Τετάρτη 4 Ιανουαρίου 2017

«Μαγική εικόνα» και στην Υγεία

«Μαγική εικόνα» και στην Υγεία
Μ' ένα σωρό ψέματα και διαστρεβλώσεις, η κυβέρνηση επιχειρεί να αποκρύψει τη βαθιά ταξική πολιτική της, που στερεί από το λαό ακόμη και τα στοιχειώδη σε ό,τι αφορά την Υγεία και την Πρόνοια. Πόσο μάλλον αν μιλάμε για τις σύγχρονες λαϊκές ανάγκες πρόσβασης σε ένα αποκλειστικά δημόσιο και δωρεάν σύστημα Υγείας, με υπηρεσίες υψηλών προδιαγραφών.
«Ως κυβέρνηση υλοποιούμε δράσεις που δείχνουν έμπρακτα την "κοινωνική μεροληψία" της Αριστεράς υπέρ των αδύναμων», είπε μεταξύ άλλων ο υπουργός Υγείας, Αν. Ξανθός, σε συνέντευξή του, κάνοντας λόγο για «παρεμβάσεις ενίσχυσης του κοινωνικού κράτους και προστασίας των πιο ευάλωτων και αδύναμων στρωμάτων», για τη «σταθεροποίηση του ΕΣΥ και την αναβάθμισή του το 2017», για χιλιάδες προσλήψεις στα νοσοκομεία στο άμεσο μέλλον, για την ανακούφιση ασφαλισμένων και ανασφάλιστων με ρυθμίσεις μέσω του ΕΟΠΥΥ.
Πράγματι, η κυβέρνηση έδωσε δείγματα ταξικής μεροληψίας με το «καλημέρα», όχι όμως υπέρ των εργαζομένων και των άλλων λαϊκών στρωμάτων, αλλά υπέρ του κεφαλαίου και των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων. Η προσπάθεια εξωραϊσμού της κατάστασης που βιώνουν καθημερινά χιλιάδες εργαζόμενοι, άνεργοι, ασφαλισμένοι και ανασφάλιστοι που περνούν την είσοδο ενός νοσοκομείου, δεν μπορεί να πιάσει τόπο, όσο κι αν προσπαθεί η κυβέρνηση, με τις ίδιες αλχημείες που έκαναν και όλοι οι προηγούμενοι.
***
Ποια είναι η πραγματική εικόνα; Δομές Υγείας χωρίς γιατρούς, χωρίς νοσηλευτές κι όπου υπάρχουν τρέχουν με την ψυχή στο στόμα να μπαλώσουν τρύπες και κενά, κακοπληρωμένοι. Με ιατρικό εξοπλισμό ξεπερασμένο, προγραμματισμένα χειρουργεία να ακυρώνονται. Με τους επιχειρηματίες της Υγείας να κάνουν χρυσές δουλειές. Με το κρατικό σύστημα να λειτουργεί ανταγωνιστικά προς τους ιδιώτες, μέσα σε ένα περιβάλλον γενικευμένης εμπορευματοποίησης της Υγείας. Με τους ασφαλισμένους να βάζουν το χέρι όλο και πιο βαθιά στις όλο και πιο άδειες τσέπες τους.
Οι «προσλήψεις» προσωπικού με ημερομηνία λήξης όχι μόνο δεν προστίθενται, αλλά ούτε καν αντικαθιστούν εκείνους που απολύονται ή συνταξιοδοτούνται και δεν έχει τελειωμό η λίστα της «σταθεροποίησης και αναβάθμισης». Οσο για το περίφημο «Κοινωνικό Εισόδημα Αλληλεγγύης», το οποίο υπονοεί ο υπουργός στη συνέντευξή του, δεν μπορεί να λειτουργήσει ούτε ως «καμουφλάζ» αυτής της ταξικής πολιτικής, αφού δικαιούχοι του είναι μόνο όσοι βρίσκονται στα όρια της εξαθλίωσης, ενώ από μόνο του το συγκεκριμένο πρόγραμμα αποτελεί όχημα για τη συρρίκνωση και κατάργηση προνοιακών και κοινωνικών επιδομάτων και παροχών.
