Δε θα γίνουμε θεατές στην εξαθλίωση μας. Όλοι στο Συλλαλητήριο 21 Φλεβάρη στις 6.30 το απόγευμα στο Αγ. Βενιζέλου

Εργαζόμενοι, εργαζόμενες,

 έχουμε πολύ πικρή πείρα από τις περίφημες διαπραγματεύσεις που βρίσκονται σε εξέλιξη. Η κυβέρνηση για την υπηρέτηση του ΣΕΒ και των άλλων εργοδοτικών οργανώσεων, των μονοπωλιακών ομίλων, ετοιμάζεται να σφίξει και άλλο τη θηλιά στο λαιμό της εργατικής λαϊκής οικογένειας. Για μας έχουν τους μισθούς των 200-300 ευρώ, τις ελαστικές σχέσεις εργασίας, τη ζωή με τα κακοπληρωμένα προγράμματα, τους συνεχείς κόφτες στις συντάξεις και στις ανάγκες μας. Για τους επιχειρηματικούς ομίλους ζεστό χρήμα με νέους νόμους, ένταξη σε χρηματοδοτικά πακέτα, νέες φοροαπαλλαγές. Πάνω στο έδαφος των προηγούμενων αντεργατικών μέτρων που έχουν τσακίσει τη ζωή μας, έχουν συμφωνήσει στο νέο γύρο επίθεσης με νέα μέτρα που αφορούν τα εργασιακά και συνδικαλιστικά μας δικαιώματα, την εκτεταμένη φοροληστεία και το κατέβασμα του αφορολόγητου σε ακόμα χαμηλότερα επίπεδα, νέες αντιλαϊκές συμφωνίες για μετά το 2018, στην παγίωση των αιματοβαμμένων  "πρωτογενών πλεονασμάτων" .

 Ότι αξίωσαν οι βιομήχανοι, οι εφοπλιστές, οι μεγαλοεργολάβοι του κάθε κλάδου τα προηγούμενα χρόνια, έγιναν μνημόνια! Έτσι και σήμερα ο ΣΕΒ και οι άλλες εργοδοτικές οργανώσεις απαιτούν νέα μόνιμα μέτρα, διατυπώνουν τους πόθους τους ξεκάθαρα. Στο εβδομαδιαίο δελτίο των βιομηχάνων διαβάζουμε πως «χρειαζόμαστε ένα "Ελληνικό Μνημόνιο Plus", που θα ξεπερνάει το manual (εγχειρίδιο) των δανειστών».

 Κανένας συμβιβασμός με τη φτώχεια τη μίζερη ζωή για τα κέρδη τους

Πάνω στα αποκαΐδια, χτίζουν τη μελλοντική ανάκαμψη των κερδών τους πάνω στα συντρίμμια των λαϊκών κατακτήσεων. Θέλουν να εξασφαλίσουν περισσότερα φτηνά εργατικά χέρια, εργάτες με αλυσίδες. Θέλουν να καταργήσουν ότι έχει απομείνει σε εργατικό δικαίωμα και απαιτούν να μην υπάρχουν αντιδράσεις για να συνεχίζεται απρόσκοπτα η συντριβή των δικαιωμάτων του λαού, οι διαπραγματεύσεις με στόχο την αύξηση των κερδών τους.

 Σπέρνουν πάλι ψέματα και αυταπάτες!

 Δυναμώνουν ξανά οι εκβιασμοί και οι απειλές. Στο οπλοστάσιο τους επανέρχονται μία-μία όλες οι δοκιμασμένες μέθοδοι εκβιασμού. Βάζουν τους εργαζόμενους να επιλέξουν ανάμεσα στη Σκύλλα και τη Χάρυβδη, να μπουν στη μέση των Συμπληγάδων, της δήθεν “καλής” ΕΕ και του “ανάλγητου” ΔΝΤ.

Στον ρυθμό των επιχειρηματικών ομίλων, η κυβέρνηση, τα κόμματα που ψήφισαν το 3^ο μνημόνιο και επιζητούν τα μνημόνια διαρκείας αλλά και ο εργοδοτικός και κυβερνητικός συνδικαλισμός, μας θέλουν στην αδράνεια, το συμβιβασμό στη μοιρολατρική αποδοχή της βαρβαρότητας.

 Χρειάζεται τώρα, να δυναμώσει η αγωνιστική δράση από κάθε σωματείο, από κάθε χώρο δουλειάς, η οργάνωση της απάντησης σε παλιά και νέα μέτρα, η αντεπίθεση για δουλειά με δικαιώματα ζωή με αξιοπρέπεια. Δεν έχουμε τίποτα να περιμένουμε από τα παζάρια τους από την ανάκαμψη και την κανονικότητα που μας ετοιμάζουν. Δεν θα μας επιστρέψουν τα δικαιώματα μας, τους μισθούς μας, τις συντάξεις. Αντιθέτως, αρπάζουν συνεχώς!

Όλοι μαζί εργάτες, αγρότες, αυτοαπασχολούμενοι να ορθώσουμε τοίχος. Να ενώσουμε τις δυνάμεις μας με την μικρομεσαία αγροτιά που στα μπλόκα του αγώνα αγωνίζεται απέναντι στον κοινό αντίπαλο, απέναντι στα μονοπώλια που εκμεταλλεύονται το μόχθο μας. Οι φτωχοί αγρότες που τσακίζονται με τους φόρους, το ψηλό κόστος παραγωγής - τις χαμηλές τιμές πώλησης των προϊόντων τους, την Κοινή Αγροτική Πολιτική της ΕΕ.

