Η μόνιμη και σταθερή δουλειά βλάπτει σοβαρά την υγεία των εργαζομένων στα νοσοκομεία!

«Καθόλου τυχαία λίγες ημέρες πριν την κατάθεση του ασφαλιστικού νομοσχεδίου Βρούτση - Κατρούγκαλου, που διαλύει τον κοινωνικό χαρακτήρα της Ασφάλισης και ανοίγει δρόμο στις ιδιωτικές ασφαλιστικές εταιρείες, ο οργανισμός έρευνας "ΔΙΑΝΕΟΣΙΣ", που συνδέεται με τον ΣΕΒ, δημοσίευσε προτάσεις για την ανασυγκρότηση του ΕΣΥ». 

«Καθόλου τυχαία, επίσης, οι εξαγγελίες του πρωθυπουργού για εφαρμογή του σουηδικού μοντέλου ΣΔΙΤ στην Υγεία, οι προτάσεις της ηγεσίας του ΠΙΣ και οι προτάσεις του "ΔΙΑΝΕΟΣΙΣ" μοιάζουν "σαν δυο σταγόνες νερό".

Αξίζει να επισημανθεί ότι στην ερευνητική ομάδα φιγουράρουν ονόματα καθηγητών όπως του Μιλτιάδη Νεκτάριου, ο οποίος διετέλεσε διοικητής του ΙΚΑ στην περίοδο 1999-2004 επί ΠΑΣΟΚ και είναι πρόεδρος της ασφαλιστικής εταιρείας "International Life ΑΕΑΖ" (2010-σήμερα).

Τι προτείνει λοιπόν ο επιστημονικός οργανισμός "έρευνας";

1ον Ενσωμάτωση των ιδιωτικών πληρωμών και παραπληρωμών (που αποτελούν το 40% της συνολικής δαπάνης Υγείας) στην επίσημη χρηματοδοτική διαδικασία με τη μορφή συμπληρωματικής ιδιωτικής ασφάλισης.

2ον Την εισαγωγή του "κοινωνικού ΦΠΑ" στη χρηματοδότηση του ΕΣΥ, δηλαδή τη μετακύλιση ενός μέρους των εργοδοτικών εισφορών, κατ' ευθείαν στους εργαζόμενους μέσω αύξησης του ΦΠΑ προϊόντων κατανάλωσης, ώστε να απαλλαγούν οι επιχειρήσεις από εργοδοτικές εισφορές που μειώνουν την ανταγωνιστικότητά τους

3ον Την εισαγωγή της τεχνικής της μερικής εξαίρεσης κάλυψης (deductible) με την οποία οι ασθενείς καλούνται να καλύπτουν από την τσέπη τους τα έξοδα των αγαθών και υπηρεσιών Υγείας τα οποία καταναλώνουν, έως ενός προκαθορισμένου χρηματικού ορίου, πριν ενεργοποιηθεί το ασφαλιστικό τους δικαίωμα.

4ον Την εισαγωγή ασφαλιστικών τιμών αναφοράς στις ιατρικές - νοσηλευτικές πράξεις (δηλαδή το ανώτατο όριο κάλυψης) που με ευθύνη του γιατρού για εφαρμογή των "θεραπευτικών - οικονομικών" πρωτοκόλλων θα γνωστοποιείται σε κάθε ασθενή ανάλογα με την αντοχή του ατομικού ασφαλιστικού κουμπαρά της τσέπης του.

5ον Νέα τιμολόγηση των υπηρεσιών Υγείας μέσω των DRGς, ώστε να αναπτυχθεί ανταγωνισμός τιμών μεταξύ των νοσοκομείων και να επιβιώνει ο πιο αποδοτικός φορέας παροχής υπηρεσιών.

6ον Οι διευθυντές - συντονιστές γιατροί να αναλάβουν την ευθύνη του κλειστού προϋπολογισμού κάθε κλινικής και εργαστηρίου, για να αναλάβουν την ευθύνη για το κόστος που επισύρουν οι αποφάσεις τους. Έτσι, θα καταστούν υπεύθυνοι για την εφαρμογή των αναγκαίων αλλαγών που απαιτούνται για τη βελτίωση της αποτελεσματικότητας και της αποδοτικότητας των παρεχόμενων υπηρεσιών.

Για τον σκοπό αυτό προτείνεται ο επικεφαλής της ιατρικής υπηρεσίας κάθε νοσοκομείου να είναι συνυπεύθυνος για το κλινικό έργο του νοσοκομείου και να διαχειρίζεται τον κλινικό προϋπολογισμό!!! Άσκηση λοιπόν ιατρικής με το τεφτέρι στο χέρι.

Για την εφαρμογή ενός τέτοιου πλήρως εμπορευματοποιημένου συστήματος Υγείας προτείνεται:

7ον Διαχωρισμός της πολιτικής ευθύνης του κράτους από την επιχειρησιακή ευθύνη στη λειτουργία του ΕΣΥ με ενίσχυση του επιτελικού και εποπτικού ρόλου του για τον ανταγωνισμό μεταξύ των νοσοκομείων. Το κράτος θα εγγυάται την πρόσβαση στις υπηρεσίες και ο κάθε ασθενής με ατομική ευθύνη την κάλυψη των εξόδων του.

