Οι απριλιάτικες Φωνές Γαλέρας 29

Κακιά Κασσάνδρα

ΦΑΚΟΣ ΕΡΥΘΡΑΣ ΕΠΑΦΗΣ: Εδώ και κάμποσες μέρες έπρεπε να απαντάω σε μεγάλα παιδιά για το αν αληθεύει ότι “ο ορθόδοξος Πούτιν θα πείσει τον μουσουλμάνο Ερντογάν να αφήσει τους δύο έλληνες στρατιωτικούς ως πασχαλινό πεσκέσι, δώρο ομοδόξων”, την ώρα που τη θέση των πυροτεχνημάτων, την έπαιρναν μετά από σκληρά παζάρια, πύραυλοι και πυρηνικά εργοστάσια.

  

 Λιάνα Κανέλλη από katiousa.gr

Αυτές τις μέρες, εδώ στην Κατιούσα, αισθάνομαι ευτυχώς ότι ολοένα και περισσότεροι έχουμε αρχίσει και μουγκρίζουμε συνθλιβόμενοι, κάτω από τόνους παραπληροφόρησης. Φρικώδη non paper και διαρροές, πομπώδεις τίτλοι για αναιδείς και μικροπρεπείς δηλώσεις, αλλά κυρίως η καλλιέργεια της τέχνης των ψευδαισθήσεων για την ισχύ με την οποία είμαστε έτοιμοι να αντιμετωπίσουμε ” συμφορές”, όπως θερμά επεισόδια, εμπλοκές σε πολέμους, τσακίζει τα νεύρα οποιουδήποτε έχει ακούσει αναλυσιολάγνους κι έχει διαβάσει π.χ και Μαργαρίτη στα καθ’ ημάς.

Έτσι αδράχνω την ευκαιρία να σπάσω το σοκολατένιο αβγό της δικιάς μου αγανάκτησης, γιατί εδώ και κάμποσες μέρες έπρεπε να απαντάω σε μεγάλα παιδιά για το αν αληθεύει ότι “ο ορθόδοξος Πούτιν θα πείσει τον μουσουλμάνο Ερντογάν να αφήσει τους δύο έλληνες στρατιωτικούς ως πασχαλινό πεσκέσι, δώρο ομοδόξων”, την ώρα που τη θέση των πυροτεχνημάτων, την έπαιρναν μετά από σκληρά παζάρια, πύραυλοι και πυρηνικά εργοστάσια.

Δεν μπορώ μετά από τόσα χρόνια στο δημοσιογραφικό κουρμπέτι να τον παλέψω αυτόν τον εκφυλισμό της εμπορευματοποιημένης χειραγώγησης των μαζών, που σε αναγκάζει να διαλύεις την κοινωνία στο ναρκοπέδιο της κοινωνικής δικτύωσης, περπατώντας σαν “στων Ψαρών την ολόμαυρη ράχη”. Όταν χοντραίνει το ιμπεριαλιστικό παιχνίδι, ο χρόνος συμπυκνώνεται, και τα μικρά καταπίνουν τα μεγάλα. Έτσι οι μάζες παραμένουν υποταγμένες στον τρόμο του χειρότερου και το θερμό επεισόδιο δεν πλασάρεται ως αίμα και φτώχεια, αλλά ως πλήγμα στον τουρισμό. Το δε πυρηνικό εργοστάσιο στο Ακούγιου της Τουρκίας εμφανίζεται ως αντινατοϊκή πράξη της Τουρκίας κι όχι ως απόπειρα, που είναι, να μπει στο κλαμπ των πυρηνικών δυνάμεων απ’ το παράθυρο, με λιγότερες επιπτώσεις απ’ ό,τι το Ιράν.

Ειδικά για το θέμα του Ακούγιου, που ακροσυζητιέται ευκαιριακά από το 2010 και μετά, έχω εκείνη την οδυνηρή εμπειρία, δημοσιογραφικά τουλάχιστον, που είχε και η Κασσάνδρα, όταν κατάλαβε γιατί στα ελληνικά τη λέμε πάντα κακιά. Το τουρκικό σχέδιο για πυρηνική ενέργεια – ισχύ στην Τουρκία, με αφετηρία το Ακούγιου δεν είναι ερντογανικό. Είναι παλιό και το είχα αποκαλύψει στη ΝΕΜΕΣΙ, στο τεύχος Φεβρουαρίου το 1997! Είχα τότε ελπίσει ότι θα γίνει μέρος της δημόσιας πολιτικής συζήτησης, που ούτως ή άλλως είχε υπερθερμανθεί από τα τότε Ίμια. 21 χρόνια μετά, παγιδευμένοι στην ίδια άγνοια, θύματα της ενημερωτικής τοξικότητας των αστικών τάξεων, και στην Ελλάδα και στην Τουρκία, οι Έλληνες και οι Τούρκοι τσαλαβουτάνε στις ίδιες πιθανότητες αίματος, ελαφρά τη καρδία, και πατώντας στα τρία – τέσσερα εκατομμύρια δύστυχων προσφύγων, που έχουν μετατραπεί σε κακόηθες νόμισμα στο παζάρεμα των ενεργειακών κόμβων… Τότε ήταν η Τσιλέρ, ο Ερμπακάν κι ο μηντιακός όμιλος DOGAN. Τώρα είναι ο Ερντογάν, ο Πούτιν κι ο όμιλος DEMIROREN, που εκτός από μηντιακός είναι και ενεργειακός. Το Ακούγιου στη θέση του, πιστό στη ρώσικη ορθοδοξία και τη νατοϊκή φιλία με την Ελλάδα.

