Με αφορμή την ταινία I,Daniel Blake.

Ταινία του Κεν Λοουτζ, που βαδίζει στους ίδιους γνώριμους  δρόμους, αναδεικνύοντας την σκληρή Βρετανική πραγματικότητα, χωρίς κατά τη γνώμη μας να φτάνει στη πραγματική αιτία που δεν μπορεί να απομακρυνθεί από αυτό που λέγεται οικονομικό σύστημα. Καθώς επίσης η προοπτική να καθορίζεται από τη φτιασίδωμα του συστήματος που τα γεννά και όχι από την ανατροπή του. Και γι΄αυτό το λόγο παραθέτουμε απόψεις από δυο διαφορετικά άρθρα που δείχνουν ανάγλυφα ότι η εκμετάλλευση έχει κοινό παρανομαστή.

Παρ΄ολα αυτά αξίζει η παρακολούθησή της.

Επιδείνωση της ζωής του λαϊκού κόσμου

Σταχυολογούμε μερικά, μόνο, από την πληθώρα των δεδομένων που μαρτυρούν την επιδείνωση της ζωής για ένα σημαντικό μέρος του λαού:

• Σήμερα, στη Βρετανία πάνω από 3.900.000 παιδιά ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας. Από αυτά, το 66% έχει τουλάχιστον έναν γονιό που εργάζεται. Τα μεγαλύτερα ποσοστά παιδικής φτώχειας διαπιστώνονται στο Λονδίνο.
• Την περίοδο 2011 - 2013 κόπηκαν από το βρετανικό ΕΣΥ 10,8 δισ. λίρες στερλίνες μέσω αλλαγής του τρόπου χρηματοδότησής τους και κάπου 890.000.000 λίρες στερλίνες από τον περιορισμό της συνταγογράφησης φαρμάκων. Από την Πρωτοβάθμια Φροντίδα Υγείας κόπηκαν άλλα 449.000.000 λίρες στερλίνες. Την ίδια ώρα, θησαυρίζουν τα μονοπώλια («Virgin Care», «Care UK», «Circle», «InHealth», «Lloyds Pharmacy»), που δραστηριοποιούνται στο χώρο της Υγείας. Μόνο το 2014 το βρετανικό ΕΣΥ είχε συνάψει 53.000 συμβόλαια με ιδιώτες προμηθευτές, αξίας 22,6 δισ. λιρών, που αντιστοιχούν στο 24% του συνολικού προϋπολογισμού του.
• Το 2013, ξεπέρασε το 1.000.000 ο αριθμός των ατόμων άνω των 65 ετών, που αναγκάστηκαν να δουλέψουν γιατί δεν τους έφθανε η σύνταξη.

Δεν είναι μόνο αυτά! Οι κυβερνήσεις Συντηρητικών και Εργατικών έχουν πετσοκόψει τα εργασιακά δικαιώματα μία δεκαετία πριν από το ξέσπασμα της καπιταλιστικής κρίσης του 2008, κάνοντας τις εργασιακές σχέσεις ...λάστιχο. Επινόησαν έτσι τα λεγόμενα συμβόλαια μηδενικών ωρών εργασίας (1998, επί πρωθυπουργίας του Τ. Μπλερ, των Εργατικών). Είναι συμβόλαια που υποχρεώνουν τον εργαζόμενο να είναι διαθέσιμος οποτεδήποτε και για όσο θελήσει ο εργοδότης, δίχως ο τελευταίος να του εγγυάται ούτε καν το ελάχιστο βδομαδιάτικο των περίπου 480 στερλινών. Σήμερα, κάποια συνδικάτα εκτιμούν ότι ο αριθμός των «εργαζομένων» με τα συμβόλαια μηδενικών ωρών (zero hour contracts) μπορεί να φθάνουν και τους 5.500.000! Γενικά, σημαντικό μέρος των ασθενέστερων λαϊκών στρωμάτων δεινοπαθεί:

• Τα χρέη των βρετανικών νοικοκυριών ξεπερνούν τα 1,43 τρισεκατομμύρια στερλίνες, καταγράφοντας ρεκόρ όλων των εποχών, αφού μόνο μέσα στην τελευταία πενταετία το κόστος ζωής αυξήθηκε κατά 25%, κυρίως λόγω δραματικής αύξησης στους λογαριασμούς Ενέργειας.
• Στο Ηνωμένο Βασίλειο λειτουργούν περίπου 950 Τράπεζες Τροφίμων, από τις οποίες εξαρτάται η καθημερινή σίτιση τουλάχιστον 1.100.000 Βρετανών.
• Το 2009 διαπιστώθηκε ότι τα βρετανικά νοικοκυριά που ήταν αναγκασμένα να ζουν στο σκοτάδι και στο κρύο λόγω φτώχειας ξεπερνούσαν τα 4.000.000.
• Το χειμώνα του 2014 ο βρετανικός Ερυθρός Σταυρός, για πρώτη φορά μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, έκανε εκστρατεία για διανομή τροφίμων!
• Εως το 2018 προβλέπονταν νέες περικοπές δισεκατομμυρίων στερλινών σε κοινωνικές δαπάνες και υπηρεσίες και επιβολή νέου φόρου σε αναψυκτικά...
• Ο Βρετανός υπουργός Οικονομικών, Τζορτζ Οσμπορν, με «επιχείρημα» τη μεσοπρόθεσμη «εξισορρόπηση των δημοσιονομικών ελλειμμάτων», επιμένει στη «δημοσιονομική πειθαρχία» ενώ απειλεί με νέα μέτρα 30 δισ. στερλινών από περικοπές σε δημόσιες δαπάνες και αυξήσεις φόρων. Μόλις προχτές απέρριψε ως ανέφικτα τα δημοσιονομικά πλεονάσματα στο τέλος της επόμενης τετραετίας.
• Αυξάνεται συνεχώς ο αριθμός των εργαζόμενων φτωχών λόγω ακριβών ενοικίων, χαμηλής παραγωγικότητας και μείωσης των ευκαιριών πλήρους απασχόλησης («Εconomist», 25/6/16). Ενδεικτικά αναφέρουμε ότι το κατώτατο ωρομίσθιο για νέους άνω των 25 ετών είναι 7,20 στερλίνες (10,60 δολάρια) και το βδομαδιάτικο δεν ξεπερνά τις 252 στερλίνες για 35ωρη απασχόληση. Προ ημερών το περιοδικό «Economist» διαπίστωνε πως σήμερα δουλεύουν περισσότεροι Βρετανοί από κάθε άλλη εποχή, όμως, αμείβονται λιγότερο.

Αυτή είναι σήμερα η πραγματική Βρετανία της ανάπτυξης του 2% και της επίσημης ανεργίας του 5%. Ανάπτυξη υπάρχει μόνο για τους ξένους και ντόπιους αστούς. Τα λαϊκά στρώματα παραμένουν εγκλωβισμένα στη λιτότητα, δίχως καν μνημόνια και με ...εθνικό νόμισμα.

Tο κείμενο που ακολουθεί έχει τίτλο «Η ντροπή της Βρετανίας: Άστεγοι ακόμη κι αν δουλεύουν». Δημοσιεύθηκε στον Guardian, λίγες μέρες πριν τα Χριστούγεννα, και είναι του Aditya Chakrabortty. H μετάφραση και επιμέλεια του κειμένου, στα ελληνικά, είναι από τον Μπάμπη Χατζηγιαννακό και την Ελίνα Σαουσοπούλου (attack.org.gr). Η φωτογραφία του θέματος είναι από το δημοσίευμα του Guardian και την έχει επιμεληθεί η Eva Bee. Μόνο οι υπογραμμίσεις δικές μας. 

