Ολοι στον αγώνα, όλοι στη 48ωρη απεργία!

ΠΑΝΕΡΓΑΤΙΚΟ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ

Ολοι στον αγώνα, όλοι στη 48ωρη απεργία!

Ανακοίνωση για το αντιασφαλιστικό νομοσχέδιο που παρουσίασε η κυβέρνηση

Σε ανακοίνωση για το αντιασφαλιστικό νομοσχέδιο, το ΠΑΜΕ σημειώνει: «Κανένας εργαζόμενος να μην ξεγελαστεί από τους ελιγμούς, τις μεθοδεύσεις και τους τακτικισμούς της κυβέρνησης, που στόχο έχουν να αδυνατίσουν την αγωνιστική απάντηση απέναντι στο νέο χτύπημα που φέρνει στην Κοινωνική Ασφάλιση. Να απαντήσουμε στα προκλητικά ψέματα της κυβέρνησης!

Μετά το νέο τσεκούρι που επιβλήθηκε το καλοκαίρι στις ήδη τσακισμένες συντάξεις, όταν έχουν ήδη ψηφιστεί μειώσεις ύψους 1,8 δισ. στις συνταξιοδοτικές δαπάνες μόνο για το 2016 και για τα έτη 2017 - 2018 προβλέπονται μεγαλύτερες περικοπές, προκλητικά η κυβέρνηση συνεχίζει το παραμύθι ότι με το νέο νόμο - λαιμητόμο δεν θα υπάρξουν μειώσεις στις συντάξεις.

Ερχεται βαρύ πλήγμα στο Ασφαλιστικό που μας αγγίζει όλους! Κάθε εργαζόμενο, κάθε κλάδο! Εργαζόμενους νέους και παλιούς, στο δημόσιο και στον ιδιωτικό τομέα, εργαζόμενους με πολλά έτη ασφάλισης, εργαζόμενους με μισθούς που χαρακτηρίζονται "υψηλοί" προκειμένου να δικαιολογηθεί η εξίσωση προς τα κάτω σε συντάξεις και δικαιώματα, ώστε να συνηθίσουμε τη ζωή με τα ελάχιστα και τα ψίχουλα!

Το νέο Ασφαλιστικό χτυπά κύρια τους εργαζόμενους που βρίσκονται στους σημερινούς άθλιους μισθούς των 586 και 511 ευρώ, τους εργαζόμενους που εργάζονται με όλες τις ελαστικές μορφές εργασίας, τους ανέργους! Είναι οι εργαζόμενοι που καταδικάζονται σήμερα στην ανέχεια και στο μέλλον σε μια σύνταξη στα όρια των 400 - 500 ευρώ, λίγο παραπάνω από το ποσό της εθνικής σύνταξης που θα εγγυάται δήθεν το κράτος!

Με τα μέτρα που φέρνει η κυβέρνηση τσακίζεται η σημερινή κατώτερη σύνταξη έως και 15% περίπου. Από τα 486 ευρώ κατρακυλά στα 345 της εθνικής σύνταξης. Τα 15 έτη του ανταποδοτικού τμήματος της σύνταξης που θα προστίθενται στην εθνική σύνταξη, θα υπολογίζονται με ποσοστό αναπλήρωσης 0,77%, δηλαδή στην κυριολεξία θα προστίθενται ψίχουλα! Επιπλέον, τα 384 ευρώ της εθνικής σύνταξης θα δίνονται με 20 έτη ασφάλισης όταν σήμερα αρκούσαν 15 έτη. Οποιος εργαζόμενος θέλει να βγει στα 62 έτη, όπως για πολλές κατηγορίες ίσχυε έως σήμερα, θα δέχεται ποινή 40%, δηλαδή θα μειώνεται απευθείας η σύνταξή του, στα 230 ευρώ.

Οι μειώσεις δεν αγγίζουν μόνο τους νέους συνταξιούχους αλλά και τους παλιούς! Ο επανυπολογισμός των συντάξεων, ο υπολογισμός με βάση το μέσο όρο του εργασιακού βίου, η νέα σφαγή στις επικουρικές συντάξεις, το τσάκισμα του ΕΚΑΣ μέχρι την πλήρη κατάργησή του, το χτύπημα στις αναπηρικές συντάξεις πλαισιώνονται με νέα μειωμένα ποσοστά αναπλήρωσης, με αυτόματους κόφτες συντάξεων!

Δεν υπάρχει χρόνος για χάσιμο! Καμιά αναμονή! Δε θα τους αφήσουμε να ολοκληρώσουν τη σφαγή! Δε θα παραδώσουμε την ασφάλιση στα κοράκια των ασφαλιστικών εταιρειών που περιμένουν στη γωνία! Δε θα περάσει ο νόμος - λαιμητόμος! Ολοι στον αγώνα, όλοι στη 48ωρη απεργία!».

Μαγειρεύοντας την τιμή μας.

