Προσλήψεις και νέα εποχή!

Την άμπωτη των δήθεν  μνημονιακών  καταστάσεων διαδέχεται νομοτελειακά η πλημμυρίδα των συριζανελικών προσλήψεων. Έτσι, ως νέα εποχή, παρουσιάζεται  από ιθύνοντες και μη το λυκαυγές του 2017 και ο χώρος της υγείας. 4000 προσλήψεις 12μηνης διάρκειας αλλά με πλήρη δικαιώματα, διατυμπανίζονται πανταχόθεν. 1666 σταθερής και μόνιμης εργασίας για να γίνει λάμψη και να φωτιστούν τα σκοτάδια της υγείας. Θέλουν να μυρίσει άνοιξη μετά από τη βαρυχειμωνιά που πάντως καλά κρατεί. Εκείνο που πιθανόν να μυρίζει είναι το εκλογικό συναπάντημα. Αλισβερίσια εποχής. Κάτι  προκηρύξεις  στην υγεία, κάτι απόηχοι  για διοικητικές καλύψεις δικαστηρίων,  κάτι ενεργοποιήσεις ασεπικών διαδικασιών του `98 και το σκηνικό στήνεται. Την ίδια στιγμή ο Κούλης να “βρυχάται’’ γιατί δεν του΄μεινε πεδίο να παίξει. Όλα του τα πρόλαβε  ο συριζανελικός αντίπαλος. Διαπραγματεύσεις και αξιολογήσεις με δήθεν θετικά πρόσημα, κόφτες, που μόνο το κούρεμα μαλλιών δεν αφορούν, συντάξεις που θα ξαναπυροβοληθούν, μεσαιωνικά εργασιακά σκηνικά, αλλά ταυτόχρονα μπούκωμα με ζεστό χρήμα στους “αφεντάδες” κτλ.  Μόνο που και οι δύο παίζουν στο ίδιο γήπεδο, με πολλούς αναπληρωματικούς, πρόθυμες αλλαγές για επιθέσεις και άμυνες. Παιγνίδι  στημένο και από πριν ξεπουλημένο  και τη διαφορά να κάνει  ο συνεχώς μειούμενος αριθμός  θεατών, όχι γιατί αντιλήφθηκαν και αντέδρασαν στο σικέ του πράγματος αλλά γιατί μπορούν να το παρακολουθήσουν οικόσιτα  πολυθρονιαζόμενοι στην υποτιθέμενη ζεστασιά του υποτιθέμενου λειτουργούντα λέβητα κάτω από το φως του υποτιθέμενου πληρωμένου λογαριασμού της ΔΕΗ.

Και εδώ που τα λέμε το σικέ μπορεί να μην έχει εκπλήξεις  και σασπένς, εξασφαλίζει όμως σταθερές και μπουνάτσες, όχι σαν εκείνες τις καταστάσεις  που δημιουργούνται  από τους εργαζόμενους στου Καρυπίδη, στου Μαρινόπουλου, στο ΛΗΔΡΑ ΑΘΕΝΣ, των εργαζόμενων στην ανακύκλωση, στη ΛΑΡΚΟ και αρκετών άλλων, που ούτε στα ψιλά των μουμουε  θα δούμε και θα ακούσουμε, να ξημεροβραδιάζονται  στους δρόμους να διεκδικούν τα αυτονόητα, κάτι από ζωή, κάτι που να θυμίζει άνθρωπο και αξιοπρέπεια.

Ως υστερόγραφο 1: προκήρυξη  για το νοσοκομείο, παρά την άσπρη μέρα, ούτε το χιόνι έφερε, ούτε και το λιώσιμο είναι διατεθειμένο να εμφανίσει. Μήπως είναι καιρός  σαν τους πιο πάνω εργαζόμενους  να διεκδικήσουμε τα αυτονόητα;  Μήπως λέμε…

Υστερόγραφο 2 : να συναθροιστούμε μαζικά σε κανένα αμφιθέατρο  να βγει και κανάς αχός προς τα έξω, μπας και λιώσουν οι αλατιέρες των κυβερνόντων;

 Υστερόγραφο 3: συζητιούνται επεκτάσεις τμημάτων αξιοποιώντας ιδία έσοδα λέει, όχι πολλά καμιά 600000 ευρώ. Το έσοδο φέρνει επέκταση και  τούμπαλιν. Έσοδα προερχόμενα  αφαιμάσσοντας  ασθενείς και  “αξιοποιώντας κατάλληλα" την παραγωγικότητα των εργαζόμενων.( αυτό το θέμα θα έχει και συνέχεια)

Τι burn out..., Karoshi κύριοι· για σίγουρα αποτελέσματα!

Ανταγωνιστικότητα των επιχειρήσεων και εργασιακή ανασφάλεια

Ποιες είναι οι εργασιακές συνθήκες στην Ιαπωνία; Το 22% των Ιαπώνων εργάζονται περισσότερες από 49 ώρες τη βδομάδα, σε σύγκριση με το 16% των Αμερικανών, και το 11% των Γάλλων και των Γερμανών. Αυτή η πραγματικότητα συνοδεύεται με την απροθυμία των ζευγαριών να κάνουν και να μεγαλώσουν παιδιά.