8ον Ανασυγκρότηση των ΥΠΕ και αντιστοίχισή τους στις 13 διοικητικές περιφέρειες, ώστε να διευκολύνεται η συμμετοχή των αιρετών Περιφερειών στη χρηματοδότηση των δομών Υγείας μέσω του ΕΣΠΑ και της προσέλκυσης ιδιωτικών κεφαλαίων καθώς η κάθε περιφερειακή αρχή γνωρίζει καλύτερα τις δυνατότητες ιδιωτικών επενδύσεων στην περιοχή της.

9ον Μετατροπή των δημόσιων νοσοκομείων του ΕΣΥ σε ΝΠΙΔ ως θυγατρικές εταιρείες των ΥΠΕ, καθώς και συγχωνεύσεις και αλλαγές χρήσης, κυρίως των μικρών νοσοκομείων, με παράλληλη ανακατανομή υλικών και ανθρώπινων πόρων.

10ον Συγκρότηση "αντίπαλων" νοσοκομείων για τη βελτίωση της αποδοτικότητας και "ανοιχτών νοσοκομείων" με λειτουργία στη βάση εποχικών αναγκών, οργάνωση και λειτουργία των νοσοκομείων σε επιχειρησιακή βάση, διαφοροποίηση των αμοιβών ιδιαίτερα των γιατρών στη βάση οικονομικής και κλινικής αποδοτικότητας.

11ον Να αναπτυχθούν και να εγκαθιδρυθούν συνεργασίες με τον ιδιωτικό τομέα όπως για παράδειγμα συμβάσεις με ιδιωτικές κλινικές, συμβάσεις παροχής υπηρεσιών, συμβάσεις υπεργολαβίας, συμβάσεις διαχείρισης ή μίσθωσης εξοπλισμού, παραχωρήσεις, συμβάσεις εκχώρησης και άλλες σχετικές.

Για "κερασάκι στην τούρτα", η έρευνα παίζει ρόλο "λαγού" στην παραπέρα ανατροπή των εργασιακών σχέσεων των υγειονομικών, οι οποίες "θα πρέπει να υπακούν στα κριτήρια της αναζήτησης της αποδοτικής χρήσης των πόρων (...) να προσαρμόζονται κατά περίπτωση στους επιχειρησιακούς κανόνες".

Σε αυτό το πλαίσιο, προτείνεται η "πλήρης και αποκλειστική απασχόληση" να αφορά μόνο τους διευθυντές - συντονιστές, οι οποίοι θα έχουν και "δυνατότητα παροχής αμειβόμενου ιδιωτικού έργου εντός του νοσοκομείου". Για τους υπόλοιπους γιατρούς, "να παρέχεται η δυνατότητα πλήρους αλλά όχι αποκλειστικής απασχόλησης για να μπορούν να απασχολούνται σε δύο ή περισσότερα νοσοκομεία με βάση επιμέρους συμβόλαια εργασίας", να γίνονται δηλαδή γυρολόγοι από νοσοκομείο σε νοσοκομείο, για να συμπληρώσουν ένα αξιοπρεπές εισόδημα!

Προτείνεται επίσης ένα μεγάλο μέρος του υπόλοιπου προσωπικού "να είναι μερικής απασχόλησης, ή ακόμα να είναι εποχιακής απασχόλησης", διαπιστώνοντας μάλιστα προκλητικά ότι "ο θεσμός της πλήρους και αποκλειστικής απασχόλησης" είναι ο λόγος που το προσωπικό των νοσοκομείων έχει οδηγηθεί σε εξουθένωση!

Δηλαδή, η μόνιμη και σταθερή δουλειά βλάπτει σοβαρά την υγεία των εργαζομένων στα νοσοκομεία!

Γιατί να απεργήσω, γιατί να διαδηλώσω στις 18 Φλεβάρη;

ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ ΥΓΕΙΟΝΟΜΙΚΩΝ
ΟΛΟΙ ΣΤΟ ΑΓ. ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ ΣΤΙΣ 10,30πμ
1.       Γιατί η Κοινωνική Ασφάλιση είναι κομβικό ζήτημα για την εργατική - λαϊκή οικογένεια. Αφορά όλες τις πλευρές της ζωής της, όσο κι αν η κυβέρνηση και τα παπαγαλάκια της με ταχυδακτυλουργίες προσπαθούν να εμφανίσουν το ζήτημα ως κάτι που αφορά μόνο τους συνταξιούχους, επιστρατεύοντας μάλιστα το ψέμα και τη διαστρέβλωση για να κάμψουν τις αντιδράσεις και των σημερινών συνταξιούχων.

         Προφανώς το Ασφαλιστικό αφορά το ύψος της σύνταξης που πετσοκόβεται διαρκώς. Ομως, την ίδια στιγμή, αφορά καταρχάς τη νέα γενιά, τη σημερινή και την αυριανή βάρδια της εργατικής τάξης. Γιατί το ζήτημα είναι ιδιαίτερα για τους νέους εργαζόμενους να αντισταθούν στη λογική της δουλειάς μέχρι τα βαθιά γεράματα και τον τάφο, όπως επιτάσσουν η εργοδοσία, η ΕΕ και οι κυβερνήσεις της. Δεν είναι ανάγκη για τον σημερινό συνταξιούχο, αλλά για τον σημερινό εργαζόμενο. Αρα, λοιπόν, προϋποθέτει την εξασφάλιση της δυνατότητας να μπορείς να ζήσεις με τη σύνταξή σου και όχι να δουλεύεις για να ζήσεις, όπως επιβάλλεται σε άλλα κράτη της ΕΕ με το πρόσχημα της «ενεργού γήρανσης».