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Συναδέλφισσες, συνάδελφοι,

η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, στα πλαίσια της Ε.Ε. συνεχίζει την αντιλαϊκή πολιτική των προκατόχων της με στόχο ανάκαμψη της κερδοφορίας του κεφαλαίου σε βάρος των εργαζόμενων και των λαικών στρωμάτων. Οι μειώσεις σε μισθούς και συντάξεις, η φοροεπιδρομή, οι ιδιωτικοποιήσεις και όλα όσα μας παίρνουν, πάνε κατευθείαν στα σεντούκια των μεγαλοεπιχειρηματιών.

Ο τομέας της Υγείας δεν θα μπορούσε να μείνει έξω από αυτήν την πολιτική. Η υποστελέχωση των δομών υγείας, η μείωση της κρατικής χρηματοδότησης με παράλληλο χαράτσωμα των ασθενών, η εμπορευματοποίηση του κοινωνικού αγαθού που λέγεται Υγεία, εξυπηρετούν τον παραπάνω στόχο.

Στο νοσοκομείο Παπαγεωργίου η πολιτική αυτή εφαρμόζεται μέχρι κεραίας, με τη Διοίκηση του νοσοκομείου να διεκδικεί μάλιστα το ρόλο του πρώτου διδάξαντος. Η ένταξη του νοσοκομείου στην ΕΑΠ, αντικειμενικά τους ελαφρύνει από το “βάρος” της μισθοδοσίας. Διακαής τους πόθος όμως, είναι η πάση θυσία επέκταση της επιχειρηματικής δραστηριότητας του νοσοκομείου. Γερό τους χαρτί, τα πλεονάσματα του “πρωτοπόρου” νοσοκομείου, δηλαδή ο κλεμμένος ιδρώτας εργαζόμενων και ασθενών.

Οι ενέργειες κυβερνητικών παραγόντων αλλά και κάποιων διοικούντων του νοσοκομείου για ένταξή του στην ΕΑΠ, αντικειμενικά στοχεύουν στη μείωση της κρατικής χρηματοδότησης. Η μισθολογικά μη αναγνώριση της προυπηρεσίας του ιδιωτικού τομέα και η κατάργηση των κλαδικών συμβάσεων αν μπει το νοσοκομείο στην ΕΑΠ, οδηγούν εκεί.

Ενώ Διοίκηση και Κυβέρνηση συμφωνούν στο κύριο, στην Υγεία ως εμπόρευμα, διαγκωνίζονται ποιός θα 'χει το πάνω χέρι. Οι μεν θέλουν επέκταση της επιχειρηματικής δραστηριότητας έστω και χωρίς κρατική χρηματοδότηση, οι δε με όπλο μια υποτυπώδη κρατική χρηματοδότηση, τον έλεγχο πάνω στο νοσοκομείο, γιατί πρέπει να διατηρήσουν κάποιες ισορροπίες στο μοίρασμα της πίτας που λέγεται Υγεία. Πάνω στο μείγμα της διαχείρισης γίνεται λοιπόν η αντιπαράθεση, και είμαστε σίγουροι ότι κάποια στιγμή θα τα βρούνε μεταξύ τους.

Και στους εργαζόμενους βάζουν το δίλλημα, ναι ή όχι στην ΕΑΠ. Το πρώτο σημαίνει μείωση μισθών σε μια μεγάλη μερίδα εργαζομένων, το δεύτερο μείωση έως και κατάργηση της κρατικής χρηματοδότησης και εξάρτηση της μισθοδοσίας μας από το αν και πόσο το ασφαλιστικό ταμείο ή ο ασθενής έχουν να πληρώσουν. Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα δηλαδή. Ξαναζωντανεύουν οι μνήμες του περασμένου Ιούλη, όπου το όχι στην πρόταση Γιούνγκερ, μετατράπηκε σε ναι στην πρόταση Τσίπρα η οποία ήταν σχεδόν ταυτόσημη με την πρώτη. Και μετά ήρθε το μνημόνιο της “πρώτη φορά Αριστεράς”.

Είναι λοιπόν ξεκάθαρο, ότι μπαίνοντας σ' αυτή τη λογική, είμαστε οι χαμένοι της υπόθεσης. Καμιά εμπιστοσύνη λοιπόν σ' αυτούς, γιατί “όταν μαλώνουν τα βουβάλια, την πληρώνουν τα βατράχια”.

Στόχος των εργαζόμενων πρέπει να είναι

ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ ΑΜΕΣΑ ΚΑΘΕ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΠΟΥ ΥΠΟΝΟΜΕΥΕΙ ΤΟΥΣ ΜΙΣΘΟΥΣ ΜΑΣ

Και η πείρα δείχνει ότι τέτοια καίρια ζητήματα δε λύνονται με έγγραφα και διαβουλεύσεις, αλλά με σύγκρουση με τους απέναντι.

www.asypapageorgiou.blogspot.gr

 Πρώτη προειδοποίηση προς τους διοικούντες του ιδρύματος η διαμαρτυρία των εργαζομένων την Πέμπτη στο Δ.Σ του νοσοκομείου. Απαίτηση, να σταματήσει οποιαδήποτε ενέργειά τους, που βάζει σε υποθήκη  το μισθό μας.