Ακόμη και οι όποιες φαινομενικά ευνοϊκές ρυθμίσεις, σέρνουν από πίσω τους μια «φάκα». Χαρακτηριστικό παράδειγμα οι ρυθμίσεις για τη διευκόλυνση των ασφαλισμένων στον ΕΟΠΥΥ, όπου θα μπορούν στο εξής να προμηθεύονται ιατρικά προϊόντα και υλικά χωρίς να προπληρώνουν ή καταβάλλοντας - όπου προβλέπεται - μόνο τη συμμετοχή τους, χωρίς να διευκρινίζει ωστόσο αν η συμμετοχή των ασφαλισμένων θα αυξηθεί, ή ποιο θα είναι το εύρος των προϊόντων όπου θα έχουν αυτή τη διευκόλυνση.
***
Συστατικό στοιχείο της προπαγάνδας της κυβέρνησης είναι η επιδίωξη, από τη μια, να καλλιεργήσει κλίμα προσδοκίας στο λαό, με τα στελέχη της να αναμασούν επιχειρήματα που συνοψίζονται στο «αν αντέχουμε σήμερα, σκέψου τι θα γίνει με την ανάκαμψη». Και από την άλλη, να εγκλωβίζει το λαό σε συγκρίσεις με τις προηγούμενες κυβερνήσεις και στη λογική του «μικρότερου κακού», όπως δείχνει και ο χαρτοπόλεμος ανακοινώσεων και δηλώσεων νυν και πρώην κυβερνητικών στελεχών για το ποιος έχει ...«ευεργετήσει» περισσότερο το λαό.
Ακόμα όμως και οι δικοί τους επίσημοι αριθμοί μιλούν από μόνοι τους: Το 2009 οι δαπάνες του κρατικού προϋπολογισμού για την Υγεία ήταν 23 δισ. ευρώ (αναντίστοιχες και τότε με τις πραγματικές ανάγκες), το 2015 ήταν 8,4 δισ. ευρώ. Η χρηματοδότηση των κρατικών νοσοκομείων παραμένει στα 1.301 εκατομμύρια ευρώ, μόνο το 2015 κατακρεουργήθηκε κατά 22,8%. Η σημερινή οριακή κατάσταση είναι αποτέλεσμα του τσεκουρώματος δαπανών και παροχών, που έρχεται να προστεθεί σωρευτικά στο άγριο πετσόκομμα από τις προηγούμενες κυβερνήσεις.
Κριτήριο για το λαό και στο μέτωπο της Υγείας πρέπει να είναι οι σύγχρονες ανάγκες του. Αυτές που συνθλίβονται από την πολιτική της ιδιωτικοποίησης και της εμπορευματοποίησης, ανεξάρτητα από τους ρυθμούς και το εύρος των μέτρων που παίρνει κάθε κυβέρνηση προς αυτήν την κατεύθυνση, στο πλαίσιο της ενιαίας στρατηγικής της ΕΕ.
Σήμερα, υπάρχουν όλες οι προϋποθέσεις για να έχει ο λαός δωρεάν πρόσβαση σε υψηλού επιπέδου υπηρεσίες Υγείας. Πολύ περισσότερο, να καλύπτεται από ένα ολοκληρωμένο σύστημα Πρόληψης στον τόπο που κατοικεί, εργάζεται ή σπουδάζει, από τη μέρα που θα γεννηθεί μέχρι τα βαθιά γεράματα. Εκεί πρέπει να κατατείνει η πάλη του λαού, με αυτή την προοπτική χρειάζεται να συνδεθούν οι καθημερινοί αγώνες υγειονομικών και λαϊκών στρωμάτων ενάντια στην άθλια κατάσταση που επικρατεί σήμερα στην Υγεία.