 Απαιτούμε δικαιώματα στην εργασία και τη ζωή, με βάση την εποχή μας – τον 21^ο αιώνα, τις ανάγκες μας!

Φλεβάρης 2017

"Χρειάστηκαν εκατομμύρια χρόνια για να γίνουν τα τέσσερα πόδια δύο. Δεν θα τα κάνω πάλι τέσσερα εγώ"

«Χρειάστηκαν εκατομμύρια χρόνια για να γίνουν τα τέσσερα πόδια δύο. Δεν θα τα κάνω πάλι τέσσερα εγώ»

Το έργο του αποτελεί ραψωδία αναστάσιμη των ανθρώπων που αγωνίζονται για ν' αλλάξει ο κόσμος. Η «πένα» του έχει αμεσότητα, λυρισμό, δύναμη και ρεαλισμό. Ο Μενέλαος Λουντέμης ανήκει στους λογοτέχνες που στράφηκαν προς τον σοσιαλιστικό ρεαλισμό. Οπως ο ίδιος υποστήριζε, δεν τον ενδιέφερε η Τέχνη για την τέχνη, αλλά η κατάδειξη της εκμεταλλευτικής κοινωνικής και της ανάγκης να καταργηθεί η ταξική ανισότητα... «Βάλε μια δύση κι ένα βαρκάκι να λιώνει μέσα. Ομορφιά! Μα, αν δεν υπάρχει μάτι να το δει, είναι ομορφιά»; Ο Μενέλαος Λουντέμης αγωνίστηκε για το ιδανικό της κοινωνικής απελευθέρωσης, που διαποτίζει όλη τη συγγραφική δημιουργία του. Τα έργα του «Συννεφιάζει», «Οι κερασιές θα ανθίσουν και φέτος» και το μπεστ σέλερ «Ενα παιδί μετράει τ' άστρα» διαβάστηκαν πολύ από τη νεολαία τις δεκαετίες του '50, του '60 και του '70. Εχει όμως προσφέρει και πλήθος άλλα λογοτεχνικά «διαμάντια» λιγότερο γνωστά, αλλά εξίσου σημαντικά, που το καθένα διατηρεί μια διαχρονική λάμψη. Ολα αυτά τα βιβλία - θησαυροί (45 συνολικά) που το αναγνωστικό κοινό αξίζει να ανακαλύψει, έχουν επανεκδοθεί.

«Κείνο το βράδυ σώπαιναν οι λύκοι, γιατί ούρλιαζαν οι άνθρωποι»

Ανάμεσα σε αυτά τα ξεχωριστά, αλλά λιγότερο γνωστά βιβλία του Μενέλαου Λουντέμη είναι «Το Ρολόι Του Κόσμου Χτυπάει Μεσάνυχτα», ένα πολυπρόσωπο μυθιστόρημα που συνιστά μια τοιχογραφία του παγκόσμιου σκηνικού τα χρόνια του Ψυχρού Πολέμου, εναρμονισμένο με τις αγωνίες του καιρού του, τις οποίες όμως επεκτείνει σε διαχρονικούς προβληματισμούς οικουμενικών διαστάσεων.

Ενα από τα πιο βιωματικά του έργα, που χαρακτηρίζει και περιγράφει τη ζωή και τη στάση του ενήλικα και κομμουνιστή Μενέλαου Λουντέμη σαν πολιτικό εξόριστο στη Μακρόνησο είναι το «Οδός Αβύσσου Αριθμός 0». Κάτοικοι της οδού Αβύσσου, στον αριθμό μηδέν και κεντρικά πρόσωπα αυτής της φρίκης ο Γιώργης και ο Παναής. Αγρια θεριά, αμετανόητοι κομμουνιστές, που δε θα υπογράψουν δήλωση και δε θα χάσουν την ελπίδα τους για ζωή. Στο έργο αυτό ο Λουντέμης γράφει για τις πιο μαύρες σελίδες της σύγχρονης ελληνικής Ιστορίας, τις οποίες και ο ίδιος έχει ζήσει ως πολιτικός κρατούμενος στη Μακρόνησο. Γράφει, για να καταγγείλει, για να αναδείξει από τη μια μεριά το αίσχος της Μακρονήσου, την ωμότητα και βιαιότητα των βασανιστηρίων - «όταν ο θάνατος γίνεται εύκολος, η ζωή γίνεται δύσκολη» - και από την άλλη να αναδείξει τον ηρωισμό και την αυτοθυσία των κομμουνιστών. Η Μακρόνησος, στο έργο του Λουντέμη, δεν είναι απλά ένα κολαστήρι. Είναι γέννημα - θρέμμα του σάπιου εκμεταλλευτικού συστήματος, που προκειμένου να διασφαλίσει τη διαιώνισή του δεν διστάζει να στήνει Μακρονήσια.

