Τρίτη 6 Δεκεμβρίου 2016

Η απατηλή λάμψη της βιτρίνας και η θολή πραγματικότητα.


Ερευνα της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας Ποδοσφαιριστών αποκαλύπτει τις συνθήκες που αντιμετωπίζει η πλειοψηφία των παικτών
Τι επικρατεί τελικά πίσω από τη βιτρίνα; Ο κόσμος του σημερινού εμπορευματοποιημένου ποδοσφαίρου έχει μόνο λάμψη, δόξα και αρκετό χρήμα γι' αυτούς που αποτελούν τους βασικούς πυλώνες του οικοδομήματος, τους ίδιους τους παίκτες; Τελικά, η εικόνα των παικτών είναι αυτή που παρουσιάζεται σήμερα από τα διεθνή ΜΜΕ και μπορούν όλοι να κατέχουν πανάκριβα αυτοκίνητα, πολυτελή ξενοδοχεία, μέχρι και αεροπλάνα;
Εξετάζοντας κανείς το σημερινό ποδόσφαιρο - προϊόν προς πώληση με σκοπό το κέρδος των πολυεθνικών και των επιχειρηματιών, που εδώ και μερικές δεκαετίες το λυμαίνονται βλέποντας σε αυτό πρόσφορο πεδίο για αύξηση της κερδοφορίας τους, θα πρέπει να κοιτάξει πίσω από τη βιτρίνα. Μέχρι σήμερα τα παραδείγματα που αποδεικνύουν ότι το χρυσό περιτύλιγμα δεν είναι η πραγματικότητα στο χώρο του ποδοσφαίρου είναι αρκετά και σε διάφορους τομείς. Από τους στημένους αγώνες, το παράνομο στοίχημα, τις κόντρες συμφερόντων, σε αρκετές περιπτώσεις άσχετες ακόμα και με τα ποδοσφαιρικά πράγματα, μέχρι την έξαρση της οπαδικής βίας συντίθεται ένα πλαίσιο όπου εξελίσσονται οι (κυρίως) επιχειρηματικοί ανταγωνισμοί στο χώρο του ποδοσφαίρου. Και φυσικά η πίσω όψη της βιτρίνας και η εντελώς διαφορετική πραγματικότητα απ' ό,τι εντέχνως παρουσιάζεται με τον χαρακτήρα της «εικονικής πραγματικότητας» δεν αφορά μόνο τους τομείς που σχετίζονται με το ίδιο το άθλημα αλλά και τη ζωή των ποδοσφαιριστών.
Πρόσκαιρες απολαβές ...με υψηλό μελλοντικό τίμημα
Πίεση, άγχος για την επιτυχία (και μόνο αυτή), που έχει οδηγήσει ακόμα και σε περιστατικά κατάθλιψης, πολλές φορές μοιραία για την ίδια τη ζωή τους, απειλές, καταπόνηση απ' τις συνεχείς υποχρεώσεις, καθοριστικοί τραυματισμοί, είναι μόνο μερικά από τα κομμάτια του παζλ που αποκαλύπτει την πραγματικότητα της πλειοψηφίας των παικτών παγκοσμίως και διαφέρει πολύ από τη «μικρή ελίτ» αυτών που παρουσιάζονται σήμερα ως είδωλα. Βέβαια, πολλά απ' αυτά που συμβαίνουν είναι το αποτέλεσμα του αυτοεγκλωβισμού των ίδιων των παικτών στα συμβόλαιά τους (αρκετά από αυτά ιδιαίτερα παχυλά), με συνέπεια αφενός μεν να μετατρέπονται σε «χρυσοφόρες μαριονέτες», αφετέρου μελλοντικά να πληρώνουν με υψηλό τίμημα αυτόν τον εγκλωβισμό. Το τι συμβαίνει ακριβώς αποτυπώθηκε στα στοιχεία που δημοσιοποίησε η Παγκόσμια Ομοσπονδία