Απόφαση του Δ.Σ. του Σ.Ε.Ν.Π. για την επικείμενη ψήφιση του ασφαλιστικού

ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ Δ.Σ.ΤΟΥ Σ.Ε.Ν.Π ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΚΕΙΜΕΝΗ ΨΗΦΙΣΗ ΤΟΥ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟΥ

Συνάδελφοι και συναδέλφισσες

Στις 4 Φλεβάρη, από τη μια άκρη της Ελλάδας ως την άλλη, στάλθηκε ξεκάθαρο μήνυμα και απόφαση ότι δεν θα κάνουμε πίσω.

Η επιτυχία της γενικής απεργίας είναι από μόνη της βήμα κλιμάκωσης. Παρά τις προσπάθειες, τα κόλπα της κυβέρνησης να την υποβαθμίσει, να αλλοιώσει το περιεχόμενό της, ότι δήθεν είναι όπλο στα χέρια της στις διαπραγματεύσεις, που ξέρουμε ότι έχουν προδιαγεγραμμένο το αποτέλεσμα για την εργατική τάξη, τα φτωχά λαϊκά στρώματα, η γενική απεργία έδειξε ότι όταν οι εργατοϋπάλληλοι, οι αγρότες, οι αυτοαπασχολούμενοι, οι επιστήμονες, οι συνταξιούχοι, η νεολαία, συνειδητοποιήσουν ότι μόνο ο δικός τους αγώνας και η συμμαχία τους με επίκεντρο τις ανάγκες τους, τα συμφέροντά τους, μπορεί να βάλει εμπόδια την αντεργατική πολιτική, τότε αυξάνονται οι προϋποθέσεις για νίκες σήμερα, αλλά και στη συνέχεια.

Η απεργία στις 4 Φλεβάρη έδειξε τη δύναμη των εργατών, των ανέργων, των αγροτών, των φτωχών λαϊκών στρωμάτων. Είναι παρακαταθήκη για τη συνέχεια.

Εδώ και καιρό, τονίζαμε ότι το ασφαλιστικό είναι και πρέπει να γίνει για όλα τα λαϊκά στρώματα αιτία πολέμου

Τι μας έβγαλε στο δρόμο του αγώνα;

Το ασφαλιστικό που ισοπεδώνει και ανατρέπει όποιες καταχτήσεις, όπως απαιτεί το μεγάλο κεφάλαιο. Γιατί μας θέλουν να δουλεύουμε για ένα κομμάτι ψωμί, με ελάχιστες παροχές.

Μας έβγαλε η στρατηγική του κεφαλαίου και τα μέτρα που τη συνοδεύουν για να ανακάμψουν τα κέρδη τους σαρώνοντας τη ζωή μας, τα δικαιώματά μας, το μέλλον των παιδιών μας. Η άγρια φορολογία που τσακίζει κόκαλα και εξανεμίζει και τις ελάχιστες δυνατότητες να ανταποκριθούμε σε βασικές ανάγκες.

Απορρίπτουμε αυτή την πολιτική. Με αιχμή το ασφαλιστικό οργανώνουμε τον αγώνα, αποφασισμένοι να δώσουμε πλήγμα σε αυτή την πολιτική.

Συναδέλφισσες & Συνάδελφοι,

Απευθύνουμε κάλεσμα συμπόρευσης σε εργαζόμενους, άνεργους, φτωχούς αγρότες, στη νεολαία, τις γυναίκες, τους αυτοαπασχολούμενους, να διεκδικήσουμε και να απαιτήσουμε να πάρει πίσω η κυβέρνηση το νόμο – έκτρωμα.

Να διεκδικήσουμε μαζί τα δικαιώματά μας, την ικανοποίηση των αναγκών μας, την αναπλήρωση των απωλειών.

Να κυριαρχήσει το σύνθημα: «Δεν παζαρεύουμε τη ζωή μας – Πάρτε πίσω το νόμο – λαιμητόμο».

Η κυβέρνηση είναι αδιάλλακτη και αποφασισμένη να προχωρήσει, έχει πλάτες από τον ΣΕΒ και την ΕΕ.

Και εμείς είμαστε αποφασισμένοι να αναμετρηθούμε, αξιοποιώντας όλα τα όπλα του αγώνα.

Να στείλουμε μήνυμα πως αν τολμήσει η κυβέρνηση να φέρει το νομοσχέδιο στη Βουλή απαντάμε με 48ωρη γενική απεργία.