«... Και σαν ξημέρωσε η οχτώ του Δεκέμβρη σύρτηκε απ' τη μιαν άκρη του νησιού ως την άλλη η πελώρια σκιά του τρόμου. Δήμιοι, νεκροί, πληγωμένοι... κείτουνταν χάμω, μέσα σ' έναν πέτρινο αγρό σπαρμένον με ανθρώπινα κορμιά. Εκείνο το πρωί τα κοκόρια του Λαυρίου - για πρώτη φορά - δε λάλησαν. Μόνο τα σκυλιά της πόλης ανέβηκαν στο καρβουνόχωμα και κλαίανε όλη τη νύχτα. Οσο για τους ανθρώπους, όλες αυτές τις νύχτες, παρακολουθούσαν τη ζωή απ' τις χαραμάδες... Σάστιζαν πως, αυτό που γινόταν αντίκρυ, δεν το είχε γράψει ακόμα η Αποκάλυψη...».

Μα για ποιους έπρεπε να γράψω;

Οι «Βουρκωμένες μέρες» είναι μια συλλογή κειμένων, που διηγούνται ιστορίες ανθρωπιάς στο πιο απάνθρωπο ιστορικό πλαίσιο, αυτό του δεύτερου Παγκόσμιου Πολέμου και του Εμφύλιου που ακολούθησε. Τα 14 διηγήματα, με ήρωες ανθρώπους του μόχθου, της πάλης για κοινωνική απελευθέρωση, ανθρώπους καθημερινούς, κυνηγημένους από το παρακράτος, θύματα μιας αχαλίνωτης μισαλλοδοξίας, στέκονται εκεί αντίκρυ μας με μάτια απορημένα σ' ένα ατέλειωτο «γιατί». Με αδρό, πλούσιο, παραστατικό λόγο καταγράφει τις ταλαιπωρίες ενός λαού που υφίσταται τη βία μέσα στις φυλακές και τις εξορίες, ενός λαού όμως αλύγιστου, περήφανου, που ψάχνει για φως και ελπίδα. Το βιβλίο όμως εκρίθη από την Ασφάλεια «αντεθνικό και επαναστατικό». Στη δίκη που έγινε την Τρίτη, 13 Μαρτίου του 1956, με τον εμφυλιοπολεμικό νόμο 509/47, η Εισαγγελία είχε προσάψει στον Μενέλαο Λουντέμη την κατηγορία ότι είναι έργο υπονομευτικό και αντεθνικό και ότι η δημοσίευσή του αποτελεί προπαρασκευαστική πράξη εσχάτης προδοσίας. Ο Λουντέμης μαζί με τους τρεις συγκατηγορούμενούς του (Ν. Αμπατιέλο, Γ. Χριστοδουλάκη, Ι. Γαμβιέλο) είχαν μεταχθεί στην Αθήνα από τον Αη-Στράτη, όπου βρίσκονταν εκτοπισμένοι, για να δικαστούν.

Αφού διαβάστηκε το κατηγορητήριο ερωτώμενος από τον πρόεδρο περί της ενοχής του απαντά: «Ναι, είμαι ένοχος. Οχι όμως γι' αυτά που έγραψα, αλλά γι' αυτά που δεν έγραψα και ακριβώς γιατί δεν τα έγραψα. Κατηγορούμαι ότι έγραψα για τους απλούς ανθρώπους, για τους ανθρώπους του μόχθου, για τους φτωχούς. Μα για ποιους έπρεπε να γράψω; Εγώ αυτούς γνώρισα, αυτούς αγάπησα, μαζί τους μοιράστηκα και τις χαρές και τις πίκρες μου. Δίπλα τους γεύτηκα κι εγώ την πίκρα της εκμετάλλευσης και της κοινωνικής αδικίας και ήταν οι μόνοι που μου συμπαραστάθηκαν. Γι' αυτό και αισθάνομαι φταίχτης που δεν έγραψα όσα έπρεπε να γράψω γι' αυτούς».

Επιφανείς πνευματικές προσωπικότητες έσπευσαν να τον υπερασπιστούν (Αγις Θέρος, Γιώργος Θεοτοκάς, Κώστας Βάρναλης, Στρατής Δούκας, Ασημάκης Πανσέληνος, Κώστας Κοτζιάς), υποστηρίζοντας ότι το βιβλίο του «είναι ένα εξαιρετικό έργο, γεμάτο αγάπη για τον άνθρωπο και πίστη στην πορεία του προς το μέλλον». Απολογούμενος, ο Λουντέμης δέχτηκε παρέμβαση του προέδρου, ο οποίος του είπε πως «αν πράγματι νιώθεις στοργή για το παιδί και τη γυναίκα σου, θα 'πρεπε να 'χεις κάνει δήλωση αποκήρυξης του ΚΚΕ». Και η απάντηση του Λουντέμη: «Χρειάστηκαν εκατομμύρια χρόνια για να γίνουν τα τέσσερα πόδια δύο. Δεν θα τα κάνω πάλι τέσσερα εγώ».