Ποδοσφαιριστών (FIFPro) μετά την παγκόσμια έρευνα εργασίας για το 2016 που πραγματοποίησε η ίδια. Μάλιστα, το αξιοσημείωτο είναι ότι αυτή δεν αφορούσε μόνο το ποδόσφαιρο αλλά όλο το χώρο του επαγγελματικού αθλητισμού. Ειδικά πάντως όσον αφορά το ποδόσφαιρο τα στοιχεία προκαλούν αίσθηση. Στην έρευνα συμμετείχαν 54 Εθνικοί Σύνδεσμοι Ποδοσφαιριστών (31 από την Ευρώπη, 13 από την Αφρική, 10 από την Αμερική) και συμπληρώθηκαν 13.876 ερωτηματολόγια από επαγγελματίες ποδοσφαιριστές, οι οποίοι αγωνίζονται σε 87 πρωταθλήματα. Η επεξεργασία και ανάλυση των απαντήσεων έγινε με τη βοήθεια του Πανεπιστημίου του Μάντσεστερ.
Οι νέοι παίκτες στο επίκεντρο της εκμετάλλευσης
Σύμφωνα με τα συμπεράσματα της έρευνας, το 40% των ποδοσφαιριστών δεν πληρώνονται έγκαιρα, πολλοί ποδοσφαιριστές αντιμετωπίζουν δυσμενείς πρακτικές, όπως η υποχρεωτική ατομική προπόνηση, σε άλλες ώρες, εκτός εκείνων της ομάδας όπου ανήκουν, ενώ είναι μεγάλα τα ποσοστά που αφορούν τους ποδοσφαιριστές που εξωθούνται και πιέζονται για ανανεώσεις ή λύσεις συμβολαίων ή αντιμετωπίζονται βίαια και με διακρίσεις.
Επίσης, ένα άλλο σημαντικό στοιχείο είναι το ότι η συντριπτική πλειοψηφία των ποδοσφαιριστών που απάντησαν στο ερωτηματολόγιο εκτιμά ότι οι νεαροί ποδοσφαιριστές αποτελούν το πιο ευαίσθητο μέρος της κοινωνίας του ποδοσφαίρου, καθώς δεν προστατεύονται επαρκώς τα δικαιώματά τους.
Παράλληλα, αποκαλύπτεται ότι πλέον ο μέσος όρος της χρονικής διάρκειας των συμβολαίων των ποδοσφαιριστών είναι μικρότερος των 2 ετών, ενώ το 45% των ποδοσφαιριστών που πήραν μέρος στην έρευνα κερδίζει λιγότερα από 900 ευρώ το μήνα.
Μέσω των απαντήσεων που δόθηκαν στο σχετικό ερωτηματολόγιο αναδείχθηκε επίσης και ένα άλλο στοιχείο, που δείχνει πού έχει φθάσει σήμερα η ανεξέλεγκτη δράση, ουσιαστικά υπό την ανοχή (παρά τα κατά καιρούς περιοριστικά μέτρα που παίρνονται) των παγκόσμιων οργανισμών του ποδοσφαίρου (FIFA, UEFA), των κυκλωμάτων μάνατζερς. Ενα μέρος της δραστηριότητάς τους αναδεικνύεται από το στοιχείο της έρευνας που αποκαλύπτει πως το 29% των ποδοσφαιριστών μεταγράφεται από μία ομάδα σε άλλη, δίχως τη θέλησή του, κάτω από πίεση και ψυχολογικό πόλεμο. Κάτι αντίστοιχο ισχύει και για τα κυκλώματα που δραστηριοποιούνται στο χώρο του στοιχήματος και ιδιαίτερα αυτά του παράνομου τζόγου. Οπως μαρτυρούν τα στοιχεία, το 7% των ποδοσφαιριστών σε όλο τον κόσμο έχει δεχθεί κρούση για να συμμετάσχει σε προκαθορισμό αποτελέσματος σε αγώνα και το 9% απάντησε στην έρευνα ότι στο πρωτάθλημά του έχει χειραγωγηθεί παιχνίδι.

ΣΗΜΑΝΤΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ
Μόλις το 2% των ποδοσφαιριστών σε όλο τον κόσμο κερδίζει πιο πολλά από 700.000 ευρώ το χρόνο και το 45% δεν παίρνει περισσότερα από 900 ευρώ το μήνα.
Το 21% των ποδοσφαιριστών έχει απολαβές μικρότερες των 270 ευρώ το μήνα.
Το 41% των ποδοσφαιριστών αντιμετωπίζει καθυστερήσεις στις πληρωμές των συμφωνηθέντων. Μάλιστα, για το 25% των ποδοσφαιριστών η χρονοτριβή στις πληρωμές αφορά διάστημα από 1 έως και 6 μήνες.
Οι καθυστερήσεις είναι αισθητά μεγαλύτερες σε όσους δεν έχουν έγκυρα συμβόλαια στα χέρια τους.
Επίσης, οι ποδοσφαιριστές, κατά μέσο όρο, υπογράφουν συμβόλαια για διάστημα μικρότερο των 2 ετών. Οσο μικρότερη είναι η διάρκεια ενός συμβολαίου, τόσο περιορίζονται και οι αποδοχές των ποδοσφαιριστών.
Το 29% των ποδοσφαιριστών μεταγράφεται από μία ομάδα σε άλλη δίχως τη θέλησή τους και κάτω από πίεση. Σε πολλές περιπτώσεις, προηγήθηκαν καθυστερήσεις στις πληρωμές αυτών των ποδοσφαιριστών.
Το 8% των ποδοσφαιριστών δεν έχει συμβόλαιο.
Το 22% των ποδοσφαιριστών είναι ενήμερο για την πρακτική πίεσης που ακολουθούν οι ομάδες, υποχρεώνοντας τους παίκτες τους να προπονούνται μόνοι τους. Το 7% των ποδοσφαιριστών έχει εξαναγκαστεί να μπει στη διαδικασία των προπονήσεων εκτός ομάδας.
Το 9% των ποδοσφαιριστών έχει πέσει θύμα βίας, το 8% έχει αντιμετωπίσει κάποιας μορφής διάκριση και το 16% έχει βιώσει καταστάσεις απαξίωσης και επιθετικής συμπεριφοράς.
Κατά μέσο όρο, ένας ποδοσφαιριστής από κάθε ενδεκάδα θα προσεγγιστεί από άτομα που στήνουν παιχνίδια, μία φορά στην καριέρα του.
Το 7% των ποδοσφαιριστών σε όλο τον κόσμο έχει δεχτεί κρούση για να συμμετάσχει σε προκαθορισμό αποτελέσματος σε αγώνα και το 9% απάντησε στην έρευνα ότι στο πρωτάθλημά του έχει χειραγωγηθεί παιχνίδι.