Τρίτη 3 Ιανουαρίου 2017

Προκλητικοί...και επικίνδυνοι

Προκλητικοί...
Την εικόνα ότι το κρατικό σύστημα Υγείας «σταθεροποιείται και αναβαθμίζεται καθημερινά» αναπαράγει συστηματικά η κυβέρνηση, κόντρα στην άθλια κατάσταση που βιώνουν στην πραγματικότητα οι εργαζόμενοι και ο λαός, οι υγειονομικοί και οι ασθενείς, με τη συνέχιση της πολιτικής που οδηγεί στην παραπέρα υποβάθμιση των υπηρεσιών που παρέχει το δημόσιο σύστημα Υγείας στο λαό και ταυτόχρονα στην ενίσχυση της ανταποδοτικής και εμπορευματοποιημένης λειτουργίας του. Κάπως έτσι, πότε με συνεντεύξεις (όπως η πρόσφατη στην «Αυγή»), πότε με δηλώσεις του (όπως για δημοσίευμα βρετανικού Μέσου Ενημέρωσης), ο υπουργός Υγείας κάνει λόγο για «δραστικό περιορισμό της υγειονομικής φτώχειας», την ίδια ώρα που ο λαός αναγκάζεται να πληρώνει όλο και περισσότερα για την ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, έρχεται αντιμέτωπος με τεράστιες ελλείψεις υγειονομικού προσωπικού, εξοπλισμού και αναλώσιμων στα νοσοκομεία και τις κρατικές υπηρεσίας Υγείας.
... και επικίνδυνοι
Αναφέρεται ο υπουργός με κάθε ευκαιρία στην «πραγματικά συγκινητική υπερπροσπάθεια των γιατρών και των υπόλοιπων εργαζομένων στο ΕΣΥ», επιχειρώντας να συγκαλύψει το γεγονός ότι αιτία της υπερπροσπάθειας των υγειονομικών - δηλαδή της δουλειάς με εξοντωτικούς όρους, με ό,τι αυτό συνεπάγεται και για τους ίδιους τους ασθενείς - είναι ακριβώς η πολιτική και της δικής του κυβέρνησης, η πολιτική του περιβόητου «εξορθολογισμού» δαπανών, των συγχωνεύσεων, του «μπαλώματος» των κενών με συνεχή ανακύκλωση προσωπικού (όπως π.χ. με τις πολυδιαφημιζόμενες προσωρινές προσλήψεις μέσω ΟΑΕΔ), πολιτική που αποτυπώθηκε και στον αντιλαϊκό Κρατικό Προϋπολογισμό για το 2017. Πέρα από προκλητική, μάλιστα, η κυβερνητική προπαγάνδα είναι και επικίνδυνη, καθώς επιχειρεί να κατοχυρώσει ως κριτήριο τη σύγκριση με «τις πληγές της προηγούμενης εξαετίας», με τις προηγούμενες κυβερνήσεις, την πολιτική των οποίων συνεχίζει. Κριτήριο για το λαό, όμως, πολύ περισσότερο στη σημερινή εποχή, που υπάρχει επάρκεια επιστημονικού προσωπικού αλλά και τέτοια πρόοδος της επιστημονικής γνώσης, πρέπει να είναι οι σύγχρονες ανάγκες του, η δυνατότητα για κάλυψή τους με υψηλού επιπέδου υπηρεσίες Υγείας και Πρόνοιας, δημόσιες και δωρεάν για όλους.

Δευτέρα 2 Ιανουαρίου 2017

Από μακρυά

Από μακρυά
Είναι και κάτι ναυτικοί μεσ΄τα καράβια
Που τόχει η μοίρα τους γραφτό να ταξιδεύουν πάντα
Και μια γλυκειά νοιώθουν χαρά μεσ΄την πικρήν αλμύρα.
Κι΄όμως σα φεύγουνε μακρυά -γυρτοί στο παραπέτο
μιαν άκρα μόνο λαχταρούν να ιδούν της γης,
μιαν άκρα                       
 και  ζωγραφίζουν μεσ΄το νου λιμάνια, αχτές, γυναίκες.
Μα κι΄όταν ύστερα θαρθεί να βγούνε στα λιμάνια
 πόχουνε τόσο ονειρευτεί –
σε λίγην ώρα μέσα βαρυούνται πάλι και γυρνούν
 πλάι στα μουράγια αδέξιοι
και σκυθρωποί κι ανήσυχοι
κι όλο κυττούν στο βάθος εκεί που σμίγουν ο ουρανός,
 ο πόντος κι οι καϋμοί τους ..
Όλα χαμένα!...Αυτοί στα πλοία ποθούν να ξαναμπούνε
να πάνε μεσ΄ τη θάλασσα να τους  ρημάζει η αλμύρα
και τη στεριά να νοσταλγούν από μακρυά, με πάθος

