Παναττική στάση εργασίας στα δημόσια νοσοκομεία.

Σε στάση εργασίας προχωρούν την Τετάρτη 14 Δεκέμβρη από τις 10 π.μ. ως τις 3 μ.μ. οι εργαζόμενοι στα Δημόσια Νοσοκομεία. Στις 10 π.μ. θα πραγματοποιήσουν συγκέντρωση έξω από το υπουργείο Υγείας.

Σε μαζική συμμετοχή καλεί η Γραμματεία Υγείας - Πρόνοιας Αττικής του ΠΑΜΕ.

Σε ανακοίνωσή της σημειώνει:

«Οι ζωές μας δεν σηκώνουν άλλα μέτρα! Δεν συμβιβαζόμαστε με τα ελάχιστα! Όλοι στον αγώνα για τις σύγχρονες ανάγκες μας! Όλοι στην παναττική στάση εργασίας την Τετάρτη 13 Δεκέμβρη από τις 10 π.μ. ως τη λήξη της βάρδιας και στη συγκέντρωση στο υπουργείο Υγείας.

Συναδέλφισσα, Συνάδελφε Υγειονομικέ,

Δε μας αξίζει η μίζερη ζωή που ζούμε, οι άθλιες συνθήκες δουλειάς. Δεν μας αξίζουν όλα όσα ετοιμάζουν για εμάς και τα παιδιά μας. Τα αντιλαϊκά σχέδια της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ αποτυπώνονται και στον κρατικό προϋπολογισμό που ψηφίστηκε για το 2017, ο οποίος δείχνει ξεκάθαρα από ποιους τα παίρνει η κυβέρνηση και σε ποιους τα δίνει. Ξεζουμίζει με αβάσταχτους φόρους και περικοπές το εισόδημα των εργατικών - λαϊκών στρωμάτων, με επιπλέον περικοπές στις κοινωνικές δαπάνες και την ίδια ώρα δίνει νέες επιδοτήσεις και νέες προκλητικές φορολογικές απαλλαγές στους μεγαλοεπιχειρηματίες που ζουν πλουσιοπάροχα από τον ιδρώτα των εργαζομένων.

Τα νέα αντιασφαλιστικά μέτρα μόνο για το 2017 φτάνουν τα 1,64 δισ. ευρώ, ενώ μόνο το 2016 η κυβέρνηση πήρε 5,7 δισ. ευρώ από τη φοροληστεία του λαού και το τσάκισμα των συντάξεων. Κι έχει το θράσος να αναφέρεται σε 13η σύνταξη (!), όταν επιστρέφει 617 εκατ. ευρώ εφάπαξ σε 1,6 εκατομμύρια συνταξιούχους. Η κοροϊδία δεν έχει όρια, όπως ακριβώς και τα αντιλαϊκά μέτρα, όσο η κερδοφορία των λίγων κάνει κουμάντο στη ζωή μας και στη χώρα μας.

Αλλά και στον κλάδο της Υγείας- Πρόνοιας αποτυπώνεται η βαθιά ταξική αντιλαϊκή πολιτική της κυβέρνησης. Ο κρατικός προϋπολογισμός για το 2017 καθηλώνει τη χρηματοδότηση για τα νοσοκομεία στα ίδια χαμηλά περσινά επίπεδα, καθηλώνει τα κονδύλια για τις πρόσθετες αμοιβές του προσωπικού και τις εφημερίες των γιατρών, μειώνει κατά 7 εκατομμύρια ευρώ τη χρηματοδότηση των μονάδων ΠΕΔΥ (εδώ ανήκουν και τα Κέντρα Υγείας) και κατά 6 εκατ. ευρώ τις δαπάνες προσωπικού για το ΠΕΔΥ! Η κρατική επιχορήγηση προς τον ΕΟΠΥΥ μειώνεται κατά 200 εκατ. ευρώ, τη στιγμή που αυξάνονται οι ασφαλιστικές εισφορές για την υγειονομική περίθαλψη, αλλά και οι πληρωμές από τις τσέπες των εργαζομένων και των συνταξιούχων.