Η πορεία του

Γεννήθηκε το 1912. Πρόσφυγας από τη Γιάλοβα στον Μεγάλο Ξεριζωμό, ο Λουντέμης εγκαθίσταται με την οικογένειά του πρώτα στην Αίγινα, μετά στην Εδεσσα και τελικά στο χωριό Εξαπλάτανος της Πέλλας, στο οποίο έζησε από το 1923 μέχρι το 1932 που έφυγε για την Κοζάνη. Εζησε για λίγο στο κρατικό οικοτροφείο της Εδεσσας. Η οικογένειά του ήταν εύπορη, αλλά χρεοκόπησε κατά τη Μικρασιατική Καταστροφή και ο Λουντέμης αναγκάστηκε να εργαστεί σκληρά στην εφηβεία του ως λαντζέρης, λούστρος, ψάλτης, δάσκαλος σε χωριά της Αλμωπίας, ακόμη και ως επιστάτης στα υπό κατασκευή την εποχή εκείνη έργα του Γαλλικού ποταμού. Η πολιτική δράση μέσα από τις γραμμές του ΚΚΕ τού στοίχισε την αποβολή του απ' όλα τα Γυμνάσια της χώρας. Μέσα από μια οδύσσεια συνεχών μετακινήσεων, από την Εδεσσα σε ένα οικοτροφείο της Κοζάνης κι από εκεί στο Βόλο, ακολουθώντας κάποιο περιφερόμενο «μπουλούκι» της εποχής, φτάνει τελικά στην Αθήνα και συνδέεται στενά με τους Κώστα Βάρναλη, Αγγελο Σικελιανό και Μιλτιάδη Μαλακάση. Την ίδια εποχή, η φιλία του με τον καθηγητή της Φιλοσοφικής Νικόλαο Βέη, θα τον βοηθήσει να παρακολουθήσει ως ακροατής μαθήματα στη Φιλοσοφική Σχολή των Αθηνών. Θα ακολουθήσουν αρκετές συγγραφικές επιτυχίες και θα γίνει μέλος της Eταιρίας Eλλήνων Λογοτεχνών, με πρόεδρο τότε τον Nίκο Kαζαντζάκη.

Στην Κατοχή πήρε ενεργό μέρος στην Εθνική Αντίσταση ενταγμένος στο ΕΑΜ και διετέλεσε γραμματέας της οργάνωσης διανοουμένων. Κατά τον Εμφύλιο συλλαμβάνεται, δικάζεται για εσχάτη προδοσία και καταδικάζεται σε θάνατο - ποινή που δεν εκτελέστηκε. Αντ' αυτού, εξορίζεται σε στρατόπεδα συγκέντρωσης στη Μακρόνησο και στον Αη Στράτη. Μετά τη δίκη του 1956 για τις «Βουρκωμένες μέρες», φεύγει στο Βουκουρέστι και το 1967 χάνει την ελληνική ιθαγένεια από τη δικτατορία του Παπαδόπουλου. Το 1956 εξελέγη μέλος του Παγκοσμίου Συμβουλίου της Ειρήνης. Στη Ρουμανία συνεχίζει το συγγραφικό του έργο, έως και λίγο μετά τη μεταπολίτευση. Το 1976 επανακτά την ελληνική του ιθαγένεια και επιστρέφει στην Ελλάδα. Ενα χρόνο αργότερα, στις 22 Ιανουαρίου 1977, πεθαίνει από καρδιακή προσβολή και η σορός του εκτίθεται σε λαϊκό προσκύνημα.

 ριζοσπάστης

Τα φτωχαδάκια και οι πρωτιές τους!

Κλιμακώνουν την επίθεση οι εφοπλιστές

«Το φράγμα των τριών δισεκατομμυρίων δολαρίων για αγορές πλοίων έσπασαν οι ελληνικών συμφερόντων ναυτιλιακές εταιρείες έως τα μέσα Δεκεμβρίου (2016) και βρίσκονται στην πρώτη θέση παγκοσμίως. Συνολικά έχουν δοθεί 14,8 δισεκατομμύρια για 1.206 πλοία». Σύμφωνα με την «Petrofin» (διεθνής «οίκος» παροχής οικονομικών υπηρεσιών) «οι Ελληνες πλοιοκτήτες αύξησαν το μερίδιό τους στον παγκόσμιο στόλο, παραμένοντας πρώτοι, από 15,41% το 2014, στο 16,05% το 2015 και στο 16,36% το 2016, επιτυγχάνοντας μία μέση ετήσια αύξηση κατά 3,05% (...) Ο συνολικός αριθμός των ελληνόκτητων πλοίων αυξήθηκε το 2016 στα 5.230 από 4.909 έναν χρόνο πριν και είναι συνολικής μεταφορικής ικανότητας 361.934.047 dwt, σημειώνοντας άνοδο κατά 10,26% σε σχέση με τον προηγούμενο χρόνο»! Τα κέρδη των εφοπλιστών το 2013 υπολογίζεται ότι έφθασαν τα 12 δισ. ευρώ, ενώ σύμφωνα με το «Bloomberg» τα εφοπλιστικά κέρδη αθροιστικά από το 2003 έως και το 2013 ήταν 175 δισ. ευρώ! Πρόκειται για ορισμένα τελείως ενδεικτικά στοιχεία που δείχνουν όχι μόνο την απίστευτη κερδοφορία που καταγράφουν οι εφοπλιστές, αλλά και τη ραγδαία ανάπτυξη του εγχώριου εφοπλιστικού κεφαλαίου.

