήμερα καλείται να δουλέψει όλο και πιο πολύ, να πιάσει κι άλλους στόχους, να αντέξει σε ένα ανταγωνιστικό περιβάλλον όπου δεν επιτρέπεται να αρρωστήσει ή να κυοφορήσει;

Η εργασία γίνεται όλο και πιο πιεστική, όλο και πιο απάνθρωπη. Πλέον σε κάθε γραφείο εργαζόμενου δεν βρίσκονται κορνίζες με φωτογραφίες της οικογένειάς του, αλλά σωληνάρια με βιταμίνες, βασιλικός πολτός, υπερτροφές και ενεργειακά ποτά. Το κολατσιό του εργάτη δεν είναι μια ντομάτα, λίγο ψωμί και τυρί, αλλά συμπληρώματα διατροφής που κάποτε έπαιρναν μόνο οι πρωταθλητές. Άλλωστε η ζωή ενός μέσου εργαζόμενου σήμερα είναι πρωταθλητισμός. Χρειάζεται αντοχή, δύναμη, διάρκεια, ικανότητα να παραμερίζεις οτιδήποτε ανθρώπινο για να μπορείς να ζεις για να δουλεύεις.

Ο καπιταλισμός έχει πολλούς τρόπους να αντιμετωπίζει τους εργαζόμενους στην προσπάθειά του να αποκρύψει την εκμετάλλευση. Κάποτε, «επέτρεπε» στους εργάτες να τρέφονται μόνο με χαμηλής ποιότητας και κόστους τροφή. Θυμηθείτε τι έγραφε ο Μαρξ για τις πατάτες και τους Ιρλανδούς εργάτες. Άλλοτε, «επιβάλλει» στους εργάτες να τρώνε υγιεινά, να προσέχουν τη διατροφή τους, να αυξάνουν τις αντοχές και την ενέργειά τους, για να μπορούν να είναι πιο παραγωγικοί, αλλά και για να μην αμφισβητήσουν ποτέ τους όρους και τις συνθήκες της εργασίας και της ζωής τους. Να βιώνουν την εξάντληση ως μια προσωπική τους αδυναμία την οποία πρέπει να βελτιώσουν αν θέλουν να παραμείνουν στη δουλειά, να πουλάνε «ελεύθερα» την εργατική τους δύναμη μέχρι να δώσουν την τελευταία ρανίδα του αίματός τους. Άλλωστε, όπως λέει κι ο μεγάλος «στην πραγματικότητα ο απομυζητής του δεν τον παρατάει ‘όσο υπάρχουν για εκμετάλλευση ακόμα έστω και ένας μυς, ένα νεύρο, μια σταγόνα αίματος’» (Κ. Μαρξ, Το Κεφάλαιο, τ.Ι, εκδ. Σύγχρονη Εποχή, Αθήνα 1996, σελ. 315-316).

Ενταση της εκμετάλλευσης και υπονόμευση της υγείας των εργαζομένων

Ενταση της εκμετάλλευσης και υπονόμευση της υγείας των εργαζομένων

Η διευθέτηση του χρόνου εργασίας επανέρχεται στην επικαιρότητα με το κυβερνητικό σχέδιο νόμου που έχει δοθεί στη δημοσιότητα για την «οργάνωση του χρόνου εργασίας των γιατρών».

Σκοπός της διευθέτησης είναι να αυξάνει την εκμετάλλευση και το απλήρωτο μέρος της εργασίας, σε όλους τους κλάδους και τους τομείς της οικονομίας (βιομηχανία, μεταφορές, τουρισμός ή υπηρεσίες Υγείας), για να μην επιβαρύνονται οι εργοδότες - επιχειρηματίες ή το αστικό κράτος - με προσλήψεις ή με αποζημίωση υπερωριών.

Μιλώντας από τη σκοπιά των λαϊκών αναγκών, με τη διευθέτηση του χρόνου εργασίας επιδεινώνονται ο ελεύθερος χρόνος, η ξεκούραση, η ίδια η κοινωνική ζωή, οι όροι δουλειάς και η υγεία των εργαζομένων, για να διασφαλίζονται η ανταγωνιστικότητα και η κερδοφορία των επιχειρήσεων.