Άι Σιχτίρ! Αμετάφραστο!

Λιάνα Κανέλλη

Οι "σοφοί" που γίνονται "σοφότεροι"ή τα περί της ΣΣΕ

Από την αρχή ακόμα, ήταν σε μας ξεκάθαρα τα όρια της διαπραγμάτευσης, όπως την εννοούσε η πλειοψηφία Ενωτικής Πρωτοβουλίας και Ενιαίου Ψηφοδελτίου. Διεκδικήσεις όπως η επαναφορά του 13ου και 14ου μισθού, ειδικές άδειες σε ΤΕΠ, Αποστείρωση και Γαλακτοκομείο, τη μισθολογική αναγνώριση των πτυχίων, τις έβαλαν για τα μάτια του κόσμου και όχι να γίνουν αντικείμενο διεκδίκησης, αφού άρον-άρον τις «μάζεψαν».

Στη λογική «σύμβαση να ‘ναι κι ότι να ‘ναι» και ότι και οι δυο πλευρές μπορούν να κερδίσουν από  αυτού του είδους τη διαπραγμάτευση – παζάρεμα το λέμε εμείς - δε μπορούσαν να πάρουν τίποτα περισσότερο απ’ ότι ήταν διατεθειμένη να δώσει η Διοίκηση και θα έπρεπε μάλιστα και να δώσουν “κάτι”.

Και έδωσε η Διοίκηση, 2 μέρες άδεια το χρόνο για ασθένεια τέκνων αντί για 4 μέρες που προβλέπονται από τον Δημοσιοϋπαλληλικό Κώδικα. Η αφαίρεση 2 ημερών άδειας ήταν το “τίμημα” για τις 2 επιπλέον μέρες ασθένειας με υπεύθυνη δήλωση.

Το άρθρο για τις συνδικαλιστικές άδειες, δεν είναι τίποτα άλλο παρά η εφαρμογή της νομοθεσίας.

Ταβάνι λοιπόν για κάθε διεκδίκηση, είχαν τις διατάξεις του Δημοσιοϋπαλληλικού Κώδικα και της νομοθεσίας. Για ένα σωματείο όμως που διεκδικεί πραγματικά,  τα παραπάνω αποτελούν τον πάτο, αφού καμιά απαγόρευση δεν υπάρχει για να διεκδικηθεί μια αύξηση μισθού, ή επιπλέον ημέρες άδειας πέρα απ’ αυτά.

Η Διοίκηση όμως δεν έδωσε μόνο, αλλά πήρε κιόλας. Στα μουλωχτά πέρασαν τη διατύπωση: “εκτός από τους εργαζομένους για τους οποίους ισχύουν ειδικές και αμφιμερώς αναγκαστικού δικαίου διατάξεις”, στο 1ο άρθρο της σύμβασης. Σύμφωνα μ’ αυτό, αποκλείονται   εργαζόμενοι που κάνουν την ίδια δουλειά μ’ εμάς(π.χ. τα μπλοκάκια) από τα όποια δικαιώματα που δεν προβλέπονται στις ατομικές τους συμβάσεις.

Από την αρχή τονίσαμε, ότι η Συλλογική Σύμβαση καθορίζει το πόσο εμείς οι εργαζόμενοι πουλάμε την ικανότητά μας για εργασία(εργατική δύναμη) στον εργοδότη. Στη βάση αυτή, πρέπει να βελτιώνει τη θέση των εργαζόμενων, αρχής γενομένης από την ανάκτηση των απωλειών που είχαμε τα τελευταία χρόνια. Γι΄αυτό και προτείναμε τη διεκδίκηση του 13^ου και 14^ου μισθού, μια πραγματική ανάσα για τους εργαζόμενους που το εισόδημά τους  λεηλατείται τα τελευταία χρόνια.

Πέρα απ’ το μισθολογικό όμως και η διάρκεια του εργάσιμου χρόνου επηρεάζει τις απολαβές μας. Η πρότασή μας για χορήγηση της ειδικής άδειας και σε άλλα τμήματα αυτό το σκοπό είχε.