Δημήτρης  Πελερέν  (Δ. χατζής)

Σάββατο 31 Δεκεμβρίου 2016

Είναι κάτι γιορτές...

Dmitri Shostakovich - Waltz No. 2

Τελευταίο Σάββατο του χρόνου,
τελευταία μέρα του χρόνου.
Στις ευχές των περισσοτέρων "τούτη η χρονιά να μην ξανάρθει".
Οι καναπεδάτες ευχές πέρα από το ίδιο περιεχόμενο έχουν και την ίδια μορφή. Είναι πάντα καναπεδάτες.
Οι αναθέσεις παντού και πάντα πραγματοποιούνται από εργολάβους. Εργολάβοι έργων λοιπόν αλλά και εργολάβοι ελπίδων.
Καιρός να το πάρουμε αλλιώς το 2017.

Πρωτοχρονιάτικο Μήνυμα του ΠΑΜΕ

30 Δεκεμβρίου 2016. Κατηγορία: Π.Α.ΜΕ
Η Εκτελεστική Γραμματεία χαιρετίζει τους χιλιάδες εργαζόμενους, νέους, ανέργους, τους συνταξιούχους και τις γυναίκες που τη χρονιά που πέρασε βρεθήκαν στους εργατικούς αγώνες, στα εργοστάσια και στους χώρους δουλειάς, στους καταπέλτες, στους αγώνες ενάντια στο νόμο-λαιμητόμο για το ασφαλιστικό, στους κοινούς αγώνες με τους φτωχούς αγρότες και τους αυτοαπασχολούμενους.
 Η επίθεση στα δικαιώματα και τη ζωή μας θα συνεχιστεί αμείωτα και τη νέα χρονιά καθώς μπροστά στη νέα αξιολόγηση και στις απαιτήσεις των επιχειρηματικών ομίλων προδιαγράφεται νέα πίεση στους μισθούς, στις συντάξεις, στις κοινωνικές παροχές, απελευθέρωση των ομαδικών απολύσεων, σχεδιάζεται χτύπημα στις συνδικαλιστικές ελευθερίες και στους εργατικούς-λαϊκούς αγώνες.
Η κυβέρνηση επιδίδεται σε ένα διαρκές κύμα λαϊκής εξαπάτησης με στόχο να χειραγωγήσει τους εργαζόμενους στην αποδοχή της εξαθλίωσής τους, στα όρια των πλεονασμάτων και της ανταγωνιστικότητας. Η στόχευση των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων, των βιομηχάνων, των εφοπλιστών, των μεγαλεμπόρων και μεγαλοξενοδόχων, είναι να μάθουμε να ζούμε με τα ελάχιστα, χωρίς δικαιώματα, χωρίς συλλογικές συμβάσεις, με άθλιους μισθούς.
Την ίδια στιγμή, οι εξελίξεις στην ευρύτερη περιοχή μας αλλά και γενικότερα, προειδοποιούν για τον κίνδυνο γενικευμένων συγκρούσεων και ιμπεριαλιστικών πολέμων. Αυτός είναι ο δρόμος των αφεντικών για να βγουν αλώβητοι από την κρίση, για να ανακάμψει η καπιταλιστική οικονομία.Είναι καθήκον και ανάγκη να δυναμώσει η φωνή απέναντι στους μακελάρηδες των λαών, η αλληλεγγύη στους πρόσφυγες και μετανάστες, η απομόνωση σε όλους τους εργασιακούς χώρους της εγκληματικής ναζιστικής συμμορίας των αφεντικών, της Χρυσής Αυγής.
Με όπλο το σύνθημα της πρόσφατης Συνδιάσκεψης του ΠΑΜΕ «χτίζουμε μαχητικό, ταξικό συνδικαλιστικό - εργατικό κίνημα, ελπίδας και ανατροπής» η νέα χρονιά παρά την οξυμένη επίθεση που μα κληροδοτεί, θα πρέπει να μας βρει σε ετοιμότητα. Να προετοιμάσουμε από καλύτερες θέσεις την εργατική απάντηση, να αντιπαραθέσουμε την ελπίδα των ταξικών αγώνων της αντεπίθεσης και της σύγκρουσης κόντρα στην «εθνική γραμμή» της υποταγής και της συναίνεσης στη στρατηγική του κεφαλαίου του πολιτικού προσωπικού και των μηχανισμών του, του εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού που βρίσκεται ενταγμένος στο πλάι των αφεντικών.
Η πάλη για την αναπλήρωση των απωλειών για δουλειά και ζωή με δικαιώματα, πρέπει να συνδυάζεται με τον αγώνα για άλλο δρόμο ανάπτυξης με αποδέσμευση από τις ενώσεις των ιμπεριαλιστών ΕΕ και ΝΑΤΟ με την εργατική τάξη και το λαό στο τιμόνι της εξουσίας.
Ένας όμως τέτοιος αγώνας απαιτεί σωματεία μαζικά, οργανωμένα στα εργοστάσια και στους μεγάλους χώρους δουλειάς, αλληλεγγύη, συμμαχία και κοινός αγωνιστικός βηματισμός με την φτωχή αγροτιά και τους αυτοαπασχολούμενους.
Με αισιοδοξία και αγωνιστική ετοιμότητα, η νέα χρονιά θα μας βρει ένα βήμα εμπρός, στο δρόμο της ανασύνταξης και αναζωογόνησης του συνδικαλιστικού εργατικού κινήματος.