Με τον ίδιο προσανατολισμό αξιοποιούνται και οι ελαστικές σχέσεις εργασίας, η ενοικίαση εργαζομένων από δουλεμπορικά γραφεία, οι συμβάσεις ορισμένου χρόνου - ολίγων ημερών ή ακόμα και 24 ωρών, ή οι συμβάσεις με Δελτίο Παροχής Υπηρεσιών.

Από τη διάλυση του σταθερού ημερήσιου χρόνου εργασίας προκύπτουν σοβαρές δυσκολίες στη μεθοδολογία για την ολοκληρωμένη εκτίμηση, πρόληψη και αντιμετώπιση του επαγγελματικού κινδύνου.

Ενδεικτικά, η αστάθεια στο ωράριο εργασίας συνδέεται με τη δυσκολία εφαρμογής των οριακών τιμών έκθεσης που έχουν διαμορφωθεί με άξονα το σταθερό ημερήσιο χρόνο 8ωρης εργασίας και όχι με τη λογική του μέσου εβδομαδιαίου χρόνου, υπολογισμένου σε βάθος 4μήνου... Οι βλάβες στην υγεία από την επαγγελματική έκθεση δεν αντισταθμίζονται με τον περιορισμό της μετά από βδομάδες ή μήνες.

Η καπιταλιστική βαρβαρότητα τσακίζει την υγεία των εργαζομένων

Από τη σκοπιά του κεφαλαίου, η υγεία προσεγγίζεται ως «η απουσία ασθένειας ή αναπηρίας». Από τη σκοπιά των συμφερόντων της εργατικής τάξης, προσεγγίζουμε την υγεία ως την κατάσταση πλήρους σωματικής, πνευματικής, ψυχικής και κοινωνικής ευεξίας του ανθρώπου, ως τη συνολική κατάσταση ισορροπίας του ανθρώπου με τη φύση και την κοινωνία, που να του επιτρέπει όχι μόνο να εργάζεται, αλλά να συμμετέχει δημιουργικά στην οικογενειακή του ζωή, στην κοινωνική και πολιτική δραστηριότητα, στον πολιτισμό, στην ψυχαγωγία.

Το ωράριο, ο χρόνος εργασίας αποτελεί σημαντικό παράγοντα, που επηρεάζει την κοινωνική ευεξία και ισορροπία. Οι συνεχόμενες εφημερίες, οι εναλλασσόμενες βάρδιες, το μη σταθερό ωράριο, η διευθέτηση του χρόνου εργασίας, ο περιορισμένος ελεύθερος χρόνος, δυσχεραίνουν την ομαλή κοινωνική και οικογενειακή ζωή του εργαζόμενου.

Συνέπειες από τη νυχτερινή εργασία και τα κυλιόμενα ωράρια

Ιδιαίτερα όταν αναφερόμαστε σε νυχτερινή εργασία, βασικός γνώμονας είναι η αρχή της προσαρμογής των ωραρίων εργασίας στους «κιρκάδιους ρυθμούς» του ανθρώπου, δηλαδή στο λεγόμενο «βιολογικό ρολόι». Αρκετές μελέτες συσχετίζουν τη διαταραχή των κιρκάδιων ρυθμών από τα εναλλασσόμενα ωράρια και τη νυχτερινή εργασία με τον καρκίνο, κύρια του μαστού και του προστάτη.

Το IARC (Διεθνής Οργανισμός για την Ερευνα για τον Καρκίνο) έχει κατατάξει τα κυλιόμενα ωράρια που διαταράσσουν τους κιρκάδιους ρυθμούς στην κατηγορία των πιθανών καρκινογόνων για τον άνθρωπο, μαζί με ουσίες όπως ο μόλυβδος, ορισμένοι χλωριωμένοι υδρογονάνθρακες κ.ά.

Επιπλέον, οι διαταραχές των κιρκάδιων ρυθμών έχουν συσχετιστεί με πρόωρους τοκετούς, ελλιποβαρή νεογνά, αλλά και με αυξημένη συχνότητα πεπτικού έλκους, στεφανιαίας νόσου, μεταβολικών διαταραχών, διαταραχών της έμμηνου ρήσεως, διαταραχών στον ύπνο κ.λπ.