Οι επιχειρηματικοί όμιλοι είναι ιδιαίτερα απαιτητικοί ζητώντας από νεότερους υπαλλήλους να πραγματοποιούν μέχρι και 100 ώρες υπερωρία το μήνα.

Η δουλειά κυριολεκτικά μέχρι θανάτου είναι μια τραγωδία τόσο κοινή στην Ιαπωνία ώστε έχει επινοηθεί ένας όρος για αυτή, «Karoshi ». Η κυβέρνηση εκτιμά ότι καταγράφονται περίπου 200 θάνατοι Karoshi ετησίως από αιτίες όπως η καρδιακή προσβολή ή η εγκεφαλική αιμορραγία μετά από πολλές ώρες εργασίας. Παράλληλα, υπάρχουν πολλές περιπτώσεις ψυχικής κατάθλιψης και αυτοκτονιών από υπερκόπωση που όμως δεν υπολογίζονται ως Κaroshi.

Ερευνα του υπουργείου Εργασίας της Ιαπωνίας το 2013 αποκάλυψε ότι οι εργαζόμενοι έπαιρναν μόνο 9 από τις 18,5 μέρες άδειας που δικαιούνται για διακοπές. Τις άλλες τις χαρίζουν στον εργοδότη. Μία άλλη δημοσκόπηση, της εφημερίδας «Japan Times» βρήκε ότι ένας στους έξι εργαζόμενους δεν παίρνει καθόλου άδεια μετ' αποδοχών.

Επίσης, οι Ιάπωνες εργαζόμενοι κάνουν πολλές και απλήρωτες υπερωρίες. H Ιαπωνία είναι μεταξύ των χωρών με τα μεγαλύτερα ποσοστά αυτοκτονιών στον κόσμο.

Βεβαίως, όλα τα παραπάνω τα αποδίδουν τάχα στην εργασιομανία των Ιαπώνων εργαζομένων, ενώ αποτελούν καθεστώς που έχουν επιβάλει τα μονοπώλια, ενισχύοντας την ανταγωνιστικότητά τους και οι εργαζόμενοι εξαναγκάζονται να υποκύψουν και λόγω εργασιακής ανασφάλειας.

Ολ' αυτά είναι ένα δείγμα της εργασιακής ζούγκλας της Ιαπωνίας.

Περισσότερα επίσης διαβάζουμε στοCogito ergo sum

Απληρωσιά για την... ανάπτυξη!

Συνεχίζουν τις κινητοποιήσεις τους οι εργαζόμενοι στον «Καρυπίδη» απαιτώντας τα δεδουλευμένα και τη διασφάλιση των θέσεων εργασίας τους.

Οι περίπου 1.400 εργαζόμενοι της εταιρείας είναι απλήρωτοι για 11 και 12 μήνες. Σε Γενική τους Συνέλευση αποφάσισαν να πραγματοποιήσουν νέα κινητοποίηση το Σάββατο 14 Γενάρη στις 12 μ. στο Άγαλμα Βενιζέλου. Παράλληλα απευθύνουν κάλεσμα σε όλους τους εργαζόμενους και τα ταξικά σωματεία να βρεθούν στο πλευρό τους.

Σε ανακοίνωσή του το Πανελλαδικό Σωματείο Εργαζομένων σημειώνει:

«Ο αγώνας για να μη χάσουμε τα δεδουλευμένα μας, τη δουλειά μας, είναι πολύμηνος, πολύμορφος και φυσικά επίπονος για όλους μας κάτω από το βάρος των οικογενειακών αναγκών μας. Συνεχίζουμε να διεκδικούμε μέτρα προστασίας που θα μας ανακουφίσουν σε πρώτη φάση, όπως το πάγωμα των υποχρεώσεών μας σε ΔΕΚΟ, Εφορίες, Τράπεζες, χορήγηση επιδομάτων από τον ΟΑΕΔ (όπως επίδομα ενοικίου) και την άμεση καταβολή του βοηθήματος των 1.000 ευρώ για όλους τους εργαζόμενους, που θα βοηθήσει για την κάλυψη των άμεσων αναγκών.

Συνεχίζουμε τον αγώνα μας διότι 1.400 εργαζόμενοι της εταιρείας είμαστε απλήρωτοι επί 11-12 μήνες, στερούμαστε καθημερινά τα απαραίτητα, γιατί αυτό απαιτεί η "ανάπτυξη" και η "πολύπλευρη επιχειρηματικότητα" της "Καρυπίδης".

Συνεχίζουμε συσπειρωμένοι στο σωματείο μας που όλο το προηγούμενο διάστημα με συλλογικές αποφάσεις, μπαίνει μπροστά, αγωνίζεται, υπερασπίζει το δικαίωμά μας στη δουλειά, το δικαίωμα στη ζωή που μας αξίζει.