Η κατάκτηση καλύτερων αποδοχών και όρων δουλειάς δεν μπορεί να είναι αποτέλεσμα μιας διαπραγμάτευσης κάποιων σοφών, αλλά της κινητοποίησης των ίδιων των εργαζόμενων. Χρειάζεται δουλειά από το σωματείο, ενημέρωση, συνελεύσεις και εναλλασσόμενες μορφές πάλης. Τέτοιου είδους «μπελάδες» όμως, τις αποφεύγουν όπως ο διάολος το λιβάνι οι του Ενιαίου Ψηφοδελτίου και της Ενωτικής Πρωτοβουλίας γιατί υπονομεύουν την «εργασιακή ειρήνη».

Είναι όμως μονόδρομος για κάθε ουσιαστική βελτίωση της θέσης μας.

 ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ ΥΓΕΙΟΝΟΜΙΚΩΝ ΝΟΣ. ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ

Προφητείες του αμερικανού πρέσβη.

Πού το πάει, πού το φέρνει, όλο και πιο «συγκεκριμένος» γίνεται ο Αμερικανός πρέσβης όταν μιλάει για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις και το ενδεχόμενο να υπάρξει κάποιο θερμό επεισόδιο το επόμενο διάστημα. Σε συνέντευξή του στις 30 Γενάρη, εξέφραζε την «ανησυχία» του για ένα «ατύχημα», λέγοντας: «Οσο έχετε αυτά τα φονικά περίπλοκα στρατιωτικά συστήματα που λειτουργούν σε κοντινή απόσταση το ένα από το άλλο, υπάρχει πάντα φοβερός κίνδυνος ατυχήματος, το οποίο φυσικά θα προκαλέσει μεγάλες επιπλοκές στη σχέση σας». Δύο μήνες μετά, κι αφού μεσολάβησαν πολλές ακόμα δημόσιες παρεμβάσεις του, ο πρέσβης των ΗΠΑ προέβλεψε σε συνέντευξή του: «Τόσο η Ελλάδα, όσο και οι ΗΠΑ θα αντιμετωπίσουν αναταράξεις τους επόμενους δύο μήνες, ενόψει της επανεκλογής Ερντογάν. Γι' αυτό είναι πολύ σημαντικό να υπάρχει εμπιστοσύνη». Βέβαια, οι προεδρικές εκλογές στην Τουρκία είναι προγραμματισμένες για το Νοέμβρη του 2019 κι απ' αυτήν την άποψη ακούγεται κάπως παράξενα η προσπάθεια του Πάιατ να συνδέσει την παραπέρα όξυνση των ελληνοτουρκικών σχέσεων με την προσπάθεια Ερντογάν να συσπειρώσει τους ψηφοφόρους και να πετύχει την επανεκλογή του, όσο κι αν διακινούνται σενάρια για πρόωρη προσφυγή στις κάλπες. Επομένως, σίγουρα κάτι άλλο έχει στο μυαλό του ο πρέσβης των ΗΠΑ, μιλώντας για «αναταράξεις» το επόμενο δίμηνο. Το γεγονός, εξάλλου, ότι οι ελληνοτουρκικές σχέσεις δεν αναπτύσσονται σε «κενό αέρος», αλλά αποτελούν τμήμα ευρύτερων ανταγωνισμών (και προσπάθειας συμβιβασμών), με κυρίαρχο το ρόλο των ΗΠΑ και με κλιμακούμενη ελληνική εμπλοκή, καθιστά τέτοιες δηλώσεις ιδιαίτερα «προφητικές» και δεν πρέπει να αφήνουν κανέναν ασυγκίνητο.

Το πρόβλημα με το νερό δεν ήρθε από το πουθενά

Η πολυήμερη διακοπή της υδροδότησης στη Θεσσαλονίκη, που προκάλεσε μεγάλα προβλήματα στους εργαζόμενους, σε επαγγελματίες, στη λειτουργία σχολείων, νοσοκομείων κ.α., αναδεικνύει την έλλειψη υποδομών και συντήρησης, που είναι αναγκαία ακόμα και για την κάλυψη στοιχειωδών λαϊκών αναγκών, αλλά προσκρούει στη λογική της ανταποδοτικότητας και του καπιταλιστικού κέρδους. Το πρόβλημα παρουσιάστηκε εξαιτίας μεγάλης βλάβης (θραύσης) στον κεντρικό αγωγό υδροδότησης της πόλης από τις πηγές της Αραβησσού, που τροφοδοτεί με νερό (μαζί με τον Αλιάκμονα) το Πολεοδομικό Συγκρότημα Θεσσαλονίκης. Ο συγκεκριμένος αγωγός λειτουργεί από το 1977 και στη διάρκεια αυτών των 40 χρόνων έχουν εκδηλωθεί πέντε μεγάλες βλάβες, που οδήγησαν σε πολυήμερες διακοπές. Ποτέ δεν έγινε συντήρηση του αγωγού, με την ΕΥΑΘ να δικαιολογείται ότι «κανένας αγωγός ύδρευσης δεν συντηρείται όταν βρίσκεται σε λειτουργία, θα πρέπει να διακοπεί η παροχή. Αρα δεν υπήρχε θέμα προληπτικής συντήρησης». Το επιχείρημα είναι αστείο. Εδώ και 40 χρόνια, καμιά σχεδιασμένη προσπάθεια δεν έχει γίνει, ώστε να διασφαλίζεται η τακτική συντήρηση του δικτύου, χωρίς να απαιτείται η διακοπή της υδροδότησης.