***

Απ' αυτόν τον πακτωλό κερδών, τι έχουν να περιμένουν οι ναυτεργάτες; Την απάντηση τη δίνει ο πρόεδρος της Ενωσης Ελλήνων Εφοπλιστών Θ. Βενιάμης, στην ομιλία του την περασμένη Τετάρτη στην ετήσια συνέλευση της Ενωσης, αλλά και σε δηλώσεις του στα ΜΜΕ όλες τις προηγούμενες μέρες. «Ελπίζω ότι θα ξεπεραστούν, έστω και καθυστερημένα, ανεδαφικά συνδικαλιστικά προσκόμματα που εμποδίζουν τη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας», η ναυτολόγηση στα πλοία «είναι εφικτή μόνο με όρους σύμφωνους με τα νομίμως κρατούντα στην παγκόσμια αγορά ναυτιλιακής εργασίας», είπε στη γενική συνέλευση, κάνοντας σαφές ότι στόχος είναι επικράτηση παντού των ατομικών - επιχειρησιακών συμβάσεων με όρους γαλέρας. Αντίστοιχα, σε δηλώσεις του σε ραδιοφωνικό σταθμό (ALPHA), υπερασπίστηκε «το δικαίωμα στους παλιούς ναυτικούς να μπορέσουν να πάνε στα πλοία με ατομικές συμβάσεις», «το δικαίωμα στον οποιοδήποτε νέο να επιλέξει την εργασία και τους όρους εργασίας», αλλά και το ...«δικαίωμα της κυβέρνησης να πιστοποιήσει ότι δεν ισχύει πλέον η συλλογική σύμβαση».

***

Με άλλα λόγια, οι εφοπλιστές αξιώνουν ευθέως «τέλος στο μπάρκο» με Συλλογική Σύμβαση, Κοινωνική Ασφάλιση και συνδικαλιστικά δικαιώματα. Για να μπαρκάρουν ναυτεργάτες, θέτουν ως όρο να δουλεύουν όσο τους λένε και να παίρνουν ό,τι τους δίνουν. Κι αυτό όταν ο αμύθητος πλούτος των εφοπλιστών προκύπτει από την άγρια εκμετάλλευση που επιβάλλουν στους ναυτεργάτες (απανωτές μειώσεις μισθών, οργανικών συνθέσεων, επέκταση της μαύρης ανασφάλιστης εργασίας), το ξεζούμισμα μέχρι θανάτου (αμέτρητοι είναι οι ναυτεργάτες στις υγρές εκατόμβες που έχει ανοίξει το εφοπλιστικό κεφάλαιο) και την λεηλασία συνολικά των εργαζομένων και των άλλων λαϊκών στρωμάτων, προκειμένου το κράτος να μπορεί να τους εξασφαλίζει φοροαπαλλαγές και προνόμια. Ακόμα και το πετρέλαιο τούς παρέχεται αφορολόγητο, όταν η σημερινή κυβέρνηση κατάργησε το αφορολόγητο πετρέλαιο για τους αγρότες!

***

Εν ολίγοις, από το παράδειγμα των εφοπλιστών, γίνεται φανερό ότι από την καπιταλιστική ανάκαμψη και κερδοφορία, η εργατική τάξη και ο λαός δεν έχουν τίποτα να περιμένουν. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά η διατήρηση σ' αυτά τα επίπεδα και η αύξηση των κερδών του κεφαλαίου, προϋποθέτει εργαζόμενους όλο και πιο φτηνούς, όπως και την αφαίμαξη των λαϊκών στρωμάτων χωρίς ημερομηνία λήξης. Ανάκαμψη προς όφελος του λαού μπορεί να υπάρξει μόνο αν τα καράβια, τα λιμάνια, τα ναυπηγεία, συνολικά τα μέσα παραγωγής γίνουν κοινωνική ιδιοκτησία, στο πλαίσιο μιας κεντρικά σχεδιασμένης οικονομίας, με κριτήριο την ικανοποίηση των διευρυμένων λαϊκών αναγκών, χωρίς τα παράσιτα τους εφοπλιστές και τους άλλους κεφαλαιοκράτες. Σ' αυτήν την προοπτική, χρειάζεται να ενταθεί σήμερα ο αγώνας των ναυτεργατών ενάντια στα σχέδια του εφοπλιστικού κεφαλαίου και των κομμάτων του, με αιτήματα και στόχους πάλης που θα αμφισβητούν και θα συγκρούονται με τα συμφέροντα και την κερδοφορία τους. Αυτή την γραμμή πάλης αντιπαραθέτουν οι ταξικές δυνάμεις των ναυτεργατών στα σχέδια του εφοπλιστικού κεφαλαίου και πρωτοστατούν στην οργάνωση νέων αγώνων.

Η υγεία, τους είναι κόστος και ταυτόχρονα πεδίο κερδοφορίας.