Με μαθηματική ακρίβεια συντηρείται, εδραιώνεται και χειροτερεύει η άθλια κατάσταση που αντιμετωπίζουμε οι υγειονομικοί και ο λαός στην ιατροφαρμακευτική περίθαλψη. Την ίδια ώρα η κυβέρνηση κάνει το μαύρο άσπρο όσον αφορά τις προσλήψεις. Το ελάχιστο προσωπικό που προστίθεται στους υπηρετούντες είτε αντικαθιστά ένα πολύ μικρό μέρος του μόνιμου προσωπικού που συνταξιοδοτείται, είτε αντικαθιστά επικουρικούς που απολύονται. Χαρακτηριστικά, μόνο το 2015 αποχώρησαν 2.750 εργαζόμενοι και προσλήφθηκαν 593 μόνιμοι υπάλληλοι. Οι πανηγυρισμοί της κυβέρνησης για τις 4.000 προσλήψεις προσωπικού που εφόσον έρθουν, θα δουλέψουν μόνο για 12 μήνες, έχουν να κάνουν με τη μαζική είσοδο φτηνού ευέλικτου προσωρινού προσωπικού στις υγειονομικές μονάδες σύμφωνα τις κατευθύνσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης, κόντρα στην ανάγκη για μόνιμη σταθερή δουλειά για όλους. Έχουν να κάνουν με το ότι το κράτος δεν θα βάλει ούτε ένα ευρώ, αλλά θα καλύψει τη μισθοδοσία τους ο ΟΑΕΔ. Ξέρουμε καλά κάτω από τι δύσκολους όρους θα προσπαθήσει το υπάρχον τσακισμένο προσωπικό να βοηθήσει στην προσαρμογή των συναδέλφων μας, που μέχρι να προσαρμοστούν, θα δουν την πόρτα της εξόδου!

Συναδέλφισσα, Συνάδελφε,

Η δικαιολογημένη αγανάκτησή σου είναι ανάγκη ΤΩΡΑ να στραφεί ενάντια σε αυτούς που σου μαυρίζουν τη ζωή. Σκέφτεσαι αν θα καταθέσεις το μεροκάματο και τις δυνάμεις σου στο συλλογικό αγώνα, χρειάζεται όμως να σκεφτείς πόσους μισθούς και πόσα δικαιώματα μας πήρε η σημερινή και οι προηγούμενες κυβερνήσεις. Σκέψου με τι όρους και τι δικαιώματα μπαίνουν στην παραγωγή τα παιδιά μας, πόσα χρόνια μένουν στην ανεργία. Από την αναδίπλωση μόνο χάνουμε!

Στην οργάνωση των δύο προηγούμενων απεργιών του Δημοσίου και την πανεργατική, τα σωματεία και οι δυνάμεις που συσπειρωνόμαστε στο ΠΑΜΕ δώσαμε όλες μας τις δυνάμεις. Απέναντί μας δεν είχαμε μόνο την κυβέρνηση και την εργοδοσία, αλλά και την πλειοψηφία σε ΑΔΕΔΥ και ΠΟΕΔΗΝ που υπονόμευαν τις απεργίες ανοιχτά με ποικίλους τρόπους και κυρίως με τη γραμμή τους που βάζει τις επιθυμίες των εκμεταλλευτών μας στο στόμα των εργαζομένων (ανταγωνιστικότητα, καπιταλιστική ανάπτυξη, μονόδρομος η Ευρωπαϊκή Ένωση κλπ.).

Νέοι αγώνες είναι μπροστά! Μόνο στο δρόμο του ανυποχώρητου συλλογικού αγώνα κόντρα στους εκμεταλλευτές μας βρίσκεται η λύση στα βάσανά μας. Αγώνας που για να είναι αποτελεσματικός, πρέπει να είναι ακόμα πιο μαζικός και συλλογικός και να στρέφεται ενάντια στον πραγματικό μας εχθρό, την άρχουσα τάξη, την Ευρωπαϊκή Ένωση και το ΔΝΤ που τη στηρίζουν. Άλλος δρόμος δεν υπάρχει, ούτε σωτήρες!

Διεκδικούμε:

§  Αποκλειστικά Δημόσια, δωρεάν και σύγχρονη Υγεία - Πρόνοια, με πλήρη κρατική χρηματοδότηση και κατάργηση της επιχειρηματικής δράσης.

§  Κατάργηση όλων των αντιλαϊκών νόμων. Αναπλήρωση των απωλειών σε μισθούς και συντάξεις. Σύγχρονα δικαιώματα.