***

Θα μπορούσε, για παράδειγμα, να είχε κατασκευαστεί και ένας δεύτερος «εφεδρικός» αγωγός από το υδραγωγείο της Αραβησσού. Η διοίκηση της ΕΥΑΘ, όμως, και όλες οι κυβερνήσεις έκριναν ένα τέτοιο έργο ιδιαίτερα κοστοβόρο. Δεν φρόντισαν, όμως, ούτε για την κατασκευή ενός αγωγού μήκους περίπου 500 μέτρων, που να συνδέει τα δύο χωριστά υδραγωγεία, το ένα από την Αραβησσό και το άλλο από τον Αλιάκμονα, ώστε να υπάρχει η δυνατότητα εναλλακτικής υδροδότησης σε περιπτώσεις αντίστοιχων βλαβών. Αυτό που καθορίζει την ανάπτυξη του δικτύου είναι η λογική «κόστους - οφέλους», όπως συμβαίνει και με άλλες υποδομές που αφορούν τις λαϊκές ανάγκες (αντιπλημμυρική, αντισεισμική, αντιπυρική προστασία κ.ά.). Το ζήσαμε στις πλημμύρες της Μάνδρας, το ζούμε κάθε χρόνο με τις πυρκαγιές, το ζουν και οι κάτοικοι στις πιο σεισμογενείς περιοχές της Ελλάδας. Με άλλα λόγια, ο όποιος σχεδιασμός δεν γίνεται με κριτήριο τις λαϊκές ανάγκες, αλλά υπακούει στη διασφάλιση και στην αύξηση της κερδοφορίας της επιχείρησης, που στην περίπτωση της ΕΥΑΘ παρέμεινε «ανθηρή» σε όλη τη διάρκεια της κρίσης, ενώ μόλις προχτές ανακοινώθηκε ότι και το 2017 η εταιρεία παρουσίασε αύξηση καθαρών κερδών κατά 32%. Και, βέβαια, ο προσανατολισμός αυτός της επιχείρησης καθόλου δεν αλλάζει από το γεγονός ότι η ΕΥΑΘ παραμένει κατά 51% στο κράτος, αφού συνεχίζει να λειτουργεί με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια και με βάση την ελληνική και την κοινοτική νομοθεσία για τη διαχείριση του νερού, που γίνεται σε βάρος των πραγματικών λαϊκών αναγκών.

***

Απ' αυτήν τη σκοπιά, είναι πρόκληση να κομπάζει η κυβέρνηση ότι θα δώσει το δικαίωμα στην Τοπική Διοίκηση να μπει στο μετοχολόγιο εταιρειών που πέρασαν στο ΤΑΙΠΕΔ, όπως είναι και η ΕΥΑΘ. Θυμίζουμε ότι το 74% των μετοχών της επιχείρησης έχει μεταβιβαστεί στο λεγόμενο «υπερταμείο» και πριν δύο μήνες αποφασίστηκε η πώληση του 24% των μετοχών της, ενώ ήδη το 26% είναι στο χρηματιστήριο. Ανεξάρτητα από το μελλοντικό ιδιοκτησιακό καθεστώς και την παραπέρα πορεία της ιδιωτικοποίησης, το βέβαιο είναι ότι το νερό θα γίνεται ακριβότερο για το λαό, ενώ οι επενδύσεις στο δίκτυο θα συνεχίσουν να υπηρετούν την κερδοφορία της επιχειρήσεις και τη διεύρυνση του πελατολογίου της, όπως γίνεται άλλωστε με το επενδυτικό σχέδιο ύψους 165 εκατ. ευρώ, με ορίζοντα το 2023. Την ίδια ώρα, οι ελλείψεις σε προσωπικό τσακίζουν κόκαλα, το ίδιο και η εντατικοποίηση της δουλειάς, ενώ ραγδαία εξαπλώνονται οι εργολαβίες, με ακόμα χειρότερες συνθήκες για τους εργαζόμενους σ' αυτές. Είναι βέβαιο ότι τα προβλήματα θα συνεχιστούν και θα ενταθούν, κι ας πανηγυρίζει η κυβέρνηση ότι διατηρεί το 50%+1 στον έλεγχο του Δημοσίου. Οσο για τον περιφερειάρχη και τους δημάρχους, που με αφορμή το πρόβλημα υδροδότησης ζητούν να αποδοθούν ευθύνες, ας τις ψάξουν στην πολιτική που στηρίζουν και οι ίδιοι: Την πολιτική της εμπορευματοποίησης του νερού και της ιδιωτικοποίησης της ΕΥΑΘ, για την οποία μάλιστα, ως Τοπική Διοίκηση, διεκδικούν να έχουν αυτοί το «μάνατζμεντ» και όχι το κεντρικό κράτος...

