Καταγγέλλει τη μεταφορά του μηχανήματος μοριακής ανάλυσης εξετάσεων για τον κορονοϊό στο Νοσοκομείο Ξάνθης 

ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ ΥΓΕΙΟΝΟΜΙΚΩΝ» ΙΠΠΟΚΡΑΤΕΙΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ



Την απόφαση του υπουργείου Υγείας να μεταφέρει το μηχάνημα μοριακής ανάλυσης εξετάσεων για τον κορονοϊό (PCR) από το Ιπποκράτειο Νοσοκομείο Θεσσαλονίκης στο Νοσοκομείο Ξάνθης, για να καλυφθούν οι εκεί ανάγκες, αντί να αγοραστεί καινούριο μηχάνημα, καταγγέλλει η «Αγωνιστική Συσπείρωση Υγειονομικών» του Ιπποκράτειου.

«Από την έναρξη της πανδημίας έως σήμερα, το Ιπποκράτειο δέχεται καθημερινά μεγάλο όγκο ασθενών και ειδικά στις εφημερίες, για δειγματοληψία για κορονοϊό. Το μηχάνημα μοριακής ανάλυσης διευκόλυνε στο να μην υπάρχει καθυστέρηση στο αποτέλεσμα και στην παράδοση των αποτελεσμάτων», σημειώνει η «Αγωνιστική Συσπείρωση» και προσθέτει πως «είναι ντροπή για την κυβέρνηση και τη διοίκηση του Ιπποκράτειου να στερεί το μηχάνημα από το νοσοκομείο και τους ασθενείς, τη στιγμή μάλιστα που χρειάστηκε 1,5 μήνας δουλειάς για να στηθεί και μόλις 2,5 μήνες λειτουργίας, με επιστημονικό προσωπικό (μη μόνιμο) και χωρίς να έχουν πληρωθεί τις εφημερίες τους».

Η «Αγωνιστική Συσπείρωση» απαιτεί:

Να μείνει το PCR στο Ιπποκράτειο.

Να προσληφθεί το απαιτούμενο μόνιμο προσωπικό.

Οι μύθοι τους...

Οσο περισσότερο η κυβέρνηση της ΝΔ, ο ΣΥΡΙΖΑ και τα άλλα αστικά κόμματα ζουν τον ...«μύθο» τους για την ΕΕ που όπως λένε την τελευταία στιγμή «ξύπνησε» και επιτεύχθηκε έστω αυτός ο συμβιβασμός στο εσωτερικό της για το «Ταμείο Ανάκαμψης», τόσο πρέπει ο λαός να ανασκουμπώνεται για το νέο κουστούμι που του ράβουν.

Γιατί, αν οι επιχειρηματικοί όμιλοι και οι κυβερνήσεις τους μετράνε τα εκατομμύρια των κονδυλίων βγάζοντας τις μεζούρες για το τι τους αναλογεί, οι εργαζόμενοι πρέπει να εστιάζουν στα λεγόμενα των Ευρωπαίων αξιωματούχων ότι «τζάμπα γεύμα δεν υπάρχει στην ΕΕ». Επίσης στη σχετική δήλωση του Κυρ. Μητσοτάκη με την οποία, σπεύδοντας να ...κόψει κάθε όρεξη, προειδοποίησε ότι «δεν θα σκορπίσουμε τα χρήματα με την ανεμελιά του πλούτου».

Ο μηχανισμός μάλιστα με τον οποίο θα διοχετευτούν τα περιβόητα 72 δισ. ευρώ καταρρίπτει τον μύθο που διακινεί η κυβέρνηση ότι τάχα «κατάφερε» να «αποφύγει νέα μνημόνια» αλλά να «κερδίσει μεταρρυθμίσεις». Η ίδια η «διακυβέρνηση» του Ταμείου, στην οποία κατέληξε η ΕΕ, δεν αφήνει περιθώρια παρερμηνειών: Η Κομισιόν θα εξετάζει τα προγράμματα που καταθέτει κάθε κράτος - μέλος και το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο θα ψηφίζει επί των σχετικών εισηγήσεων. Στη δε φάση της υλοποίησης, η Κομισιόν θα κρίνει αν πληρούνται οι προϋποθέσεις για την εκταμίευση, με την Οικονομική και Δημοσιονομική Επιτροπή να δίνει το «πράσινο φως», αξιολογώντας αν τηρούνται οι «δεσμεύσεις». Αυτό που διαμορφώνεται δηλαδή είναι άλλος ένας μηχανισμός διαρκούς αξιολόγησης του πακέτου μεταρρυθμίσεων το οποίο θα εισηγείται η κάθε κυβέρνηση, προκειμένου να αποκτά πρόσβαση στους πόρους. Σαν να μην έφταναν στο λαό τα Ευρωπαϊκά Εξάμηνα, τα Μεσοπρόθεσμα Προγράμματα και οι προϋπολογισμοί της ΕΕ, δηλαδή τα μνημόνια διαρκείας, τώρα προστίθενται κι άλλα δεσμά προκειμένου να χρηματοδοτούνται οι επιχειρηματικοί όμιλοι. Κι αν στα χρόνια της προηγούμενης κρίσης ο λαός έσφιγγε το ζωνάρι μετά από κάθε «αξιολόγηση» για να πέφτει η «δόση», τώρα θα καλείται να κάνει θυσίες για να μη χάνεται το ρευστό από τα μονοπώλια...

Τα παραπάνω επιβεβαιώνονται άλλωστε και από το σχέδιο της κυβέρνησης με το οποίο ετοιμάζεται να διεκδικήσει τα κονδύλια, με πυρήνα του το λεγόμενο «Πόρισμα Πισσαρίδη». Το εν λόγω σχέδιο περιλαμβάνει σωρό από αντιδραστικές αναδιαρθρώσεις, για να φορτωθεί η κρίση στις πλάτες των εργαζομένων.