Τα μη σταθερά ωράρια και η υπερωριακή εργασία προκαλούν κόπωση τόσο περιορίζοντας τα διαστήματα ανάπαυσης μεταξύ των διαδοχικών βαρδιών όσο και ως επακόλουθο του επαγγελματικού στρες και από αυτήν την άποψη συνδέονται με το σύνδρομο επαγγελματικής εξουθένωσης των εργαζομένων, το γνωστό «burn out».

Παράλληλα, συνδέονται με αυξημένους δείκτες εργατικών ατυχημάτων. Στη βραδινή βάρδια συμβαίνουν περισσότερα και σοβαρότερα εργατικά ατυχήματα, ενώ αντίστοιχα αυξάνεται ο κίνδυνος εργατικού ατυχήματος κατά 13% στις 10ωρες βάρδιες και κατά 28% στις 12ωρες βάρδιες.

Επιπτώσεις από την υπερωριακή εργασία

Σοβαρές είναι και οι επιπτώσεις στους εργαζόμενους από την υπερωριακή εργασία. Αξίζει να σημειωθεί ότι στην Ιαπωνία, μια από τις επαγγελματικές νόσους που αναγνωρίζονται είναι το «σύνδρομο Karoshi», το οποίο περιλαμβάνει τους θανάτους ή τη σοβαρή αναπηρία από καρδιαγγειακά αίτια που σχετίζονται με τις πολλές ώρες εργασίας.

Μελέτες έχουν αναδείξει αύξηση της θνησιμότητας στους εργαζόμενους που εργάζονταν υπερωριακά πάνω από 5 ώρες τη βδομάδα, τους εργαζόμενους με μερική απασχόληση και τους εργαζόμενους με επιπρόσθετη εργασία.

Ακόμα και αυτή η λεγόμενη «ρήτρα opt out» από μόνη της συνδέεται με την επιβάρυνση της υγείας. Σ' ένα περιβάλλον όπου οι ειδικευόμενοι - κατά κύριο λόγο - αλλά και οι επικουρικοί και άλλοι γιατροί - κύρια με ελαστικές σχέσεις εργασίας - βιώνουν την «εργοδοτική» τρομοκρατία από διευθυντές, η «ρήτρα opt out» και η «εθελοντική» παράταση της εργάσιμης βδομάδας μέχρι τις 60 ώρες κατά μέσο όρο λειτουργεί ως «νόμιμα προβλεπόμενο» μέσο αύξησης αυτής της εργοδοτικής - διευθυντικής ασυδοσίας.

Το εργασιακό στρες και η εξουθένωση των εργαζομένων, μέχρι και η εξώθηση σε παραίτηση και το σύνδρομο Mobbing (ηθική παρενόχληση), αποτελούν πλευρές αυτής της ασυδοσίας που προωθείται από το ευρωενωσιακό «κεκτημένο», με την κυβέρνηση της «πρώτη φορά αριστεράς»...

Σημαντικές είναι οι επιπτώσεις και στους ασθενείς από τη διευθέτηση του χρόνου εργασίας των γιατρών. Προκύπτουν προφανή ζητήματα που σχετίζονται με το λεγόμενο «ιατρικό λάθος», ορολογία που αντικειμενικά συγκαλύπτει τον πραγματικό υπεύθυνο της κούρασης και της επαγγελματικής εξουθένωσης του επιστήμονα. Προκύπτουν όμως και πλευρές που συνδέονται με την εκπαίδευση (ειδικευόμενων και όχι μόνο), αλλά και την ίδια τη λειτουργία των ιατρικών τμημάτων.

Πρόκειται για δυσκολίες που απορρέουν και από τη μη συστηματική παρακολούθηση των ασθενών από τον θεράποντα (στο πλαίσιο της συλλογικής δουλειάς), αλλά και από τη μη συστηματική παρακολούθηση συλλογικών επιστημονικών δραστηριοτήτων, όπως η πρωινή ενημέρωση, η παρουσίαση περιστατικών κ.λπ. από τους γιατρούς που, ελέω διευθέτησης, θα δουλεύουν 12ωρα απόγευμα ή βράδυ και σε κάθε περίπτωση χωρίς σταθερό ημερήσιο χρόνο εργασίας.