2. Γιατί το Ασφαλιστικό δεν αφορά μόνο το ύψος της σύνταξης και την ηλικία συνταξιοδότησης. Περιλαμβάνει την προστασία της υγείας των εργαζομένων, την εξασφάλιση ότι αν τύχει κάτι στους ίδιους και τις οικογένειές τους θα έχουν δημόσια και δωρεάν πρόσβαση στην ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, ανεξάρτητα από το εισόδημά τους.

         Η στρατηγική της κυβέρνησης και όλων των αστικών κομμάτων, την οποία υπηρετεί και το συγκεκριμένο νομοσχέδιο, είναι ο ασφαλισμένος να αντιμετωπίζεται σαν πελάτης, να περνάει στη δική του προσωπική ευθύνη το αν και πότε θα πάρει σύνταξη, το αν και πόσο θα είναι «καλυμμένος» σε περίπτωση εργατικού ατυχήματος, επαγγελματικής ή άλλης ασθένειας ή οποιασδήποτε αναποδιάς συμβεί στη ζωή του. Με το νομοσχέδιο ολοκληρώνεται δηλαδή το ξήλωμα και της παραμικρής υπόνοιας ότι η Ασφάλιση είναι ομπρέλα προστασίας για τους εργαζόμενους, με ευθύνη του κράτους.

3.      Γιατί η Κοινωνική Ασφάλιση δεν είναι ατομική υπόθεση, είναι συλλογικό κοινωνικό δικαίωμα. Η σύνταξη, η εξασφάλιση της υγειονομικής περίθαλψης δεν χαρίζονται από κανέναν, δεν είναι δώρο ούτε αγαθοεργία. Είναι τμήμα του πλούτου που δημιουργούν οι εργαζόμενοι με τη δουλειά τους. Δεν βγαίνει από την τσέπη κανενός εργοδότη και κανενός κράτους. Ανήκουν δικαιωματικά στους εργαζόμενους. Είναι λοιπόν διπλή και τριπλή αδικία οι εργαζόμενοι να υποχρεώνονται να πληρώνουν από την τσέπη τους για υπηρεσίας Κοινωνικής Ασφάλισης, Υγείας και Πρόνοιας για να κερδοφορούν επιχειρήσεις και όμιλοι σε αυτούς τους τομείς και για να απαλλάσσεται το κράτος από περιττές για το κεφάλαιο «δαπάνες»!

4.       Γιατί πρέπει να πάρει επιθετική απάντηση η προπαγάνδα της κυβέρνησης, η διαρκής πρόκληση σε εργαζόμενους και συνταξιούχους. Είναι χαρακτηριστικό ότι αφού χρεοκόπησε και το παραμύθι ότι «κάποιοι θα δουν αυξήσεις», τώρα λένε τα ίδια που έλεγε και ο ΣΥΡΙΖΑ, ότι (τουλάχιστον) «είναι το πρώτο νομοσχέδιο που δεν φέρνει περικοπές». Δηλαδή, η ΝΔ καλεί με τη σειρά της τους εργαζόμενους να θεωρήσουν «περασμένα - ξεχασμένα» όσα έχασαν τα τελευταία χρόνια.

        Αλλωστε, το νομοσχέδιο του Βρούτση δεν έχει προέλθει από παρθενογένεση. Είναι ο νόμος Κατρούγκαλου, καλύτερα «θωρακισμένος», ώστε να προωθηθεί σε μεγαλύτερο βάθος και έκταση το ξήλωμα της Κοινωνικής Ασφάλισης. Ο ίδιος ο Βρούτσης λέει ότι το νομοσχέδιό του ενσωματώνει όλες τις προηγούμενες αντιασφαλιστικές μεταρρυθμίσεις, που έκαναν το λαό να λέει «κάθε πέρσι και καλύτερα».

5.      Γιατί μια επιτυχημένη απεργία στις 18 Φλεβάρη θα δώσει κουράγιο σε περισσότερες δυνάμεις να μπουν στον αγώνα το επόμενο διάστημα απέναντι στα «νέα επεισόδια» του Ασφαλιστικού αφού ήδη το υπουργείο Εργασίας έχει ανακοινώσει ότι μέσα στο 2020, με επόμενο νομοσχέδιο, θα προχωρήσουν η ιδιωτικοποίηση της επικουρικής ασφάλισης, το τζογάρισμα των εισφορών των εργαζομένων στο χρηματιστήριο. Αλλά και στον αγώνα σε άλλα μέτωπα, που αφορούν τις ΣΣΕ, τη μερική απασχόληση κ.ά. Επομένως, η 18η Φλεβάρη πρέπει να στείλει το μήνυμα στην κυβέρνηση ότι οι εργαζόμενοι είναι αποφασισμένοι να βάλουν εμπόδια, ότι οι αντιδραστικές μεταρρυθμίσεις δεν θα είναι περίπατος.