«Οι άνθρωποι που θα γνωρίσετε είναι αόρατοι. Οι πολιτικοί δεν τους αναφέρουν. Τα μέσα ενημέρωσης στην πλειοψηφία τους, τους αγνοούν. Και μπορώ να καταλάβω το γιατί. Το να αναγνωρίσεις την ύπαρξη αυτων των ανθρώπων ισοδυναμεί με την παραδοχή ότι υπάρχουν περισσότερες αδικίες στην Βρετανία απο αυτές που επιτρέπουν οι «προστάτες της κοινής γνώμης». Σε κάνει να δεις καθαρά οτι οι περισπούδαστες αναλύσεις για την οικονομία ειναι σκουπίδια και να καταλάβεις, έστω επιφανειακά, πόσο μικρή είναι η απόσταση ανάμεσα σε όλους εμάς και την απόλυτη καταστροφή.

Όλα αυτά τους καθιστούν τόσο πραγματικούς όσο εγώ ή εσύ – και πληθαίνουν με γρήγορο ρυθμό. Είναι άνθρωποι άστεγοι έστω κι αν δουλεύουν.

Την προηγουμένη εβδομάδα γνώρισα μερικούς από αυτούς, σε ένα ξενώνα διανυκτέρευσης στο κέντρο του Λονδίνου. Δουλεύουν σε μερικές από τις μεγαλύτερες εταιρείες ή στην τοπική αυτοδιοίκηση. Όταν τελειώσουν την εργασία τους, έρχονται σε αυτή την αποθήκη και κοιμούνται σε μεταλλικές κουκέτες μαζί με αλλα 42 άτομα. Οι άντρες χρησιμοποιούν τη μια τουαλέτα κι οι γυναίκες την άλλη. Στον κόσμο των άστεγων αυτό θεωρείται καλή ευκαιρία: το Shelter from the Storm όπως ονομάζεται, προσφέρει πρωινό και δείπνο.

Ένας στους τρεις που βρίσκουν κατάλυμμα εδώ είναι εργαζόμενος. Τη νύχτα που πήγα, η συνιδρυτής της πρωτοβουλίας αυτής, Sheila Scott κοίταξε την λίστα των επισκεπτών και μου υπέδειξε τους εργοδότες τους. Ειναι εργαζόμενοι στην καταναλωτική οικονομία της Βρετανίας: Starbucks, Eat, Preat, McDonald’s, pubs και κούριερ του Deliveroo.

Ο πρώην υπουργός των συντηρητικών, George Young, περιέγραψε τους άστεγους ως «αυτό στο οποίο σκοντάφτεις κατά την έξοδό σου απο την όπερα». Οχι κύριε George οι σημερινοί άστεγοι παραδίδουν το φαγητό σου και σου σερβίρουν μπίρα. Μετα κοιμούνται σε παγκάκια.

Ο Μάρτιν, που δουλεύει στον δήμο του Islington ως οδηγός σχολικού για παιδιά με ειδικές ανάγκες, μου είπε πως για ένα μήνα κοιμόταν είτε στο πάρκο Hampstead Heath είτε στο κανάλι κοντά στον ζωολογικό του Λονδίνου. «Ήμουν εξαντλημένος όλη την ώρα» είπε, «ενώ κάποια πρωινά κουβαλούσα στη δουλειά όλα μου τα υπάρχοντα».

Ο ξενώνας Shelter υπολόγισε πως περισσότεροι από 170.000 Λονδρέζοι ειναι άστεγοι. Σχεδόν οι μισοί (47%) υπολογίζεται ότι εργάζονται και ταυτόχρονα ζουν σε στέγες φιλοξενίας.

Αριθμοί όπως αυτοί και καταφύγια αστέγων όπως αύτο της Scott, διαλύουν τη δήθεν αψεγάδιαστη εικόνα της εργασίας στη Βρετανία της κρίσης. Οι υπουργοί καυχιούνται για το ποσοστό απασχόλησης. Αυτό το «οικονομικό θαύμα» περιλαμβάνει το ενα τρίτο των ανθρώπων που κοιμούνται στο καταφύγιο αστέγων Scott. 

Ο Κάμερον μιλάει μεν αυτάρεσκα για τις νέες τεχνολογίες και την sharing economy, ίσως όμως αυτός ο οδηγός του Uber στην κουκέτα εκει πέρα να τον φέρει στα συγκαλά του σε μερικά πράγματα. Όλες οι ανοησίες για το πως τα δυνατά σωματεία θα καταστρέψουν την οικονομία; Το εργατικό δυναμικό της επισφάλειας σε αυτούς τους αυτοσχέδιους κοιτώνες είναι ένα καλό επιχείρημα για την ανάγκη συντονισμού των εργατών.

Πάνω απ’ όλα, αποδεικνύεται ότι δύο από τις πιο σκληρές, «ορθόδοξες» πολιτικές στην Βρετανία είναι απάτη. Πρώτον, η παραδοχή οτι η δουλειά πληρώνει. Για αυτό ο Norman Tebbit είπε στου άντρες να ανέβουν στα ποδήλατα τους, για αυτό ο Gordon Brown έχει φοροελαφρύνσεις, για αυτό ο George Osborne την έβγαλε καθαρή μετα την τοποθέτηση του κατά των «τεμπέληδων».

Αλλά ο κατώτατος μισθός, τα συμβόλαια μηδενικών ωρών και οι διπλές βάρδιες από γραφεία προσωρινής απασχόλησης δεν πληρώνονται. Σίγουρα όχι αρκετά για να μπορείς να έχεις αξιοπρεπή στέγη στην πιο ακριβή αγορά σπιτιού στον πλανήτη.

Όταν αυτο το δόγμα πεθαίνει. Παίρνει μαζί του και τη βεβαιότητα ότι «οι άστεγοι είναι πάντοτε και άνεργοι». «Γιατί οι ζητιάνοι περιφρονούνται; γιατί περιφρονούνται γενικά» αναρωτιόταν ο Όργουελ στο «οι αλήτες του Παρισιού και του Λονδίνου». «Είναι για τον απλό λόγο οτι απέτυχαν να κερδίσουν μια αξιοπρεπή διαβίωση». Από αυτούς που γνώρισα κανένας δεν ζητιανεύει, αλλά ο καθένας τους ζει στην σκιά οτι όντας άστεγοι, πρέπει να γίνουν τιποτένιοι.

«Πάντα νόμιζα οτι μόνο οι αλκοολικοί κι οι εξαρτημένοι καταλήγουν άστεγοι», είπε ο Λίαμ. Ο είκοσι-κάτι ετών πρώην μηχανικός στο μετρό του Λονδίνου, έμεινε άνεργος κι αναγκάστηκε να ζει «φάει» αυτά που αποταμίευε. Τώρα κάνει βάρδιες σε pub, κερδίζοντας λίγο παραπάνω από το βασικό μισθό. Δεν ειναι αρκετά.

Μετα την βάρδια του και πριν έρθει στην στέγη αστέγων, περιπλανιέται στους δρόμους ώσπου να ανοίξει ο σταθμός του μετρό στις 3:30πμ, ανεβαίνει τις σκάλες και ξεκουράζεται για λίγες ώρες. Οχι οτι κοιμήθηκε αρκετά για όλο αυτό το τρέξιμο.

Την επόμενη μέρα θα την περάσει στο κέντρο νεότητας. Θα τηλεφωνήσει η μάνα του. «Νιώθω πως θα καταρρεύσω και θα της πω: μαμά τα έχασα όλα, δεν μου εχει απομείνει τίποτα απολύτως. Μα αν το ακούσει αυτό θα της ραγίσει την καρδια».