§  Επαναλειτουργία, με πλήρη στελέχωση και εξοπλισμό, των δημόσιων μονάδων (νοσοκομεία, κλινικές, ιατρεία ΠΕΔΥ) που έκλεισαν ή συγχωνεύθηκαν.

§  Μαζικές προσλήψεις μόνιμου προσωπικού. Μονιμοποίηση όλων των επικουρικών και των συμβασιούχων. Μόνιμη σταθερή δουλειά με πλήρη δικαιώματα για όλους.

§  Κάτω τα χέρια από το ανθυγιεινό επίδομα. Ένταξη στα Βαρέα - Ανθυγιεινά Επαγγέλματα όσων εργάζονται σε αντίστοιχες συνθήκες. Λήψη των αναγκαίων μέτρων για την προστασία της υγείας και ασφάλειας».

Ο «κακός» που έγινε ξανά «καλός»...

Μέχρι προχτές, σύμφωνα με την προπαγάνδα της κυβέρνησης, είχαμε το «κακό» ΔΝΤ και την «καλή» ΕΕ. Το μεν Ταμείο έθετε δυσβάσταχτους όρους για να πιαστούν τα πρωτογενή πλεονάσματα και ζητούσε «τα κέρατά του» σε ό,τι αφορά τα Εργασιακά. Αντίθετα, σύμφωνα πάντα με την κυβέρνηση, οι ευρωπαϊκοί «θεσμοί» του κουαρτέτου συμφωνούσαν με τις αναλύσεις της κυβέρνησης περί ευρωπαϊκού κεκτημένου στα Εργασιακά και εμφανίζονταν να πιέζουν για συμβιβασμό με το ΔΝΤ. Από προχτές, η κυβέρνηση άλλαξε πάλι «τροπάρι». Ετσι, το ΔΝΤ έγινε ο «καλός» που θέλει χαμηλά πλεονάσματα και «τέλος της λιτότητας» και η ΕΕ η «κακή», που δεν συμφωνεί με την αποκατάσταση των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας, παραβιάζοντας το «ευρωπαϊκό κεκτημένο». Τι συμβαίνει στην πραγματικότητα; ΕΕ και ΔΝΤ υπηρετούν ενιαία την αντιλαϊκή πολιτική, ως προϋπόθεση για την καπιταλιστική ανάκαμψη. Εχουν, όμως, και αντιθέσεις μεταξύ τους, τις οποίες η κυβέρνηση προσπαθεί να αξιοποιήσει, παρουσιάζοντας πότε τον έναν και πότε τον άλλον ως τον «κακό» της διαπραγμάτευσης, για να δημιουργήσει συγχύσεις και να αποπροσανατολίσει το λαό. Αυτό που πετυχαίνει τελικά είναι να χειραγωγεί τις λαϊκές αντιδράσεις, να τις κατευθύνει πότε ενάντια στον έναν και πότε ενάντια στον άλλον, αλλά ποτέ ενάντια στην εργοδοσία και τα συμφέροντά της που και η ίδια υπηρετεί. Επομένως, προϋπόθεση για να πάρει απάντηση η αντιλαϊκή πολιτική της κυβέρνησης, είναι να εξουδετερωθεί πρώτα ο εμπαιγμός με τον οποίο προσπαθεί να χειραγωγήσει τις δίκαιες λαϊκές αντιδράσεις.

Για τον Άλκη Αλκαίου.

Άνθρωπος καλλιεργημένος  και ευαίσθητος, που διακρινόταν για το ταλέντο αλλά και τη μεγάλη του ευγένια , ο Άλκης Αλκαίος υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους στιχουργούς των τελευταίων χρόνων στο ελληνικό τραγούδι, καταφέρνοντας να τυλίξει τη δημιουργική του ζωή- έως την τελευταία στιγμή- με τα πολύτιμα νήματα της ποίησής του. Με όλες τις δυσκολίες της ζωής, επέμενε να μεταπλάθει όνειρα, αγωνίες, σε στίχους, -μετρώντας σμιλεμένα με το πηγαίο ταλέντο του και την ανεξάντλητη ευαισθησία του- περισσότερα από 150 τραγούδια.  Ο Άλκης Αλκαίος, κατά κόσμον Βαγγέλης Λιάρος, στράφηκε στο σκοτάδι (10/12/12) σε ηλικία 63 χρόνων.

Μια παλιά γνώριμη και σίγουρη τακτική.