Να στοχεύσουμε με την πάλη μας τον πραγματικό αντίπαλο

Εμπειροι και οπλισμένοι με το δίκιο των αιτημάτων μας και σε συμμαχία με τους ασθενείς μας, τους εργαζόμενους, τη λαϊκή οικογένεια, μπορούμε από καλύτερες θέσεις να διεκδικήσουμε να διασφαλιστεί ο σταθερός ημερήσιος χρόνος εργασίας. Να απαιτήσουμε συνολικότερα μέτρα που να προστατεύουν την υγεία από τον επαγγελματικό κίνδυνο.

Δεν μπορεί, για παράδειγμα, σήμερα να μην αντιμετωπίζουμε ως απολύτως ρεαλιστική και αναγκαία την προστασία της μητρότητας από τη νυχτερινή εργασία. Δεν μπορεί ν' ανεχόμαστε να δουλεύουν οι εργαζόμενοι μέχρι και 67 ετών, αντίθετα πρέπει να απαιτούμε τη μείωση των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης.

Σήμερα, με την ύπαρξη ενός πολυάριθμου και εκπαιδευμένου εργατικού δυναμικού και επιστημόνων όλων των κλάδων, σε συνδυασμό με τις δυνατότητες που παρέχει η πρόοδος της τεχνολογίας και της παραγωγικότητας, είναι ώριμο και αναγκαίο να καθιερωθεί λιγότερος και σταθερός χρόνος εργασίας και ταυτόχρονα να ικανοποιούνται σε μεγάλο βαθμό οι σύγχρονες λαϊκές ανάγκες.

Αυτό σημαίνει, όμως, να φύγουν από τη μέση όλα αυτά που εμποδίζουν την αξιοποίηση προς όφελος του λαού των σημερινών σύγχρονων δυνατοτήτων.

Γι' αυτό η πάλη του εργατικού - λαϊκού κινήματος για την απόκρουση των αντιλαϊκών μέτρων κυβέρνησης - ΕΕ - ΔΝΤ και την ανάκτηση των απωλειών πρέπει να εντάσσεται στον αγώνα για βαθύτερες αλλαγές στο κοινωνικό και οικονομικό επίπεδο. Για μια ανάπτυξη που θα σχεδιάζεται και θα ελέγχεται από την εργατική εξουσία, με κριτήριο την αναβάθμιση συνολικά της ζωής του λαού, σε ό,τι αφορά τη διατροφή, την κατοικία, το περιβάλλον, τις συνθήκες δουλειάς, τη μόρφωση, την Υγεία, την Πρόνοια.

Για να εργάζεται, για να ζει και να απολαμβάνει τις κατακτήσεις και τον πλούτο που ο ίδιος δημιουργεί και όχι να «ζει» για να δουλεύει και να καρπώνονται τον κόπο του οι καπιταλιστές.

Για τα ραντεβού

Το παλιό και δοκιμασμένο κόλπο της τεχνητής απαξίωσης μπήκε σε εφαρμογή αυτή τη φορά στο τμήμα των ραντεβού από τη Διοίκηση του νοσοκομείου. Ταλαιπωρία για τους ασθενείς και άθλιες συνθήκες δουλειάς για τους εργαζόμενους το αποτέλεσμα. Και σαν ώριμο φρούτο θα πέσει το κλείσιμο και η εκχώρηση όλου του πακέτου στον εργολάβο. Και να γιατί:

Ο εργολάβος πληρώνεται από τις τηλεφωνικές χρεώσεις των ασθενών, η επιβάρυνση του νοσοκομείου μηδέν, άρα και το κέρδος μεγαλύτερο.

“Περισσεύει” προσωπικό για “αποδοτικότερη” χρήση.

Δίνεται ώθηση στην “επιχειρηματικότητα”, που δε σημαίνει τίποτα άλλο, παρά εκμετάλλευση ασθενών και εργαζόμενων.

Αυτό είναι το πρότυπο της λειτουργίας του “αυτοχρηματοδοτούμενου” νοσοκομείου “ως μοχλού για την ανάπτυξη”, όπως εκφράζεται στη στρατηγική της Ευρωπαικής Ένωσης, που απαρέγκλιτα εφαρμόζει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ στα χνάρια των προκατόχων της.