Όπως και για όλους τους άστεγους στο αρθρο, το Λιαμ είναι ψευδώνυμο. Το να μου μιλάει ισοδυναμεί με το να ξαναζει την ταπείνωση: το πρόσωπο του κοκκινίζει, τραυλίζει και με κοιτάει ελάχιστα στα μάτια. Αν και για όλη την ντροπή που περιβάλλει την ιστορία του, εκείνος δε φταίει σε τίποτε. Απλώς ξεκίνησε για τη δουλειά.

Η Βρετανία του σήμερα τιμωρεί τους εργάτες και φέρεται ιπποτικά στα αφεντικά που φοροδιαφεύγουν. Επικροτεί τις συμβάσεις μηδενικών ωρών ενώ διώκει την επαιτεία. Ωθεί στη λιμοκτονία τους ανθρώπους με αναπηρία που αναζητούν εργασία, ενώ καθιστά σαφές πως η δουλειά δεν θα φέρει φαγητό στο τραπέζι. Την ίδια στιγμή ζητοκραυγάζει οτι η απλήρωτη εργασία σε καιρό φτώχειας είναι ενα  οικονομικό θαύμα.

Το να είσαι φτωχός στην Βρετανία αντιμετωπίζεται από το δημόσιο κι ιδιωτικό τομέα με φαιδρή περιφρόνηση. Μια άλλη φιλοξενούμενη του ξενώνα αστέγων, η Νίκολα,  μου είπε ότι όταν χρεοκόπησε η σπιτονοικοκυρά της τον προηγούμενο Μάιο την ώθησαν σε έξωση. Από το να κοιμάται στον δρόμο προτίμησε να κάθεται σε αστυνομικά τμήματα. Αμα έκλεινε τα μάτια της, οι αστυνομικοί έβαζαν στη διαπασών χιπ χοπ για να ξυπνήσει.

Όταν αναζήτησε επίδομα απο τον δήμο του Haringey, της είπαν πως δεν δείχνει καν για άστεγη! Ένας υπάλληλος της πρότεινε να παρει ένα μικρό κι ευέλικτο δάνειο (ο δήμος του Haringey αρνείται τους ισχυρισμούς). Σε μια συνέντευξη κατάλαβαν πως είναι άστεγη. Της είπαν οτι δεν έχουν ξανα δει άστεγο και της ζήτησαν να «κάνει μια στροφή».

Η Νικολά δουλεύει σε μια αποθήκη της αλυσίδα Greggs, φτιάχνοντας κέικ και κουλούρια. Μετά από σχεδόν δύο χρόνια, δουλεύει ακόμη με προσωρινή σύμβαση μέσω εταιρείας ενοικίασης προσωπικού. Χωρίς σταθερό ωράριο, απλά με ένα μήνυμα οτι πρέπει να πάει αμέσως όποτε τη χρειάζονται, αλλιώς θα χάσει την δουλειά της.

Οι βάρδιες ξεκινούν στις 6 το πρωί, το οποίο σημαίνει ξυπνάει στις 3 και αλλάζει τρία λεωφορεία. Πριν λίγες εβδομάδες την έστειλαν στην άλλη άκρη του Λονδίνου για να πακετάρει προϊόντα. Πληρώθηκε μόνο για της 2,5 ώρες που δούλεψε.

Όταν η περιφρόνηση περιλαμβάνεται στο συμβόλαιο, περνάει και στο χώρο εργασίας. Την προηγούμενη εβδομάδα στο τέλος της βάρδιας, ο διευθυντής της υπέδειξε την δουλειά που είχε μείνει και της ούρλιαξε άσχημα «δεν θα πας πουθενά». Η αλυσίδα Greggs λεει οτι οι εργαζόμενοι απο τις εταιρείες ενοικίασης προσωπικού εξυπηρετούν για μικρό χρονικό διάστημα. Οι αποδείξεις μισθοδοσίας δείχνουν το αντίθετο. Έχω επίσης δει ανακοινώσεις της εταιρείας ότι οι μέτοχοι κέρδισαν 43,7 εκατομμύρια λίρες σε μερίσματα τον τελευταίο χρόνο.

Η Νίκολα, ο Λίαμ κι ο Μάρτιν θα περάσουν τα Χριστούγεννα άστεγοι. Ρώτησα τη Νίκολα ποια είναι τα σχέδια της για τη μέρα των Χριστουγέννων και μου απάντησε «θα κοιμηθώ όλη τη μέρα, έχω να κάνω καλό ύπνο από το Μάιο»».

Μύθοι και πραγματικότητα ή ...όλα για το συμφέρον του λαού!

Ολα στο ζύγι του κέρδους

Διαβάζουμε στον Τύπο ότι το «πείραμα» της μείωσης του εργάσιμου χρόνου από τις 8 στις 6 ώρες, χωρίς αντίστοιχη μείωση του μισθού, για τους απασχολούμενους σε γηροκομείο της Σουηδίας «απέτυχε» και ότι η έκβασή του επηρεάζει καθοριστικά το σχέδιο επέκτασης του 6ωρου και σε άλλες επιχειρήσεις. Το κριτήριο με το οποίο δοκιμάστηκε το 6ωρο και συζητιόταν η γενίκευσή του, δεν ήταν βέβαια οι ανάγκες των εργαζομένων και οι δυνατότητες που αντικειμενικά υπάρχουν σήμερα να μειωθεί ο ημερήσιος χρόνος εργασίας συνολικά για τους εργαζόμενους. Αντίθετα, κριτήριο ήταν η αύξηση της παραγωγικότητας και η μείωση των ημερών που έλειπαν οι εργαζόμενοι με αναρρωτική άδεια. Με αυτά τα «μέτρα και σταθμά», προέκυψαν τα εξής αποτελέσματα: Η παραγωγικότητα της εργασίας βελτιώθηκε, οι μέρες απουσίας των εργαζομένων μειώθηκαν, όπως μειώθηκαν και οι δαπάνες για επιδόματα ανεργίας, αφού το ωράριο λειτουργίας της επιχείρησης καλύφθηκε με νέες προσλήψεις. Αυτό που αυξήθηκε, ήταν η δαπάνη για τη μισθοδοσία λόγω των προσλήψεων. Μάλιστα, η αύξηση αυτή ήταν μεγαλύτερη από το «άθροισμα» του κέρδους που αποκόμιζε η επιχείρηση από την άνοδο της παραγωγικότητας. Επομένως, μπορεί το πείραμα να εγκαταλείφθηκε, άφησε όμως ένα διδακτικό συμπέρασμα για τους εργαζόμενους: Στον καπιταλισμό δεν υπάρχει τίποτα που να κάνει το κεφάλαιο (και το κράτος του), χωρίς να υπηρετεί το στόχο της μεγαλύτερης κερδοφορίας του

Επιχειρηματικός πόλεμος...

Πολλά γράφονται αυτές τις μέρες για την έρευνα σε μεγάλη φαρμακοβιομηχανία που κατηγορείται για τον «επηρεασμό» γιατρών, προκειμένου να συνταγογραφούν τα δικά της φάρμακα έναντι των ανταγωνιστών της. Ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα της έρευνας (αν και όταν ολοκληρωθεί), υπάρχουν ορισμένα στοιχεία που επαναλαμβάνονται σε τέτοιες περιπτώσεις, είτε αποκαλύπτονται στην Ελλάδα, είτε στον υπόλοιπο κόσμο. Ενα βασικό χαρακτηριστικό τους είναι ότι έρχονται στην επιφάνεια στο πλαίσιο ενός αδυσώπητου ανταγωνισμού ανάμεσα σε μονοπωλιακά μεγαθήρια, που χρησιμοποιούν όλες τις «νόμιμες» και «παράνομες» μεθόδους για να καταλάβουν μεγαλύτερο μερίδιο στην παγκόσμια αγορά. Ο μεταξύ τους πόλεμος παίρνει διάφορες μορφές, συνδέεται με ευρύτερα και ακόμα μεγαλύτερα συμφέροντα, ενεργοποιεί ολόκληρα κράτη, στην προσπάθεια να υπερασπιστούν τα συμφέροντα των μονοπωλίων τους. Επομένως, σίγουρα υπάρχουν πολλές αθέατες πλευρές πίσω από αυτήν την υπόθεση, όπως και πίσω από την υπόθεση της «Siemens» στην Ελλάδα ή της «Volkswagen» πρόσφατα στις ΗΠΑ.