Παρασκευή 30 Δεκεμβρίου 2016

Όπου ακούς πολλά κεράσια...βάλε τον Πολάκη να τα μαζέψει.

«Μαγική εικόνα» και στην Υγεία
«Τα δύο νοσοκομεία του νομού Κρήτης ενισχύθηκαν με 422 άτομα», πανηγύρισε πρόσφατα ο πρωθυπουργός από το Ηράκλειο. Ωστόσο, όπως και σε όλη τη χώρα, η αλήθεια είναι εξίσου «μαύρη» για τα λαϊκά στρώματα στην Κρήτη. Για παράδειγμα, σύμφωνα με καταγγελίες των εργαζομένων στο ΠΑΓΝΗ, οι ελάχιστοι υγειονομικοί που προστίθενται στους υπηρετούντες, είτε αντικαθιστούν ένα πολύ μικρό μέρος του μόνιμου προσωπικού που συνταξιοδοτείται σε όλα τα νοσοκομεία του νησιού, είτε αντικαθιστά επικουρικούς που απολύονται. Ενδεικτικά, μόνο από το 2013 έχουν αποχωρήσει 250 εργαζόμενοι και έχουν προσληφθεί μόλις 52 μόνιμοι. Την ίδια ώρα, οι κενές οργανικές θέσεις, με βάση τους ανεπαρκείς οργανισμούς των νοσοκομείων, είναι τουλάχιστον 650, η στελέχωση των τμημάτων γίνεται κάτω από το όριο ασφαλείας και άλλα παρόμοια. Επομένως, μόνο αγανάκτηση μπορεί να προκαλεί η προσπάθεια του πρωθυπουργού να «ευλογήσει τα γένια» της κυβέρνησης για τα «επιτεύγματά» της στον τομέα της Υγείας...
Χόρτασαν από γαλιφιές
Την κατηγορηματική διαβεβαίωση ότι δεν θα υπάρξουν νέες μειώσεις στις συντάξεις έδωσε σε ραδιοφωνική του συνέντευξη ο υφυπουργός Εργασίας, Τάσος Πετρόπουλος, προσθέτοντας ότι «τα μέσα που διαθέτει η Κοινωνική Ασφάλιση είναι πενιχρά, ωστόσο μπήκαν στέρεες βάσεις ώστε να εξασφαλίζονται και να καταβάλλονται οι συντάξεις». Αν και άλλαξε πόστο στην κυβέρνηση, ο Γ. Κατρούγκαλος φαίνεται πως δημιούργησε «σχολή» κατά την προηγούμενη θητεία του στο υπουργείο Εργασίας, σε ό,τι αφορά την υπεράσπιση της αντιλαϊκής πολιτικής με τη μέθοδο της κατηγορηματικής διάψευσης οφθαλμοφανών πραγμάτων και την καλλιέργεια της λογικής του «μικρότερου κακού». Ετσι, οι διαβεβαιώσεις του υφυπουργού Εργασίας έχουν την ίδια αξία με όσα έλεγε ο Γ. Κατρούγκαλος πριν την ψήφιση του τελευταίου αντιασφαλιστικού νόμου, μέχρι να αποδειχτεί ότι οι συντάξεις, υπολογισμένες με το νέο τρόπο, είναι μικρότερες μέχρι και κατά 45% σε σχέση με αυτές που απέδιδε το παλιό σύστημα. Οσο για το από εδώ και πέρα, θυμίζουμε ότι ο πρόσφατος νόμος και οι εφαρμοστικές του εγκύκλιοι προβλέπουν τον επανυπολογισμό των ήδη αποδιδόμενων συντάξεων, αλλά και των εισφορών των συνταξιούχων για το ΑΚΑΓΕ και τον κλάδο Υγείας, που δείχνει προετοιμασία για περικοπές, έστω κι αν προς το παρόν το ποσό της καταβαλλόμενης σύνταξης δεν θα αλλάξει, αλλά θα αποδίδεται σαν «προσωπική διαφορά». Σε κάθε περίπτωση, συνταξιούχοι και ασφαλισμένοι έχουν πλέον πείρα από τις γαλιφιές αυτής και των προηγούμενων κυβερνήσεων, ώστε να κουμπώνονται όταν ακούν «κατηγορηματικές» διαψεύσεις για νέες ανατροπές και περικοπές στο Ασφαλιστικό.