6.     Γιατί η επίθεση στο Ασφαλιστικό είναι κομμάτι της ενιαίας επίθεσης της αστικής τάξης στα εργατικά - λαϊκά στρώματα. Συμπληρώνει το ξήλωμα κατακτήσεων των εργαζομένων, το τσάκισμα των Συλλογικών Συμβάσεων, την καταστολή της συνδικαλιστικής δράσης, τη φορομπηξία, την κατάργηση της προστασίας της λαϊκής κατοικίας, το ξεκλήρισμα των αυτοαπασχολούμενων.

      Δηλαδή, όλες τις φιλομονοπωλιακές μεταρρυθμίσεις, για μείωση της τιμής της εργατικής δύναμης και για νέα πεδία κερδοφορίας, που από τη μία μεγαλώνουν την πίτα των κερδών για το μεγάλο κεφάλαιο και από την άλλη τη σχετική και απόλυτη εξαθλίωση για τη μεγάλη λαϊκή πλειοψηφία. Επομένως, η 18η Φλεβάρη θα είναι μέρα διεκδίκησης για κάθε απώλεια που είχαμε τα προηγούμενα χρόνια, αλλά και για την ικανοποίηση όλων των δίκαιων αιτημάτων των εργαζομένων.

7.       Γιατί εκτός από την κυβέρνηση και την εργοδοσία, η επιτυχημένη απεργία θα δώσει απάντηση και στον εργοδοτικό συνδικαλισμό, θα χαλάσει το σχεδιασμό για επιβολή σιγής νεκροταφείου. Θα δώσει απάντηση στις αθλιότητες της ηγετικής ομάδας της ΓΣΕΕ, που έχει αναλάβει ρόλο εμπροσθοφυλακής για λογαριασμό του υπουργείου Εργασίας. Θα καταδικάσει την απεργοσπασία της, το «ξέπλυμα» που κάνει στο νόμο Βρούτση - Κατρούγκαλου και μάλιστα με χυδαίο αντικομμουνισμό, που θα τον ζήλευαν και οι φασίστες της Χρυσής Αυγής.

8. Γιατί οι εργαζόμενοι πρέπει να διατρανώσουν ότι δεν παραιτούνται από τη διεκδίκηση σύγχρονων δικαιωμάτων στη δουλειά και την Ασφάλιση. Γιατί σήμερα, ενώ υπάρχουν όλες οι δυνατότητες για ένα σύγχρονο, αποκλειστικά δημόσιο και δωρεάν κοινωνικο-ασφαλιστικό σύστημα, που θα καλύπτει ολόπλευρα, με σύγχρονες παροχές Υγείας - Πρόνοιας όλο το λαό, οι ανάγκες της κερδοφορίας των επιχειρηματικών ομίλων υπονομεύουν αυτήν την ανάγκη.

***

Πρέπει λοιπόν να οργανωθεί η πάλη ενάντια σε αυτόν το νέο γύρο επίθεσης, με «σημαία» του «αύριο», του δικαιώματος δηλαδή της εργατικής τάξης να δουλεύει και να ζει με βάση τις σύγχρονες δυνατότητες της παραγωγής και της επιστήμης, να καρπώνεται τα οφέλη του πλούτου που η ίδια παράγει.

Μια πάλη που συνδέεται με την προοπτική μιας άλλης κοινωνικής, οικονομικής και πολιτικής οργάνωσης, χωρίς καπιταλιστές, που στο επίκεντρό της θα έχει τις σύγχρονες εργατικές - λαϊκές ανάγκες για μόρφωση, δουλειά και ζωή με δικαιώματα.

Με αφορμή τη συζήτηση για το «bullying»

Με αφορμή διάφορα περιστατικά σε σχολεία το τελευταίο διάστημα, ιδιαίτερα μετά την επίθεση στον 17χρονο μαθητή σε σχολείο του Βύρωνα, αναθερμάνθηκε η συζήτηση για τον σχολικό εκφοβισμό, το λεγόμενο «bullying».
Ο όρος αποδίδεται στα ελληνικά ως «ενδοσχολική βία», «σχολικός εκφοβισμός» ή καλύτερα ως «θυματοποίηση». Ο ορισμός ωστόσο του «bullying» παραμένει προβληματικός, αφού κάτω από την «ομπρέλα» του συχνά τσουβαλιάζονται από απλά πειράγματα μέχρι και το πραγματικά απαράδεκτο φαινόμενο της θυματοποίησης ενός μαθητή, της στοχοποίησής του και του επαναλαμβανόμενου εκφοβισμού του.

Με άλλα λόγια, μιλάμε για ένα φαινόμενο που πρέπει να εξετάζεται νηφάλια, με επιστημονικά κριτήρια, στις πραγματικές του διαστάσεις. Και οι πραγματικές του διαστάσεις στη χώρα μας δείχνουν ότι πρόκειται για ένα φαινόμενο όχι γενικευμένο, αλλά υπαρκτό, που για την αντιμετώπισή του δεν αρκούν οι διαπιστώσεις του τύπου «η βία δεν έχει θέση» στο σχολείο, ούτε οι υποδείξεις για «σεβασμό στη διαφορετικότητα»...