Α. Α.

Παιδική φτώχεια στη Βρετανία

Παιδική φτώχεια στη Βρετανία: “Τα παιδιά μου είναι χλωμά, η κατάσταση των δοντιών τους είναι κακή, έχουν αδυνατίσει τα μαλλιά τους και είναι πιο αδύνατα”

Από atexnos.gr

Η ακραία παιδική φτώχεια επιδεινώνεται στην Βρετανία, με πολλά σχολεία να αναγκάζονται να καλύψουν τα κενά που αφήνουν οι περικοπές στους προϋπολογισμούς των τοπικών συμβουλίων και των κοινωνικών υπηρεσιών, σύμφωνα με διευθυντές σχολείων της χώρας, που μετέχουν σε διάσκεψη της Εθνικής Ένωσης Παιδείας (NEU), η οποία διεξάγεται κατά τη διάρκεια του Καθολικού Πάσχα στο Μπράιτον.

Κάποιοι από τους πιο φτωχούς τους μαθητές δείχνουν τώρα πιο αδύνατοι και χλωμοί, σημείωσαν ορισμένοι επικεφαλής σχολείων διαφόρων περιοχών της Αγγλίας και της Ουαλίας σε συνέντευξη Τύπου που παραχώρησαν κατά την ετήσια σύνοδο τους.

“Τα παιδιά μου είναι χλωμά, η κατάσταση των δοντιών τους είναι κακή, έχουν αδυνατίσει τα μαλλιά τους και είναι πιο αδύνατα”, δήλωσε ένας από αυτούς.

Επικεφαλής σχολείων σε υποβαθμισμένες περιοχές της Αγγλίας, της Ουαλίας και της Βόρειας Ιρλανδίας σημείωσαν μάλιστα ότι αναγκάζονται να προσφέρουν βασικές υπηρεσίες, όπως το πλύσιμο των σχολικών ποδιών για μαθητές που προέρχονται από φτωχές οικογένειες, όπως και να πληρώνουν ακόμη και για την παροχή οικονομικών και άλλων συμβουλευτικών υπηρεσιών για τους γονείς.

Οι διευθυντές αυτοί σχολείων θέλησαν να φωτίσουν στη συνέντευξη Τύπου που παραχώρησαν τα θέματα που αντιμετωπίζει ένας αυξανόμενος αριθμός παιδιών που μεγαλώνει σε συνθήκες φτώχειας και το πόσο αυτό επηρεάζει την εκπαίδευσή τους. Οι ίδιοι γνωστοποίησαν εξάλλου ότι τακτικά προσφέρουν είδη προσωπικής υγιεινής στους μαθητές, όπως επίσης ότι αγοράζουν για κάποια παιδιά παπούτσια και πανωφόρια τον χειμώνα, ενώ σε ορισμένες περιπτώσεις προσφέρουν και δάνεια έκτακτης ανάγκης σε μετρητά σε οικογένειες.

Οι Δευτέρες είναι συνήθως οι χειρότερες μέρες, τόνισαν, καθώς τα παιδιά επιστρέφουν στο σχολείο πεινασμένα και κουρασμένα έπειτα από ένα Σαββατοκύριακο με λίγο φαγητό.

Η πείνα είναι ιδιαίτερα εμφανής μετά το Σαββατοκύριακο, δήλωσε η Λιν, μια διευθύντρια σχολείου σε πρώην βιομηχανική πόλη της Κάμπρια, η οποία δεν θέλησε να αποκαλύψει το επώνυμό της για να μην αισθανθούν ντροπή οι οικογένειες της σχολικής της κοινότητας.

“Τα παιδιά γεμίζουν τις τσέπες τους με φαγητό. Σε ορισμένους θεσμούς αυτό θα μπορούσε να ονομαστεί κλοπή. Εμείς το ονομάζουμε επιβίωση”, σημείωσε.