    

... για το εμπόρευμα φάρμακο

Στην προκειμένη περίπτωση, όμως, υπάρχει και η εξής διάσταση: Η εμπλεκόμενη εταιρεία δεν διακινεί ένα οποιοδήποτε προϊόν, αλλά το εμπόρευμα φάρμακο. Πέρα, λοιπόν, από το γεγονός ότι το κεφάλαιο ελέγχει την έρευνα και βγάζει τεράστια κέρδη από την παραγωγή και τη διακίνηση ενός πολύτιμου για τον άνθρωπο αγαθού, η εμπορευματοποίηση της Υγείας και του Φαρμάκου παρέχει το έδαφος στα πολυεθνικά μεγαθήρια να εξαγοράζουν μερίδα των γιατρών και να τους μετατρέπουν σε πλασιέ των επιχειρηματικών τους συμφερόντων. Αυτή είναι η ουσία πίσω από την υπόθεση που ερευνά η Δικαιοσύνη και όχι η αποφασιστικότητα της κυβέρνησης να αποκαταστήσει τον υγιή ανταγωνισμό στη φαρμακοβιομηχανία, όπως γράφουν τα έντυπα που την στηρίζουν.

"Θερίζει" η φυματίωση.

από τον ημεροδρόμο

Η υποχρηματοδότηση ερευνών στην «δύση» και η κατάρρευση της ΕΣΣΔ οι λόγοι που «θερίζει» ακόμη η φυματίωση στον πλανήτη.

Ξεπέρασαν τα 10 εκατομμύρια παγκοσμίως τα κρούσματα φυματίωσης για το 2015 σύμφωνα με επίσημη έρευνα. Μία ασθένεια που θα έπρεπε κανονικά να έχει εξαφανιστεί από τον πλανήτη συνεχίζει να υπάρχει και μάλιστα με νέες μορφές. Βασικές αιτίες; Η υποχρηματοδότηση των ερευνών κυρίως στην Αμερική αλλά και η κατάρρευση των υγειονομικών συστημάτων στις πρώην σοσιαλιστικές χώρες.

Την εκτίμηση αυτή κατέθεσε πριν λίγες ημέρες, στην Επιτροπή Κοινωνικών Υποθέσεων της Βουλής, ο Μιχάλης Τουμπής, Πρόεδρος της Ελληνικής Πνευμονολογικής Εταιρείας και Συντονιστής Διευθυντής της 6ης Πνευμονολογικής Κλινικής του νοσοκομείου «Η Σωτηρία». Όπως χαρακτηριστικά ανέφερε «υπάρχει μία παγκόσμια αναφορά για τη φυματίωση, η οποία επαναλαμβάνεται, κατ’ έτος. Για το 2015, έχει υπολογιστεί ότι υπήρξαν 10.400.000 νέες περιπτώσεις φυματίωσης παγκοσμίως. Από αυτές, το 1 εκατ. ήταν παιδιά και 1,2 εκατ. ήταν άτομα που ζούσαν σε περιβάλλον HIV και αυτό είναι το πρώτο καινούργιο πρόσωπο της φυματίωσης κατά τη σύγχρονη εποχή».

Ως βασική αιτία για την επανεμφάνιση της φυματίωσης στον πλανήτη ο Μ.Τουμπής ανέφερε το θέμα της υποχρηματοδότησης των σχετικών ερευνών στον λεγόμενο «δυτικό κόσμο» και ειδικά στην Αμερική. Όπως είπε «πολλοί πίστεψαν, ότι το πρόβλημα της φυματίωσης θα λυνόταν με το τέλος του 20ου αιώνα. Αυτό οδήγησε σε χαλάρωση των μέτρων ελέγχου της φυματίωσης και σε υποχρηματοδότηση των διαφόρων ερευνών γύρω από το συγκεκριμένο νόσημα. Φανταστείτε, ότι καινούργια αντιφυματικά φάρμακα έχουμε να δούμε από τη δεκαετία του ΄60. Από τότε, καταβάλλεται προσπάθεια να δημιουργηθεί ένα νέο αποτελεσματικό εμβόλιο κατά της φυματίωσης κι΄ αυτό, όμως, δεν έχει γίνει κατορθωτό. Με αυτή τη χαλάρωση και την υποχρηματοδότηση, κατά τα μέσα της δεκαετίας του ΄80, επανεμφανίστηκε το πρόβλημα της φυματίωσης, πρώτα στην Αμερική και στη συνέχεια σε όλη την Ευρώπη».

Ο Μ.Τουμπής όμως πρόσθεσε ότι οι εξελίξεις που υπήρξαν στην ΕΣΣΔ μετά το 1990 είναι ένας ακόμη σημαντικός παράγοντας για την εξάπλωση της νόσου. Χαρακτηριστικά σημείωσε πως «ένα μεγάλο πρόβλημα επανεμφάνισης της φυματίωσης ήταν και η κατάρρευση υγειονομικών συστημάτων. Για παράδειγμα, η πρώην Σοβιετική Ένωση με τη διάλυση της είχε και κατάρρευση του υγειονομικού της συστήματος και, εν συνέχεια, χιλιάδες κόσμου από τις χώρες αυτές όδευσε προς την Ευρώπη, κουβαλώντας μαζί και το πρόβλημα της φυματίωσης». Μάλιστα αναφέρθηκε και στην πλέον επιθετική και επικίνδυνη μορφή της νόσου τονίζοντας πως  «για την πολυανθεκτική φυματίωση θα ήθελα να κάνω ακόμη μια μικρή αναφορά. Είναι πρόβλημα που αφορά και στην Ευρώπη, με υψηλά ποσοστά στην Εσθονία, Λιθουανία, Λετονία και στη Βουλγαρία».

Και για όσους έχουν κουράγιο μπορούν να συνεχίσουν με το παρακάτω άρθρο.

Η «ευρηματικότητα» μιας παλιάς μάστιγας

Οι περισσότεροι άνθρωποι στις λεγόμενες ανεπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες είχαν μάθει είτε να αγνοούν εντελώς είτε να θεωρούν τη φυματίωση ως παλιό νικημένο εχθρό της ανθρώπινης υγείας. Από τους προϊστορικούς χρόνους (πρόσφατες γενετικές αναλύσεις συμπεραίνουν ότι το μικρόβιο της φυματίωσης πρωτοεμφανίστηκε πριν από 60-70.000 χρόνια), αυτή η επίμονη βακτηριακή λοίμωξη κατέφαγε τα κορμιά αμέτρητων εκατομμυρίων, γεμίζοντας τα πνευμόνια τους με ματωμένα πτύελα. Καθώς η φυματίωση εξαπλωνόταν στο πέρασμα των αιώνων, συνέχιζε να σκοτώνει αδιακρίτως πλούσιους και φτωχούς (περισσότερο τους φτωχούς λόγω των συνθηκών διαβίωσής τους). Στην αρχή του 20ου αιώνα, οι καμπάνιες ενημέρωσης για τη βελτίωση της δημόσιας υγείας, η άνοδος του βιοτικού επιπέδου και τελικά τα αντιβιοτικά και ένα μέτρια αποτελεσματικό εμβόλιο, έκαναν τη φυματίωση φάντασμα του παλιού φοβερού εαυτού της.