Το σχολείο δεν είναι σε γυάλα ή σε κενό αέρος, είναι μέρος της κοινωνίας μας, όπου η βία είναι συστατικό της στοιχείο: Από την ανεργία, τη φτώχεια και την ανασφάλεια, μέχρι την ένταση της καταστολής, τους πολέμους και την προσφυγιά. Οπως συστατικό της στοιχείο είναι ο ανταγωνισμός, ο ατομισμός, η λογική «ο θάνατός σου η ζωή μου». Σ' αυτό το πλαίσιο διαπλάθονται οι προσωπικότητες των νέων σήμερα, καθώς η κοινωνία, η ηθική της, οι στάσεις, οι συμπεριφορές κ.λπ. καθορίζονται από το συγκεκριμένο κοινωνικοοικονομικό σύστημα μέσα στο οποίο υπάρχουν.

Το σύστημα, με λίγα λόγια, καλλιεργεί αξίες, τρόπους και στάσεις ζωής που τελικά αντιστρατεύονται την ίδια την ανθρώπινη υπόσταση, κατακερματίζουν τη νεανική προσωπικότητα, διαμορφώνουν νέους ανθρώπους φοβισμένους, αδύναμους να πάρουν τη ζωή στα χέρια τους. Αυτές τις εμπειρίες συσσωρεύουν τα παιδιά μέσα στο σημερινό περιβάλλον. Αυτό είναι το θερμοκήπιο μέσα στο οποίο καλλιεργούνται, αναπαράγονται και διογκώνονται φαινόμενα όπως αυτό του «σχολικού εκφοβισμού».

Με δεδομένα τα παραπάνω, είναι φανερό ότι δεν αρκούν μερικές καμπανιακές ενημερώσεις και συζητήσεις στα σχολεία, κάθε φορά που το φαινόμενο έρχεται πιο οξυμένο στην επικαιρότητα. Αν θέλουμε πραγματικά να σκύψουμε πάνω στον σχολικό εκφοβισμό ως κοινωνικό φαινόμενο, πρέπει να κοιτάξουμε κατάματα τις σάπιες αξίες της σημερινής κοινωνίας και την αντανάκλασή τους στο σχολείο.

Με αυτήν την έννοια, η απάντηση στο πρόβλημα βρίσκεται στην αναζήτηση των ακριβώς αντίθετων αξιών από αυτές που προβάλλει η σάπια σημερινή κοινωνία. Ομαδικότητα και συλλογικότητα στη θέση του ακραίου ατομισμού και του «κοιτάω την πάρτη μου». Αλληλεγγύη και αλληλοβοήθεια στη θέση του ανταγωνισμού. Νοιάξιμο στη θέση της αδιαφορίας για ό,τι συμβαίνει γύρω μας. Οργανωμένη συλλογική πάλη για όσα δικαιούμαστε είναι η διέξοδος για τη δικαιολογημένη απέχθεια που νιώθει ο νέος για το σύστημα που τον καταδικάζει, και όχι ο ατομικός ακραίος δρόμος της θυματοποίησης ή της στοχοποίησης του διπλανού του.

Γι' αυτό και η συζήτηση για την αντιμετώπιση του σχολικού εκφοβισμού, αλλά και για τη στήριξη και αλληλεγγύη προς τους μαθητές και τις οικογένειες που αντιμετωπίζουν οποιοδήποτε πρόβλημα (οικονομικό, υγείας κ.λπ.), χρειάζεται να γίνει πρώτα και κύρια υπόθεση των συλλόγων, των σωματείων, των γονιών και φυσικά των ίδιων των μαθητών και φοιτητών - σπουδαστών, μέσα από τα μαθητικά τους συμβούλια, τους συλλόγους τους, τα συλλογικά τους όργανα, που πρέπει να έχουν ανοιχτά μάτια και αυτιά και να παίρνουν θέση για όσα συμβαίνουν γύρω τους.

Στη φυλακή Αμερικανοί επειδή δεν μπορούν να πληρώσουν τους ιατρικούς λογαριασμούς

από Κατιούσα
Στην πιο “ελεύθερη χώρα το κόσμου”, όχι μόνο δεν αποτελεί δικαίωμα η δωρεάν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, όχι μόνο θεωρείται δεδομένο ότι όποιος δεν έχει να πληρώσει για την υγεία του πεθαίνει, αλλά πλέον φαίνεται πως η αδυναμία πληρωμής της πανάκριβης ιδιωτικής υγείας μπορεί να σε στείλει πίσω από τα κάγκελα.

Στις ΗΠΑ όπου εκατομμύρια άνθρωποι παραμένουν ανασφάλιστοι για οικονομικούς λόγους, το 90% των ερωτηθέντων συμφωνούν ότι η υγεία πρέπει να γίνει πιο προσιτή, παρά τους δισταγμούς που παραμένουν σε πολλούς, χάρη σε ένα καλά εδραιωμένο σύστημα προπαγάνδας, για τη σημασία ύπαρξης ενός καθολικού δημόσιου συστήματος υγείας.

Οι τραγικές συνέπειες του συστήματος που μετατρέπει σε απλησίαστη πολυτέλεια την υγεία αναδεικνύονται δραματικά από την περίπτωση του Τρες Μπιγκς, που μπήκε στη φυλακή επειδή δεν μπορούσε να καλύψει τα ιατρικά έξοδα για το γιο του Λέιν. Ο μικρός Λέιν, γιος του Τρες και της Χέδερ Μπιγκς στο Κόφιβιλ του Κάνσας, στα πέντε του χρόνια διαγνώστηκε με λευχαιμία, ενώ και η μητέρα του υπέφερε από κρίσεις λόγω της νόσου Lyme. Tα πολλαπλά προβλήματα υγείας μέσα στην οικογένεια καθιστούσαν απαγορευτικό το κόστος ασφάλισης. “Δε θα είχε νόημα” λέει η Χέδερ Μπίγκς, αφού “Δε θα είχαμε να φάμε, δε θα είχαμε σπίτι”. Παρότι ο Τρες Μπιγκς εργαζόταν σε δύο δουλειές, η οικογένεια αδυνατούσε να πληρώσει τους ιατρικούς λογαριασμούς.