Δευτέρα 5 Δεκεμβρίου 2016

Και στην Ιταλία τα βουβάλια μαλώνουν....

Τυπικό περιεχόμενο του ιταλικού δημοψηφίσματος
Τυπικό περιεχόμενο του δημοψηφίσματος είναι η έγκριση μιας ευρείας συνταγματικής αλλαγής, που έχει προτείνει η κυβέρνηση του Ματέο Ρέντσι, βασικό περιεχόμενο της οποίας είναι η σημαντική ισχυροποίηση της κυβέρνησης έναντι του κοινοβουλίου, μέσα απ' την αλλαγή της μορφής του ιταλικού Κοινοβουλίου. Το τελευταίο αποτελείται από δύο Σώματα, τη Γερουσία και τη Βουλή των αντιπροσώπων, που πρέπει να συμφωνούν για τη στήριξη της κυβέρνησης ή για την υπερψήφιση ενός νόμου. Ο ισχύων εκλογικός νόμος πριμοδοτεί το πρώτο κόμμα σε εθνικό επίπεδο στη Βουλή των αντιπροσώπων, και έχει ως αποτέλεσμα μια ισχυρή κοινοβουλευτική πλειοψηφία του πρώτου σε ψήφους κόμματος (ή συνασπισμού κομμάτων), ενώ δεν οδηγεί υποχρεωτικά σε πλειοψηφία στη Γερουσία. Χαρακτηριστικά, ο κυβερνών συνασπισμός κομμάτων με 29,5% των ψήφων έχει το 54,7% στη Βουλή των αντιπροσώπων, ενώ με 31,5% των ψήφων το 39% των εδρών στη Γερουσία. Η συγκεκριμένη δομή του ιταλικού Κοινοβουλίου απαιτεί ευρύτερη αστική συναίνεση και καθιερώθηκε μετά το Β Παγκόσμιο Πόλεμο, ως μια τάχα «δικλίδα ασφαλείας», στο πλαίσιο της αστικής στρατηγικής για την πλήρη ενσωμάτωση του ισχυρού κομμουνιστικού κινήματος της Ιταλίας εκείνης της περιόδου. Ως αποτέλεσμα, η Ιταλία σημειώνει συχνές αλλαγές κυβερνήσεων, έχοντας αλλάξει 62 κυβερνήσεις τα τελευταία 67 χρόνια. Σίγουρα η ανάγκη υπερψήφισης από δύο διαφορετικά Κοινοβούλια διαφορετικής σύνθεσης βάζει ορισμένα προσκόμματα στην ταχεία προώθηση ορισμένων πλευρών της αστικής πολιτικής, ιδιαίτερα όσων δεν βρίσκουν ευρύτατη στήριξη απ' την άρχουσα τάξη.
Η συνταγματική μεταρρύθμιση του Ρέντσι υποβαθμίζει στην πράξη τη Γερουσία σε ένα ουσιαστικά συμβουλευτικό όργανο. Αναιρεί την ανάγκη συναίνεσης ευρύτερων τμημάτων της αστικής τάξης, αφού ισχυροποιείται η κοινοβουλευτική παρουσία του πρώτου κόμματος. Με τον τρόπο αυτό, τελικά ισχυροποιείται η αστική κυβέρνηση έναντι του Κοινοβουλίου και διευκολύνεται η ταχύτερη υλοποίηση ορισμένων μέτρων, όπως επίσης οδηγεί σε σταθερότερες κυβερνήσεις. Ωστόσο, η άσκηση της αστικής εξουσίας στην Ιταλία τα τελευταία 70 χρόνια δεν απειλήθηκε ποτέ ούτε βρήκε ουσιαστικές δυσκολίες λόγω της μορφής της κοινοβουλευτικής λειτουργίας.
Γι' αυτό και η σημαντική δυναμική του ΟΧΙ δεν αφορά κυρίως τη μορφή του πολιτεύματος. Αντίθετα, εκφράζει αποκλίνοντα συμφέροντα που διαπερνούν την ιταλική αστική τάξη.
Τα δύο στρατόπεδα και η διαπάλη τους
Ο Ματέο Ρέντσι προσέλαβε τον υπεύθυνο της προεκλογικής εκστρατείας του Μπαράκ Ομπάμα για να οργανώσει την καμπάνια του ΝΑΙ. Ανοικτά υπέρ του ΝΑΙ έχει τεθεί ο Σύνδεσμος Ιταλών Βιομηχάνων (Confindustria), η εργατική συνομοσπονδία των χριστιανοδημοκρατών (CISL), το Ευρωπαϊκό Σοσιαλιστικό Κόμμα και ένα τμήμα του Τύπου.
Αντίθετα, το στρατόπεδο του ΟΧΙ έχει δύο διακριτές οργανωτικές επιτροπές, που διαφοροποιούνται στο περιεχόμενο της πρότασής τους. Ανοικτή υποστήριξη για το ΟΧΙ έχει εκφράσει το Κίνημα των Πέντε Αστέρων (του Μπέπε Γκρίλο), το Forza Italia του Σίλβιο Μπερλουσκόνι, η αποσχιστική Λέγκα του Βορρά, το νεοσύστατο κόμμα της «Ιταλικής Αριστεράς», η Γενική Εργατική Συνομοσπονδία της Ιταλίας (η πάλαι ποτέ «κομμουνιστική» συνομοσπονδία), και μια σειρά σημαντικές πολιτικές φυσιογνωμίες της Ιταλίας.
Την ίδια στιγμή, σημαντικοί πυλώνες του αστικού συστήματος της Ιταλίας δεν έχουν τοποθετηθεί με ξεκάθαρο τρόπο απέναντι στο δημοψήφισμα.