Αδιαμφισβήτιτο γεγονός είναι ότι η παγκόσμια οικονομία κινείται σε ρυθμούς ύφεσης ή το πολύ- πολύ αναιμικής ανάπτυξης με συνέπεια το κεφάλαιο να μην μπορεί να πετύχει τη διευρυμένη αναπαραγωγή του όπως τις περασμένες δεκαετίες, πράγμα που εκφράζεται με μείωση της κερδοφορίας του. Για να ανακάμψει από την κρίση και να αξιοποιήσει τα υπερσυσσωρευμένα κεφάλαια, παίρνει τα μέτρα του: μείωση της τιμής της εργατικής δύναμης και δημιουργία νέων πεδίων κερδοφορίας. Ο τομέας της υγείας που αφορά την αναπαραγωγή της εργατικής δύναμης(να είμαστε σε θέση να δουλεύουμε, να μην αρρωσταίνουμε γιατί έτσι χάνονται εργατοώρες) δεν μπορεί να αποτελεί εξαίρεση.

Τις περασμένες δεκαετίες ο τομέας της υγείας κάτω από την πίεση του εργατικού κινήματος και την απροθυμία του κεφαλαίου να επενδύσει στην υγεία αφού υπήρχαν άλλοι κλάδοι που πρόσφεραν μεγαλύτερο ποσοστό κέρδους, έγινε πεδίο παρέμβασης του κράτους, το οποίο ανέλαβε να καλύψει με μια σχετική διεύρυνση των παροχών και υπηρεσιών σε Υγεία-Πρόνοια-Φάρμακο τις ανάγκες των εργαζόμενων. Στη διάρκεια των τελευταίων ετών, με το ξέσπασμα της καπιταλιστικής κρίσης, οι κρατικές δαπάνες για την Υγεία έπεσαν κατακόρυφα γιατί ακριβώς το επιτάσσουν οι ανάγκες του κεφαλαίου.

Ως διακρατική ένωση η Ε.Ε. εκφράζει την πολιτική αυτή προς όφελος των ευρωπαικών επιχειρηματικών ομίλων σε σχέση με τους ανταγωνιστές τους από ΗΠΑ, Κίνα, Ρωσία, Ιαπωνία κλπ. Τα μέτρα που παίρνουν, εφαρμόζονται με διαφορετικούς ρυθμούς σε κάθε χώρα,  όμως από όλες τις κυβερνήσεις, “αριστερές” δεξιές, φιλελεύθερες, με μνημόνιο ή όχι, με υψηλό ή χαμηλό χρέος. Στο τρίτο κοινοτικό πρόγραμμα “Υγεία για την Ανάπτυξη” 2014-2020, το οποίο είναι μέρος της στρατηγικής “Ευρώπη 2020”, αλλά και σε άλλα ευρωενωσιακά κείμενα, αποτυπώνονται οι κύριες κατευθύνσεις της ΕΕ στον τομέα της Υγείας. Γίνεται ρητή αναφορά για Υγεία ως “μοχλού της οικονομίας και αγοράς”. Στη χώρα μας το πρόγραμμα “Υγεία 2014-2020” εξειδικεύει τη στρατηγική της ΕΕ. Αξονες του προγράμματος είναι:

I.          Η εξασφάλιση “βιώσιμων και αποδοτικών συστημάτων υγείας” μέσω της οικονομικής βιωσιμότητάς τους και της αλλαγής στον τρόπο λειτουργίας των δημόσιων μονάδων υγείας, σε απλά ελληνικά μείωση της κρατικής χρηματοδότησης και λειτουργία των μονάδων με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια.

Στην κατεύθυνση αυτή κινούνται η μείωση της δημόσιας φαρμακευτικής δαπάνης (με την αύξηση της συμμετοχής των ασφαλισμένων, την αρνητική λίστα και τα ΜΗΣΥΦΑ,) η μη κάλυψη από τα ασφαλιστικά ταμεία παροχών (εξετάσεις, θεραπείες, υγειονομικό υλικό κλπ.) που μετακυλύονται στις τσέπες των ασθενών, η μείωση της κρατικής χρηματοδότηση σε μονάδες υγείας-πρόνοιας και ΕΟΠΥΥ, οι συγχωνεύσεις μονάδων και τμημάτων, οι ελλείψεις σε προσωπικό, οι μειώσεις στη μισθοδοσία κλπ.

II.         Παραπέρα ανάπτυξη της Υγείας μέσω της “εξωστρέφειας”, δηλαδή ενίσχυση της επιχειρηματικής δραστηριότητας στον κλάδο(απογευματινά ιατρεία και χειρουργεία, ιατρικός τουρισμός, ιαματικά λουτρά, υδροθεραπεία) όπου ο χρήστης υγείας καθορίζεται ως “πελάτης”. Επιχειρηματικοί όμιλοι όπως το Διαβαλκανικό έχουν ήδη πιστοποιηθεί για παροχή υπηρεσιών στους παραπάνω τομείς.

III.       “Επένδυση στην υγεία των πολιτών” μέσω της κρατικής παροχής στοιχειωδών υπηρεσιών, δηλαδή ένα ελάχιστο πακέτο κάλυψης και από κει και πέρα όποιος πληρώνει περισσότερο έχει και μεγαλύτερες παροχές. Και όλο το ζόρι τους είναι γιατί τα ποσοστά απουσία στην εργασία λόγω κακής υγείας κυμαίνονται μεταξύ του 3%-6%, συρρικνώνοντας το ΑΕΠ κατά 2,5%. Παρά τις εξαγγελίες για προληπτική ιατρική, περικόπτονται προληπτικές εξετάσεις μέσω ιατρικών πρωτοκόλλων και του κανονισμού του ΕΟΠΥΥ(μαστογραφίες,test pap, psa κλπ). Το αποκορύφωμα της αναλγησίας είναι ότι στους καρκινοπαθείς δεν καλύπτονται εξετάσεις όταν αυτοί πάσχουν από άλλη νόσο και έχουν προσδόκιμο ζωής μικρότερο από 10 χρόνια!