Τελικά ο Μπιγκς  συνελήφθη και οδηγήθηκε στη φυλακή, καθώς δεν εμφανίστηκε στο δικαστήριο για τους απλήρωτους ιατρικούς λογαριασμούς Ο ίδιος παρουσίασε την εμπειρία του ως “τρομαχτική’. “Ήμουν έντρομος μέχρι θανάτου” δήλωσε ο πατέρας. “Είμαι παιδί απ’ το χωριό – έπρεπε να γδυθώ να με λούσουν με λάστιχο και να βάλω μια φόρμα”. Η οικογένειά του αδυνατούσε να πληρώσει την εγγύηση των 500 δολαρίων, καθώς εκείνη την εποχή είχε στην άκρη “ίσως 50 ή 100 δολάρια”.

Η φάμπρικα των φυλακίσεων στο Κόφιβιλ, μια περιοχή με ποσοστό φτώχειας διπλάσιο από τον εθνικό μέσο όρο των ΗΠΑ, έχει ως κινητήριο δύναμη δικηγορικά γραφεία που βασίζουν την καριέρα του συλλέγοντας χρέη από τους συμπολίτες τους για λογαριασμό παρόχων υγείας.

Ένα από αυτά τα γραφεία ανήκουν στο Μάικλ Χάσενπλαγκ, ο οποίος υποστηρίζει πως “κάνει απλά τη δουλειά του”: “Θέλουν να μαζέψουν τα λεφτά τους, κι εγώ προσπαθώ να κάνω τη δουλειά μου όσο καλύτερα μπορώ, ακολουθώντας το νόμο”. Πράγματι ο νόμος δίνει ελευθερία κινήσεων σε δικηγόρους σαν τον Χάσενπλαγκ, ο βέβαια προσθέτει και τον προσωπικό του ζήλο, πείθοντας τους τοπικούς δικαστές να τον εφαρμόσουν, εξαναγκάζοντας όσους χρωστούν ιατρικούς λογαριασμούς να εμφανίζονται ανά τρίμηνο στο δικαστήριο. Εκεί μπορούν να δηλώσουν υπερβολική ένδεια και να υποστούν δοκιμασίες σχετικά με την δυνατότητα ή μη αποπληρωμής των χρεών τους. Αν τα άτομα αυτά δεν εμφανιστούν σε δυο συνεχείς ακροαματικές διαδικασίες, συλλαμβάνονται για “περιφρόνηση” και καλούνται να πληρώσουν 500 δολάρια εγγύηση. Συνήθως τα χρήματα της εγγύησης επιστρέφονται όταν οι κατηγορούμενοι εμφανιστούν στο δικαστήριο, στο Κόφιβιλ ωστόσο, αυτά χρήματα πληρώνουν τον Χάσενπλαγκ και τις εταιρείες που εκπροσωπεί.

Η ποινικοποίηση του ιδιωτικού δικαίου είναι κάτι που προκαλεί ανησυχία σε οργανώσεις δικαιωμάτων του πολίτη όπως η ACLU, που περιγράφει την κατάσταση ως εκβιασμό για τα λεφτά.

Το δελτίο ειδήσεων του CBS έστειλε ρεπόρτερ σε μια από τις δικασίμους, ωστόσο δεν επιτράπηκε η παρουσία τηλεοπτικού συνεργείου. Ωστόσο σύμφωνα με τις μαρτυρίες των δημοσιογράφων, εκείνη τη μέρα πέρασαν περίπου 60 άνθρωποι, οι οποίοι ορκίστηκαν πως δεν είχαν αρκετά χρήματα για να πληρώσουν, και μόνο ένας εξ αυτών είχε στο πλευρό του δικηγόρο.

Με πληροφορίες από cbsnews.com

Η ηγετική ομάδα της ΓΣΕΕ υπονομεύει την απεργία - Όλοι στις απεργιακές συγκεντρώσεις της Τρίτης