Τετάρτη 28 Δεκεμβρίου 2016

Κόκκινη κλωστή

Κόκκινη κλωστή
Είχε κάτι μεγάλα μάτια, κατάμαυρα σαν κάρβουνα, που εκείνες τις πικρές στιγμές πεισμωμένα άναβαν, σπίθιζαν. Ενας δυστυχής, ψημένος, αργασμένος σε φωτιές, πλημμύρες και θύελλες.
Με έναν κόκκινο σκούφο Αγιοβασίλη στο κεφάλι, πάλευε στην ανηφοριά κόντρα στη λάσπη. Πίσω φιδοσέρνεται από μονοπάτι σε γκρεμό το καραβάνι της απελπισίας. Μία νύχτα, δύο, δέκα και οι μουλιασμένες στο βρώμικο νερό πατούσες να γδέρνονται, να ματώνουν και τα κουρασμένα μισόκλειστα μάτια βλέπουν οράματα, ένα κρεβάτι να ξαποστάσουν, ένα κομμάτι ψωμάκι, ένα χαμόγελο... Πάνω τους πετούν πουλιά. Τα πουλιά βαραίνουν τη μοναξιά των αιώνων. Κι αυτοί εξακολουθούν να περπατούν και να παλεύουν σαν στα χαμένα. Να χτυπιoύνται σαν την πέρδικα στα νύχια του γερακιού.
Βενεζουέλα, λασπωμένη, πνιγμένη από τη μανία του ουρανού. Πνιγμένη στα δάκρυα κάθε νύχτα που πέφτει σαν άυλο κρύσταλλο. Τώρα που ερχόταν η «αυγή» που περίμεναν πενήντα χρόνια, μισό αιώνα και βάλε. Περιμένουν... περιμένουν...
Είναι νύχτα και περιμένεις να αρπαχτείς από έναν ψίθυρο δίπλα σου που δεν το καταλαβαίνεις. Βλέπω τα μάτια σου να ανάβουν και θυμάμαι τα μάτια αυτού του προσώπου που χαράχτηκε στη μνήμη και ας είναι χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά και ας μην γνωριστήκαμε ποτέ. Είναι περίεργο σκέφτομαι... μία κόκκινη κλωστή συνδέει μυστικά τους ανθρώπους. Βλέπω αυτή την κόκκινη κλωστή στα μάτια σου. Ομως, σε ακούω να λες:
- Δε με ενδιαφέρει τίποτα πια. Κάθισα και σκέφτηκα. Εχω να πληρώσω το ενοίκιο, τις δόσεις, τα έξοδα. Δε μετράει τίποτα άλλο. Εχω πνιγεί. Δε με ενδιαφέρει τίποτα άλλο.
-Ηρέμησε, όλα θα γίνουν. Τα όνειρα γίνονται αληθινά, μόνο αν τα πιστεύεις...