Ο άλλος μύθος που διακινείται με αφορμή τη συμφωνία είναι αυτός της ανακούφισης για την εξασφάλιση της «συνοχής» της ΕΕ, για το ότι επιτέλους ανοίγει ένα νέο κεφάλαιο για τη λυκοσυμμαχία... Η ίδια η Σύνοδος όμως αποδεικνύει ότι τα «δύσκολα» είναι μπροστά για την ΕΕ, ότι οι αντιθέσεις συνεχίζονται αμείωτες, δεν θεραπεύονται αλλά οξύνονται, κάνοντας την Ενωση ακόμα πιο επιθετική απέναντι στους λαούς. Αλλωστε κάθε τέτοια Σύνοδος είναι ακόμα πιο βασανιστική από την προηγούμενη, αφού στο φόντο της νέας κρίσης οι αντιπαραθέσεις εντείνονται για το ποια μονοπώλια, ποιων κλάδων, ποιων χωρών θα πάρουν τη μερίδα του λέοντος των κονδυλίων, ή πώς θα φορτώσουν στους αντιπάλους τους μεγαλύτερα βάρη από όσα επωμίζονται οι ίδιοι. Τέτοιος είναι και ο καβγάς ανάμεσα στο «νότο» και το «βορρά», ανάμεσα στους «φειδωλούς» και τους «ανοιχτοχέρηδες». Ενας καβγάς που δεν αφορά τους λαούς, αφού σε κάθε περίπτωση είναι οι μεγάλοι χαμένοι από τα μέτρα που έρχονται.

Οι εργαζόμενοι δεν έχουν κανένα λόγο να «μασήσουν» τους μύθους που διακινούν τα αστικά κόμματα και τα επιτελεία του κεφαλαίου. Τους μύθους άλλωστε πάντα τους πληρώνουν πανάκριβα. Στον αντίποδα, πρέπει να βρεθούν σε θέσεις μάχης, να συγκρουστούν με την αντιλαϊκή στρατηγική κυβερνήσεων - ΕΕ - κεφαλαίου, για να μην πληρώσουν ξανά τα σπασμένα της καπιταλιστικής κρίσης. Γιατί οι ανάγκες τους δεν χωράνε στον στενό κορσέ των προγραμμάτων ενίσχυσης των μονοπωλίων.

 

Μεγάλη ανθεκτικότητα των μικρών παιδιών, μικρότερη των νεογνών



Εδώ και καιρό από πλειάδα μελετών έχει διαπιστωθεί ότι τα μωρά κάτω του ενός έτους, που αρρωσταίνουν από COVID-19, συνήθως δεν εκδηλώνουν βαριά την ασθένεια, περνώντας τη με ελαφρύ βήχα, καταρροή και χαμηλό πυρετό, που διαρκούν συνήθως όχι περισσότερο από μια βδομάδα. Σπάνια χρειάζονται εντατική θεραπεία. Οι επιστήμονες πολύ θα ήθελαν να μάθουν γιατί συμβαίνει αυτό, όχι από περιέργεια, αλλά για να αναζητήσουν τρόπους αξιοποίησης του μηχανισμού για τους μεγαλύτερους σε ηλικία.

Μία εκδοχή είναι ότι τα νεογνά έχουν λιγότερους υποδοχείς ACE2, τους οποίους χρησιμοποιεί ο ιός για να εισβάλει στα κύτταρα. Μια άλλη εκδοχή είναι ότι ακριβώς επειδή το ανοσοποιητικό των μωρών είναι ανώριμο δεν μπορεί να επιτεθεί με βία στον SARS-CoV-2, προκαλώντας ζημιές στον οργανισμό. Αυτή η εκδοχή δίνει ερμηνεία και σε ένα άλλο φαινόμενο: Στα μικρά παιδιά το ποσοστό βαριάς ασθένειας από COVID-19 φθίνει όσο μεγαλώνει η ηλικία. Αν η άμυνα του οργανισμού είναι πολύ αδύνατη, ο ιός μπορεί να καταφέρει να πάρει το πάνω χέρι. Μια υπεραντίδραση μπορεί να είναι εξίσου θανατηφόρα. Ομως, τα παιδιά που είναι μεγαλύτερα του ενός έτους φαίνεται ότι βρίσκονται στην καλύτερη φάση ανάπτυξης του ανοσοποιητικού, μεταξύ εκείνης των νεογνών που το ανοσοποιητικό τους ακόμη είναι ημιτελές και εκείνης των ενηλίκων, που το ανοσοποιητικό τους δείχνει μερικές φορές υπερβολικό ζήλο. Ετσι, ναι μεν τα νεογνά βρίσκονται σε πλεονεκτική θέση έναντι των ενηλίκων και ιδίως των ηλικιωμένων, αλλά αποτελούν το μεγαλύτερο ποσοστό μικρών παιδιών που χρειάζονται νοσηλεία για COVID-19.