Έρχεται από τα παλιά με την γνώριμη περπατησιά, αυτής που εμπνέει τη σιγουριά της υπεροχής και της αδιαμφισβήτητης κυριαρχίας.

Μπορεί κάθε φορά να επιλέγει διαφορετική φορεσιά, ανάλογης της εποχής και των ιδιαίτερων χαρακτηριστικών της, η κορμοστασιά όμως παραμένει ίδια. Κάτι από θεατρική παράσταση που ενώ τα σκηνικά ή η σκηνοθετική ματιά μπορεί να αλλάζει, να εξελίσσεται, το περιεχόμενο όμως η ιδέα που κοινωνεί το έργο, παραμένει σταθερή αδιάλλακτη.

Τέτοια είναι και η αρχή-τακτική, “διαίρει και βασίλευε”, μιας αρχής που μοναδικό  και ευκολοδιάκριτο στόχο έχει τη διαιώνιση μιας κατάστασης προσιτής στους εκάστοτε “άρχοντες”.

Η απόσπαση του μερικού από το γενικό, η απομόνωση του ενός από το όλον, η προσέγγιση του συνόλου μέσα από το ατομικό, είναι τα στοιχεία που οικοδομούν την τακτική, γιατί περί τακτικής πρόκειται της εκάστοτε διοίκησης, κυβέρνησης κτλ.

Κάθε βδομάδα και μια “διαφορετική” ομάδα  αγανακτισμένων εργαζομένων προσεγγίζει την ανατολική πλευρά του νοσοκομείου διεκδικώντας τα αυτονόητα. Προσφιλή και τα πρόσωπα που τους υποδέχονται με προσήλωση στο καθήκον, δεκτικά κάθε φορά να ακούσουν. Επαναλαμβανόμενο στοιχείο στις συναντήσεις  η κοινή διαπίστωση της υποστελέχωσης του νοσοκομείου. Όπως σταθερή και η άποψη των διοικούντων ότι κάνουν κάθε προσπάθεια για επίλυση των προβλημάτων, αντιμετωπίζοντάς το όμως κάθε φορά σαν να γεννήθηκε μόλις χθες και όχι από τη χρόνια τακτική των εκάστοτε κυβερνόντων και με τη σιωπηλή, να μην πούμε κάτι άλλο, συγκατάθεσή τους.

Εκείνο όμως μου χρειάζεται επισήμανση και είναι επικίνδυνο συνολικά για τους εργαζόμενους, είναι η παγίωση της άποψης που οριοθετείται στα πλαίσια της ιδιαιτερότητας του κάθε τμήματος, άρα και η ανεύρεση λύσης, να αναζητείται εντός των τειχών του τμήματος. Και όταν οριοθετείς την αναζήτηση εντός των τειχών ευκολότερο σου φαντάζει να στοχοποιείς-ενοχοποιείς  κατακτήσεις και δικαιώματα εργαζομένων που καλύπτονται από κλαδικές συμβάσεις κτλ.

Επιπρόσθετη επισήμανση είναι η στοχοθέτηση των εργαζομένων για τη λύση του προβλήματος σε συνδυασμό βέβαια με το χρονικό περιθώριο που δίνεται για την επίτευξή του. 

Σε πολλούς εργαζόμενους η διεκδίκηση προκηρύξεων και προσλήψεων μόνιμου προσωπικού φαντάζει, ως στόχος πάλης, μακροπρόθεσμος που δεν απαντά στην ήδη οξυμένη κατάσταση. Η έκδηλη ανησυχία για εξεύρεση άμεσης λύσης οδηγεί με γραμμική σχέση στην υιοθέτηση προτάσεων διοικούντων και κυβερνόντων, που αφορούν στην πρόσληψη προσωπικού διαφόρων σχέσεων εργασίας πλην αυτής της μόνιμης,  γιατί κάτι τέτοιο απαντά στο σημερινό τρόπο λειτουργίας ενός νοσοκομείου-επιχείρησης.