Αν και το 2011 αρρώστησαν από φυματίωση περίπου 9 εκατομμύρια άνθρωποι, από τους οποίους 1,4 εκατομμύρια πέθαναν (κυρίως στις πιο φτωχές περιοχές του κόσμου), το ποσοστό θνησιμότητας είχε πέσει περίπου κατά το ένα τρίτο σε σχέση με το 1990. Ομως το μέλλον κάθε άλλο παρά προδιαγράφεται ρόδινο. Ενας παράγοντας είναι φυσικά η καπιταλιστική κρίση, που εξαιτίας της εξαθλίωσης μεγάλου μέρους των λαών των «ανεπτυγμένων» χωρών, προκαλεί θύματα και μέσω της φυματίωσης , με αύξηση των κρουσμάτων ασθένειας από τη νόσο. Σχεδόν το ένα τρίτο των ανθρώπων, δηλαδή περισσότερα από 2 δισεκατομμύρια, είναι μολυσμένο με το μυκοβακτήριο της φυματίωσης , όμως μόνο 5-10% εκδηλώνει την ασθένεια κατά τη διάρκεια της ζωής του, καθώς το ανοσοποιητικό σύστημα των περισσότερων ανθρώπων μπορεί να κρατάει υπό έλεγχο τον παθογόνο μικροοργανισμό, δίχως να εκδηλώνονται συμπτώματα και δίχως να είναι μεταδοτικός.

Επικίνδυνη κατεύθυνση

Νέες γενετικές έρευνες δείχνουν ότι το μυκοβακτήριο της φυματίωσης μπορεί να οδεύει ήδη προς ανθεκτικότερες πιο θανατηφόρες παραλλαγές του και αυτό όχι μόνο επειδή κάποια στελέχη του έχουν αποκτήσει αντοχή απέναντι στα τυπικά αντιβιοτικά που χρησιμοποιούνται για την καταπολέμηση της φυματίωσης . Μια διαρκώς αυξανόμενη μερίδα ερευνητών θεωρεί ότι το μυκοβακτήριο της φυματίωσης έχει εξελιχθεί προς μια αναπάντεχη και εξαιρετικά επικίνδυνη κατεύθυνση. Οπως διαπίστωσαν, από τις εφτά οικογένειες γενετικά συγγενών στελεχών, η μία (ομάδα του Πεκίνου) είναι εξαιρετικά θανατηφόρα, με προδιαγραφές ανάπτυξης πολυανθεκτικότητας στα αντιβιοτικά και πολύ εύκολο να μεταδοθεί στο σημερινό πυκνοκατοικημένο και διασυνδεδεμένο κόσμο.

Οι ερευνητές ανησυχούν παράλληλα ότι οι σημερινές προσεγγίσεις στη θεραπεία της φυματίωσης και το μοναδικό, περιορισμένης αποτελεσματικότητας, εμβόλιο μπορεί τελικά να βοηθούν το βακτήριο να γίνει ακόμα πιο ατίθασο. Οι κλινικοί γιατροί γνωρίζουν εδώ και πολύ καιρό, ότι η μη ολοκλήρωση της θεραπείας μπορεί να δημιουργήσει στελέχη ανθεκτικά στα βακτήρια. Τώρα όμως γίνεται αντιληπτό, ότι ακόμα και θεραπείες που ολοκληρώθηκαν με επιτυχία μπορεί να είναι προβληματικές, αν αυτό που πετυχαίνουν είναι να ξεριζώνουν τις πιο ήπιες, με πιο αργό ρυθμό αναπτυσσόμενες ομάδες μυκοβακτηρίων. Κάτι τέτοιο ουσιαστικά θα επέτρεπε στις πιο επιθετικές και γρήγορα διαδιδόμενες βακτηριακές οικογένειες να αποκτήσουν πληθυσμιακό πλεονέκτημα μεταξύ των βακτηρίων της φυματίωσης .

Η σχέση με τις συνθήκες ζωής

Παραπέρα, οι προσπάθειες να αναπτυχθούν νέες θεραπείες και διαγνωστικά τεστ μπορεί να είναι προδιαγεγραμμένο να αποτύχουν, αν τα στελέχη που μπαίνουν στο στόχαστρο δεν είναι τα πιο μεταδοτικά, εκείνα που διαδίδονται σε ολόκληρο τον πλανήτη. Αν αυτοί οι φόβοι αποδειχτούν βάσιμοι, τότε ενδέχεται στο μέλλον οι ρυθμοί εκδήλωσης φυματίωσης να αρχίσουν να αυξάνονται και πάλι, η ασθένεια να γίνει ακόμα δυσκολότερο να θεραπευτεί και να διαδοθεί ευρέως και σε πληθυσμούς που μέχρι τώρα είχε μικρή εξάπλωση.

Οι συνθήκες ζωής των ανθρώπων είναι βασικός παράγοντας για την εξάπλωση και εκδήλωση των συμπτωμάτων της φυματίωσης . Η πολύ πυκνή δόμηση, η κακή ποιότητα του αέρα και η πείνα προάγουν τη φυματίωση . Πολύ συχνά, οι άνθρωποι με φυματίωση είναι υποσιτισμένοι, αλκοολικοί ή δεν παίρνουν κανονικά ή και καθόλου τα φάρμακά τους, σύνηθες φαινόμενο μεταξύ των φτωχών της Ασίας και της Αφρικής, αλλά όλο και συχνότερο και μεταξύ των εξαθλιωμένων της Ευρώπης και της Αμερικής. Συνεργιστικά με τη φυματίωση λειτουργεί το Εϊτζ αλλά και ο διαβήτης, επιδρώντας στο ανοσοποιητικό σύστημα έτσι που να διευκολύνεται η μετάδοση και ενεργοποίηση της ασθένειας. Το στίγμα της αναιμίας δυσκολεύει παραπέρα τα πράγματα.

Αντιφατική αλληλεπίδραση

Οι ερευνητές υποπτεύονται ότι ορισμένα στελέχη μυκοβακτηρίου της φυματίωσης τείνουν να προκαλούν έντονη αντίδραση του ανοσοποιητικού, οδηγώντας στη γρήγορη ανάπτυξη των κοιλοτήτων μέσα στους πνεύμονες και τη γρήγορη μετάβαση από τη λανθάνουσα κατάσταση στην εκδήλωση της αρρώστιας. Αλλα στελέχη τείνουν να καταστέλλουν το ανοσοποιητικό σύστημα, βρίσκοντας την ευκαιρία να εγκατασταθούν σε διάφορα όργανα.

Σε μια ενδελεχή εξέταση του γονιδιώματος ποικιλίας στελεχών του βακτηρίου της φυματίωσης , διαπιστώθηκε ότι το μικρόβιο δεν ακολούθησε τη συνηθισμένη διαδρομή των παθογόνων του ανθρώπου. Αντί να αλλάξει στο πέρασμα του χρόνου, το DNA που κωδικοποιεί τις πρωτεΐνες στο εξωτερικό του βακτηρίου (αυτές που αναγνωρίζονται και γίνονται στόχος του ανοσοποιητικού) παραμένει απαράλλαχτο. Συνήθως, τα παθογόνα βακτήρια αναγκάζονται μέσω της φυσικής επιλογής να αλλάξουν το κάλυμμα πρωτεϊνών τους, για να επιβιώσουν από τις στοχευμένες επιθέσεις του ανοσοποιητικού. Η ιδιαιτερότητα της φυματίωσης έχει επιπτώσεις στα νέα εμβόλια που αναπτύσσονται. Τα εμβόλια εξ ορισμού έχουν σκοπό να ενισχύσουν την αντίδραση του ανοσοποιητικού για να καταπολεμήσει μια μόλυνση. Ωστόσο, στην περίπτωση της φυματίωσης , αυτή η ενίσχυση μπορεί να οδηγήσει σε αύξηση της μεταδοτικότητας. Μια οικογένεια βακτηρίων που έχει εξελιχτεί ώστε να ενισχύει την αντίδραση του ανοσοποιητικού, μπορεί να βοηθηθεί αντί να βλαφτεί από ένα εμβόλιο που ενεργοποιεί παραπέρα το ανοσοποιητικό σύστημα.