 ΤΟ Δ.Σ του Σ.Ε.Ν.Π

Αναμνήσεις ενός κόσμου που ζει και πορεύεται

Σαράγιεβο

Βαδίζω με μάτια κλείστα

τα βαστώ σφαλιστά και ονειρεύομαι

μην με αγγίζεις μη με ξυπνάς

την αλήθεια σας πια δεν τη δέχομαι

Δεν ανοίγω τα μάτια μου καν

διασχίζω τον κόσμο και φλέγομαι

αν με αγαπάς μη μιλάς

άλλα ψέματα δεν τα ανέχομαι

Φώναξε η ζωή μας χάνεται πάει,

διάλυσε τη σκόνη που σκεπάζει το φως

Ο θάνατος διακοπές στο Σαράγιεβο πάει,

ξύπνησε στις ειδήσεις τα βλέπεις και τρως

Απόψε τα βλέπο διπλά ,

ήλιος λάμπει κι ας είναι μεσάνυχτα

δυο τσιγάρα πολύ δυνατά

κι εκτοξεύομαι μες το διάστημα

Μια οθόνη που δείχνεί μηδέν

εποχές που δεν γίνονται θαύματα.

ένα στόμα φωνάζει πως δεν

θα με πείσεις με χίλια τεχνάσματα

Φώναξε η ζωή μας χάνεται πάλι,

διάλυσε τη σκόνη που σκεπάζει το φως

Ο θάνατος διακοπές στο Σαράγιεβο πάει,

ξύπνησε στις ειδήσεις τα βλέπεις και τρως

Μια σκισμένη φωτογραφία γεμάτη μ'αναμνήσεις,

θάνατος να γίνεται ό,τι τόλμησες ν'αγγίξεις,

να δύει ο ήλιος και ο παράδεισος να ναι κλειστός,

μόνο στην κόλαση απόψε τρεμοσβήνει ένα φως,

βλέπω αγγέλους,διαβόλους να χορεύουν μαζί

και η γυναίκα που αγαπάω να είναι δίπλα μου νεκρή,

βάζω φτερά στους ώμους, πετάω ψηλά,

την αλήθεια σας σκοτώνω κι έτσι φεύγω μακριά

Υπάρχει άλλος δρόμος

Τα διάφορα αστικά επιτελεία ή ΜΜΕ αν και εμφανίζουν με στατιστικά την πραγματικότητα, συγκαλύπτουν τις αιτίες της καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης, δηλαδή την όξυνση της βασικής οικονομικής αντίθεσης του καπιταλισμού με την παραγωγή να είναι κοινωνική, αλλά τα αποτελέσματά της να τα καρπώνονται μια χούφτα καπιταλιστές. Επιπλέον στηρίζουν την ουτοπική άποψη ότι μπορεί να εφαρμοστεί πολιτική διαχείρισης του καπιταλισμού που να καταργεί την αλληλοδιαδοχή κρίσης - ανάπτυξης στις καπιταλιστικές οικονομίες, με κύριο επιδίωξή τους να υποτάσσουν εργατικές - λαϊκές δυνάμεις στην αστική πολιτική και τη στήριξη της ιδιοκτησίας και της εξουσίας των καπιταλιστών για τη διαιώνιση του σάπιου και ιστορικά ξεπερασμένου εκμεταλλευτικού συστήματος.

Ταυτόχρονα, η ανάπτυξη που ευαγγελίζονται στηρίζεται στη συνεχή συρρίκνωση των δικαιωμάτων της εργατικής τάξης, ενώ καμιά μορφή διαχείρισης, αλλά και η προσέλκυση κεφαλαίων για επενδύσεις, με τη λεγόμενη μεγάλη προστιθέμενη αξία και τον εξαγωγικό προσανατολισμό, δεν εξαλείφουν τις καπιταλιστικές οικονομικές κρίσεις. Αυτά προβάλλουν η κυβέρνηση, το αστικό πολιτικό σύστημα, ο ΣΕΒ και άλλες επιχειρηματικές ενώσεις ως συνταγή για ανάπτυξη, λέγοντας ότι ωφελούν και την εργατική τάξη, το λαό, αλλά είναι φρούδες ελπίδες.

Αυτή η πείρα δείχνει, τηρουμένων των αναλογιών, και την πορεία της καπιταλιστικής οικονομίας της Ελλάδας. Οι αισιόδοξες προβλέψεις από τα κυβερνητικά επιτελεία είναι αβέβαιες. Αλλά είτε υπάρξει ανάκαμψη είτε όχι, θα συνεχίζουν τα αντιλαϊκά μέτρα και οι αναδιαρθρώσεις, προκειμένου να ενισχύεται η προσπάθεια αναπαραγωγής της κερδοφορίας του κεφαλαίου και μετά την «αξιολόγηση», αφού η αβεβαιότητα σε σχέση με την καπιταλιστική ανάκαμψη θα συνεχίζεται.