Με απόφαση της Γενικής Συνέλευσης διοργανώνουμε την Πέμπτη 12 Γενάρη στις 11 π.μ. κινητοποίηση στα γραφεία του ΟΑΕΔ Δωδεκανήσου και συλλαλητήριο το Σάββατο 14 Γενάρη στις 12 μ. στο άγαλμα Βενιζέλου, στο οποίο καλούμε όλους τους εργαζόμενους και τα ταξικά σωματεία να βρεθούν στο πλευρό μας, όπως κάνουν μήνες τώρα.

Οι τελευταίες εξελίξεις και η πείρα που συγκεντρώνεται δικαιώνουν τη δράση του σωματείου, την αταλάντευτη στάση του απέναντι στις ψεύτικες υποσχέσεις της εργοδοσίας και τη στάση αναμονής και εφησυχασμού που καλλιεργούσε η κυβέρνηση.

Απαιτούμε από την κυβέρνηση, τα υπουργεία, όλους τους αρμόδιους κρατικούς φορείς:

§  Να μην επιτρέπεται στην «Καρυπίδης» να μεταβάλει τα περιουσιακά της στοιχεία.

§  Να ληφθούν όλα εκείνα τα μέτρα που υποσχέθηκαν κυβερνητικοί φορείς και παράγοντες, για την προστασία των εργαζόμενων, των οφειλόμενων δεδουλευμένων, των δικαιωμάτων τους.

§  Να παραμείνουν οι ίδιοι εργαζόμενοι με τα ίδια δικαιώματα σε όποιο κατάστημα ανοίξει με οποιονδήποτε νέο εργοδότη.

Καλούμε όλους τους συναδέλφους να συμμετέχουν πιο ενεργά στον αγώνα, στην περιφρούρησή του. Όσοι ως σήμερα δεν είχαν επιλέξει το δρόμο του αγώνα και της διεκδίκησης να πάρουν θέση δίπλα στο σωματείο για να παλέψουμε μαζί, για δουλειά με δικαιώματα, με μισθό που θα καλύπτει τις ανάγκες μας, για μια αξιοπρεπή ζωή.

Η επιλογή μας για συνέχιση των κινητοποιήσεών μας είναι η μόνη λύση που έχουμε σήμερα.

Απαιτούμε:

§  Την άμεση καταβολή των δεδουλευμένων μας.

§  Την διασφάλιση όλων των θέσεων εργασίας και των εργασιακών μας δικαιωμάτων».

"Aυθόρμητο" + Ανάθεση = Άλλα λόγια να αγαπιόμαστε

Πολλές φωνές τελευταία, “αυθόρμητα”, εκφράζουν απόψεις, προτείνουν “έξυπνες” λύσεις πατώντας σε υπαρκτά προβλήματα. Και λέμε “αυθόρμητα”, γιατί σε τελική ανάλυση τίποτα δε γεννιέται από το τίποτα. Άρα κάποιοι  πρέπει να έχουν προετοιμάσει το έδαφος, να έχουν σπείρει αυτές τις απόψεις, για να θερίσουν στο τέλος τον καρπό τους. Ποιοί είναι όμως αυτοί;

Σε κάθε ταξική κοινωνία, υπάρχει και μια ιδεολογία  η οποία κυριαρχεί. Αυτή δεν μπορεί να είναι άλλη από την ιδεολογία της τάξης που κατέχει τα μέσα παραγωγής και συνεπώς τον πλούτο που παράγεται.  Η τηλεόραση, γραπτός και ηλεκτρονικός τύπος ως μέσα παραγωγής, βρίσκονται στα χέρια αυτής της τάξης που τα χρησιμοποιεί για να επιβάλει την ιδεολογία της. Για λόγους συντομίας θα μείνουμε σ’ αυτούς τους μηχανισμούς.

Ο πυρήνας της προπαγάνδας τους αφορά την ταύτιση των συμφερόντων του εργάτη μ’ αυτά του αφεντικού του, των εργαζόμενων με αυτά της τάξης των κεφαλαιοκρατών, όπου ο πρώτος συμμετέχει στην παραγωγική διαδικασία ως παραγωγός του πλούτου και ο δεύτερος ως ιδιοκτήτης του. Σύμφωνα μ’ αυτή λοιπόν, όσο μεγαλύτερη η κερδοφορία της επιχείρησης, τόσο μεγαλύτερος και ο μισθός του, τόσο ασφαλέστερη και η θέση εργασίας του. Για να πραγματοποιηθεί όμως το κέρδος, πρέπει να πουληθεί το εμπόρευμα της επιχείρησης σε τιμή χαμηλότερη απ’ αυτή των ανταγωνιστών της. Μέσα σ’ αυτόν τον ανταγωνισμό ο κάθε επιχειρηματίας είναι υποχρεωμένος να συμπιέζει το κόστος, το μεροκάματο του εργάτη. Όποιοι δίνουν περισσότερα στον εργάτη, δε σημαίνει ότι κερδίζουν λιγότερο από τους υπόλοιπους, αλλά ότι βγάζουν περισσότερο κέρδος ανά εργάτη σε σχέση με τους ανταγωνιστές τους. Παραμύθι λοιπόν η ταύτιση των συμφερόντων.