Αγνοούμε ακόμη πολλά για τον SARS-CoV-2 και τις μακροπρόθεσμες συνέπειές του. Αυτό έγινε φανερό και όταν διαπιστώθηκε ότι παιδιά μεγαλύτερα του ενός έτους που πέρασαν ελαφρά την αρρώστια, κάποια στιγμή αργότερα ανέπτυξαν ένα επικίνδυνο σύνδρομο φλεγμονής σε πολλαπλά όργανα. Ο Ασίφ Νουρ, αναπληρωτής καθηγητής παιδιατρικής στο πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης, που ειδικεύεται σε παιδικές μολυσματικές ασθένειες, προειδοποιεί τους γονείς ότι πρέπει να προστατεύουν τα παιδιά τους όχι μόνο από τη μόλυνση - που προκαλεί σ' αυτά ελαφρά συμπτώματα - αλλά και από αυτό το σύνδρομο, που εμφανίζεται αργότερα σε κάποια απ' αυτά. Προτείνει ειδικά στους γονείς νεογνών να περιορίζουν τους επισκέπτες των μωρών τους για τους πρώτους μήνες και να ζητούν από όλους, δηλαδή και από όσους δεν παρουσιάζουν κανένα σύμπτωμα, να κρατούν απόσταση ενάμισι μέτρου από τα νεογέννητα, πράγμα δύσκολο για τις γιαγιάδες και τους παππούδες, αλλά απαραίτητο. Ισως αυτή η αυθόρμητη στάση από τη μεριά των γονιών να έχει προφυλάξει πολλά νεογνά και σ' αυτό να οφείλεται ως ένα βαθμό το χαμηλό ποσοστό ανάγκης νοσηλείας τους.

ΠΑΝΔΗΜΙΑ COVID-19 Αναμέτρηση με δύσκολα εμπόδια στο δρόμο για την ανάπτυξη εμβολίων

ΠΑΝΔΗΜΙΑ COVID-19

Αναμέτρηση με δύσκολα εμπόδια στο δρόμο για την ανάπτυξη εμβολίων



Τα αντισώματα είναι ανοσολογικές πρωτεΐνες που δημιουργούνται από τον οργανισμό συνήθως κατά τη δεύτερη ή τρίτη βδομάδα μετά από μια μόλυνση. Προσκολλώνται πάνω στους εισβολείς και τους εμποδίζουν να μπουν μέσα στα κύτταρα. Αν αντισώματα που στοχεύουν έναν συγκεκριμένο ιό βρεθούν σε δείγμα αίματος, αυτό σημαίνει ότι υπάρχει ανοσολογική αντίδραση, που μπορεί να προφυλάξει από νέα μόλυνση. Η πρόκληση παραγωγής από τον ανθρώπινο οργανισμό των κατάλληλων αντισωμάτων για τον αφοπλισμό του ιού SARS-CoV-2, που προκαλεί την πανδημία COVID-19, είναι ο στόχος δεκάδων ερευνητικών προσπαθειών φαρμακευτικών εταιρειών, πολλές από τις οποίες έχουν ξεκινήσει και δοκιμές σε ανθρώπους - συγκριτικά σε χρόνο ρεκόρ σε σχέση με προηγούμενα εμβόλια. Η διαδικασία, όμως, πρέπει να προχωρήσει με μεγάλη προσοχή και όχι με στόχο το κυνήγι της πρωτιάς για μεγιστοποίηση του κέρδους και της φήμης, γιατί σε ορισμένες περιπτώσεις όχι πλήρως δοκιμασμένα και ελεγμένα εμβόλια μπορεί να εντείνουν την ασθένεια αντί να προστατέψουν απ' αυτήν.

Πίσω πόρτα

Ο SARS-CoV-2, όπως και ο προηγούμενος κορονοϊός, ο SARS-CoV, μπαίνουν μέσα στα κύτταρα αφού προσδεθούν πάνω στους υποδοχείς ACE2 των κυττάρων. Τα εμβόλια προσπαθούν να προκαλέσουν την παραγωγή «εξουδετερωτικών» αντισωμάτων που θα μπλοκάρουν τις πρωτεΐνες του ιού, οι οποίες συνδέονται στους υποδοχείς ACE2. Αν ένα αντίσωμα εμποδίζει έναν ιό να μπει στα κύτταρα σε ένα εργαστηριακό δισκίο, αυτό δεν σημαίνει ότι θα συμπεριφερθεί με τον ίδιο τρόπο μέσα στο σώμα. Σε ορισμένες περιπτώσεις μπορεί, αντίθετα, να βοηθήσει τον ιό να εισβάλει και να παρεμποδίσει τα κύτταρα του ανοσοποιητικού, που θα του προκαλούσαν θανάσιμο εναγκαλισμό, καταστρέφοντάς το.



Αν μερικά από τα αντισώματα που θα παραχθούν δεν προσδεθούν αρκετά ισχυρά στον ιό, ή δεν είναι παρόντα σε κατάλληλη συγκέντρωση, μπορεί να οδηγήσουν στο φαινόμενο της Εξαρτώμενης από Αντισώματα Ενίσχυσης (ADE). Στην περίπτωση αυτή ο καλυμμένος από αντισώματα ιός αποκτά τη δυνατότητα να μπαίνει από την «πίσω πόρτα» μέσω των υποδοχέων αντισωμάτων στους μακροφάγους και άλλα κύτταρα του ανοσοποιητικού, στην ουσία αδρανοποιώντας ακριβώς τα κύτταρα που θα τον κομμάτιαζαν και θα τον απορροφούσαν χημικά. Μερικές φορές, αυτή η διαδικασία μπορεί να προκαλέσει έντονη φλεγμονική αντίδραση, προκαλώντας «καταιγίδα κυτοκινών», οξύ πνευμονικό σύνδρομο και καταστροφή πνευμονικού ιστού. Ανάλογα προβλήματα μπορεί να προκληθούν σε ασθενείς COVID-19, από άλλα κύτταρα του ανοσοποιητικού, τα ουδετερόφιλα.