Ετσι λοιπόν, βγήκε και η Κύπρος από το μνημόνιο. Και μπράβο της. Μόνο που, βγαίνοντας, πήρε μαζί της τους πετσοκομμένους μισθούς, τις συντάξεις εξαθλίωσης, τα γκρεμισμένα εργασιακά δικαιώματα, την κατακόρυφα αυξημένη μετανάστευση των νέων, τις κατεστραμμένες μικροεπιχειρήσεις, την πρωτοφανή ανεργία (16,5%, εκεί που πριν 3 χρόνια δεν ξεπερνούσε το 4,4%), το εκτιναγμένο στο 108% του ΑΕΠ χρέος (από 61,3% το 2010), τους καινοφανείς και δυσβάσταχτους φόρους στα ακίνητα, τις κουρεμένες καταθέσεις, την διάλυση του κοινωνικού κράτους, την κατάρρευση του ΑΕΠ... Κράτησε, δηλαδή, όλα τα συστατικά στοιχεία του μνημονίου.  Όπως έκαναν, άλλωστε, και η Ιρλανδία και η Πορτογαλία, πιστοποιώντας μια μεγάλη αλήθεια: ακόμα κι αν βγεις από τα μνημόνια, αυτά θα μένουν εκεί. Στον σβέρκο σου.

Η εργατική τάξη, τα άλλα φτωχά λαϊκά στρώματα, σ' αυτές τις συνθήκες πρέπει όχι μόνο να μη φοβηθούν, αλλά να αντιτάξουν τη μέγιστη δυνατή οργανωμένη παρέμβαση και κοινή δράση, κόντρα στο κεφάλαιο και την εξουσία του, τους έξωθεν συμμάχους τους, να μεγαλώσουν στο έπακρο τις δυσκολίες του αστικού πολιτικού συστήματος, να αξιοποιούν κάθε ρωγμή και δυνατότητα, για να βάζουν εμπόδια, με κύριο στόχο την ανατροπή τους.

Οι «βέλτιστες πρακτικές»ή τα όμορφα χωριά όμορφα καίγονται (5)-Ιρλανδία

Η κρίση στην Ιρλανδία

Από το 2008 έως και το 2010, το ΑΕΠ της Ιρλανδίας υποχώρησε κατά 8,4%. Εκδηλώθηκε κρίση. Το Νοέμβρη του 2010, η Ιρλανδία υπέγραψε μνημόνιο για να δανειοδοτηθεί με 85 δισ. ευρώ για την αντιμετώπιση των μεγάλων κρατικών χρεών σε ιδιωτικούς τραπεζικούς ομίλους. Το κρατικό χρέος της Ιρλανδίας αυξήθηκε σημαντικά, επειδή η κυβέρνησή της ενίσχυε, λόγω κρίσης, τους ιρλανδικούς τραπεζικούς ομίλους από το 2008 ακόμη, ενώ είχε και μεγάλο έλλειμμα που οφειλόταν στην τεράστια φοροαπαλλαγή του κεφαλαίου (φόρος μόλις 12,5%). Αυτά συνοδεύτηκαν από ένα πακέτο βάρβαρων αντιλαϊκών μέτρων για επαναφορά των δεικτών στο πλαίσιο του «Συμφώνου Σταθερότητας» της ΟΝΕ. Δηλαδή, μείωση του δημοσιονομικού ελλείμματος στο 2,9% του ΑΕΠ έως το 2014 από 11,7% το 2009 (όριο είναι το 3%). Επέβαλαν δραστική μείωση των κρατικών δαπανών για λαϊκές ανάγκες, μείωση των μισθών στο Δημόσιο, από 5% έως 20%, ανάλογα με το ύψος των αποδοχών, μείωση των συντάξεων του Δημοσίου. Ελαχιστοποίησαν τα επιδόματα ανεργίας, τα επιδόματα παιδιών, αύξησαν υπέρογκα τους έμμεσους φόρους. Ολ' αυτά για την αντιμετώπιση της κρίσης υπέρ του κεφαλαίου.

Το 2012, η Ιρλανδία επέβαλε νέα, ακόμη πιο βάρβαρα, μέτρα δημοσιονομικής προσαρμογής για την περίοδο 2011 - 2014, συνολικού ύψους 15 δισ. ευρώ. Με νέες περικοπές σε «κοινωνικές δαπάνες», με φορολογία των συντάξεων, αύξηση του ΦΠΑ από 21% σε 22% το 2013 και σε 23% το 2014, φόρο «τοπικών υπηρεσιών» (θα τον εφαρμόζουν τα τοπικά κρατικά όργανα), ενώ μείωσε ξανά τους μισθούς. Την ίδια ώρα, η φορολογία κεφαλαίου είναι αμετάβλητη, 12,5%. Οι αντεργατικές αναδιαρθρώσεις κάνουν πιο φτηνούς τους εργαζόμενους, για να διευκολυνθεί το κεφάλαιο στην κερδοφορία του.

Να θυμίσουμε εδώ ότι, από τα μέσα της 10ετίας του '90, η Ιρλανδία είχε τεράστιους ρυθμούς ανάπτυξης, ώστε να τη βαφτίσουν οι καπιταλιστές «ιρλανδικό θαύμα». Ας το δούμε.