 Σε ένα τέτοιο περιβάλλον έρχεται να προστεθεί και η στάση της  διοίκησης δίνοντας δήθεν το δικαίωμα να συναποφασίζει ο εργαζόμενος για το ποια και το τι είδους λύση θα δοθεί. Έτσι αποφασίζεται η δημιουργία επιτροπών τύπου think tank που αναζητά, προτείνει και μοιράζει τα ψίχουλα που πέφτουν στο τραπέζι. Γαλαντόμος η διοίκηση, τη στιγμή μάλιστα που δε θίγονται τα εσκαμμένα, που έχουν να κάνουν με την ευθύνη εκείνων που μας οδήγησαν μέχρι εδώ και συνεχίζουν να μονοδρομούν πιστοί στις επιλογές τους. Ανώδυνη η αναζήτηση λύσεων εντός των τειχών, αφήνοντας στο απυρόβλητο  πολιτικές και αποφάσεις που διαιωνίζουν και αναπαράγουν την κατάσταση. Και πώς να γίνει κουβέντα, όταν η διοίκηση δεν ξεφεύγει σπιθαμή από τις γενικές κατευθύνσεις Ε.Ε και κυβέρνηση που ζητά να τηρηθούν κατά γράμμα οι οδηγίες τους για συστήματα υγείας πλήρως εναρμονισμένα στο νόμο της αγοράς. Μια ματιά στο σχέδιο του “νέου” Εσωτερικού Κανονισμού μας πείθει για αυτό. Για παράδειγμα το άρθρο 9 αναφέρει ότι οι προσλήψεις γίνονται στα πλαίσια του προϋπολογισμού του νοσοκομείου.

Οι εναλλαγές προσώπων, θεσμικών αντιπροσώπων, υπουργών, ακόμη και κυβερνήσεων λειτουργεί ως ασπίδα προστασίας στο να μείνει στο απυρόβλητο το ίδιο το σύστημα. Κακός διαχειριστής ο ένας, λαμόγιο ο άλλος και η κατάσταση διαιωνίζεται και πάντα με χειρότερες συνθήκες για τους εργαζόμενους.

Σ΄αυτή τη διαδικασία ανακύπτουν ερωτήματα που αναζητούν απαντήσεις όχι βέβαια για να δικαιωθούν κάποιοι αλλά κυρίως για να αποκτήσει κατά κάποιο τρόπο προοπτική η θέση, η στάση των εργαζόμενων. Μ΄αυτή τη λογική θέτουμε και  ερωτήσεις.

Ποιος εργαζόμενος ή τμήμα του νοσοκομείου πιστεύει ότι θα “σώσει” την εργασιακή του συνέχεια δρώντας μεμονωμένα και χωρίς να αναζητά τη στήριξη του συνόλου των εργαζομένων μέσα από ένα πλαίσιο διεκδίκησης που να αφορά το σύνολο των εργαζομένων;

 Ποιος εργαζόμενος πιστεύει ότι η συμμετοχή σε επιτροπές συνδιαχείρισης  θα δώσει λύσεις, τη στιγμή που το πλαίσιο που του δίνεται να δράσει είναι από την αρχή συγκεκριμένο και οριοθετημένο;

Ποιος εργαζόμενος πιστεύει ότι αναζητώντας λύση στο οξυμένο πρόβλημα του δεχόμενος "προσφορές" του τύπου, ελαστικές μορφές εργασίας, θα ασφαλίσει τη συνέχιση της εργασιακής του σχέσης όπως έχει καθιερωθεί μέχρι τώρα;

Και τέλος ποιος πιστεύει ότι αν δεν εναντιωθεί στη μήτρα που γεννά τα προβλήματα θα βρει γιατρειά για αυτόν και τους επόμενους;

Και χωρίς κανείς  να μπει στη διαδικασία να απαντήσει, αν το ναι είναι αυτό που του ταιριάζει, ανεπιφύλακτα θα του πούμε ότι το παιγνίδι  είναι στημένο και από την αρχή ξεπουλημένο και να μην μπει καν στο κόπο να “παίξει”!

 Αγωνιστική Συσπείρωση Υγειονομικών νοσ. Παπαγεωργίου

Το δίκιο του εργάτη.

αντιγράφουμε από http://sfyrodrepano.blogspot.gr/

Όταν βλέπεις έναν εργάτη ή μια εργάτρια σκοτωμένο-η από τη δουλειά (ενίοτε και στη δουλειά, στην κυριολεξία, όπως στο Everest στη Βικτώρια, που μυρίζει ακόμα σαν διαδήλωση που την ψέκασαν με χημικά), νιώθεις πως έχει όλα τα δίκια του κόσμου με το μέρος του, ακόμα και τα άδικα.