Το δημοψήφισμα έχει μεταβληθεί σε σύγκρουση δύο ισχυρών αστικών στρατοπέδων, που εκφράζονται κάθετα σ' ολόκληρη την ιταλική κοινωνία και διαπερνούν παραδοσιακούς πολιτικούς σχηματισμούς. Ετσι, Ρέντσι και Ντ' Αλέμα, παρά την κοινή κεντροαριστερή προέλευσή τους βρίσκονται σε αντίπαλα στρατόπεδα. Η διαίρεση εμφανίστηκε μέσα στους κόλπους της κύριας οργάνωσης της άρχουσας τάξης, τον Σύνδεσμο Ιταλών Βιομηχάνων, που πρακτικά διαιρέθηκε στα δύο προτού τελικά υπερισχύσει η θέση υπέρ του ΝΑΙ.
Σε προηγούμενη φάση, η κυβέρνηση Ρέντσι αναγόρευσε το δημοψήφισμα ως γενική έγκριση της πολιτικής της. Οι νομοθετικές παρεμβάσεις που επιδιώκει να προωθήσει με ταχύτερο και αποτελεσματικότερο τρόπο μετά τις συνταγματικές αλλαγές αφορούν δημοσιονομικά μέτρα που αναφέρονται στην αστική πολιτική εξόδου απ' την κρίση και τη δημοσιονομική πειθαρχία της Οικονομικής και Νομισματικής Ενωσης και της στρατηγικής της ΕΕ γενικότερα.
Ετσι, το δημοψήφισμα έχει στην πράξη αναγορευτεί σε «λυδία λίθο» τόσο σχετικά με τη στήριξη της κυβέρνησης Ρέντσι, όσο και με τη στήριξη των μέτρων δημοσιονομικής πειθαρχίας της ΕΕ.
Σημαντικό τμήμα της ιταλικής άρχουσας τάξης αμφισβητεί πλέον ανοικτά τη συμμετοχή της χώρας στην Ευρωζώνη ακόμα και στην ΕΕ1. Η συμμετοχή στην Ευρωζώνη δεν βρήκε όλα τα κράτη - μέλη εξίσου ωφελημένα. Στον μεταξύ τους ανταγωνισμό, ανάμεσα στις τρεις μεγαλύτερες οικονομίες της ΕΕ, καθαρά κερδισμένη βγήκε η Γερμανία που είδε την ανταγωνιστικότητα της οικονομίας της να βελτιώνεται. Σημαντικό τμήμα των ιταλικών μονοπωλιακών ομίλων είδαν την ανταγωνιστικότητά τους να υποχωρεί απέναντι στους γερμανικούς, ενώ η συμμετοχή στην Ευρωζώνη και στην ΕΕ αναιρεί τα προστατευτικά όπλα ενός αδύναμου νομίσματος και μιας δασμολογικής πολιτικής προστασίας. Ως αποτέλεσμα της σχετικής οικονομικής επιδείνωσης, το ιταλικό κρατικό χρέος ανέρχεται σε 130% του ΑΕΠ, ενώ το απόλυτο μέγεθός του ξεπερνά τα 2,2 τρισ. ευρώ, καθιστώντας ιδιαίτερα δύσκολη τη διαχείρισή τουΗ αποδυνάμωση της ιταλικής βιομηχανίας και γενικότερα της οικονομίας είναι η οικονομική βάση όλου του αστικού ρεύματος που υποστηρίζει το ΟΧΙ στο δημοψήφισμα.
Συγχρόνως, η «βελούδινη» έξοδος της Βρετανίας απ' την ΕΕ αποδυνάμωσε σε μεγάλο βαθμό ένα απ' τα κύρια επιχειρήματα εναντίον μιας πιθανής εξόδου της Ιταλίας από την Ευρωζώνη.
«Ντόμινο» εξελίξεων
Μια πιθανή επικράτηση του ΟΧΙ στην Ιταλία ενδέχεται να δράσει σαν «θρυαλλίδα» πολιτικών και οικονομικών εξελίξεων.
Οκτώ μεγάλες ιταλικές τράπεζες εμφανίζουν σημαντικό κεφαλαιακό έλλειμμα που υπερβαίνει τα 100 δισ. ευρώ. Μια επικράτηση του ΟΧΙ ενδέχεται να οδηγήσει σε απόσυρση καταθέσεων απ' τις αδύναμες ιταλικές τράπεζες και να απαιτηθεί η άμεση διάσωσή τους. Η ανακεφαλαιοποίησή τους απαιτεί, με βάση τις τελευταίες ευρωπαϊκές οδηγίες, «κούρεμα» καταθέσεων και καταστροφή των μετόχων. Οι διεργασίες στο ιταλικό αστικό σύστημα θα επιταχυνθούν, αφού ήδη ο βαθμός συναίνεσής του στην εφαρμοζόμενη πολιτική δεν είναι καθολικός. Το αστικό ρεύμα που καλεί σε «εθνική» δημοσιονομική και νομισματική πολιτική, δηλαδή σε Italexit αντικειμενικά θα ισχυροποιηθεί.
Ο πρωθυπουργός, Ματέο Ρέντσι, έχει επενδύσει σημαντικό πολιτικό κεφάλαιο στην επικύρωση των συνταγματικών αλλαγών, και η αποτυχία να τις προωθήσει μπορεί να οδηγήσει σε παραίτησή του, σε πολιτική αστάθεια στην Ιταλία και σε πρόωρες εκλογές, μέσα στο 2017. Σε μια τέτοια περίπτωση, το Κίνημα των πέντε αστέρων του ευρωσκεπτικιστή Μπέπε Γκρίλο, που μιλά ανοιχτά για δημοψήφισμα για την παραμονή της Ιταλίας στην Ευρωζώνη θα ισχυροποιηθεί σημαντικά.