Το «Ιρλανδικό θαύμα»

Το ΑΕΠ της Ιρλανδίας, από το 1989 έως το 1993 αυξανόταν με ρυθμούς 2,5% κατά μέσο όρο με την Ελλάδα τότε στο 2,6%. Το 1994 ο ρυθμός υπερδιπλασιάστηκε έχοντας αύξηση 5,8%, το 1995 9,8%, το 1996 8,1%, το 1997 10,8%, το 1998 8,5%, το 1999 10,7%, το 2000 9,2%. Και αυτό το «θαύμα» προήλθε με αντεργατικά μέτρα, από το 1994. Μέσω του «Εθνικού Κέντρου Συνεταιρισμού», στο οποίο συμμετέχουν από κοινού πολιτικά κόμματα, εκπρόσωποι της Τοπικής Διοίκησης, συνδικαλιστικές οργανώσεις και ενώσεις εργοδοτών, έκαναν τοπικές και κλαδικές συμφωνίες για την προώθηση των λεγόμενων Προγραμμάτων Σταθεροποίησης και Ανάπτυξης. Οι συμφωνίες που έκαναν προέβλεπαν:

Συγκράτηση μισθών. Μερική απασχόληση. Ευελιξία στην απασχόληση. Ευελιξία του χρόνου εργασίας. Ετήσια διευθέτηση του χρόνου εργασίας. Ευελιξία στον τρόπο πληρωμής. Διάλειμμα καριέρας, κ.ά. Δηλαδή, μέτρα φτηνέματος των εργατών, για να αυξάνονται η εκμετάλλευση και η κερδοφορία.

Στην Ιρλανδία, υπάρχει υψηλό ποσοστό «μερικής απασχόλησης», όπου «μερική απασχόληση» σημαίνει οποιαδήποτε μορφή εργασίας ακόμη και μία ώρα!!!

Η εφαρμογή της «ευελιξίας στον τρόπο πληρωμής» σημαίνει πληρωμή είτε με τη μορφή της «συμμετοχής των εργαζομένων στα κέρδη, είτε με το μοίρασμα μετοχών».

Το λεγόμενο «διάλειμμα καριέρας» είναι υποχρεωτική άδεια εργασίας σε εργαζόμενους, με το πρόσχημα της επανεκπαίδευσης. Στην ουσία, είναι ένας προσχηματικός τρόπος απόλυσης.

Σύμφωνα με τη «Γιούροστατ», όταν στην ΕΕ η μέση πληρωμή συντάξεων κινούνταν γύρω από το 13% του ΑΕΠ, στην Ιρλανδία κινούνταν στο 5,8% του ΑΕΠ το 1993, ενώ το 2003 το σχετικό ποσοστό έπεσε στο 3,9%. Στην ίδια δεκαετία, στην Ιρλανδία, τα κέρδη αυξήθηκαν κατά 300%!

Αυτά τα μέτρα συμβολής στην τεράστια αύξηση του ποσοστού κέρδους μαζί με το χαμηλό συντελεστή φορολόγησης του κεφαλαίου, ώθησαν στις αρχές της δεκαετίας του '90, τα αμερικανικά μονοπώλια στους κλάδους των νέων τεχνολογιών να επιλέξουν την Ιρλανδία για επενδύσεις σαν πύλη εισόδου στην ΕΕ. Μετά τη INTEL το 1990, από το 1991 έως το 1994, εγκαταστάθηκαν στην Ιρλανδία ορισμένες από τις μεγαλύτερες επιχειρήσεις του κλάδου της πληροφορικής και των ηλεκτρονικών υπολογιστών και εταιρείες λογισμικού, όπως οι APPLE, DELL, COMPAQ, GATE 2000 και AST, MICROSOFT, LOTUS, CLARIS, ORACLE, ΙΒΜ και NOVELL, αλλά και επιχειρήσεις που δραστηριοποιούνται στον κλάδο της Υγείας και του Φαρμάκου, όπως οι ABBOTT, SCHERING PLOUGH, MERCK, JOHNSON & JOHNSON.

Ολ' αυτά όμως δεν απέτρεψαν τη νέα κρίση. Οπως και στη Φινλανδία. Αρα η τωρινή μεγάλη ανάπτυξη στην Ιρλανδία προετοιμάζει την επόμενη κρίση.