Έτσι διάφοροι ειδήμονες-απολογητές του συστήματος παρελάζουν στις τηλεοράσεις, αρθρογραφούν στον γραπτό και ηλεκτρονικό τύπο για να μας πουν, πως η οργάνωση των εργαζόμενων και η πάλη εργάτη-αφεντικού είναι ξεπερασμένα στην εποχή μας.  Και όταν ο κόσμος δει ότι από τον καναπέ δε γίνεται τίποτα και αποφασίζει να κατέβει στο δρόμο, τότε προσπαθούν να διοχετεύσουν την αγανάκτησή του σε ανώδυνα για το σύστημα κανάλια. Δεν πέρασαν πολλά χρόνια, από τότε που κανάλια ιδιοκτησίας εφοπλιστών και βιομηχάνων καλούσαν τον κόσμο να κατέβει στις πλατείες με “ουδέτερα” συνθήματα του τύπου “έξω τα κόμματα και τα συνδικάτα”. Άξιον απορίας ήταν, πως κανάλια που μέχρι τότε συστηματικά συκοφαντούσαν τις διαδηλώσεις, να καλούν τον κόσμο να διαδηλώσει. Σε λίγο καιρό, αφού ο κόσμος έριξε μερικές μούντζες έτσι για εκτόνωση, επέστρεψε στη θαλπωρή του καναπέ έχοντας βρει τους νέους σωτήρες του: τους σημερινούς κυβερνώντες και τους φασίστες Χρυσής Αυγής. Οι κινητοποιήσεις αυτές “ξεφούσκωσαν”, όχι γιατί έλειπε η μαζικότητα, αλλά ο σωστός προσανατολισμός και η οργάνωση από τα κάτω, αυτό δηλαδή που ήθελαν οι διοργανωτές τους.

Είναι μια αντίφαση, από τη μια να κατακεραυνώνεις μνημόνια και αντιλαικούς νόμους και απ’ την άλλη, να χειροκροτείς τον απολογισμό της Διοίκησης, δηλαδή την εφαρμογή τους.

Η αντίφαση λύνεται, όταν ο εργαζόμενος το πάρει αλλιώς, συνειδητά. Την ταξική συνείδηση όμως δε θα τη βρει στο ράφι του πολυκαταστήματος, ούτε στον καναπέ. Στην οργανωμένη πάλη με τον αντίπαλο κατακτιέται η συνείδηση,  τότε φαίνεται ποιός είναι μαζί και ποιός απέναντι. Και μόνο μέσα σ’ αυτήν μπορεί να κρίνει κανείς, ποιοί “σήκωσαν” μια κινητοποίηση, ποιοί την υπονόμευσαν, ποιοί τα “μάζεψαν” στα μισά του δρόμου και ποιοί τράβηξαν ως το τέρμα.

Τέλος, επειδή πολλοί “πετάνε το όπλο στο φράχτη” λόγω του αρνητικού συσχετισμού δύναμης, έχουμε να πούμε ότι αυτός δεν είναι στατικός. Και αν σήμερα είναι αρνητικός για τους εργαζόμενους, δε σημαίνει ότι θα είναι και αύριο. Προυπόθεση όμως γι’ αυτό, είναι η

ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΚΑΙ Η ΔΡΑΣΗ ΤΩΝ ΙΔΙΩΝ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ. 

ΑΥΤΟΘΕΡΑΠΕΙΑ» - «ΑΥΤΟΦΡΟΝΤΙΔΑ» Ο καθένας «γιατρός» του εαυτού του και... τα έξοδα δικά του

ΑΥΤΟΘΕΡΑΠΕΙΑ» - «ΑΥΤΟΦΡΟΝΤΙΔΑ»

Ο καθένας «γιατρός» του εαυτού του και... τα έξοδα δικά του

«Αν το 5% των συνταγογραφούμενων φαρμάκων μετατραπούν σε ΜΗΣΥΦΑ (Μη Συνταγογραφούμενα Φάρμακα), το συνολικό όφελος για την Κοινωνική Ασφάλιση εκτιμάται ότι θα ανέλθει στα 160 εκατομμύρια ευρώ (...) Τα περιθώρια διεύρυνσης της αγοράς ΜΗΣΥΦΑ κυμαίνονται από 15% έως και 34% (...) Είναι χαρακτηριστικό ότι παρά τη μικρή κάμψη του μέσου αριθμού ετήσιων επισκέψεων σε φαρμακεία το 2016, οι επισκέψεις με σκοπό την αγορά ΜΗΣΥΦΑ αυξήθηκε, στο 56% από 52%. Παράλληλα, αύξηση κατέγραψαν οι επισκέψεις για την αγορά μη φαρμακευτικών προϊόντων, 21% από 17%, καθώς και απλά για τη λήψη συμβουλών από το φαρμακοποιό, 11% από 7%...».