Στο ΔΣ του σωματείου προτείναμε την κατάργηση της εργολαβίας και τη συνέχιση της λειτουργίας του τμήματος των ραντεβού με την απαραίτητη στελέχωση, πράγμα που σημαίνει πίεση σε  Διοίκηση και Υπουργείο ώστε να εξασφαλίσουν το  επιπλέον μόνιμο προσωπικό με προσλήψεις.

Ενωτική Πρωτοβουλία και Ενιαίο Ψηφοδέλτιο – στη λογική του μικρότερου κακού - συμφώνησαν στο να λειτουργεί το τμήμα μόνο τηλεφωνικά. Αυτό σημαίνει:

α) συναίνεση στην κατάργηση του τμήματος, αφού δεν υπάρχει επιχείρηση που να λέει όχι στη δυνατότητα αύξησης του κέρδους.

β) στοχοποίηση των ασθενών ως “αντιπάλου”. Απ’ τη μια μεριά χάιδεμα των αυτιών των εργαζόμενων που φέρνει ψήφους κι απ’ την άλλη συγκάλυψη των ευθυνών Υπουργείου και Διοίκησης. Μ’ ένα σμπάρο δυο τρυγόνια...

Συνάδελφοι,

όσο δε βάζουμε στο στόχαστρο τον τρόπο λειτουργίας του νοσοκομείου ως απόρροια του καπιταλιστικού δρόμου ανάπτυξης, δεν ακολουθούμε το δρόμο της διεκδίκησης των αναγκών μας και  αφήνουμε τις τύχες μας στα χέρια παλιών και νέων “σωτήρων”, τόσο θα βράζουμε στο ζουμί μας. Η μέχρι τώρα πείρα το αποδεικνύει περίτρανα.

Ιούνης 2017

www.asypapageorgiou.blogspot.gr

Βοηθήστε μας

ηθήστε μας

http://www.katiousa.gr

Η ευκολία, για τον περισσότερο κόσμο, συνίσταται στο ότι από το υστέρημα ή από το περίσσευμα μπορεί να δοθεί ένα 5ευρω. Η συμμετοχή είναι σχετικά εύκολη μετά, ενώ σου δίνει και την αίσθηση της συμμετοχής στη λύση ενός προβλήματος σε μια δύσκολη συγκυρία για τη χώρα έστω και στο ελάχιστο.

  

 Κώστας Τσάμης

Ο καλύτερος τρόπος να εξοπλίσεις το νοσοκομείο της Λαμίας με μηχανήματα είναι αυτός που έγινε την περασμένη Κυριακή σε ένα πανέμορφο χωριό, τις Ράχες. Οργανώνεις εσύ ο ιδιώτης με τις ευγενικές χορηγίες περιφέρειας Στερεάς και δήμου Στυλίδας και άλλων ένα τρεχαλητό τεσσάρων χιλιομέτρων με θέμα τον καρκίνο, πουλάς μπλουζάκια κόκκινου χρώματος παρακαλώ, 5 γιούρο το καθένα και περιμένεις να μαζέψεις 12.500 γιούρο προκειμένου να αγοράσεις έναν φορητό υπέρηχο και να εξοπλιστεί κατά ένα ελάχιστο  μέρος το νοσοκομείο του νομού.

Και εγένετο το τρεχαλητό με αρκετές συμμετοχές, δεν μετρήσαμε πόσες, αν και κανονικά θα έπρεπε κάνοντας χρήση της εμπειρίας που διαθέτουμε από τις συγκεντρώσεις του ΠΑΜΕ (πόσα άτομα ανά σειρά επί τις σειρές και να ο αριθμός).

Εμφανείς οι διαθέσεις για συμμετοχή στο δρώμενο για να ικανοποιηθεί ο αντικειμενικός στόχος.

Έξυπνη η μαζική προθέρμανση με καρεκλάδικη μουσική, drones να ίπτανται, αφετηρία, αφέτης, show στο τέλος πάνω στην εξέδρα με μουσική ανάλογη και πολλά beat.