Η κατακρήμνιση της «ελευθερίας των επιλογών»

Αναδημοσίευση από το ΑΤΕΧΝΩΣ

Γράφει η Σοφία Χ. Χουδαλάκη //

Είναι και αυτά τα παλιά, έρημα σπίτια που κρύβονται στις γωνιές της πόλης μας. Όσο οι χρόνοι ανεβαίνουν και κατεβαίνουν, σε κάθε δύση ένα κομμάτι τους χάνεται. Χθες ένα σκαλοπάτι, σήμερα δύο κεραμίδια. Αντί για κουρτίνες, στα φρύδια των παραθύρων κρέμονται αγριάδες και αράχνες. Αυτά τα ερείπια πονάνε σαν τα ματαιωμένα όνειρα, αφού συνεχίζουν να υπάρχουν – όσο και αν πέφτουν – συνεχίζουν οι ίσκοι τους να ορίζουν το χώρο, συνεχίζουν  να θυμίζουν ότι κάποτε υπήρξαμε. Είναι αλήθεια, κάποτε υπήρξαμε και εμείς και αυτά. Κάποτε ζήσαμε γιορτές και γέλια μέσα σε τοίχους που μας προστάτευσαν από τις παγωνιές και τις βροχές.  Δεν θα ενοχλούσαν τόσο τα ρημαγμένα, ούτε τα σπίτια, ούτε τα όνειρα, αν μέσα τους δεν κείτονταν κορμιά. Πίσω από τους τοίχους, ανάμεσα σε σπασμένα πλακάκια και κομματιασμένους σοβάδες, ακουμπισμένο ένα στρώμα και στην άκρη του διπλωμένες δύο κουβέρτες. Στην παλιά χορταριασμένη κουζίνα ένα γκαζάκι του καφέ και ένα μπουκάλι καθαρό νερό… ποιό ερείπιο να κοιτάξεις πρώτο; Μπαίνοντας στο χώρο, ψυχανεμίζεσαι την ανθρώπινη αναπνοή και όταν συναντήσεις την προίκα του παράνομου εισβολέα αναρωτιέσαι, πως μπόρεσε να βγάλει το  χειμώνα πίσω από τα σπασμένα τζάμια, κάτω από τα ετοιμόρροπα δοκάρια…

Τόσο περιττοί έχουμε γίνει πια οι άνθρωποι, που δεν υπάρχει για καθέναν από μας ένας τόπος να ξαποστάσει;

Τόσο μίκρυνε η γη που δε μας χωράει πλέον;

Θα σπεύσουν κάποιοι να αποδώσουν ατομικές ευθύνες δίνοντας στις διαπιστώσεις τους μορφή κατηγορητηρίου. Εύκολα εντοπίζουμε τις ευθύνες, αποκόπτοντας  την ατομική ζωή από το κοινωνικό της πλαίσιο. Εύκολα απομονώνουμε το άτομο από το περιβάλλον. Εύκολα βγάζουμε το λουλούδι από το χώμα,  περιμένοντας να δούμε πως αναπτύσσεται… όμως, συνήθως πεθαίνει. Δε νοείται ανθρώπινη ζωή έξω από ανθρώπινη κοινωνία και δε νοείται άνθρωπος έξω από τα όρια των επιλογών που του  θέτει αυτή η κοινωνία. Ζούμε σε ένα δομημένο περιβάλλον και η δόμησή του συνίσταται ακριβώς στη διαχείριση δοσμένων πιθανοτήτων.1 Δεν είναι ότι τα άτομα δεν έχουν ευθύνες. Δεν είναι ότι επέλεξαν με σωστά ή λάθος κριτήρια. Είναι, ότι οι άνθρωποι διαλέγουμε μέσα από το φάσμα των  επιλογών που μας προσφέρει η κοινωνία μας. Είμαστε όντως homo eligens, το επιλέγον ζώο, σύμφωνα με τον Bauman, αλλά όσο και αν κανείς είναι έξυπνος, ταλαντούχος ή ικανός, όσο και αν θα μπορούσε να προσπαθήσει πιο συστηματικά, πιο υπάκουα, πιο αγόγγυστα ή πιο πονηρά… ότι και αν είναι, δεν μπορεί παρά να κινηθεί εντός των οριοθετημένων κοινωνικών πλαισίων. Αυτά τα πλαίσια, τα τελευταία χρόνια βαθμιαία στενεύουν. Η γλάστρα μικραίνει, το λουλούδι πνίγεται.