“Αυτό που παρατηρείς πραγματικά είναι η χλωμάδα, η ωχρότητα”, δήλωσε και μια άλλη διευθύντρια, η Λουίζ Ρέγκαν, ενός σχολείου στο Νοτιγχαμσάιρ, για να προσθέσει και αυτή: “Το χειρότερο είναι τη Δευτέρα το πρωί”.

Στη συνέντευξη αυτή εξάλλου όλοι οι διευθυντές σχολείων δήλωσαν ότι η κατάσταση επιδεινώνεται καθώς εξαφανίζονται οι υπηρεσίες παροχής κοινωνικής και ψυχολογικής υποστήριξης.

Οι εκπαιδευτικοί αυτοί έκαναν τις δηλώσεις αυτές μετά τη δημοσίευση σήμερα των αποτελεσμάτων έρευνας που έκανε η NEU μαζί με την “Ομάδα Δράσης κατά της Παιδικής Φτώχειας” (Child Poverty Action Group).

Το 60% από τους 900 εκπαιδευτικούς που ερωτήθηκαν σε αυτή απάντησε ότι η παιδική φτώχεια στα σχολεία επιδεινώθηκε από το 2015 και μάλιστα ένας στους τρεις δήλωσε ότι επιδεινώθηκε σημαντικά.

Από την έρευνα αυτή διαπιστώθηκε ότι τα σχολεία αναλαμβάνουν όλο και μεγαλύτερο ρόλο για να καλύψουν τα κενά που δημιουργεί η φτώχεια, με σχεδόν τους μισούς από τους ερωτηθέντες να δηλώνουν ότι το σχολείο τους προσφέρει μία ή πολλές υπηρεσίες για την αντιμετώπιση της φτώχειας, όπως είναι η παροχή μιας τράπεζας τροφίμων, μιας τράπεζας ρούχων ακόμη και έκτακτων δανείων σε οικογένειες.

Ο Χάουαρντ Πέιν, διευθυντής σχολείου στο Πόρτσμουθ, σημείωσε ότι στο δικό του σχολείο παρέχουν συμβουλευτικές υπηρεσίες για οικογένειες, μεταξύ των οποίων και για τη διαχείριση χρεών, και για να φωτίσει την κατάσταση που επικρατεί σε αυτό συμπλήρωσε: “Πριν από τρεις εβδομάδες, πολλά σχολεία στην περιοχή μας έκλεισαν λόγω του χιονιού. Εμείς κρατήσαμε το δικό μας ανοιχτό γιατί ανησυχούσαμε πραγματικά για τα παιδιά –ότι δεν θα είχαν ένα ζεστό πιάτο φαγητό εκείνη την ημέρα“. Το 45% των μαθητών ήρθε στο σχολείο για να φάει εκείνη την ημέρα, πρόσθεσε.

Σε ποσοστό μεγαλύτερο από τα τέσσερα πέμπτα οι δάσκαλοι που ερωτήθηκαν στην έρευνα απάντησαν ότι βλέπουν ενδείξεις της πείνας κάποιων παιδιών κατά τη διάρκεια της ημέρας και περίπου το ίδιο ποσοστό δήλωσε ότι μαθητές του παρουσιάζουν συμπτώματα που φανερώνουν κακή κατάσταση της υγείας τους.

Η Σέλια Ντίναμ, αξιωματούχος της NEU που είναι υπεύθυνη για τα θέματα παιδικής φτώχειας, δήλωσε ότι η έρευνα αυτή έφερε στο φως την πραγματικότητα 4,1 εκατομμυρίου παιδιών που ζουν σε συνθήκες φτώχειας.

“Τα σχολεία, όπως και η εκπαίδευση των παιδιών, αποτελούν τώρα ένα δίχτυ ασφαλείας, ιδιαίτερα για τα παιδιά σε κατάσταση ένδειας”, σημείωσε η Ντίναμ, υπογραμμίζοντας ότι το Ινστιτούτο Δημοσιονομικών Ερευνών υπολογίζει ότι 5 εκατομμύρια παιδιά θα ζουν σε κατάσταση φτώχειας ως το 2021.

“Δεν είναι μια κατάσταση που βελτιώνεται, στην πραγματικότητα επιδεινώνεται σημαντικά”, κατέληξε.

Η βρετανική κυβέρνηση ανακοίνωσε την εφαρμογή μέτρων για την αντιμετώπιση της κατάστασης ένδειας.

“Γι’αυτό ξεκινήσαμε το σχέδιό μας δράσης κοινωνικής κινητικότητας, το οποίο ορίζει μέτρα για να κλείσει η ψαλίδα ανάμεσα στους λιγότερο ευνοημένους μαθητές και τους συμμαθητές τους και στοχεύει σε περιοχές που χρειάζονται την μεγαλύτερη υποστήριξη μέσω του προγράμματος Περιοχές Ευκαιριών ύψους 72 εκατομμυρίων στερλινών”.