Τα παραπάνω είναι μερικά από τα στοιχεία που παρουσιάστηκαν σε πρόσφατο συνέδριο με θέμα «Τα Οφέλη της Αυτοθεραπείας για Πολίτες και Οικονομία», το οποίο πραγματοποιήθηκε υπό την αιγίδα του Συνδέσμου Εταιρειών Φαρμάκων Ευρείας Χρήσεως (EΦEX) και του Πανελλήνιου Συνδέσμου Βιομηχάνων και Αντιπροσώπων Αρωμάτων και Καλλυντικών (ΠΣΒΑΚ). Στόχος του συνεδρίου, όπως σημειώνεται, ήταν «να αναδειχθούν τα σημαντικά οφέλη για τους πολίτες, την Κοινωνική Ασφάλιση καθώς και για την ελληνική οικονομία, από την ανάπτυξη της χρήσης των Μη Συνταγογραφούμενων Φαρμάκων (ΜΗΣΥΦΑ) από τους ασθενείς για την αντιμετώπιση ήπιων συμπτωμάτων και προβλημάτων υγείας».

Πρόκειται για την αντιδραστική προπαγάνδα σχετικά με τη λεγόμενη «αυτοθεραπεία» και «αυτοφροντίδα» των ασθενών, δηλαδή οι ίδιοι οι ασθενείς να αναλαμβάνουν τη διάγνωση και την επιλογή της θεραπείας, χωρίς να απευθύνονται σε γιατρό...

Κίνδυνοι και εκτόξευση των πληρωμών για τους ασθενείς

Ενα από τα «επιχειρήματα» που ακούστηκαν και στο συγκεκριμένο συνέδριο είναι ότι μέσω της λεγόμενης «αυτοθεραπείας» θα μειωθεί η φαρμακευτική δαπάνη. Στην πραγματικότητα, βέβαια, οι ασθενείς δεν θα πληρώνουν λιγότερα. Η αναφορά στη μείωση της φαρμακευτικής δαπάνης αφορά στο τι θα πληρώνει το κράτος.

Είναι ενδεικτικό ότι την τελευταία 6ετία οι συνεχείς και δραστικές μειώσεις στη δημόσια φαρμακευτική δαπάνη (από 5,2 δισ. ευρώ το 2009 στα 1,9 δισ. ευρώ το 2015) οδήγησαν στην εκτόξευση της μεσοσταθμικής συμμετοχής των ασφαλισμένων, από το 9% το 2009 στο 30% το 2015. Δηλαδή, κράτος και ασφαλιστικά ταμεία πλήρωσαν κατά 57,7% λιγότερα, ενώ οι ασφαλισμένοι πλήρωσαν ως συμμετοχή κατά 43,1% περισσότερα. Κι αυτό, μάλιστα, όχι για όλα τα φάρμακα, αλλά μόνο για όσα αποζημιώνει ο ΕΟΠΥΥ. Το ποσοστό που πλήρωσαν οι ασφαλισμένοι είναι πολύ μεγαλύτερο αν ληφθεί υπόψη ο αυξανόμενος αριθμός των ΜΗΣΥΦΑ, τα οποία δεν αποζημιώνονται από τον ΕΟΠΥΥ και πληρώνονται εξολοκλήρου από τους ασθενείς.

Σε αυτό ακριβώς το πλαίσιο τα ΜΗΣΥΦΑ αναγορεύονται σε εργαλεία «αυτοθεραπείας», ενώ ο ΕΦΕΧ προτείνει το διπλασιασμό τους.

Τα ΜΗΣΥΦΑ, βέβαια, έχουν όλες τις ιδιότητες των φαρμάκων, δηλαδή παρουσιάζουν συγκεκριμένη φαρμακολογική δράση, μεταβάλλουν τη λειτουργία ενός βιολογικού συστήματος μέσω των χημικών τους δράσεων. Κι όπως όλα τα φάρμακα, παρουσιάζουν ανεπιθύμητες παρενέργειες και αλληλεπιδράσεις με άλλα φάρμακα ή τρόφιμα (π.χ. η χρήση πολλών αναλγητικών και αντιφλεγμονωδών φαρμάκων μπορεί να προκαλέσει ηπατοτοξικότητα και σοβαρές γαστρεντερικές διαταραχές).

Αν κάποιος ασθενής αποφασίσει να πάρει ένα φαρμακευτικό σκεύασμα για να αντιμετωπίσει συγκεκριμένο σύμπτωμα, χωρίς την κατάλληλη διάγνωση για την αιτία που το προκάλεσε, μπορεί να μην εμφανίσει αναγκαστικά κάποια παρενέργεια, όμως είναι πιθανόν το φάρμακο να μην του προσφέρει τίποτα, ακόμα και να συγκαλύψει την αιτία της πάθησης κι έτσι να συνεχίσει αυτή να εξελίσσεται.