Προς το παρόν όλα καλά

Οι επιστήμονες δεν γνωρίζουν ακόμη αν η ADE προκαλεί τέτοιες ζημιές σε ασθενείς με COVID-19. Χρησιμοποιούν τη γνώση από προηγούμενες έρευνες για πειραματικά εμβόλια για τις επιδημίες SARS και MERS, όταν ορισμένα εμβολιασμένα πειραματόζωα ανέπτυξαν βαρύτερες εκδοχές της νόσου. Σε περσινή επιστημονική δημοσίευση Κινέζων ερευνητών, αναφέρεται ότι αντισώματα από πλάσμα αίματος εμβολιασμένων ζώων, πυροδότησαν διαδικασίες που προκάλεσαν ζημιά σε πνεύμονες μη εμβολιασμένων ζώων, στα οποία έγινε εισαγωγή αυτού του πλάσματος. Τα αντισώματα που μεταφέρθηκαν μετέτρεψαν τους μακροφάγους από προστατευτικό στοιχείο του ανοσοποιητικού σε παθογενές. Προβλήματα εκδήλωσης ADE διαπιστώθηκαν και με ορισμένα εμβόλια για τον δάγγειο πυρετό και κάποιους άλλους ιούς. Το ίδιο και με εμβόλια για την πρώτη επιδημία SARS, που έπληξαν τόσο τους πνεύμονες, όσο και το συκώτι. Ολα αυτά όμως, σε εργαστηριακό επίπεδο και με αυτήν την έννοια το φαινόμενο ADE είναι κατά κάποιον τρόπο θεωρητικό, όσον αφορά τους ανθρώπους και όσον αφορά τα εμβόλια για τον SARS-CoV-2. Επιπλέον, προβλήματα ζημιάς από έντονη φλεγμονή μπορούν να προκληθούν όχι μόνο από ατελή αντισώματα, αλλά και από αποκλίνουσα συμπεριφορά των κυττάρων Τ του ανοσοποιητικού, που κανονικά συμβάλλουν καθοριστικά για την αντιμετώπιση της COVID-19.

Η αμερικανική «Moderna», που ανακοίνωσε την περασμένη βδομάδα τα προκαταρκτικά ευρήματα από πρώιμη κλινική δοκιμή του βασισμένου σε RNA εμβολίου της, δεν εντόπισε σοβαρές παρενέργειες σε όσους συμμετείχαν στη δοκιμή. Ασφαλές και επιτυχές σε ορισμένους από τους 108 ανθρώπους που συμμετείχαν στην πρώιμη δοκιμή τον Μάη αποδείχτηκε και ένα κινέζικο εμβόλιο. Αρκετά εμβόλια για την COVID-19 έχουν ήδη δοκιμαστεί σε άλλα πρωτεύοντα θηλαστικά εκτός του ανθρώπου. Και αυτά δεν έδειξαν κάποια παρενέργεια, ακόμη και στις περιπτώσεις που διαπιστώθηκε ότι τα αντισώματα που δημιουργήθηκαν δεν ήταν τα καλύτερα για την αντιμετώπιση του SARS-CoV-2.

Το ερώτημα είναι αν τα εμβόλια θα προκαλέσουν ADE όταν δοθούν σε εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους. Αυτήν την ανησυχία συμμερίζονται και οι ερευνητές που δοκιμάζουν τη θεραπευτική χρήση πλάσματος αίματος από ασθενείς που ανάρρωσαν. Πάντως, σε μελέτη με 5.000 ασθενείς που έλαβαν τέτοιο πλάσμα δεν αναφέρθηκε καμία εκδήλωση ADE.

Κοινωνικό εμπόδιο

Ομως δεν είναι μόνο επιστημονικής φύσης τα προβλήματα και τα εμπόδια που πρέπει να υπερπηδηθούν, για να φτάσουμε σε ένα ή περισσότερα ασφαλή εμβόλια ενάντια στην πανδημία COVID-19. Είναι και τα εμπόδια που γεννά η ίδια η κοινωνική οργάνωση, ο καπιταλισμός. Παρότι η ίδια η πανδημία οδήγησε σε μεγαλύτερη ανταλλαγή πληροφοριών μεταξύ των ερευνητών των φαρμακευτικών εταιρειών, ερευνητικοί πόροι - άνθρωποι και εγκαταστάσεις - είτε μένουν ανεκμετάλλευτοι επειδή κάποιες εταιρείες θεωρούν ότι δεν αξίζει να μπουν καθυστερημένες στο παιχνίδι (παρότι κανείς δεν θα έπρεπε να το βλέπει σαν παιχνίδι κέρδους), είτε επειδή διερευνούν προς την ίδια κατεύθυνση που διερευνούν και άλλοι, αντί να γίνει μια κεντρικά σχεδιασμένη κατανομή των ερευνητικών δυνατοτήτων, ώστε να διερευνηθούν όλες οι υποσχόμενες κατευθύνσεις στον συντομότερο δυνατό χρόνο.

Σαν να μην έφτανε αυτό, δεν υπάρχει καμία εξασφάλιση ότι όλοι θα έχουν εξίσου πρόσβαση στα εμβόλια που θα παραχθούν, ότι δηλαδή αυτά θα δοθούν πρώτα στις ευπαθείς ομάδες του πληθυσμού σε ολόκληρο τον κόσμο και με την ίδια ισότιμη διαδικασία στη συνέχεια και στις υπόλοιπες πληθυσμιακές ομάδες. Αντίθετα, η κυβέρνηση των ΗΠΑ αγόρασε όλη τη φετινή παραγωγή ρεμδεσιβίρης (θεραπευτικό φάρμακο που περιορίζει τις επιπτώσεις της COVID-19), την οποία επιτρέπεται να παράγει μόνο η εταιρεία που έχει την πατέντα του φαρμάκου. Επιπλέον, έχει «καπαρώσει» το ένα τρίτο της παραγωγής του εμβολίου της «AstraZeneca» και του πανεπιστημίου της Οξφόρδης, πληροφορίες για το οποίο αναμένεται να ανακοινωθούν πιθανότατα την ερχόμενη Δευτέρα.