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Την ώρα που δεκάδες Εργατικά Κέντρα, Ομοσπονδίες, Συνδικάτα παίρνουν αποφάσεις και δίνουν τη μάχη για την επιτυχία της απεργίας στις 18 Φλεβάρη, η ηγετική ομάδα της ΓΣΕΕ (Παναγόπουλος - Κιουτσούκης - Βασιλόπουλος - Καραγεωργόπουλος) παρέχοντας την πλήρη στήριξή της στο αντιασφαλιστικό νομοσχέδιο λαιμητόμο Βρούτση - Κατρούγκαλου της κυβέρνησης της Ν.Δ., έχει επιδοθεί σε μια προσπάθεια υπονόμευσης της απεργίας και ανοιχτής απεργοσπασίας.
Να συνδικαλιστές, να μάλαμα:
Λένε για το αντιασφαλιστικό νομοσχέδιο...
• η ηγετική ομάδα της ΓΣΕΕ: "πολύ κακό για το τίποτα"
• Πρόεδρος Εργατικού Κέντρου Θεσσαλονίκης: "ούτε το 25% από όσα λέει το ΠΑΜΕ δεν είναι αλήθεια"
• Πρόεδρος Εργατικού Κέντρου Καλαμάτας: "Δεν υπάρχει λόγος για απεργία"
Καλούμε:
 Τους εργαζόμενους και τα συνδικάτα να ξεπεράσουν τη συνδικαλιστική μαφία, όπως την ονόμασαν οι εργαζόμενοι και να δώσουν όλες τους τις δυνάμεις για την επιτυχία της απεργίας στις 18 Φλεβάρη.
 Όλες τις συνδικαλιστικές οργανώσεις, ανεξάρτητα από το τι θεό πιστεύει ο καθένας, τώρα να πάρουν απόφαση και να οργανώσουν την επιτυχία της απεργίας. 
ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ 18 ΦΛΕΒΑΡΗ
ΟΛΟΙ στη συγκέντρωση 10,30 στο άγ. Βενιζέλου

Χιουμοριστικό βίντεο για το Ασφαλιστικό

Χιουμοριστικό βίντεο για το Ασφαλιστικό από το ΠΑΜΕ με τίτλο «Ασφαλιστικό: Εμείς δεν θα πέσουμε! Όλοι στην απεργία 18 Φλεβάρη!».

Σ.Ε.Β. : Τα «Προσεχώς» στην Υγεία

Μια σειρά από στατιστικά στοιχεία, δηλωτικά της κατάστασης που επικρατεί στον τομέα της Υγείας και της Πρόνοιας, με ευθύνη της σημερινής και όλων των προηγούμενων κυβερνήσεων, καταγράφει έρευνα της «Διανέοσις», που συνδέεται με τον ΣΕΒ.

Ενδεικτικά, σύμφωνα με την έρευνα, ένας στους πέντε Ελληνες δεν έλαβε υπηρεσίες (εξέταση ή διάγνωση ή θεραπεία), παρόλο που τις είχε ανάγκη, ένας στους τρεις καρκινοπαθείς είχε πρόβλημα πρόσβασης σε γιατρό, η συνολική δαπάνη υγείας μειώθηκε σημαντικά μεταξύ 2012 - 2016 και συρρικνώθηκε στο 8,9% του συνόλου των κρατικών δαπανών, σε αντίθεση με την ιδιωτική δαπάνη υγείας, που είχε πολύ μικρότερη μείωση και προσεγγίζει διαχρονικά το 35% - 40% της συνολικής δαπάνης υγείας.

Θα αναρωτηθεί κανείς: Γιατί ένα «ινστιτούτο μελετών», που απηχεί τα συμφέροντα του ΣΕΒ, δείχνει τέτοιο ενδιαφέρον για το δημόσιο σύστημα Υγείας, τα προβλήματα και τις ελλείψεις, τις μειωμένες κρατικές δαπάνες και την αύξηση των «ιδιωτικών» πληρωμών, αυτών δηλαδή που βγαίνουν απευθείας από την τσέπη των ασθενών;

* * *

Η απάντηση βρίσκεται στα συμπεράσματα και στις προτάσεις που καταλήγει η έρευνα. Οπως γράφει, αυτό που χρειάζεται σήμερα στην Υγεία είναι ένα «μεταρρυθμιστικό "Big Bang"», διαπιστώνοντας μάλιστα ότι «οι επανειλημμένες προσπάθειες μεταρρυθμίσεων δεν είχαν τα επιθυμητά αποτελέσματα, κυρίως λόγω (...) του ανεπαρκούς σχεδιασμού και των ισχυρών συνδικαλιστικών αντιστάσεων (...) Η προσέγγιση αυτή όμως δεν μπόρεσε να ανατρέψει το χαμηλό επίπεδο αποδοτικότητας πόρων, ιδιαίτερα στα νοσοκομεία».

Με άλλα λόγια, για το σημερινό χάλι στην Υγεία δεν φταίει η διαχρονική πολιτική της υποχρηματοδότησης, της υποστελέχωσης, της εμπορευματοποίησης και ιδιωτικοποίησης του δημόσιου συστήματος, αλλά η κακοδιαχείριση και οι διεκδικήσεις των εργαζομένων, που γίνεται προσπάθεια να συκοφαντηθούν και να απαξιωθούν ως «συνδικαλιστικές αντιστάσεις».

Κι αφού η διάγνωση είναι τέτοια, η «θεραπεία» που προτείνει η έρευνα δεν θα μπορούσε να είναι άλλη από την ένταση και κλιμάκωση της πολιτικής που στηρίζει την ενίσχυση του ιδιωτικού τομέα Υγείας, τη μεγαλύτερη διείσδυσή του στο δημόσιο σύστημα και την εντατικότερη λειτουργία του τελευταίου με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια.