Η εξέταση και διάγνωση από αρμόδιο γιατρό, ακόμη και για κάποιο πρόβλημα που μοιάζει ήπιο, οι διαγνωστικές εξετάσεις που πρέπει να γίνουν, η χορήγηση κατάλληλου θεραπευτικού σχήματος, αλλά και η πρόληψη, δεν μπορεί να «υποκατασταθούν» με κριτήριο ότι αυτά «κοστίζουν». Οι δήθεν εκσυγχρονιστικές προτάσεις για «αυτοθεραπεία» εντάσσονται στην πολιτική περιορισμού των κρατικών και ασφαλιστικών δαπανών, αποτελούν φθηνή κι επικίνδυνη υποκατάσταση των μεγάλων ελλείψεων στη δημόσια πρωτοβάθμια περίθαλψη που προκαλούνται από αυτήν την πολιτική.

Αποκαλυπτική η ευρωπαϊκή εμπειρία

«Να εναρμονιστεί η χώρα μας με την ευρωπαϊκή εμπειρία (...) Οι φαρμακοποιοί είναι πάροχοι υπηρεσιών και φροντίδας υγείας με επίκεντρο τους ασθενείς, γιατί είναι αρμόδιοι και εύκολης πρόσβασης επαγγελματίες υγείας, και αποδεδειγμένα μειώνουν την επιβάρυνση της υγειονομικής περίθαλψης», είπε ο Β. Σερέτης, πρόεδρος του ΕΦΕΧ, και έριξε το βάρος στη «στενή συνεργασία» με τις ομόλογες ευρωπαϊκές οργανώσεις υπό την ομπρέλα της Πανευρωπαϊκής Οργάνωσης Αυτοθεραπείας (AESGP), όσο και με την Πανευρωπαϊκή Οργάνωση Φαρμακοποιών (PGEU).

Υπενθυμίζεται ότι από το 2012 η PGEU και η AESGP έχουν υπογράψει Σύμφωνο Συνεργασίας με αντικείμενο «την αύξηση των δυνατοτήτων των πολιτών στην αυτοθεραπεία, "ενισχύοντας" το ρόλο του φαρμακοποιού και αναπτύσσοντας τα φαρμακεία σε... Κέντρα Υγείας»! Δηλαδή, το φαρμακείο θα αναλαμβάνει να παρέχει - έναντι αμοιβής - «υπηρεσίες» Πρωτοβάθμιας Υγείας! Συγχρόνως, με τα παραπάνω «καλοπιάνονται» οι φαρμακοποιοί για να αποδεχτούν την απελευθέρωση του επαγγέλματός τους και την αύξηση του ανταγωνισμού...

Οσο για την ευρωπαϊκή εμπειρία με την οποία... «πρέπει να εναρμονιστούμε», αυτή ήρθε στο εν λόγω συνέδριο από τη Daphne Lecomte - Somaggio, διευθύντρια της Γαλλικής Ενωσης Φαρμακοβιομηχανίας (AFIPA), και είναι αποκαλυπτική: «Η ανάπτυξη της αυτοφροντίδας αποτελεί αναγκαιότητα για την αναδιοργάνωση του συστήματος Υγείας. Το 60% των Γάλλων πολιτών είναι έτοιμο να αναλάβει από μόνο του τα έξοδα προκειμένου να αντιμετωπίσει ελαφρά προβλήματα υγείας. Το 80% των Γάλλων που χρησιμοποίησαν ΜΗΣΥΦΑ έπειτα από τη συμβουλή του φαρμακοποιού, έγιναν καλά χωρίς να χρειαστεί η επίσκεψη στο ιατρείο. Οι Γάλλοι γιατροί πιστεύουν ότι σχεδόν το 45% των ασθενών που βλέπουν θα μπορούσαν οι ίδιοι να γιατρέψουν το πρόβλημα, ακολουθώντας τις συμβουλές ενός φαρμακοποιού. Από το 2007 στο Γαλλικό Εθνικό Σύστημα Υγείας ο αριθμός των γιατρών έχει μειωθεί κατά 10,3% και συνεχίζει να μειώνεται».

Επικίνδυνη «λύση» και συμβιβασμός με την απώλεια δικαιωμάτων

Στα παραπάνω αποτυπώνονται οι στρατηγικοί στόχοι και κατευθύνσεις του κεφαλαίου και της ΕΕ για μείωση του «κόστους», για μείωση των κρατικών και ασφαλιστικών δαπανών στην Υγεία. Για λογαριασμό αυτής της στρατηγικής, μπαίνουν στον «κόφτη» τα αυτονόητα, όπως είναι η πρόληψη, η εξέταση και η διάγνωση από αρμόδιο γιατρό, οι διαγνωστικές εξετάσεις, η χορήγηση κατάλληλου θεραπευτικού σχήματος, ακόμη και για κάποιο ήπιο πρόβλημα.