IV.      “Άμβλυνση των ανισοτήτων στον τομέα της Υγείας”, που πάει να πει διαχείριση της ακραίας φτώχειας με το ελάχιστο δυνατό κόστος για το κράτος. Πρόκειται για υποτυπώδεις και αποσπασματικές υπηρεσίες υγείας για τους απόλυτα εξαθλιωμένους από δήμους, ΜΚΟ, Εκκλησία, κοινωνικά ιατρεία κλπ., όπου οι  φτωχοί πληρώνουν για τους φτωχότερους(κάλυψη των ανασφάλιστων από ΕΟΠΥΥ, δηλαδή από τις εισφορές των εργαζομένων που τις βαφτίζουν κρατική δαπάνη).

Τίποτα λοιπόν δεν έχουν να κερδίσουν οι εργαζόμενοι και τα λαικά στρώματα από την πολιτική αυτή. Οργανωμένα, μέσα από τα σωματεία τους, να διεκδικήσουν την κάλυψη των σύγχρονων αναγκών τους. Υψηλού επιπέδου παροχές υγείας, που θα παρέχονται δωρεάν και αποκλειστικά από το κράτος σε όλους.

Chris Rea - The road to hell

Παγίδα η αναμονή!

Διαστάσεις «θρίλερ» προσπαθούν να προσδώσουν κυβέρνηση και κουαρτέτο στη διαπραγμάτευση για τη δεύτερη «αξιολόγηση», με διαδοχικές συναντήσεις και μπαράζ δηλώσεων. Σε κάθε περίπτωση, και ανεξάρτητα από το πότε θα οριστικοποιηθούν και θα αποφασιστούν τα μέτρα, αυτό που δύσκολα μπορεί να αμφισβητηθεί είναι ότι ένα νέο αντιλαϊκό πακέτο, με ορίζοντα εφαρμογής το επόμενο διάστημα, βρίσκεται πάνω στο τραπέζι και γίνεται προσπάθεια να το «σερβίρουν» στο λαό με εκβιασμούς και εμπόριο ελπίδας.

Το «κυρίως πιάτο» περιλαμβάνει την παραπέρα μείωση του αφορολόγητου, που θα πλήξει τα φτωχότερα από τα λαϊκά στρώματα. Σε ό,τι αφορά τους εργαζόμενους, στο στόχαστρο μπαίνουν όσοι αμείβονται με μισθό λίγο πάνω από τον κατώτερο και μέχρι σήμερα απαλλάσσονταν από φόρο εισοδήματος. Θα πληγούν όμως και άλλοι, όπως οι μικρομεσαίοι αγρότες, οι οποίοι από τη μια φορολογούνται με τεκμήρια και από την άλλη έχουν το ίδιο αφορολόγητο όριο με τους εργαζόμενους, το οποίο όπως όλα δείχνουν θα κουτσουρευτεί. Αρα, θα πληρώσουν κι αυτοί μεγαλύτερο φόρο.

Πέρα από αυτά, η συζήτηση έχει ξεκινήσει «στα γεμάτα» για την παραπέρα μείωση της συνταξιοδοτικής δαπάνης, που σημαίνει σε πρώτη φάση περικοπή της «προσωπικής διαφοράς», με την οποία η κυβέρνηση προσπάθησε να ξεπεράσει τον σκόπελο των αντιδράσεων ασφαλισμένων και συνταξιούχων όταν ψήφιζε τον αντιασφαλιστικό νόμο 4387/2016.

Η περικοπή της «προσωπικής διαφοράς» θα οδηγήσει σε μειώσεις έως και 30% στις ήδη αποδιδόμενες συντάξεις, κάτι που σημαίνει νέα απώλεια εισοδήματος για τα εργατικά - λαϊκά νοικοκυριά. Πόσο μάλλον που σήμερα από τις συντάξεις των γεροντότερων ζουν πολύ περισσότερα μέλη της ίδιας οικογένειας, λόγω της ανεργίας που σαρώνει και των μισθών που κατρακυλάνε.

Τι προκύπτει επομένως; Οτι η ανάκαμψη της ανταγωνιστικότητας και της κερδοφορίας του κεφαλαίου προϋποθέτει την παραπέρα πτώχευση του λαού. Οτι ο στόχος της καπιταλιστικής ανάκαμψης είναι ασύμβατος με εργατικά - λαϊκά δικαιώματα, ζωή και δουλειά με αξιοπρέπεια. Οτι σε τελική ανάλυση, το κεφάλαιο και οι εργαζόμενοι δεν μπορούν να μοιράζονται τους ίδιους στόχους, να κρατούν τις ίδιες σημαίες.