Εκπρόσωπος του υπουργείου Παιδείας υπογράμμισε επίσης την επένδυση 2,5 δισεκατομμυρίων στερλινών στους μη ευνοημένους μαθητές μέσω του μαθητικού ασφαλίστρου, όπως και την πρόσφατα ανακοινωθείσα επένδυση 26 εκατομμυρίων στερλινών για την έναρξη ή τη βελτίωση της προσφοράς πρωινών σε τουλάχιστον 1.700 σχολεία.

(Πηγές: thepressroom.gr / BBC, Guardian, Independent).

FIFA - UEFA Θιασώτες της «κάθαρσης» ... με λερωμένη φωλιά

Το τελευταίο διάστημα και μετά τα όσα εκτυλίχθηκαν στο χώρο του ελληνικού ποδοσφαίρου, κυρίαρχο ρόλο στις εξελίξεις είχαν για μία ακόμα φορά η Παγκόσμια και η Ευρωπαϊκή Συνομοσπονδία Ποδοσφαίρου, FIFA και UEFA, μέσω του ειδικά επιφορτισμένου κλιμακίου τους που ασχολείται με την ελληνική περίπτωση. Οπως και πριν από δυο χρόνια, έτσι και τώρα οι δύο ποδοσφαιρικές Συνομοσπονδίες αποφάσισαν να ασχοληθούν επισταμένως με το ελληνικό ποδόσφαιρο, επαναφέροντας την απειλή για τιμωρία αποκλεισμού των ελληνικών συλλόγων και Εθνικών ομάδων από τις πανευρωπαϊκές και διεθνείς διοργανώσεις.

Οι Συνομοσπονδίες δεν έδειξαν να πείθονται ούτε από τη συμφωνία κυβέρνησης - επιχειρηματιών για επανέναρξη της Super League, παρότι το είχαν θέσει ως βασικό όρο, συνεχίζοντας να απειλούν με τιμωρία το ελληνικό ποδόσφαιρο. Μάλιστα, ο επικεφαλής του κλιμακίου που ήρθε στην Ελλάδα, Αυστριακός Χέρμπερτ Χούμπελ, δεν έμεινε μόνο στις απειλές, αλλά προσπάθησε να «συμβουλεύσει» αρμόδιους και κοινή γνώμη ότι τα όσα συμβαίνουν στα ελληνικά γήπεδα απομακρύνουν τα παιδιά απ' αυτά...

Πλευρές του ίδιου οικοδομήματος

Μ' αυτά και μ' αυτά, το σίγουρο είναι πως (και) η ελληνική περίπτωση έδωσε για άλλη μια φορά σε FIFA και UEFA την ευκαιρία να υποδυθούν τον «άγγελο της κάθαρσης», κάτι που έχουν κάνει και σε αρκετές άλλες περιπτώσεις χωρών με αντίστοιχα ή και διαφορετικού είδους ζητήματα. Φαντάζει τουλάχιστον ειρωνικό, όμως, οι διοικούντες του παγκόσμιου και ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου κάθε φορά να «πέφτουν απ' τα σύννεφα» με τα όσα συμβαίνουν και να «συμβουλεύουν», να ψάχνουν «λύσεις», ακόμα και να απειλούν με τιμωρίες όσους δεν «συμμορφωθούν». Γιατί είτε η «καλή» πλευρά του ποδοσφαίρου, που έχει να κάνει με τις ανεπτυγμένες - ποδοσφαιρικά και φυσικά εμπορικά - αγορές, όπως η αγγλική, η γερμανική ή η ισπανική, που λειτουργούν ως «βιτρίνα», είτε η άλλη πλευρά, με τα «μαύρα πρόβατα», αποτελούν πλευρές του ίδιου οικοδομήματος του σημερινού εμπορευματοποιημένου ποδοσφαίρου.

Με γνώμονα την προστασία του «προϊόντος»Κοινός τους παρονομαστής είναι η εμπλοκή μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων, που συνεπάγεται τεράστια σύγκρουση συμφερόντων και συνεπακόλουθα προκαλεί έναν αδυσώπητο επιχειρηματικό πόλεμο για τα κέρδη, με πολιτικές και γεωπολιτικές διαστάσεις, και γι' αυτήν την κατάσταση η ευθύνη της FIFA και της UEFA είναι μεγάλη.

Μέχρι σήμερα, οι όποιες ενέργειες έχουν γίνει από FIFA - UEFA για να διορθωθούν κακώς κείμενα ή για να τιμωρηθούν ένοχοι έχει αποδειχθεί ότι γίνονται πάντα στη λογική της προστασίας του «προϊόντος». Η λογική αυτή φυσικά υιοθετείται και από τους εγχώριους αρμόδιους, όπως άλλωστε φάνηκε και στην περίπτωση της Ελλάδας, με τις κυβερνητικές αποφάσεις και τις ενέργειες των ίδιων των επιχειρηματιών του ποδοσφαίρου. Η προσπάθεια να «κουκουλωθεί» η σαπίλα του οικοδομήματος, και κυρίως να αποφευχθεί η μεγαλύτερη απαξίωση, προκειμένου να μην υπάρξουν συνέπειες για τα κέρδη του «προϊόντος», είναι ο οδηγός για τις όποιες αποφάσεις.