Επιμέλεια:
Σταύρος ΞΕΝΙΚΟΥΔΑΚΗΣ
Πηγή: «Scientific American»

ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ - ΜΕΓΑΛΟΕΡΓΟΔΟΣΙΑ Γενικεύουν και μονιμοποιούν το αντεργατικό καθεστώς της τηλεργασίας

Οι ανακοινώσεις του υπουργείου Εργασίας, όπως και οι σχετικές «διαρροές» στον Τύπο, για την επικείμενη κατάθεση από την κυβέρνηση νομοσχεδίου για τη «δημιουργία θεσμικού και νομικού πλαισίου για την τηλεργασία» - δηλαδή για τη μονιμοποίηση και γενίκευσή της ως μίας ακόμα μορφής «ευελιξίας» - επιβεβαιώνουν από μία ακόμα πλευρά ότι το κεφάλαιο, οι κυβερνήσεις και τα κόμματά του, στο όνομα της αντιμετώπισης της πανδημίας, βρήκαν την ευκαιρία να «τρέξουν» αντεργατικά μέτρα που είχαν από καιρό σχεδιασμένα.

Σε συνέχεια των Πράξεων Νομοθετικού Περιεχομένου και των απανωτών παρατάσεων με τις οποίες η κυβέρνηση ΝΔ έδωσε τη δυνατότητα στις επιχειρήσεις να επιβάλλουν μονομερώς καθεστώς τηλεργασίας στους εργαζομένους, το κυβερνητικό νομοσχέδιο έρχεται να βάλει πλέον και την επίσημη βούλα στο καθεστώς που μεταξύ άλλων διευκολύνει παραπέρα το «σβήσιμο» των ορίων μεταξύ εργάσιμου και μη εργάσιμου χρόνου, σε βάρος του δεύτερου, με σοβαρές συνέπειες στην υγεία, την οικογενειακή και κοινωνική ζωή και τις μισθολογικές απολαβές του εργαζόμενου.

Στην πρώτη φάση της πανδημίας, σε κλάδους όπως οι Τηλεπικοινωνίες και η Πληροφορική, η τηλεργασία έφτασε να εφαρμόζεται στο 80% του εργατικού δυναμικού. Χαρακτηριστικό είναι ότι στον όμιλο ΟΤΕ η τηλεργασία εφαρμόστηκε στους 13 από τους 16 χιλιάδες εργαζόμενους. Ακόμα και σήμερα, ωστόσο, διατηρείται σε υψηλά ποσοστά που φτάνουν το 70%.

Σε ευρεία κλίμακα εφαρμόστηκε και συνεχίζει να εφαρμόζεται και σε άλλους κλάδους, όπως είναι το χρηματοπιστωτικό σύστημα κ.ά.

Η τηλεργασία, βέβαια, δεν μπορεί να εφαρμοστεί παντού και για όλους, αφού όπως επιβεβαιώθηκε και το προηγούμενο διάστημα, μεγάλα τμήματα της παραγωγικής διαδικασίας απαιτούν την παρουσία εργαζομένων στο χώρο της επιχείρησης. Η εκτεταμένη εφαρμογή της τηλεργασίας μέσα στην πανδημία, ωστόσο, αποτελεί μια πρώτης τάξης ευκαιρία για τους εργοδότες να πειραματιστούν ώστε να βρουν τις κατάλληλες αναλογίες για την αποδοτικότερη χρήση της, να επιβάλουν ακόμα πιο γρήγορα τη γενίκευσή της.

«Σβήνει» κάθε όριο μεταξύ εργάσιμου και μη εργάσιμου χρόνου

Η εκτεταμένη εφαρμογή της τηλεργασίας συνοδεύεται από μια προσεκτικά δομημένη προπαγάνδα που προβάλλει τα δήθεν «θετικά» της για τον εργαζόμενο, προτάσσοντας την υποτιθέμενη «συμφιλίωση της επαγγελματικής με την οικογενειακή ζωή».

Κρύβει ότι η τηλεργασία είναι μια μορφή εργασίας που μέσα στον καπιταλισμό αποτελεί ένα ισχυρό όπλο τα χέρια της εργοδοσίας για να εξαλείψει κάθε όριο σχετικά με τον εργάσιμο χρόνο και χώρο. Παρέχεται εκτός του χώρου εργασίας της επιχείρησης και μπορεί να λειτουργήσει αυτόνομα ή συμπληρωματικά της εργασίας στην ίδια την επιχείρηση. Μπορεί να γίνεται από το σπίτι, από προσωρινούς χώρους κατά τη διάρκεια μετακίνησης του εργαζόμενου και από ειδικά διαμορφωμένους χώρους για τηλεργασία. Ο εργαζόμενος γίνεται στην πραγματικότητα χρονικά διαθέσιμος, ως προς τις ανάγκες της επιχείρησης, 24 ώρες τη μέρα, 7 μέρες τη βδομάδα.

Με άλλα λόγια, η τηλεργασία δίνει τη δυνατότητα στις επιχειρήσεις να απαιτούν από τον εργαζόμενο να προσφέρει εργασία οποιαδήποτε ώρα της μέρας, από οποιοδήποτε μέρος, εξασφαλίζοντας παραπέρα εντατικοποίηση της εργασίας για τα κέρδη του κεφαλαίου.

Το μοντέλο αυτό πλασάρεται από «έρευνα», που παρουσιάστηκε σε ηλεκτρονικά μέσα στη χώρα μας, και η οποία ισχυρίζεται ότι το 71% των εργαζομένων που ρωτήθηκαν δήλωσαν πρόθυμοι να συνδυάσουν διακοπές με τηλεργασία σε ειδικά διαμορφωμένο χώρο εργασίας. Ας σημειωθεί ότι η έρευνα έγινε σε συνεργασία με εταιρείες που προσφέρουν τέτοιους χώρους...