Έχει κάθε δίκιο να μη σου πει ούτε μια "πεθαμένη καλησπέρα", γιατί ήταν υποχρεωμένος να τις λέει άψυχα κι απρόσωπα όλη μέρα, με καρφιτσωμένο χαμόγελο (τα βάζει κι ο Ζάχαρης).

Έχει κάθε δίκιο να θέλει μικρές πολυτέλειες κι ανέσεις, να σαπίζει στον ύπνο ή να μην μπορεί να κουνήσει το σαρκίο του από το ένα δωμάτιο στο άλλο.

Να μην έχει κίνητρο να μαγειρέψει και να τρώει ετοιματζίδικα σκουπίδια ή να αφήνει τα πιάτα να στοιβάζονται στο νεροχύτη, σαν πύργος του Τζένγκα, μέχρι να έρθει η ανατροπή-κατάρρευση.

Να αποχαυνώνεται στο χαζοκούτι ή να λιώνει στο διαδίκτυο, να θέλει να κάνει κάτι ξεκούραστο, που να μην τον αδειάζει και να μην του θυμίζει σκοτούρες, όλα αυτά που του γεμίζουν το κεφάλι, για να διασφαλίσουν πως θα παραμείνει άδειο στο τέλος της ημέρας.

Να προτιμά την εύκολη διασκέδαση (=διασκόρπιση) από την ψυχαγωγία, που απαιτεί να μην είσαι χίλια κομμάτια και να έχεις μια στοιχειώδη συγκρότηση.

Να μην μπορεί να διαβάσει ένα βαρύ βιβλίο, μια πολιτική ανάλυση, ούτε καν την εφημερίδα καλά-καλά -εκτός κι αν είναι αθλητική, για το στοίχημα, gossip, κτλ.

Έχει κάθε δίκιο να μην μπορεί να καταλάβει την (πολιτική) διάλεκτό μας, να μη συμμερίζεται τα αστεία μας ή τα ενδιαφέροντά μας.
Πχ -Τι διαβάζεις;
-Ένα βιβλίο-μελέτη για τον ευρωκομμουνισμό.
-Α... μάλιστα...
Μα ούτε καν οι ίδιοι οι ευρωκομμουνιστές δεν ασχολούνται σήμερα με τον ευρωκομμουνισμό, θα μπορούσε να σου πει, αν ήξερε καλύτερα το θέμα.

Να μη βρίσκει κανένα νόημα, ενδιαφέρον ή κι ομορφιά ακόμα στο καθημερινό τρέξιμο του αγώνα, στα πολιτικά και το συνδικαλισμό -αφού όλοι ίδιοι είναι (ακόμα κι οι "αριστεροί", τους δοκιμάσαμε).
'Η να αποθαρρύνεται από το βάρος που του λένε (πως πρέπει) να σηκώσει αυτοί που -καταλαβαίνει κατά βάθος ότι- δεν είναι ίδιοι με τους άλλους. Είναι αυτό που κάποιοι έχουν βαφτίσει πολύ εύστοχα "ρεφορμισμό της απλής, καθημερινής ζωής".

Έλα όμως που όλα είναι πολιτικά -ακόμα κι η αδιαφορία- μέχρι την απονέκρωση του κράτους και της πολιτικής, στην κοινωνία του μέλλοντος.

Κι όταν λέω πως ο εργάτης έχει κάθε δίκιο (να...) στην πραγματικότητα εννοώ λόγο, έχει κάθε λόγο να... Είναι ερμηνεύσιμο, όχι δικαιολογημένο.

Γιατί το δίκιο του εργάτη είναι κάτι τελείως διαφορετικό. Δεν του το χαρίζει κανείς, αλλά το βρίσκει μόνος του στο δρόμο και τους συλλογικούς αγώνες, μέχρι να το κάνει νόμο.

Κι αν θέλει μια ήσυχη, ειρηνική ζωή, με οικογενειακή θαλπωρή κτλ (σα διαφήμιση του Βιτάμ) είναι υποχρεωμένος να μην καθίσει στα αυγά του φοβισμένος (γιατί έτσι εκκολάπτεται μεταξύ άλλων και το αυγό του φιδιού) αλλά να πάρει ενεργά μέρος στον ακήρυχτο ταξικό πόλεμο.

Έχει κάθε δίκιο να απεργήσει, αλλιώς δε θα βρει ποτέ το δίκιο του

Φωνές Γαλέρας13

Απεργία 8 του Δεκέμβρη