Εκεί ακριβώς αποσκοπεί και η βαθιά αντιδραστική και επικίνδυνη «αυτοθεραπεία». Στην αποδοχή και στη συναίνεση με αυτήν την πολιτική, με τις μεγάλες ελλείψεις που αυτή προκαλεί σε υποδομές, προσωπικό και εξοπλισμό των δημόσιων μονάδων Πρωτοβάθμιας Υγείας. Στη συναίνεση και τον εγκλωβισμό σε αυτήν τη στρατηγική της ΕΕ, του κεφαλαίου και των κυβερνήσεών του, που μειώνει την κρατική ευθύνη για την Υγεία και τη χρηματοδότηση των αντίστοιχων υπηρεσιών, μετατρέποντας την υγεία των εργαζομένων και του λαού σε «ατομική ευθύνη» και απογειώνοντας το κόστος που πέφτει στις πλάτες τους.

Σε μια εποχή με τεράστια πρόοδο της επιστήμης, των τεχνικών μέσων, με σύγχρονα φάρμακα, με πολυπληθές εξειδικευμένο υγειονομικό προσωπικό, αντί ο λαός να απολαμβάνει καθολική πρόσβαση στη σύγχρονη πρόληψη, θεραπεία και αποκατάσταση, καλείται να συμβιβαστεί με την οπισθοδρόμηση μισό αιώνα πίσω, όταν οι εργαζόμενοι και τα φτωχά λαϊκά στρώματα δε γνώριζαν γιατρό αλλά ο «θεός» του χωριού ήταν ο φαρμακοποιός και «η κυρά μας η μαμή», ελλείψει επιστημονικής γνώσης, υποδομών και εξειδικευμένου προσωπικού...

Ε. Τζ.

Προς μια οργουελιανή "πλαστική" κοινωνία;

αντιγράφουμε από cogito ergo sum

Υποθέτω ότι όλοι έχετε ήδη κάνει τους πρώτους λογαριασμούς σας για το πώς θα καταφέρετε να χρησιμοποιήσετε σωστά τις πιστωτικές ή τις χρεωστικές σας κάρτες, προκειμένου να μη πληρώσετε πρόστιμο κατά την εκκαθάριση της μεθεπόμενης φορολογικής σας δήλωσης. Κι αφού ακόμη δεν έχουν κοινοποιηθεί λεπτομέρειες για την εφαρμογή τού μέτρου, κάνει ο καθένας μας ό,τι νομίζει σωστό. Αυτό, βεβαίως, δεν είναι πάντοτε εύκολο. Για παράδειγμα: έκανα σωστά που έβαλα βενζίνη παραμονή πρωτοχρονιάς ή μήπως έπρεπε να περιμένω ν' αλλάξει ο χρόνος, έστω κι αν την πλήρωνα κάπως ακριβώτερη; Επίσης: να συνεχίσω να παίρνω τσιγάρα και εισιτήρια από τον περιπτερά της γωνίας ή να ψάξω για περίπτερο που να διαθέτει POS; Αυτά είναι διλήμματα.

[του Ανδρέα Πετρουλάκη - Καθημερινή, 13/10/2015]

Ας σοβαρευτούμε, όμως. Πριν λίγες μέρες μιλήσαμε σε τούτο το ιστολόγιο για τα όσα συμβαίνουν στην Ινδία με την κατάργηση των μεγάλων χαρτονομισμάτων ("Ινδία: Ζωή χωρίς μετρητά"). Εκείνο που δεν είπαμε τότε, είναι ότι στον χορό ετοιμάζεται να μπει και η Αυστραλία, όπου εντείνονται από πολλές πλευρές οι πιέσεις να καταργηθούν τα χαρτονομίσματα των 100 και των 50 δολλαρίων, ώστε σιγά-σιγά να δρομολογηθούν οι διαδικασίες για την δημιουργία τής πρώτης χώρας του πλανήτη όπου δεν θα κυκλοφορεί χρήμα στην φυσική του μορφή.

Τον χορό άνοιξε η -γνωστή μας από τις βρομιές της αλλά και από τον ρόλο της στο ξέσπασμα της σοβούσας καπιταλιστικής κρίσης- Citibank, η οποία ανακοίνωσε ότι θα καταργήσει τα μετρητά από τα περιφερειακά της υποκαταστήματα στην Αυστραλία. Λίγο αργότερα, ο ελβετικός τραπεζικός κολοσσός UBS δημοσιοποίησε την εκτίμησή του ότι η απόσυρση των μεγάλων χαρτονομισμάτων θα αποδειχτεί ωφέλιμη για την οικονομία της χώρας. Παράλληλα, επίσημες φωνές δεν χάνουν ευκαιρία να διατρανώσουν την πεποίθηση ότι η υλοποίηση της ιδέας περί πλήρους κατάργησης των μετρητών θα αποβεί ωφέλιμη για όλους. 