Ενα από τα πρώτα οφέλη για τους εργοδότες είναι η ευκολότερη «διευθέτηση» του χρόνου εργασίας, με βάση τις εκάστοτε ανάγκες της επιχείρησης, με μεταφορά του ωραρίου εργασίας, πρωί, μεσημέρι ή βράδυ, ακόμα και με σπάσιμο του ωραρίου (ήδη κάποιες επιχειρήσεις το εφαρμόζουν).

Οι διαβεβαιώσεις του υπουργείου Εργασίας ότι το νομοσχέδιο θα διασφαλίζει «τήρηση του ωραρίου από τον εργοδότη» αποτελούν κενό γράμμα για τους εργαζόμενους. Πρώτα απ' όλα, αν το ωράριο ήδη δεν τηρείται στους χώρους εργασίας, όπου μάλιστα οι εργαζόμενοι συνυπάρχουν, λειτουργεί σωματείο κ.λπ., είναι προφανές ότι σε συνθήκες εργασίας από το σπίτι η καταστρατήγησή του είναι ακόμα πιο εύκολη. Ούτε βέβαια αποτελεί εγγύηση η αναφορά για αναγγελία του ωραρίου στο σύστημα «Εργάνη», αφού επί της ουσίας κανένας μηχανισμός δεν θα είναι ικανός - ακόμα και αν υπήρχε τέτοια κατεύθυνση - να ελέγξει το αν τηρείται το ωράριο για κάθε μεμονωμένο εργαζόμενο.

Ακόμα περισσότερο, η τηλεργασία δεν πέφτει από τον ουρανό, θα συνδυάζεται με όλες τις άλλες μορφές «ευελιξίας» και όλο το υπόλοιπο αντεργατικό οπλοστάσιο για το «ξεχείλωμα» του ωραρίου. Επιπλέον, η ίδια η «ευκολία» της προσφοράς εργασίας από το σπίτι ή άλλο χώρο καθιστά τον εργαζόμενο ευάλωτο στις εργοδοτικές πιέσεις να προσφέρει εργασία ανά πάσα στιγμή, δηλαδή και εκτός ωραρίου εργασίας. Λόγω της ίδιας «ευκολίας», μπορεί να απαιτηθεί από έναν εργαζόμενο να εργαστεί ακόμα και όταν είναι άρρωστος. Είναι πολύ εύκολο να φανταστούμε τα λόγια στελέχους επιχείρησης: «Εντάξει, έχεις λίγο πυρετό. Το καταλαβαίνουμε. Δε σου ζητάμε να βγεις από το σπίτι. Να κάτσεις λίγο στον υπολογιστή θέλουμε», ή τις αντίστοιχες πιέσεις σε έγκυες και λεχώνες κ.ο.κ.

Πρόσθετα στα παραπάνω, μάλιστα, το επικείμενο νομοσχέδιο θα περιλαμβάνει και τη δυνατότητα στον εργοδότη να βάζει τον εργαζόμενο σε «τηλε-ετοιμότητα», απαιτώντας δηλαδή τη διαρκή διάθεση του εργαζόμενου για δουλειά όλη τη μέρα, με την εξαίρεση - όπως λένε - λίγων ωρών, που θα έχει το... «δικαίωμα στην αποσύνδεση»!

Αντεργατικό πολυεργαλείο στα χέρια του κεφαλαίου

Η ίδια η μετατροπή του σπιτιού του εργαζόμενου σε χώρο εργασίας δημιουργεί προβλήματα στην προσωπική ζωή του, παρόλο που η κυρίαρχη προπαγάνδα υποστηρίζει το αντίθετο, ότι εξυπηρετείται τάχα καλύτερα ο οικογενειακός προγραμματισμός. Στην πραγματικότητα η εργοδοσία απαιτεί από τον εργαζόμενο ο χώρος που χρησιμοποιεί για εργασία στο σπίτι να είναι «στεγανός» από τις ενοχλητικές φωνές των παιδιών, συνολικά των δραστηριοτήτων των άλλων μελών της οικογένειας. Από την άλλη, είναι εύλογο ένας εργαζόμενος να μην μπορεί να φροντίσει τα παιδιά του ή να καλύψει άλλες οικογενειακές ανάγκες την ώρα που δουλεύει.

Αυταπάτη όμως αποδεικνύεται και η προβαλλόμενη μείωση του χρόνου και του κόστους για τη μετακίνηση μεταξύ σπιτιού και εργασίας. Λόγω της εξαφάνισης των ορίων εργάσιμου και ελεύθερου χρόνου, ο εργαζόμενος τελικά καταλήγει να αφιερώνει στη δουλειά το χρόνο που εξοικονομεί από τη μετακίνηση, δηλαδή προσφέρει περισσότερη δουλειά με τον ίδιο μισθό.

Αντίστοιχα, την ίδια ώρα που μειώνονται τα λειτουργικά κόστη της εργοδοσίας, η μονιμοποίηση της τηλεργασίας φορτώνει νέα κόστη στον ίδιο τον εργαζόμενο: Τηλεπικοινωνιακές συνδέσεις υψηλών αποδόσεων, ηλεκτρονικός εξοπλισμός που πολλές φορές δεν παρέχεται από την εργοδοσία, αγορά επίπλων και εξοπλισμού που να πληροί κάποιες στοιχειώδεις προϋποθέσεις εργονομίας, φωτισμού κ.λπ., επιβαρυμένοι λογαριασμοί ηλεκτρικού ρεύματος, μεγαλύτερες ανάγκες κλιματισμού - θέρμανσης κ.ο.κ. Μια καθόλου ευκαταφρόνητη «λυπητερή» που τελικά πέφτει στις πλάτες των εργαζομένων, όσο κι αν το υπουργείο Εργασίας προσπαθεί να ρίξει στάχτη στα μάτια με γενικόλογες αναφορές περί «κάλυψης του κόστους εξοπλισμού από τον εργοδότη».