Το ανοσοποιητικό υπαίτιος της μεγαλύτερης ζημιάς

Οταν το μυκοβακτήριο της φυματίωσης μπει μέσα στον οργανισμό δεν κάνει πολλά πράγματα. Είναι περισσότερο οι προσπάθειες του ίδιου του οργανισμού να το ξεφορτωθεί που προκαλούν την περισσότερη ζημιά. Για παράδειγμα, τα λευκοκύτταρα δημιουργούν τις κοιλότητες στους πνεύμονες όπου περιορίζεται τελικά το μυκοβακτήριο. Ενισχύοντας την αντίδραση του οργανισμού ίσως να βοηθάμε το μικρόβιο και όχι τον ξενιστή. Αυτή είναι μια θεωρία που δεν είναι κοινά αποδεκτή, αλλά αν αληθεύει μπορεί να έχει σοβαρές συνέπειες. Σε οποιαδήποτε περίπτωση ο ασθενής από φυματίωση πρέπει να ακολουθεί τις εντολές του γιατρού του, καθώς η γρήγορη αντίδραση του ανοσοποιητικού μπορεί να εμποδίσει το μικρόβιο να εγκατασταθεί στον οργανισμό. Το ίδιο ισχύει και για τον εμβολιασμό. Το εμβόλιο που χρησιμοποιείται σήμερα, έχει χορηγηθεί σε ένα δισεκατομμύριο ανθρώπους και ήδη μετράει 90 χρόνια ζωής, προστατεύοντας κυρίως τα παιδιά από σοβαρές επιπλοκές, όπως η φυματιώδης μηνιγγίτιδα.

Η εξελικτική αλληλεπίδραση μεταξύ φυματίωσης και ανθρώπινου οργανισμού σημαίνει ότι αν μάθουμε πώς να κατευθύνουμε την εξέλιξη της φυματίωσης μέσω τυπικών μέτρων δημόσιας υγιεινής αλλά και πιο εξελιγμένων θεραπειών, ίσως καταφέρουμε να τη νικήσουμε. Το καλύτερο ενδιαίτημα, με λιγότερη πολυκοσμία και καλύτερο εξαερισμό, ίσως ευνοεί τα λιγότερο επιθετικά στελέχη φυματίωσης . Βέβαια, το ένα δισεκατομμύριο άνθρωποι που ζουν στις παραγκοσυνοικίες του καπιταλιστικού κόσμου, χρειάζονται άμεσα λύσεις και με τη μορφή φαρμάκων. Η μείωση των κρουσμάτων φυματίωσης στη Νέα Υόρκη πριν την εμφάνιση των αντιβιοτικών, συνδέεται άμεσα με την αλλαγή των οικιστικών κανονισμών που προέβλεπε μεγαλύτερη πρόσβαση των κτιρίων σε ήλιο και αέρα.

Ο καπιταλισμός σήμερα, όχι μόνο δεν είναι σε θέση να βελτιώσει τις οικιστικές συνθήκες των ανθρώπων, αλλά εξαθλιώνει εκατομμύρια, αυξάνει τους αστέγους, αυξάνει τη συγκατοίκηση πολλών ανθρώπων σε λίγα δωμάτια, αυξάνει τον υποσιτισμό ακόμα και των παιδιών, κάνει πιο δύσκολη έως αδύνατη τη λήψη των απαραίτητων φαρμάκων απ' όσους τα έχουν ανάγκη, αρχίζει να χρεώνει ορισμένα απαραίτητα εμβόλια, τα φαρμακευτικά μονοπώλια δεν ασχολούνται με την ανακάλυψη καινούριων αντιβιοτικών γιατί δεν θεωρούν ότι θα έχουν το επιθυμητό κέρδος. Σύμφωνα με εκτιμήσεις επιστημόνων, αν το πρόβλημα της φυματίωσης δεν αντιμετωπιστεί, τότε την επόμενη εικοσαετία θα μολυνθούν ένα δισεκατομμύριο άνθρωποι επιπλέον και 35 εκατομμύρια θα πεθάνουν.

Επιμέλεια:
Σταύρος ΞΕΝΙΚΟΥΔΑΚΗΣ
Πηγή: «Scientific American»

 Ριζοσπαστης

Όταν η νομική διεκδίκηση αντικαθιστά την κινηματική δράση.

Αντιπαράθεση δεν τίθεται σ΄αυτές τις δυο, όντως διαφορετικές , μορφές διεκδίκησης δίκαιων αιτημάτων των εργαζόμενων. Και μάλιστα σε μια περίοδο που χαρακτηρίζεται από το “όλα τα σκίαζε η φοβέρα και τα πλάκωνε η σκλαβιά” πλην κάποιων φωτεινών εξαιρέσεων που να σου θυμίζουν κάτι από “γαλατικό χωριό”.

Η αντιπαράθεση ξεκινά και υφίσταται από τη στιγμή που η συμμετοχή και δράση των εργαζόμενων, αξιοποιώντας  τις μαζικές σωματειακές διαδικασίες , στις οποίες η αναζήτηση αιτιών, αλλά  ταυτόχρονα  και ο καθορισμός στόχων και μορφών πάλης,  αντικαθίστανται από μια γενική παραδοχή ότι όλα είναι νόμος και πιθανώς τακτικώς ερριμμένα οπότε ας κατευθυνθούμε σ΄αυτήν τη χωρίς κόπο (σωματική, πνευματική) αναζήτηση παραθύρου μικρού ή μεγάλου, που θα οδηγήσει σε ξέφωτο και θα δικαιώσει τις προσδοκίες των παρά του δικηγόρου συμμετεχόντων και παρακαθήμενων.

Πιθανόν να αναρωτηθούν πολλοί γιατί υπάρχει τέτοια κατηγορηματική άρνηση, στη περίπτωση βέβαια, που η νομική οδός απαιτεί  την αποκλειστικότητα  της  διεκδίκησης.

Αντιστρέφοντας λίγο τους όρους και χωρίς να περιμένουμε απάντηση, άλλωστε ως ρητορικό τίθεται το ερώτημα, τι μέλλει γενέσθαι στην περίπτωση που η αναζήτηση οδηγήσει  σε ασφαλισμένο παράθυρο; Η απάντηση, τι είχαμε τι χάσαμε, το λιγότερο ως αφελής θα θεωρηθεί, όχι γιατί υπάρχει σκοπιμότητα σ΄αυτό,  αλλά κυρίως, γιατί αυτό, που προξενεί ένα τέτοιο είδους αρνητικό αποτέλεσμα, θα έχει πιο βαθιά αποτελέσματα που θα έρθουν  να προστεθούν στη μέχρι τώρα κατάσταση. 

Κατά τη γνώμη μας ισχυροποιείται ασυνείδητα ή συνειδητά η άποψη, που έτσι κι αλλιώς κυρίαρχη είναι, ότι ο νόμος είναι  πάνω  απ΄όλα ακόμη και από την ίδια την ύπαρξη του ανθρώπου, ισχυρός, αδάμαστος, που βέβαια υπάρχει και η περίπτωση να αντικατασταθεί  ή τροποποιηθεί, από τον ίδιο “αρχιτέκτονα” και με το ίδιο έννομο συμφέρον( νόμος του ισχυρού).