Ασφαλώς, η κατάργηση της φυσικής μορφής τού χρήματος θα εξοικονομήσει πολύ χρήμα, αφού θα μηδενιστούν τα κόστη κοπής νομισμάτων, εκτύπωσης χαρτονομισμάτων, φύλαξης, μεταφοράς, ασφάλειας κλπ. Η μεγαλύτερη ωφέλεια θα είναι εκείνη που θα προκύψει για τις τράπεζες, αφού οι πάντες θα υποχρεωθούν να διατηρούν το σύνολο της ρευστότητάς τους σ' αυτές και έτσι θα ανοίξει λαμπρός δρόμος κερδοφορίας για το τραπεζικό σύστημα. Σοβαρή ωφέλεια, όμως, θα έχει και η κυβέρνηση, εφ' όσον θα αποκτήσει πλήρη και απόλυτο έλεγχο των αποταμιεύσεων των πολιτών, πράγμα που θα της επιτρέπει να επιβάλει πανεύκολα όποιο μέτρο θέλει, όπως ελέγχους κεφαλαίων, αρνητικά επιτόκια, έκτακτη φορολογία κλπ.

Στο σημείο αυτό αξίζει τον κόπο να σταθούμε λίγο για να αναλογιστούμε κάτι που έγινε στον τόπο μας το 2015. Αναφέρομαι στην πρακτική τής κυβέρνησης να χρησιμοποιήσει τα διαθέσιμα των δημόσιων οργανισμών, της τοπικής αυτοδιοίκησης κλπ προκειμένου να πληρώσει τοκοχρεωλύσια. Στην αρχή, απηύθυνε "κάλεσμα" για βοήθεια αλλά, όταν διαπίστωσε ότι δεν είχε την αναμενόμενη ανταπόκριση, δεν δίστασε να καταφύγει στην κατάπτυστη τακτική τής έκδοσης Πράξης Νομοθετικού Περιεχομένου. Φανταστείτε τώρα πόσο πιο εύκολη θα ήταν η ανεύρεση χρήματος σε ένα περιβάλλον όπου όλο το διαθέσιμο χρήμα θα βρισκόταν στις τράπεζες με παράλληλη ύπαρξη ελέγχου στην κίνηση των κεφαλαίων. Προφανώς, αυτός είναι ο λόγος που πολλοί αναλυτές σημειώνουν ότι η εξυπηρέτηση του δημόσιου χρέους θα ήταν πολύ ευκολώτερη σε έναν κόσμο χωρίς μετρητά.

Τελικά, μπορούμε να πούμε ότι η κατάργηση των μετρητών μπορεί να ωφελήσει πολλούς, εκτός από τους απλούς πολίτες. Αυτοί από την μια θα υπόκεινται σε πλήρη έλεγχο για το πού ή το πώς ξοδεύουν και την τελευταία τους δεκάρα κι από την άλλη θα καταντήσουν έρμαια τόσο του πολιτικού όσο και του χρηματοπιστωτικού συστήματος εφ' όσον δεν θα έχουν πλέον στα χέρια τους το βασικό αμυντικό τους όπλο: την ανάληψη των καταθέσεών τους. Λογικό επακόλουθο θα είναι η επέκταση της τραπεζικής ασυδοσίας εφ' όσον θα διευκολυνθεί η καθιέρωση της "διάσωσης από μέσα" (bail-in) με το κούρεμα καταθέσεων. Αυτή η προοπτική γίνεται ιδιαίτερα τραγική αν αναλογιστούμε ότι οι περισσότερες τράπεζες είναι υπερχρεωμένες και προσπαθούν με κάθε τρόπο να αποφύγουν την χρεωκοπία.

Νομίζω ότι το μήνυμα δόθηκε και δεν χρειάζεται να αναφέρουμε ότι, δίπλα στην Ινδία και την Αυστραλία, έσκασε μύτη και η Σουηδία, αν και εκεί η κατάσταση είναι κάπως διαφορετική μιας και υπερχρεωμένος δεν είναι ο δημόσιος αλλά ο ιδιωτικός τομέας (ναι! ναι! στην "σοσιαλιστική Σουηδία αυτό!). Φοβάμαι ότι βρισκόμαστε στις απαρχές μιας οργουελιανής "πλαστικής" κοινωνίας, όπου οι οικονομίες των πολλών απλών ανθρώπων θα χρησιμοποιούνται προς όφελος ολίγων, πλην εκλεκτών. Στην προσπάθεια να βρεθεί -επί τέλους!- διέξοδος από την πολυετή καπιταλιστική κρίση, τα όπου γης οικονομικά "φυντάνια" βρήκαν τον τρόπο να λύσουν το πρόβλημα χρησιμοποιώντας τις αποταμιεύσεις των πολιτών. Για να αποδειχτεί ακόμη μια φορά πως δεν είναι τα κράτη που χρεωκοπούν αλλά οι πολίτες τους, κάτι που έχουμε μάθει πολύ καλά εμείς εδώ στην Ελλάδα.

Φωνές Γαλέρας14