Όλα όσα θα μπορούσαν να χαρακτηρίσουν την εκδήλωση ως ένα καλό event.

Δεν έλειψε και το ψιλόβροχο τόσο όσο δεν ήταν ικανό να αναβάλει την εκδήλωση.

Εκδηλώσεις τέτοιου είδους δεν είναι καινούργιες.

Είναι η αντίληψη που δείχνει στον ελληνικό λαό πώς πρέπει να γίνεται από δω και πέρα ο εξοπλισμός των νοσοκομείων ή των Κέντρων Υγείας. Είναι η αντίληψη που λέει στον καθένα μας ξηλώσου για νάχεις το ελάχιστο στις δομές υγείας. Το ρεγάλο για σένα θάναι η συμμετοχή και το κόκκινο μπλουζάκι.

Τα νοσοκομεία και ιδίως τα Κέντρα Υγείας απαξιώνονται καθημερινά. Σε αυτό το πλαίσιο επιχειρείται τα τελευταία χρόνια το κενό να καλυφθεί από τους ιδιώτες. Δημιουργούνε έτοιμο χώρο στο ιδιωτικό κεφάλαιο προς εκμετάλλευση. Βρίσκουν πελάτες με μεγάλες ανάγκες και λίγα χρήματα. Όλα προς τα εκεί συντείνουν με επιλεγμένες πολιτικές που περιγράφονται με σαφήνεια στα προγράμματα των κομμάτων που κυβέρνησαν ή κυβερνούν.

Περιγράφονται με σαφήνεια στο 4ο Μνημόνιο που υπέγραψε η νυν κυβέρνηση με την Τρόικα και τους άλλους. Ιατροφαρμακευτική περίθαλψη πανάκριβη και απρόσιτο εμπόρευμα για τους πολλούς, τόσο στον ιδιωτικό επιχειρηματικό τομέα όσο και στον εμπορευματοποιημένο δημόσιο.

Ανοίγουνε χώρο να διαβούν κεφάλαια που είναι μπλοκαρισμένα.

Επιπλέον, είναι εμφανής η προσπάθεια να εμπεδώσουν αντίστοιχη συνείδηση στον ελληνικό λαό. Ενεργή συμμετοχή του λαού – πελάτη.

Η προσπάθεια αυτή βρίσκει έδαφος και δείχνει να έχει αποδοχή από ένα μέρος του ελληνικού λαού.

Έρχεται και εγκαθίσταται στις πραγματικές ανάγκες, στη διάθεση για κοινωνική προσφορά αλλά και στην ευκολία που δίνει το εγχείρημα.

Η ευκολία, για τον περισσότερο κόσμο, συνίσταται στο ότι από το υστέρημα ή από το περίσσευμα μπορεί να δοθεί ένα 5ευρω. Η συμμετοχή είναι σχετικά εύκολη μετά ενώ σου δίνει και την αίσθηση της συμμετοχής στη λύση ενός προβλήματος σε μια δύσκολη συγκυρία για τη χώρα έστω και στο ελάχιστο.

Η δυσκολία βρίσκεται να συνειδητοποιήσει κάποιος το μέγεθος αυτής της παρέμβασης που γίνεται και να παλέψει για δωρεάν καθολική και χωρίς όρους δημόσια υγεία.

Εκεί αρχίζουν τα δύσκολα για όλους μας.

Τέτοιου είδους εκδηλώσεις υπονομεύουν και έτσι και αλλιώς το δημόσιο σύστημα υγείας το οποίο δεν είναι και από τα καλύτερα.

Δημιουργούν νέα δεδομένα τα οποία όμως αντιστοιχούν στις απόψεις της πολιτικής εξουσίας για το πώς πρέπει να οργανωθεί ο δημόσιος χώρος.

Στο παραπάνω έρχεται να κουμπώσει η διαχρονική απαξίωση που έχει επιβληθεί σε μεγάλο μέρος του ελληνικού λαού για τους δημόσιους υπαλλήλους οι οποίοι δέχονται, εκόντες άκοντες, την μήνιν των πολιτών για όλα τα στραβά και τα ανάποδα του συστήματος υγείας.