Επιπλέον, η δουλειά από το σπίτι ή από οπουδήποτε αλλού εκτός επιχείρησης μεταφέρει στον ίδιο τον εργαζόμενο την ευθύνη του εργοδότη για τις συνθήκες εργασίας, για την υγεία και ασφάλεια στην εργασία.

Ενα άλλο σημαντικό αποτέλεσμα είναι ότι η τηλεργασία τοποθετεί τον εργαζόμενο εντελώς μόνο του απέναντι στην εργοδοσία, δυσκολεύει την επικοινωνία του και την κοινή δράση με τους συναδέλφους του και με τα σωματεία που δρουν στον κλάδο ή στην επιχείρησή του. Τον καθιστά απόλυτα έρμαιο της εργοδοσίας, χτυπώντας το μοναδικό όπλο που έχει απέναντι στις αντεργατικές ορέξεις της, τη συλλογική δράση και αγώνα.

Είναι φανερό ότι η εργοδοτική ασυδοσία θα μπορεί με την εφαρμογή της τηλεργασίας να ξεπεράσει κάθε όριο. Αποτελούν πραγματική κοροϊδία οι κυβερνητικές αναφορές ότι θα δημιουργηθεί «Τμήμα Ελέγχου Τηλεργασίας» στο Σώμα Επιθεώρησης Εργασίας, όταν ήδη το ΣΕΠΕ και οι άλλες αρμόδιες υπηρεσίες, με το προσωπικό που διαθέτουν και με δεδομένο τον αριθμό των καταγεγραμμένων επιχειρήσεων, χρειάζονται 17 χρόνια για να γίνουν έλεγχοι σε όλες τις επιχειρήσεις για την Υγεία και την Ασφάλεια και 8 χρόνια για τον έλεγχο των εργασιακών σχέσεων! Πόσο μάλλον όταν ο χώρος εργασίας μεταφέρεται στα σπίτια των εργαζομένων...

Δεν συμβαίνει όμως το ίδιο με τον έλεγχο των εργαζομένων από την εργοδοσία. Μπορεί το υπουργείο να αναφέρει ότι θα απαγορεύεται η χρήση κάμερας (άλλο μεγάλο ζήτημα το πώς θα ελέγχεται κάτι τέτοιο...), ωστόσο σπεύδει να προβλέψει τη λειτουργία «συστήματος ελέγχου τηλεργασίας», ελέγχου δηλαδή του εργαζόμενου μέσα στο σπίτι του.

Με την πλήρη στήριξη του εργατοπατερισμού

Στην αξίωση αυτή του κεφαλαίου, για ένα ακόμα όπλο για τη μεγαλύτερη εκμετάλλευση των εργαζομένων, δεν θα μπορούσε να λείπει ο εργοδοτικός και κυβερνητικός συνδικαλισμός.

Γι' αυτό και οι δυνάμεις αυτές, ως πλειοψηφία στη διοίκηση της ΓΣΕΕ, έχουν φροντίσει να «νομιμοποιήσουν» την εφαρμογή της τηλεργασίας με συμφωνία - πλαίσιο που αποτελεί αναπόσπαστο τμήμα της Εθνικής Γενικής Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας ήδη από το 2006 - 2007.

Στο σχετικό κείμενο, με τίτλο «Συμφωνία - πλαίσιο για την τηλεργασία», σημειώνεται χαρακτηριστικά: «Μέσα στο πλαίσιο της ευρωπαϊκής στρατηγικής για την απασχόληση, το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο κάλεσε τους κοινωνικούς εταίρους να διαπραγματευθούν συμφωνίες με σκοπό να εκσυγχρονίσουν την οργάνωση της εργασίας, συμπεριλαμβάνοντας διευθετήσεις για την ελαστική εργασία, με στόχο τη βελτίωση της παραγωγικότητας και της ανταγωνιστικότητας των επιχειρήσεων και την πραγματοποίηση της αναγκαίας ισορροπίας μεταξύ ευελιξίας και ασφάλειας».

Πιο ξεκάθαρα δεν γίνεται: Ενταση της «ευελιξίας» με στόχο τη μέγιστη κερδοφορία και ανταγωνιστικότητα του κεφαλαίου...

Διαδηλώσεις υγειονομικών σε Γαλλία και Ελλάδα ενάντια στην εγκατάλειψη των δομών Υγείας.

Πηγή: Associated Press

Διαδηλώσεις σε μεγάλες πόλεις της Γαλλίας πραγματοποίησαν χτες εργαζόμενοι στην Υγεία, ζητώντας αξιοπρεπείς όρους δουλειάς και καταδικάζοντας τα νέα κυβερνητικά σχέδια για την Υγεία («segur de sante»), που προβλέπουν αυξήσεις-ψίχουλα για γιατρούς και νοσηλευτές (μέχρι 138 ευρώ το μήνα).