-Τι να ηρεμήσω; Τελείωσε. Θα τα ξεκαθαρίσω όλα. Δεν μπορώ άλλο. Δεν πάει άλλο.
Δεν προλαβαίνω να ψελλίσω τίποτα άλλο. Ανοίγω τα μάτια, μα δεν έχω φωνή. Παλεύω, σφίγγω τα δόντια μου. Σφίγγω τις αδύνατές μου γροθιές, σφίγγω την καρδιά μου να γίνει πέτρα, γιατί καταλαβαίνω, νιώθω, ότι το κόκκινο νήμα έχει χαθεί. Αυτό το νήμα που σου επέτρεπε να διατρέχεις χωρίς να χάνεσαι στη δίνη του «πολέμου». Αραγε, αναρωτιέσαι ποιος είσαι και γιατί έγινες έτσι;
Οσο και αν «αντρώθηκα» πρόωρα, καθώς η ζωή βίαια με πέταξε σε κάποια άλλη ηλικία, η καρδιά μου πάντα χτυπούσε και χτυπά στους μεγάλους δρόμους της ελευθερίας, στους συντρόφους της αγωνίας, του πάθους, της φτώχειας και των παιχνιδιών, που μ' απόμειναν. Ομως, είμαι ακόμη παιδί κι έξω λαμποκοπά η μέρα, όσο σκοτεινή και κρύα και αν είναι, χωρίς να χρειάζεται την ψεύτικη λάμψη των φώτων της γιορτής. Και μια τέτοια δουλιά λεπτεπίλεπτη καταπλακώνει την ψυχή μου.
Νομίζεις πως αντέχω σε αυτή τη συνεχή δοκιμασία, να γράφω με αγωνία να μη φύγει χιλιοστό της ώρας ή λέξη παραπάνω για τη φωτιά του πολέμου, που σπέρνει θάνατο μέχρι την καταχώριση νεκρών στους απολογισμούς;
Αλλά προσπαθώ να μη χάνω τον κόσμο μου. Αρπάζομαι από το κάθε τι. Από έναν ψίθυρο, από ένα καινούριο πρόσωπο που σκύβει πάνω μου και προσπαθώ να το θυμηθώ. Ε! Οχι, λοιπόν, δε θα «πεθάνω»! Είμαι ένα παιδάκι ακόμη. Γιατί να «πεθάνω»; Ολόγυρά μου στροβιλίζεται ένας κόσμος, που μόλις μ' αγγίζει σαν από πολύ μακριά μέσα από μία αχλή γαλατένια, από ένα σύννεφο σταχτί...
Γιατί να «πεθάνω» και απλά να αναγνωρίζω τη ζωή σε λογαριασμούς; Εχω τόσα «αδύνατα» να ονειρεύομαι. Και τα όνειρα γίνονται αληθινά, όταν τα πιστεύεις και δε σταματάς να τα παλεύεις.