Τα παραδείγματα το αποδεικνύουν: Με σκοπό την «αντιμετώπιση της βίας», τιμωρούνται μεν τα επεισόδια - αφού χαλάνε τη «βιτρίνα» του «προϊόντος» - αλλά ποτέ δεν αντιμετωπίζεται η ρίζα του φαινομένου. Η, σε σχέση με τον τζόγο, είναι αποδεκτό το επίσημο στοίχημα, με σκοπό και τον έλεγχο της συγκεκριμένης αγοράς, και για τον ίδιο λόγο FIFA - UEFA εμφανίζονται αμείλικτες σε περιπτώσεις παράνομου στοιχηματισμού. Ακόμα, και οι δύο πλευρές εμφανίζονται να κόπτονται για την προστασία των μικρών και ανήλικων παικτών, ωστόσο «σφυρίζουν αδιάφορα» μπροστά στη δαιδαλώδη παρασκηνιακή λειτουργία των κυκλωμάτων μάνατζερς μικρών παιδιών.

Σε ανώτερο επίπεδο, οι αποφάσεις που αποσκοπούν στην ενίσχυση της «διαφάνειας» αποκλειστικό σκοπό έχουν τον έλεγχο του αδυσώπητου ανταγωνισμού, προκειμένου αυτός να μην γυρίσει «μπούμερανγκ» στο ίδιο το «προϊόν». Ετσι, καθιερώνεται μεν ο κανονισμός του Financial Fair Play, που αφορά τα ισοσκελισμένα έσοδα - έξοδα των ομάδων, ωστόσο κανένας ουσιαστικός έλεγχος δεν υπάρχει στο από πού και πώς έρχονται τα αστρονομικά ποσά που τζιράρονται στην ποδοσφαιρική βιομηχανία κατά τη διάρκεια των μεταγραφικών περιόδων.

Το βρώμικο κεφάλι του ψαριού

Σημαντική πλευρά, και ενδεικτική της αρχής όλων των λογικών και τακτικών που υπάρχουν σήμερα στο ποδοσφαιρικό οικοδόμημα, είναι και τα όσα έχουν αποδειχθεί ότι συμβαίνουν στο ...κεφάλι του ψαριού, σε σχέση δηλαδή μ' αυτούς που κρατάνε τα ηνία του διεθνούς ποδοσφαίρου. Τα σκάνδαλα που ήρθαν στο φως της δημοσιότητας τα τελευταία χρόνια για τα όσα συνέβαιναν στην κορυφή του παγκόσμιου ποδοσφαίρου (FIFA) αλλά και στα διοικητικά παρακλάδια του στις ηπείρους (Ευρώπη, Λατινική Αμερική, Αφρική κ.α.) μαρτυρούν του λόγου το αληθές. Δωροδοκίες παραγόντων για να παρθούν συγκεκριμένες αποφάσεις υπέρ μιας χώρας (π.χ. ανάληψη διοργανώσεων) ή να ευνοηθούν συγκεκριμένες πολυεθνικές μέσω των χορηγιών, παρασκήνιο, δολοπλοκίες, ανταγωνισμός για τις θέσεις, είναι μερικά από τα κομμάτια που συνθέτουν το «παζλ».

Την ίδια ώρα, η εικόνα σχετικά με τη λειτουργία για τη διασφάλιση των κερδών των δύο Συνομοσπονδιών δεν είναι καλύτερη. Η FIFA αυτοπροβάλλεται ως «οργάνωση μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα», κάτι που δεν έχει καμία σχέση με την πραγματικότητα, όπως ισχύει και για την UEFA. Κέρδη δισεκατομμυρίων δολαρίων, κλειστά πολυετή συμβόλαια με πολυεθνικές που ως χορηγοί έχουν εξωφρενικά δικαιώματα σε διεθνείς διοργανώσεις κ.ο.κ.

Οσο κι αν προσπαθούν FIFA και UEFA να πείσουν για την «ακεραιότητά» τους και το «ενδιαφέρον» τους για την αντιμετώπιση των προβλημάτων στο χώρο του ποδοσφαίρου, η αλήθεια είναι ότι αντικειμενικός τους στόχος είναι η διατήρηση ενός ανταγωνιστικού προϊόντος. Αυτό από μόνο του επιβεβαιώνει το πόσο σάπιο είναι το οικοδόμημά τους.