Συγχρόνως, το Μάη του 2017 είναι προγραμματισμένες οι γαλλικές προεδρικές εκλογές. Η αντιπαράθεση στο εσωτερικό της γαλλικής άρχουσας τάξης έχει αντίστοιχο χαρακτήρα με τη σχετική ιταλική και εδράζεται στην αποδυνάμωση της γαλλικής οικονομίας σε σχέση με τη γερμανική την τελευταία δεκαπενταετία, που τροφοδοτεί τον αστικό ευρωσκεπτικισμό. Η επικράτηση του ΟΧΙ στο δημοψήφισμα της Ιταλίας θα τροφοδοτήσει το σχετικό ρεύμα και στη Γαλλία.
Αλλωστε, αντίστοιχες εξελίξεις παρατηρούνται σ' ολόκληρη την Ευρώπη. Αυτήν την τάση τελικά αντανακλά και η αναβολή του 2ουγύρου των προεδρικών εκλογών στην Αυστρία για σήμερα, 4 Δεκέμβρη, όπως και η πιθανή επικράτηση του ακροδεξιού και αντιμεταναστευτικού «κόμματος της Ελευθερίας της Αυστρίας».
Οι εξελίξεις αυτές επαναφέρουν στο επίκεντρο των αστικών αναλύσεων τη γνωστή συζήτηση για το μέλλον της Ευρωζώνης2, με πιθανολογούμενα σενάρια μια έξοδο της Ιταλίας που θα κλυδωνίσει την Ευρωζώνη ή ακόμα και μια έξοδο της Γαλλίας που θα τη διαλύσει.
Ορισμένες γενικότερες επισημάνσεις
Οι εξελίξεις τόσο στην Ιταλία όσο και διεθνώς τελικά αντανακλούν την πορεία της καπιταλιστικής οικονομίας. Η ιταλική οικονομία δεν έχει επανέλθει στα προ κρίσης επίπεδα, και γενικότερα η διεθνής οικονομία βρίσκεται σε επιβράδυνση, εμφανίζοντας αδυναμία διαχείρισης της απαραίτητης απαξίωσης του υπερσυσσωρευμένου κεφαλαίου.3 Η αδυναμία σταθεροποίησης της καπιταλιστικής ανάπτυξης διεθνώς, αλλά και η όξυνση της ανισόμετρης ανάπτυξης που παρατηρείται την τελευταία 15ετία και μεταβάλλει τους διεθνείς οικονομικούς συσχετισμούς πυροδοτούν πολιτικές αλλαγές σ' ολόκληρο τον κόσμο, ενώ αυξάνουν σημαντικά και την πιθανότητα εκδήλωσης γενικευμένων πολεμικών αναμετρήσεων.
Οι τάσεις αυτές οξύνουν την αντιπαράθεση μέσα στις ΗΠΑ, στην ΕΕ, αλλά και στην Ιαπωνία και τροφοδοτούν ένα ισχυρό αστικό ρεύμα που σηκώνει τη σημαία του εθνικού προστατευτισμούαπέναντι στη γραμμή του κοσμοπολιτισμού του κεφαλαίου, που αποτελεί την κυρίαρχη διεθνή αστική στρατηγική τις τελευταίες δεκαετίες.
Σε τελευταία ανάλυση, η διαπάλη αυτή, ανάμεσα στις δύο διαφορετικές αστικές οικονομικές πολιτικέςεκφράζεται σ' όλα τα κράτη του καπιταλιστικού κόσμου, με τις συμμαχίες των μερίδων της άρχουσας τάξης, σε εθνικό και διεθνές επίπεδο να επηρεάζονται σημαντικά απ' αυτήν τη διαπάλη.
Η οξυμένη διαπάλη στο εσωτερικό του αντίπαλου και η πιθανή αστάθεια απαιτούν προετοιμασία της εργατικής τάξης και του επαναστατικού κινήματός της για τα επερχόμενα καθήκοντα.
Πρώτα και κύρια, αποδεικνύουν πως ο εχθρός δεν είναι ανίκητος. Αποδεικνύουν πως οι εσωτερικές αντιθέσεις του σύγχρονου καπιταλισμού είναι μεγάλες, ολοένα και πιο οξυνόμενες, πως τελικά είναι αγεφύρωτες. Δείχνουν πως η ανάπτυξη του καπιταλισμού οξύνει τις αντιθέσεις και παράγει, με αντικειμενικό τρόπο, εκείνες τις καταστάσεις που μπορεί να επιτρέψουν την επαναστατική πολιτική δράση.
Παράλληλα, η όξυνση των αντιθέσεων επιτρέπει στο επαναστατικό κίνημα, στο βαθμό που κατανοεί τις αντιθέσεις, το χαρακτήρα τους, την αιτία που τις παράγει να τις αξιοποιήσει για να προωθήσει τους στόχους του.
Τόσο η θεωρία όσο και η ιστορική πείρα δείχνουν πως αναγκαία προϋπόθεση για την αξιοποίηση των αντιθέσεων από πλευράς του κινήματος είναι η ξεκάθαρη στρατηγική του. Η κατανόηση πως βασική αντίθεση του καπιταλισμού είναι η αντίθεση ανάμεσα στο κεφάλαιο και την εργασία, και πως μόνο η στοχοπροσήλωση στην επίλυσή της, μόνο η γραμμή ταξικής σύγκρουσης με την πολιτική της αστικής τάξης σε κάθε χώρα μπορεί να ανασυντάξει το εργατικό κίνημα και να ισχυροποιήσει το Κόμμα. Μόνο με αυτήν τη γραμμή σύγκρουσης τόσο με τον εθνικισμό όσο και με τον κοσμοπολιτισμό του κεφαλαίου το κίνημα δεν θα μεταβληθεί σε ουρά της μίας ή της άλλης αστικής γραμμής, αλλά θα αξιοποιήσει τις αντιθέσεις για να βάλει τις σφραγίδα του στις εξελίξεις.