* * *

Ετσι, λοιπόν, η «Διανέοσις» προτείνει μεταξύ άλλων: μετατροπή των νοσοκομείων του ΕΣΥ σε Νομικά Πρόσωπα Ιδιωτικού Δικαίου, «αναπροσαρμογή» της συμμετοχής των ασφαλισμένων στο κόστος με βάση εισοδηματικά κριτήρια, συγχωνεύσεις και αλλαγές χρήσης νοσοκομείων, συγκρότηση «αντίπαλων» νοσοκομείων για τη βελτίωση της αποδοτικότητας, οργάνωση και λειτουργία των νοσοκομείων σε επιχειρησιακή βάση, διαφοροποίηση των αμοιβών ιδιαίτερα των γιατρών στη βάση οικονομικής και κλινικής αποδοτικότητας. Προτείνονται ακόμα να δοθεί η δυνατότητα σε ιδιώτες γιατρούς να συμβάλλονται με ν

οσοκομεία του ΕΣΥ με πλήρη ή μερική απασχόληση για έκτακτες ή εποχιακές ανάγκες, η θεσμοθέτηση της κινητικότητας εντός του ΕΣΥ, ώστε να διατίθεται το αναγκαίο προσωπικό ανάλογα με τις ανάγκες σε κάθε περιοχή και σε κάθε μονάδα, να βουλώνουν δηλαδή τρύπες χωρίς αύξηση του προσωπικού και με υπηρεσίες στον πάτο του βαρελιού για όλους, επέκταση των Συμπράξεων Δημόσιου Ιδιωτικού Τομέα σε τομείς πέραν της φύλαξης, της καθαριότητας, της σίτισης κ.ά., με συμβάσεις ανάμεσα σε νοσοκομεία και ιδιωτικές κλινικές, συμβάσεις παροχής υπηρεσιών, υπεργολαβίας, διαχείρισης ή μίσθωσης εξοπλισμού, «για την ανάπτυξη υγιούς ανταγωνισμού».

Αντίστοιχα επικίνδυνες προσαρμογές προτείνονται και για τις ασφαλιστικές εισφορές προς τον ΕΟΠΥΥ, οι οποίες χαρακτηρίζονται «παρακινδυνευμένες και επισφαλείς».

* * *

Για «κερασάκι στην τούρτα», η έρευνα παίζει ρόλο «λαγού» στην παραπέρα ανατροπή των εργασιακών σχέσεων των υγειονομικών, οι οποίες «θα πρέπει να υπακούν στα κριτήρια της αναζήτησης της αποδοτικής χρήσης των πόρων (...) να προσαρμόζονται κατά περίπτωση στους επιχειρησιακούς κανόνες».

Σε αυτό το πλαίσιο, προτείνεται η «πλήρης και αποκλειστική απασχόληση» να αφορά μόνο τους διευθυντές - συντονιστές, οι οποίοι θα έχουν και «δυνατότητα παροχής αμειβόμενου ιδιωτικού έργου εντός του νοσοκομείου». Για τους υπόλοιπους γιατρούς, «να παρέχεται η δυνατότητα πλήρους αλλά όχι αποκλειστικής απασχόλησης για να μπορούν να απασχολούνται σε δύο ή περισσότερα νοσοκομεία με βάση επιμέρους συμβόλαια εργασίας», να γίνονται δηλαδή γυρολόγοι από νοσοκομείο σε νοσοκομείο, για να συμπληρώσουν ένα αξιοπρεπές εισόδημα!

Προτείνεται επίσης ένα μεγάλο μέρος του υπόλοιπου προσωπικού «να είναι μερικής απασχόλησης, ή ακόμα να είναι εποχιακής απασχόλησης», διαπιστώνοντας μάλιστα προκλητικά ότι «ο θεσμός της πλήρους και αποκλειστικής απασχόλησης» είναι ο λόγος που το προσωπικό των νοσοκομείων έχει οδηγηθεί σε εξουθένωση! Δηλαδή, η μόνιμη και σταθερή δουλειά βλάπτει σοβαρά την υγεία των εργαζομένων στα νοσοκομεία!

***

Αυτά που περιγράφει και προτείνει η έρευνα, δεν είναι εικόνες από κάποιο μακρινό μέλλον. Αποτελούν τα «προσεχώς» μιας πολιτικής που εφαρμόζεται διαχρονικά από όλα τα αστικά κόμματα και τις κυβερνήσεις, στις ράγες κατευθύνσεων της ΕΕ, που μετατρέπουν ολοένα και περισσότερο την Υγεία σε ατομική υπόθεση, σε ακριβό εμπόρευμα για τους λίγους, συρρικνώνοντας το ελάχιστο επίπεδο των δωρεάν κρατικών παροχών για όλους και αυξάνοντας τις πληρωμές στην ώρα της ανάγκης.

Απάντηση σ' αυτήν την πολιτική από τη σκοπιά των λαϊκών συμφερόντων μπορεί να δώσει μόνο ο κοινός αγώνας ασθενών και υγειονομικών για χρηματοδότηση και στελέχωση των δημόσιων δομών Υγείας και Πρόνοιας στο ύψος των πραγματικών αναγκών, για αποκλειστικά δημόσια και δωρεάν Υγεία - Πρόνοια για όλους, με κατάργηση της επιχειρηματικής δραστηριότητας, μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους. Ο αγώνας αυτός θα «παίρνει μπόι», όσο περισσότερο κοιτάζει μπροστά, στην ανατροπή του άθλιου συστήματος που θέλει την Υγεία εμπόρευμα για τα κέρδη του κεφαλαίου, εμποδίζοντας την ικανοποίηση των σύγχρονων αναγκών των εργαζομένων και του λαού.