Ισχυροποιείται επίσης και η τάση αυτών που θέλουν να ορίζουν την κίνηση του λαού σε διακριτό πλαίσιο, καθορισμένο από την επικρατούσα άποψη περί ισχυρών και αδυνάτων, πλούσιων και φτωχών, αντιθέσεων “φυσικών” και φυσιολογικών δηλαδή πλήρως εναρμονισμένων σε μια παγιωμένη κατάσταση  που αγγίζει τα κοινωνικά όρια της εξέλιξης.(αυτά υπήρχαν και θα υπάρχουν στο διηνεκές)

Επιπρόσθετα σ΄αυτά, που έχουν μια πιο θεωρητική βάση, τοποθετείται και το  ποταπό υλικό κομμάτι ,  που έχει να κάνει με την εναπόθεση χρημάτων σε δικηγορικά γραφεία που αυξάνουν τον τζίρο, πατώντας στην ουσία, πάνω σε μια υπαρκτή ανάγκη των εργαζόμενων. Εκτός και αν θεωρηθεί ιερός ο σκοπός και ως τέτοιος  κάθε χρηματική θυσία αγιάζει όλη τη διαδικασία(ας όψεται η φτώχεια).

Πάντως δεν το λες και τυχαίο ή αυθόρμητο ότι πολλοί και διαφορετικοί  χώροι  δραστηριοποιούνται προς σ΄αυτήν την κατεύθυνση, παραδίδοντας ποσά και υπογραφές σε δικηγορικά γραφεία, αφήνοντας ταυτόχρονα παρακαταθήκη και τις εναπομείνασες ελπίδες των εργαζόμενων.
 Έχει ενδιαφέρον να κάνουμε μια αναφορά σε κάτι ανάλογο, που έχει να κάνει με το ανθυγιεινό, το οποίο ενώ είναι αποφασισμένο πως θα κοπεί, ως απόφαση τουλάχιστον της κυβέρνησης που εναρμονίζεται στην Ευρωπαϊκή νομοθεσία, εμείς να το θεωρούμε δεδικασμένο, αφού αποτελεί νόμο του κράτους, να έρθουμε εκ των υστέρων να το διεκδικήσουμε ως παρανόμως κομμένο. Το ίδιο συνέβη μέχρι τώρα σε ότι είχε κατακτηθεί και αφαιρέθηκε·  και θα συμβαίνει στο μέλλον όσο η ανάθεση σε σωτήρες και μεσσίες θα αντικαθιστά τη δική μας δράση.

Και για να μην το κουράζουμε· κανένας νόμος δεν καταργήθηκε σε γραφεία, παρά μόνο σε πεζοδρόμιο μετά από κόπο, ιδρώτα, απώλεια προσωπικού χρόνου κτλ. Όσο τα πεζοδρόμια παραμένουν άδεια, τερτίπια περί νόμων, που τροποποιούνται και καταργούνται,  θα πληθαίνουν. Και να μην μας διαφεύγει ότι οι νόμοι είναι πολλοί  και ο χρόνος περιορισμένος.

«Μαγική εικόνα» και στην Υγεία

«Μαγική εικόνα» και στην Υγεία

Μ' ένα σωρό ψέματα και διαστρεβλώσεις, η κυβέρνηση επιχειρεί να αποκρύψει τη βαθιά ταξική πολιτική της, που στερεί από το λαό ακόμη και τα στοιχειώδη σε ό,τι αφορά την Υγεία και την Πρόνοια. Πόσο μάλλον αν μιλάμε για τις σύγχρονες λαϊκές ανάγκες πρόσβασης σε ένα αποκλειστικά δημόσιο και δωρεάν σύστημα Υγείας, με υπηρεσίες υψηλών προδιαγραφών.

«Ως κυβέρνηση υλοποιούμε δράσεις που δείχνουν έμπρακτα την "κοινωνική μεροληψία" της Αριστεράς υπέρ των αδύναμων», είπε μεταξύ άλλων ο υπουργός Υγείας, Αν. Ξανθός, σε συνέντευξή του, κάνοντας λόγο για «παρεμβάσεις ενίσχυσης του κοινωνικού κράτους και προστασίας των πιο ευάλωτων και αδύναμων στρωμάτων», για τη «σταθεροποίηση του ΕΣΥ και την αναβάθμισή του το 2017», για χιλιάδες προσλήψεις στα νοσοκομεία στο άμεσο μέλλον, για την ανακούφιση ασφαλισμένων και ανασφάλιστων με ρυθμίσεις μέσω του ΕΟΠΥΥ.

Πράγματι, η κυβέρνηση έδωσε δείγματα ταξικής μεροληψίας με το «καλημέρα», όχι όμως υπέρ των εργαζομένων και των άλλων λαϊκών στρωμάτων, αλλά υπέρ του κεφαλαίου και των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων. Η προσπάθεια εξωραϊσμού της κατάστασης που βιώνουν καθημερινά χιλιάδες εργαζόμενοι, άνεργοι, ασφαλισμένοι και ανασφάλιστοι που περνούν την είσοδο ενός νοσοκομείου, δεν μπορεί να πιάσει τόπο, όσο κι αν προσπαθεί η κυβέρνηση, με τις ίδιες αλχημείες που έκαναν και όλοι οι προηγούμενοι.

***

Ποια είναι η πραγματική εικόνα; Δομές Υγείας χωρίς γιατρούς, χωρίς νοσηλευτές κι όπου υπάρχουν τρέχουν με την ψυχή στο στόμα να μπαλώσουν τρύπες και κενά, κακοπληρωμένοι. Με ιατρικό εξοπλισμό ξεπερασμένο, προγραμματισμένα χειρουργεία να ακυρώνονται. Με τους επιχειρηματίες της Υγείας να κάνουν χρυσές δουλειές. Με το κρατικό σύστημα να λειτουργεί ανταγωνιστικά προς τους ιδιώτες, μέσα σε ένα περιβάλλον γενικευμένης εμπορευματοποίησης της Υγείας. Με τους ασφαλισμένους να βάζουν το χέρι όλο και πιο βαθιά στις όλο και πιο άδειες τσέπες τους.

Οι «προσλήψεις» προσωπικού με ημερομηνία λήξης όχι μόνο δεν προστίθενται, αλλά ούτε καν αντικαθιστούν εκείνους που απολύονται ή συνταξιοδοτούνται και δεν έχει τελειωμό η λίστα της «σταθεροποίησης και αναβάθμισης». Οσο για το περίφημο «Κοινωνικό Εισόδημα Αλληλεγγύης», το οποίο υπονοεί ο υπουργός στη συνέντευξή του, δεν μπορεί να λειτουργήσει ούτε ως «καμουφλάζ» αυτής της ταξικής πολιτικής, αφού δικαιούχοι του είναι μόνο όσοι βρίσκονται στα όρια της εξαθλίωσης, ενώ από μόνο του το συγκεκριμένο πρόγραμμα αποτελεί όχημα για τη συρρίκνωση και κατάργηση προνοιακών και κοινωνικών επιδομάτων και παροχών.

Ακόμη και οι όποιες φαινομενικά ευνοϊκές ρυθμίσεις, σέρνουν από πίσω τους μια «φάκα». Χαρακτηριστικό παράδειγμα οι ρυθμίσεις για τη διευκόλυνση των ασφαλισμένων στον ΕΟΠΥΥ, όπου θα μπορούν στο εξής να προμηθεύονται ιατρικά προϊόντα και υλικά χωρίς να προπληρώνουν ή καταβάλλοντας - όπου προβλέπεται - μόνο τη συμμετοχή τους, χωρίς να διευκρινίζει ωστόσο αν η συμμετοχή των ασφαλισμένων θα αυξηθεί, ή ποιο θα είναι το εύρος των προϊόντων όπου θα έχουν αυτή τη διευκόλυνση.