Αυτά τα όρια που χωρίζουν εκείνον που επιβιώνει από εκείνον που φυτοζωεί στα παγκάκια και στα ερείπια έρχονται κατά πάνω μας. Δεν είναι οι έκτακτες οικονομικές συνθήκες της χώρας μας, δεν είναι ούτε η πατρίδα μας ελαττωματική, ούτε εμείς, ούτε οι απέναντι. Είναι μια συστηματική διαδικασία αποκλεισμού των ανθρώπων από τη ζωή που εκτυλίσσεται σε ολόκληρο τον κόσμο. Εκεί που η οικονομία μεγεθύνεται, εκεί που ο οικονομικός φιλελευθερισμός βασιλεύει, εκεί θεριεύει ο κοινωνικός αποκλεισμός και γίνεται τόσο «φυσιολογικός» που, τελικά, θεσμοθετείται. Στις Η.Π.Α. έχουν έναν φορέα με το όνομα «Εθνικό Κέντρο για τις Άστεγες Οικογένειες». Φαντάσου, τόσο δεδομένη θεωρείται η κατάσταση της έλλειψης στέγης που το κράτος δημιούργησε εξειδικευμένο φορέα, όχι για να την αντιμετωπίσει και να δώσει λύση στους ανθρώπους, αλλά για να τη μετρήσει και να την μετατρέψει σε στατιστική. Δεν έφτιαξε έναν «Εθνικό Φορέα Εύρεσης Στέγης», αλλά μια δομή για την περιγραφή της κατάστασης. Σύμφωνα με αυτή την αρχή, το 2013 υπήρχαν στις  Η.Π.Α. 2,5 εκατομμύρια άστεγα παιδιά, δηλαδή 1 παιδί άστεγο για κάθε 30. Στο σύστημα που επικαλείται την πλήρη ελευθερία των επιλογών, εκεί που όλες οι πιθανότητες  χάσκουν ορθάνοιχτες, αυτές που κυρίως υλοποιούνται είναι εκείνες που καταβυθίζουν την ποιότητα ζωής και καταδικάζουν παιδιά και ενηλίκους στην ένδεια. Πόση είναι αυτή η ένδεια; Είναι τόση, ώστε το 2013 η Διεθνής Οργάνωση Εργασίας υπολόγισε ότι υπήρχαν 3 δισεκατομμύρια άνθρωποι που ζούσαν με λιγότερα από 2 αμερικάνικα δολάρια την ημέρα.2

Επάνω σ’ αυτή τη φτώχια, σ’ αυτόν τον αποκλεισμό από κάθε προοπτική επικάθεται και το βάρος της προσωπικής ευθύνης. Από τη μια μεριά, θύματα μιας οικονομίας που φτωχοποιεί και από την άλλη διάσπαρτες, αποκομμένες ατομικότητες που βιώνουν την ευθύνη μιας κατάντιας σαν να ήταν δική τους ανεπάρκεια. Στην πατρίδα μας, οι σύγχρονοι αποκλεισμένοι – είτε άστεγοι, είτε απολυμένοι, είτε περιστασιακά απασχολούμενοι – στέκονται στις άκρες των δρόμων για να μας θυμίζουν ότι οφείλουμε να νιώθουμε ευγνωμοσύνη, που έχουμε τουλάχιστον μισό πιάτο φαγητό. Η καθεστηκυία τάξη προτείνει να αρκεστούμε σε αυτό, να μη διεκδικήσουμε την ολόκληρη μερίδα. Η στάση της παραιτημένης υποταγής θα μας προστατεύσει, λένε, από τα χειρότερα. Μια συμβουλή που επιτρέπει την αποκάλυψη της απειλής του χορτάτου στον πεινασμένο, λίγο πριν λιμοκτονήσει.

Ωστόσο, πριν κανείς φτάσει να κοιμάται στα παγκάκια και στα ερείπια – αρκετό καιρό πριν – αντιλαμβάνεται το όριο της ικανότητας επιβίωσής του να κονταίνει. Εμείς, αυτό το όριο το νιώθουμε. Το νιώθουμε κάθε φορά που θέλουμε να στείλουμε το παιδί στην ξένη γλώσσα και δε βγαίνει το μηνιάτικο. Όταν θέλουμε να πάμε στο γιατρό και δε βγαίνει η επίσκεψη. Όταν ζητάμε από τη ΔΕΗ διακανονισμό για το λογαριασμό ρεύματος. Αυτή την αγριότητα της ελευθερίας των επιλογών, που κινείται πρακτικά μεταξύ της ελευθερίας του να έχεις ή να μην έχεις ρεύμα, να έχεις ή να μην έχεις φάρμακα, να έχεις ή να μην έχεις φαγητό, τη βιώνουμε ως σχετική ανέχεια καιρό πριν βρεθούμε στην απόλυτη εκδοχή της… και  θα βρεθούμε σίγουρα, όσο επιλέγουμε να παίζουμε με τα «πειραγμένα ζάρια» που μας δίνουν. Εκεί που τελειώνουν τα ράφια και ξεκινούν τα ταμεία των μεγάλων εμπορικών καταστημάτων κατακρημνίζεται το νεοφιλελεύθερο θεώρημα της ατομικής ελευθερίας. Εκεί, η κοινωνική διάσταση της ανθρώπινης ζωής μεθερμηνεύεται σε ατομική ευθύνη, σε ατομικό λάθος, σε ατομικό πρόβλημα, για να δικαιολογήσει στη συνέχεια, διαδοχικές ατομικές αντιδράσεις αδιαφορίας.

Από τα υψηλότερα επιτεύγματα της σύγχρονης ζωής, από αυτά που είναι τόσο απλησίαστα ψηλά για τους πολλούς, από εκεί αρχίζει η κατακρήμνιση της ελευθερίας των επιλογών.

1. Zygmunt Bauman, Πλούτος και ανισότητα. Μας ωφελεί όλους ο πλούτος των ολίγων;, μτφ. Γ. Λαμπράκος, Οκτώ, Αθήνα 2013, σ. 38.
2. Στο ίδιο, σ. 19.