Ενώ μιλάμε για επιλεγμένη πολιτική να απαξιωθεί ο δημόσιος χώρος και στη δημόσια υγεία, τη λέζα την πληρώνουν οι εργαζόμενοι σ’ αυτόν και όχι αυτοί που αποφασίζουν την πολιτική. Στην τελική είναι μια ολοκληρωτική αντίληψη.

Το εν λόγω νοσοκομείο που θα δεχθεί την χορηγία, να σημειώσουμε ότι δυσκολεύεται στη λειτουργία του και αυτό φαίνεται όταν προκύπτουν δύσκολα περιστατικά τα οποία οπωσδήποτε διακομίζονται κυρίως στην Αθήνα ή στο Πανεπιστημιακό της Λάρισας.

Άλλο χαρακτηριστικό παράδειγμα για την περιοχή μας είναι ότι τα τελευταία χρόνια σε μια πόλη πέντε χιλιάδων κατοίκων συν τα παρακείμενα χωριά, όπως είναι η Στυλίδα, τα ιδιωτικά μικροβιολογικά εργαστήρια έχουν γίνει τρία από ένα, ενώ αυτό του Κέντρου Υγείας η δραστηριότητά του βαίνει συνεχώς μειούμενη.

Μα όχι μόνο αυτό, το μικροβιολογικό εργαστήριο το οποίο είναι η ψυχή ενός Κέντρου Υγείας, δουλεύει εδώ και ένα χρόνο χωρίς αντιδραστήρια (εκτός από διάστημα ενός μήνα) με συνέπεια να μην μπορεί να κάνει ούτε την ελάχιστη αιματολογική εξέταση.

Όσοι επιλέγουν να πανε στο ΚΥ Στυλίδας, κυρίως οι ανασφάλιστοι και οι πένητες, οδηγούνται μετά στο νοσοκομείο Λαμίας για τα περαιτέρω.

Τα πράγματα είναι χειρότερα με το ακτινολογικό τμήμα, που δεν μπορεί κανείς να το χαρακτηρίσει τμήμα καθόσον δεν υφίσταται τα τελευταία τέσσερα χρόνια. Το μηχάνημα είναι σε αχρηστία.

Εννοείται ότι γιατροί ειδικότητας δεν υπάρχουν εκτός του μικροβιολόγου.

Ένα σωρό προβλήματα που δεν έχουν τελειωμό.

Σ’ αυτό το άνυδρο τοπίο έρχεται και κάθεται το promotion των ιδιωτικών εταιρειών – χορηγών οι οποίοι εφαρμόζοντας την Εταιρική Κοινωνική Ευθύνη (ΕΚΕ) έχουν μπει στα ζεστά στο χώρο της υγείας επιστρέφοντας έτσι ένα μέρος της κλεμμένης υπεραξίας στο κοινωνικό σύνολο.

Το κείμενο «Ευρωπαϊκή Σύμπραξη για ΕΚΕ» (Μάρτης 2006) αναφέρει ότι «η ΕΚΕ αποτελεί βασική προτεραιότητα στην ΕΕ για αύξηση της ανταγωνιστικότητας» και ότι αυτή «διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση νέων προτύπων επιχειρηματικής λειτουργίας και ανάπτυξης (…) με τα οποία κερδίζει και η επιχείρηση και το κοινωνικό σύνολο», καθώς αποτελούν «εργαλείο επίλυσης μιας σειράς κοινωνικών προβλημάτων και διατήρησης της κοινωνικής συνοχής».

Η ΕΚΕ χαρακτηρίζεται από τους ίδιους τους επιχειρηματικούς ομίλους ως «ένα νέο είδος δημόσιων σχέσεων και marketing, ζωτικής σημασίας για την επιβίωση των επιχειρήσεων σε ένα ανταγωνιστικό περιβάλλον (…) πρόκειται για μακροπρόθεσμη επένδυση και όχι περιττή πολυτέλεια (…)». Δηλαδή, εξασφαλίζεται η διαφήμιση της επιχείρησης, η παρουσίαση και προβολή ενός «πιο φιλολαϊκού προφίλ» της, που αυτό έχει ως αποτέλεσμα τη βελτίωση της θέσης της σε σχέση με τους ανταγωνιστές της και την προσέλκυση νέων πελατών.