Το συμπέρασμα αυτό έχει ιδιαίτερη αξία μπροστά στις εξελίξεις. Επιβεβαιώνεται η αναγκαιότητα να δυναμώσουν οι εστίες αντίστασης και διεκδίκησης στους χώρους δουλειάς, να μην περιμένουν οι εργαζόμενοι να αποφασιστούν και να ψηφιστούν τα νέα μέτρα. Αλλωστε, η αντιλαϊκή πολιτική δεν γνωρίζει ανάπαυλα. Πολλά από τα μέτρα που ψηφίστηκαν σε προηγούμενους γύρους της αντιλαϊκής επίθεσης εφαρμόζονται ή ωριμάζουν αυτό το διάστημα, προσθέτοντας βάρη στην πλάτη του λαού.

Την Τρίτη οι αγρότες οργανώνουν πανελλαδικό συλλαλητήριο στην Αθήνα. Η χτεσινή συνάντηση με την πολιτική ηγεσία του υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης έδειξε ότι η κυβέρνηση δεν έχει την παραμικρή πρόθεση ή διάθεση να τους ανακουφίσει έστω και στο ελάχιστο από τα βάσανα που τους φορτώνει με την πολιτική της και την πολιτική της ΚΑΠ, από την αγωνία της επιβίωσης. Κι από πάνω, τα μέτρα που τώρα συζητιούνται θα δώσουν τη χαριστική βολή σε πολλούς απ' αυτούς.

Στις 21 Φλεβάρη ακολουθούν τα συλλαλητήρια του ΠΑΜΕ. Τα σύννεφα που μαζεύονται πάνω από το Φορολογικό, τα Εργασιακά και το Ασφαλιστικό, αργά ή γρήγορα θα φέρουν τη βροχή. Γι' αυτό χρειάζεται εργαζόμενοι και αγρότες να στηρίξουν με όλες τους τις δυνάμεις τις κινητοποιήσεις που οργανώνουν αντίστοιχα το ταξικό συνδικαλιστικό κίνημα και η Πανελλαδική Επιτροπή των Μπλόκων, προκειμένου να πάρει άμεση απάντηση η αντιλαϊκή πολιτική. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά να γίνουν τα συλλαλητήρια πεδίο συνάντησης και κοινής δράσης εργαζομένων, αυτοαπασχολούμενων και μικρομεσαίων αγροτών, να δώσουν ώθηση στο δυνάμωμα της κοινωνικής συμμαχίας.

Η Βουλγαρία των επενδύσεων.

Τότε πανηγύριζαν...

«Σοκαρισμένοι» εμφανίζονται διάφοροι αρθρογράφοι των εφημερίδων και του διαδικτύου από το γεγονός ότι Ελληνες επιχειρηματίες ιδρύουν εταιρείες με έδρα τη Βουλγαρία και στη συνέχεια προσλαμβάνουν Ελληνες εργαζόμενους, τους οποίους όμως απασχολούν στην Ελλάδα και τους πληρώνουν με μισθούς Βουλγαρίας ή ακόμα και με κουπόνια. Μάλιστα, ο πόνος όσων ασχολήθηκαν με το θέμα είναι ότι με τον τρόπο αυτό, το ασφαλιστικό σύστημα της Ελλάδας χάνει πολύτιμες εισφορές. Αν ψάξει κανείς πίσω στο χρόνο, θα ανακαλύψει ότι οι ίδιοι που σήμερα διαμαρτύρονται για την εγκατάσταση επιχειρήσεων στη Βουλγαρία και τα κόλπα με την απασχόληση του εργατικού δυναμικού, είναι αυτοί που τα προηγούμενα χρόνια πανηγύριζαν για τις άμεσες ξένες επενδύσεις ελληνικών κεφαλαίων στη γείτονα χώρα και τη συνεισφορά τους στην ανάπτυξη της κερδοφορίας του κεφαλαίου στην Ελλάδα. Από τότε βέβαια κύλισε πολύ νερό στ' αυλάκι...

    

... τώρα κλαψουρίζουν

Το 2007 η Βουλγαρία έγινε μέλος της ΕΕ. Με αυτόν τον τρόπο, θωράκισε και ενίσχυσε την αντεργατική της νομοθεσία, έγινε κοινωνός των τεσσάρων ελευθεριών κίνησης, που σε συνδυασμό με άλλες συνθήκες για την εγκατάσταση των επιχειρήσεων και την απασχόληση του εργατικού δυναμικού, δίνουν την ευκαιρία στους Ελληνες «αετονύχηδες» επιχειρηματίες να κάνουν τις δουλειές τους «καθαρά» και «νόμιμα», για να αυξάνουν τα κέρδη τους από την εκμετάλλευση φτηνότερης εργατικής δύναμης. Επομένως, ας αφήσουν την κλάψα. Ο πόνος τους δεν είναι για τους εργαζόμενους, που έφτασαν να δουλεύουν και στην Ελλάδα με μισθούς πείνας, ενώ οι πληρωμές με κουπόνια αντί για μισθό είναι και εδώ γενικευμένο φαινόμενο. Αλλωστε, το ομολογούν και οι ίδιοι ότι για τα αφεντικά νοιάζονται. Γι' αυτό οι παρεμβάσεις τους καταλήγουν στο αίτημα να μειωθεί η φορολογία των επιχειρήσεων στην Ελλάδα και να δοθούν κίνητρα, προκειμένου να γίνει πιο φιλικό το επιχειρηματικό περιβάλλον και να «επαναπατριστούν» επιχειρήσεις που μεταναστεύουν.