Κυριακή 4 Δεκεμβρίου 2016

Τερτίπια...


 Παλιά και δοκιμασμένα κόλπα χρησιμοποιεί η Διοίκηση προκειμένου να φέρει τους εργαζόμενους με τα νερά της. Το τελευταίο το βάφτισαν “επιτροπές διαπραγμάτευσης”.
Σύμφωνα μ’ αυτό, οι υπάλληλοι του διοικητικού και του οικονομικού τμήματος, έπρεπε να καταθέσουν προτάσεις για τη λύση του προβλήματος της στελέχωσης της εφημερίας στο ΤΕΠ. Και θα μπορούσε κάποιος να επαινέσει τη Διοίκηση, για το ότι συμβουλεύεται τους εργαζόμενους. Υπάρχει όμως μια(για κάποιους) λεπτομέρεια, που φέρνει τα πράγματα στην πραγματική τους διάσταση.
Έτσι, λαμβάνονται όλες οι προτάσεις υπόψη, εκτός από μία: αυτήν της πρόσληψης μόνιμου προσωπικού. Αντί να φροντίσει λοιπόν η Διοίκηση να προσλάβει κόσμο, πετάει το μπαλάκι στους εργαζόμενους, προτρέποντάς τους να βάλουν οι ίδιοι τη θηλιά στο λαιμό τους. Και όλο και κάποιος “φωστήρας” θα βρεθεί, για να προτείνει την πρόσληψη εργαζόμενων με ελαστικές σχέσεις εργασίας ή ακόμα και την Αντηρίδα(μην καταξοδευτούμε κιόλας!). Διακαής άλλωστε ο πόθος της Διοίκησης για προσωπικό-λάστιχο...
Ρίχνει επίσης η Διοίκηση το δόλωμα της “εθελοντικής συμμετοχής” στα απογευματινά ιατρεία, με την υποχρέωση όμως από μεριάς εργαζόμενων, να συμμετέχουν στις εφημερίες του ΤΕΠ. Μ’ ένα σμπάρο, δυό τρυγόνια...
Βασική τους επιδίωξη είναι, να αποδεχτούν οι εργαζόμενοι να πληρώνονται από τις απευθείας πληρωμές των ασθενών. Και εδώ πατούν πάνω σε υπαρκτές ανάγκες: ενώ εισόδημα των εργαζόμενων διαρκώς μειώνεται, τα δάνεια και τα έξοδα των παιδιών που σπουδάζουν, εξακολουθούν να “τρέχουν”. Στοχοποιούν το χρήστη υπηρεσιών υγείας ως “πελάτη” και λένε στον εργαζόμενο: “όσο παραπάνω πελάτες, τόσο καλύτερη πληρωμή για σένα”. Κι ας πληρώνει ο χρήστης υγείας ασφαλιστικές εισφορές και τα μαλλιοκέφαλά του στην εφορία, κι ας είναι ο συγγενής, ο γείτονας, ο φίλος μας...
Δεν τους αρκεί να τρωγόμαστε μεταξύ μας, αλλά θέλουν να μας στρέψουν και ενάντια στον κόσμο. Έτσι το έργο τους γίνεται ευκολότερο. Θα βάλουν μπρος τη μηχανή του “κοινωνικού αυτοματισμού” και τρέχα μετά να διεκδικήσεις αυξήσεις και καλύτερους όρους δουλειάς. Από ποιόν; Απ’ αυτόν που δεν έχει στον ήλιο μοίρα;
Και επειδή αυτά που κόβονται από μας και τους υπόλοιπους εργαζόμενους δεν εξαυλώνονται, αλλά πηγαίνουν στις τσέπες κάποιων, ας βάλουμε στο στόχαστρο αυτούς και την πολιτική που τους στηρίζει.
Επιχειρηματικοί όμιλοι-Ευρωπαική Ένωση-κεφάλαιο και οι κυβερνήσεις τους,  είναι οι αντίπαλοι  και όχι οι συνάδελφοί μας. Η πανεργατική απεργία στις 8 Δεκέμβρη είναι μιας πρώτης τάξεως ευκαιρία να φτύσουμε στη σούπα τους. Και ας πιπιλίζουν οι παπαγάλοι τους την καραμέλα της αναποτελεσματικότητας των αγώνων. Αυτούς φοβούνται, αυτό φανερώνουν οι προσπάθειές τους στα πλαίσια της δεύτερης αξιολόγησης για την αλλαγή του συνδικαλιστικού νόμου, για πρόσθετα εμπόδια στην κήρυξη των απεργιών.