Με κινητοποιήσεις σε Παρίσι, Τουλούζη, Μπορντό και Λιόν, νοσηλευτές, γιατροί, αλλά και παραϊατρικό προσωπικό, τεχνικοί και άλλες ειδικότητες εργαζομένων σε νοσοκομεία, δομές Υγείας κ.λπ. κατήγγειλαν τις μεγάλες ελλείψεις στα νοσοκομεία. Η Μαρί, νοσοκόμα σε ψυχιατρείο της Ρουέν, λέει χαρακτηριστικά στον τοπικό Τύπο: «Μετά την πανδημία (σ.σ. που έχει στοιχίσει τη ζωή σε πάνω από 30.000 ανθρώπους) τα πράγματα είναι πολύ χειρότερα. Ασθενείς, αφού έμειναν για τόσο καιρό σε περιορισμό (σ.σ. μακριά από ιατρική παρακολούθηση και φροντίδα, όπως επέβαλλε το πρόβλημα του καθενός), έρχονται πάλι σε μας σε αξιοθρήνητη κατάσταση... Χτες είχα μία ασθενή, ύψους 1,65 μ. και 40 κιλών, τρομοκρατημένη από την ιδέα ότι θα βγει πάλι έξω από το σπίτι...».

Οι εργαζόμενοι σημειώνουν ακόμα ότι ο νέος πρωθυπουργός Ζαν Καστέξ -που υποτίθεται ότι ανέλαβε καθήκοντα γιατί ο Μακρόν «εισάκουσε τις ανησυχίες του λαού»- ήταν από αυτούς που στις αρχές του 2000 πρωτοστάτησαν στην «τιμολόγηση των υπηρεσιών» στα νοσοκομεία, στο πλαίσιο της λογικής που θέλει τις δομές Υγείας να λειτουργούν με βάση ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια.

ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ ΣΤΑ ΔΗΜΟΣΙΑ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑ

Απαίτησαν μονιμοποίηση όλων των συμβασιούχων χωρίς όρους και προϋποθέσεις

Συγκέντρωση στο υπουργείο Υγείας

Μονιμοποίηση των 18.000 συμβασιούχων που υπηρετούν στα δημόσια νοσοκομεία, απομάκρυνση των εργολάβων και μαζικές προσλήψεις μόνιμου προσωπικού, για την κάλυψη των λαϊκών αναγκών, απαίτησαν χτες οι υγειονομικοί με συγκέντρωση που πραγματοποιήθηκε στο υπουργείο Υγείας, στο πλαίσιο πανελλαδικής στάσης εργασίας.

Μιλώντας στους συγκεντρωμένους ο Ηλίας Σιώρας, πρόεδρος του Σωματείου Εργαζομένων Νοσοκομείου «Ευαγγελισμός» και γραμματέας της ΕΙΝΑΠ, υπενθύμισε «την Οδηγία της ΕΕ με την οποία προβλέπεται τα δημόσια νοσοκομεία να είναι "αυτοχρηματοδοτούμενα", γεγονός που σημαίνει ότι όλοι οι συμβασιούχοι θα πληρώνονται από τα έσοδα του νοσοκομείου. Αυτή η κατεύθυνση εφαρμόζεται με ευθύνη όλων των κυβερνήσεων από το 2010. Σήμερα οι συμβασιούχοι ξεπερνούν τις 18.000. Μόνο στον "Ευαγγελισμό" ξεπερνούν τους 800 οι ελαστικά εργαζόμενοι, ενώ στα νοσοκομεία οι ελαστικά εργαζόμενοι αντιστοιχούν στο 25% του συνόλου των εργαζομένων. Ενα μέρος τους, επικουρικοί που προσλήφθηκαν στην καρδιά της πανδημίας και ήρθαν αντιμέτωποι με τον κορονοϊό, είναι απλήρωτοι, καθώς έχουν πληρωθεί μέχρι και τις εφημερίες του Μάη. Παρ' όλα αυτά η κυβέρνηση μιλάει για "ενίσχυση του ΕΣΥ", όταν τα μισά χειρουργεία είναι κλειστά, το ίδιο και δεκάδες κρεβάτια. Πού είναι το προσωπικό που θα τα ανοίξει; Δεν μπορεί να μας μιλούν ακόμη και τώρα για δειγματοληπτικούς ελέγχους. Ολα αυτά τα ερωτήματα ζητούν απαντήσεις».

Παρά τις έντονες πιέσεις των υγειονομικών προς την πολιτική ηγεσία του υπουργείου Υγείας για συνάντηση με αντιπροσωπεία τους, η κυβέρνηση απάντησε στα φλέγοντα ζητήματα βάζοντας από τη δίπλα πόρτα διμοιρίες των ΜΑΤ στο εσωτερικό του υπουργείου. Με κυβερνητικές εντολές, φορώντας πλήρη εξοπλισμό, οι δυνάμεις των ΜΑΤ παρέμειναν παρατεταγμένες, σε «ετοιμότητα» για να «υποδεχτούν» τους «ήρωες υγειονομικούς»...

Πλήθος υγειονομικών, μεταξύ άλλων από τα Σωματεία Εργαζομένων στα Νοσοκομεία «Αττικόν», «Ευαγγελισμός», «Θριάσιο», ΚΑΤ, «Ασκληπιείο», Λαϊκό, «Ελπίς», καθώς και εκπρόσωποι των συμβασιούχων των νοσοκομείων, παρέμειναν στο υπουργείο Υγείας, καταγγέλλοντας την παρουσία των ΜΑΤ και την τακτική του υπουργείου Υγείας. Στο στόχαστρο από σωματεία και εργαζόμενους βρέθηκαν επίσης οι εκφυλιστικές διαδικασίες που ακολουθεί η ηγεσία της ΠΟΕΔΗΝ, η οποία μεταξύ άλλων αρνείται την εγγραφή των συμβασιούχων στα σωματεία.

Οι "διαδηλωσημετρημένες¨Φωνές Γαλέρας

https://drive.google.com/file/d/1rRDhl7Fh8HEff-YmftGi8ToMBbcfFwQC/view?usp=sharing