***

Συστατικό στοιχείο της προπαγάνδας της κυβέρνησης είναι η επιδίωξη, από τη μια, να καλλιεργήσει κλίμα προσδοκίας στο λαό, με τα στελέχη της να αναμασούν επιχειρήματα που συνοψίζονται στο «αν αντέχουμε σήμερα, σκέψου τι θα γίνει με την ανάκαμψη». Και από την άλλη, να εγκλωβίζει το λαό σε συγκρίσεις με τις προηγούμενες κυβερνήσεις και στη λογική του «μικρότερου κακού», όπως δείχνει και ο χαρτοπόλεμος ανακοινώσεων και δηλώσεων νυν και πρώην κυβερνητικών στελεχών για το ποιος έχει ...«ευεργετήσει» περισσότερο το λαό.

Ακόμα όμως και οι δικοί τους επίσημοι αριθμοί μιλούν από μόνοι τους: Το 2009 οι δαπάνες του κρατικού προϋπολογισμού για την Υγεία ήταν 23 δισ. ευρώ (αναντίστοιχες και τότε με τις πραγματικές ανάγκες), το 2015 ήταν 8,4 δισ. ευρώ. Η χρηματοδότηση των κρατικών νοσοκομείων παραμένει στα 1.301 εκατομμύρια ευρώ, μόνο το 2015 κατακρεουργήθηκε κατά 22,8%. Η σημερινή οριακή κατάσταση είναι αποτέλεσμα του τσεκουρώματος δαπανών και παροχών, που έρχεται να προστεθεί σωρευτικά στο άγριο πετσόκομμα από τις προηγούμενες κυβερνήσεις.

Κριτήριο για το λαό και στο μέτωπο της Υγείας πρέπει να είναι οι σύγχρονες ανάγκες του. Αυτές που συνθλίβονται από την πολιτική της ιδιωτικοποίησης και της εμπορευματοποίησης, ανεξάρτητα από τους ρυθμούς και το εύρος των μέτρων που παίρνει κάθε κυβέρνηση προς αυτήν την κατεύθυνση, στο πλαίσιο της ενιαίας στρατηγικής της ΕΕ.

Σήμερα, υπάρχουν όλες οι προϋποθέσεις για να έχει ο λαός δωρεάν πρόσβαση σε υψηλού επιπέδου υπηρεσίες Υγείας. Πολύ περισσότερο, να καλύπτεται από ένα ολοκληρωμένο σύστημα Πρόληψης στον τόπο που κατοικεί, εργάζεται ή σπουδάζει, από τη μέρα που θα γεννηθεί μέχρι τα βαθιά γεράματα. Εκεί πρέπει να κατατείνει η πάλη του λαού, με αυτή την προοπτική χρειάζεται να συνδεθούν οι καθημερινοί αγώνες υγειονομικών και λαϊκών στρωμάτων ενάντια στην άθλια κατάσταση που επικρατεί σήμερα στην Υγεία.

 Ριζοσπάστης

Προκλητικοί...και επικίνδυνοι

Προκλητικοί...

Την εικόνα ότι το κρατικό σύστημα Υγείας «σταθεροποιείται και αναβαθμίζεται καθημερινά» αναπαράγει συστηματικά η κυβέρνηση, κόντρα στην άθλια κατάσταση που βιώνουν στην πραγματικότητα οι εργαζόμενοι και ο λαός, οι υγειονομικοί και οι ασθενείς, με τη συνέχιση της πολιτικής που οδηγεί στην παραπέρα υποβάθμιση των υπηρεσιών που παρέχει το δημόσιο σύστημα Υγείας στο λαό και ταυτόχρονα στην ενίσχυση της ανταποδοτικής και εμπορευματοποιημένης λειτουργίας του. Κάπως έτσι, πότε με συνεντεύξεις (όπως η πρόσφατη στην «Αυγή»), πότε με δηλώσεις του (όπως για δημοσίευμα βρετανικού Μέσου Ενημέρωσης), ο υπουργός Υγείας κάνει λόγο για «δραστικό περιορισμό της υγειονομικής φτώχειας», την ίδια ώρα που ο λαός αναγκάζεται να πληρώνει όλο και περισσότερα για την ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, έρχεται αντιμέτωπος με τεράστιες ελλείψεις υγειονομικού προσωπικού, εξοπλισμού και αναλώσιμων στα νοσοκομεία και τις κρατικές υπηρεσίας Υγείας.

    

... και επικίνδυνοι

Αναφέρεται ο υπουργός με κάθε ευκαιρία στην «πραγματικά συγκινητική υπερπροσπάθεια των γιατρών και των υπόλοιπων εργαζομένων στο ΕΣΥ», επιχειρώντας να συγκαλύψει το γεγονός ότι αιτία της υπερπροσπάθειας των υγειονομικών - δηλαδή της δουλειάς με εξοντωτικούς όρους, με ό,τι αυτό συνεπάγεται και για τους ίδιους τους ασθενείς - είναι ακριβώς η πολιτική και της δικής του κυβέρνησης, η πολιτική του περιβόητου «εξορθολογισμού» δαπανών, των συγχωνεύσεων, του «μπαλώματος» των κενών με συνεχή ανακύκλωση προσωπικού (όπως π.χ. με τις πολυδιαφημιζόμενες προσωρινές προσλήψεις μέσω ΟΑΕΔ), πολιτική που αποτυπώθηκε και στον αντιλαϊκό Κρατικό Προϋπολογισμό για το 2017. Πέρα από προκλητική, μάλιστα, η κυβερνητική προπαγάνδα είναι και επικίνδυνη, καθώς επιχειρεί να κατοχυρώσει ως κριτήριο τη σύγκριση με «τις πληγές της προηγούμενης εξαετίας», με τις προηγούμενες κυβερνήσεις, την πολιτική των οποίων συνεχίζει. Κριτήριο για το λαό, όμως, πολύ περισσότερο στη σημερινή εποχή, που υπάρχει επάρκεια επιστημονικού προσωπικού αλλά και τέτοια πρόοδος της επιστημονικής γνώσης, πρέπει να είναι οι σύγχρονες ανάγκες του, η δυνατότητα για κάλυψή τους με υψηλού επιπέδου υπηρεσίες Υγείας και Πρόνοιας, δημόσιες και δωρεάν για όλους.

Από μακρυά

Από μακρυά

Είναι και κάτι ναυτικοί μεσ΄τα καράβια

Που τόχει η μοίρα τους γραφτό να ταξιδεύουν πάντα

Και μια γλυκειά νοιώθουν χαρά μεσ΄την πικρήν αλμύρα.

Κι΄όμως σα φεύγουνε μακρυά -γυρτοί στο παραπέτο

μιαν άκρα μόνο λαχταρούν να ιδούν της γης,

μιαν άκρα                       

 και  ζωγραφίζουν μεσ΄το νου λιμάνια, αχτές, γυναίκες.

Μα κι΄όταν ύστερα θαρθεί να βγούνε στα λιμάνια

 πόχουνε τόσο ονειρευτεί –

σε λίγην ώρα μέσα βαρυούνται πάλι και γυρνούν

 πλάι στα μουράγια αδέξιοι

και σκυθρωποί κι ανήσυχοι

κι όλο κυττούν στο βάθος εκεί που σμίγουν ο ουρανός,

 ο πόντος κι οι καϋμοί τους ..

Όλα χαμένα!...Αυτοί στα πλοία ποθούν να ξαναμπούνε

να πάνε μεσ΄ τη θάλασσα να τους  ρημάζει η αλμύρα

και τη στεριά να νοσταλγούν από μακρυά, με πάθος

Δημήτρης  Πελερέν  (Δ. χατζής)