Συμμετέχουμε στην πανεργατική απεργία την Πέμπτη 8 Δεκέμβρη


Συγκέντρωση στις 10:30 π.μ. στο άγαλμα Βενιζέλου

Δεύτερη δύναμη αναδείχτηκε η ΔΑΣ

Σε δεύτερη δύναμη αναδείχθηκε η «Δημοσιοϋπαλληλική Αγωνιστική Συσπείρωση» (ΔΑΣ, στηρίζεται από το ΠΑΜΕ) από τις εκλογές ανάδειξης του νέου Γενικού Συμβουλίου της ΑΔΕΔΥ, με τις οποίες ολοκληρώθηκε το 36ο Συνέδριο της τριτοβάθμιας συνδικαλιστικής οργάνωσης του Δημοσίου. Η ΔΑΣ παρουσιάζει σημαντική άνοδο σε ψήφους και ποσοστά, πτώση παρουσίασαν η ΠΑΣΚΕ και η ΔΑΚΕ ενώ η κυβερνητική παράταξη η Ενωτική Αγωνιστική Εκκίνηση/ΣΥΡΙΖΑ ήρθε 4η.
Αναλυτικά, για το νέο 85μελές Γενικό Συμβούλιο ψήφισαν 633 αντιπρόσωποι και βρέθηκαν 631 έγκυρα (από 694 αντιπρόσωποι και 693 έγκυρα το 2013).
§  Η ΔΑΣ πήρε 112 ψήφους και ποσοστό 17,75% (από 91 ψήφους και 13,13%).
§  Η ΔΑΚΕ πήρε 136 ψήφους και 21,55% (από 154 ψήφους και 22,2%).
§  Η ΠΑΣΚ 107 ψήφους και 16,96% (από 174 ψήφους και 25,1%).
§  Η «Ενωτική Αγωνιστική Εκκίνηση» (ΣΥΡΙΖΑ) 93 ψήφους και 14,74%
§  Το ΜΕΤΑ (ΛΑΕ) πήρε 57 ψήφους και 9,03% (στο προηγούμενο συνέδριο το ΜΕΤΑ - το οποίο στήριζαν από κοινού ο ΣΥΡΙΖΑ και οι σημερινές δυνάμεις της ΛΑΕ - είχε πάρει συνολικά 114 ψήφους και 16,4%).
§  Οι ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ πήραν 70 ψήφους και 11,09% (από 68 ψήφους και 9,8%)
§  Η «Δημοσιοϋπαλληλική Ανατροπή» (πρώην ΠΑΣΚ στην ΠΟΕ-ΟΤΑ) πήρε 40 ψήφους και 6,34% (από 63 ψήφους και 9%).
§  Οι «Ανεξάρτητες Ενωτικές Κινήσεις», που κατέβηκαν για πρώτη φορά, πήραν 13 ψήφους και 2,06%.
Στο νέο Γενικό Συμβούλιο, η ΔΑΣ καταλαμβάνει 15 έδρες (από 11 που είχε), η ΔΑΚΕ 18 (από 19), η ΠΑΣΚ 14 (από 22), η «Ενωτική Αγωνιστική Εκκίνηση» 13 έδρες και το ΜΕΤΑ 8 έδρες (όπως και παραπάνω, το ΜΕΤΑ στο προηγούμενο συνέδριο είχε 13 έδρες), οι ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ 10 έδρες (από 8), η «Δημοσιοϋπαλληλική Ανατροπή» 5 έδρες (από 8) και οι «Ανεξάρτητες Ενωτικές Κινήσεις» 2 έδρες.
Νωρίτερα, η ΔΑΣ είχε καταγγείλει την απόπειρα νοθείας της εκλογικής διαδικασίας από αντιπρόσωπο της ΔΑΚΕ που προσπάθησε να διπλοψηφίσει, γεγονός που αποτράπηκε μετά από άμεση παρέμβαση των μελών της εφορευτικής επιτροπής. 

Πέμπτη 1 Δεκεμβρίου 2016

Χαρακτηριστικό δείγμα των ανατροπών που θα ακολουθήσουν στα Εργασιακά


από το http://www.imerodromos.gr/
Τυχερέ Γιάννη!
Εκεί, κάπου στα χωριά της Πτολεμαϊδας, ο Γιάννης. Δουλεύει στην εξόρυξη λιγνίτη. Με αμοιβή 2,80 ευρώ την ώρα μικτά. Ήτοι 22,40 ευρώ το οκτάωρο, 448 ευρώ το μήνα, με πλήρη απασχόληση…
Ποτέ ο Γιάννης δεν παίρνει πάνω από 400 ευρώ μικτά. Γιατί η απασχόληση δεν είναι πλήρης. Το πόσο θα δουλέψει εξαρτάται από τον εργολάβο που έχει αναλάβει την εξόρυξη…
Ο Γιάννης έχει οικογένεια. Παιδιά, φροντιστήρια, φόροι, ΕΝΦΙΑ. Και τους λογαριασμούς που τρέχουν, φως- νερό- τηλέφωνο. Έρχονται και τα τέλη κυκλοφορίας, για χριστουγεννιάτικο τραπέζι δεν μιλά κανένας στο σπίτι. Κι η γιαγιά άρρωστη, που τσοντάρει από τη σύνταξή της για τη συντήρηση της οικογένειας του Γιάννη.
Εκατοντάδες χιλιάδες οι Γιάννηδες στην Ελλάδα της μεγάλης ύφεσης, των επικυρίαρχων και των μνημονιακών κυβερνήσεων. Ίσως κι ο συγκεκριμένος Γιάννης να λογίζεται από τους τυχερούς, καθώς προς το παρόν τουλάχιστον πληρώνεται σχεδόν στην ώρα του και ελπίζει πως μπορεί να έχει για πολύ καιρό ακόμη δουλειά. Υγεία μόνο να έχει, γιατί στα λιγνιτωρυχεία οι συνθήκες υγιεινής είναι κάτι παραπάνω από κάκιστες.
Τυχερός ο Γιάννης της Πτολεμαϊδας, γιατί οι περισσότεροι απασχολούμενοι της κατηγορίας του όχι μόνο εργάζονται πολύ λιγότερες ώρες, αλλά και πληρώνονται τη γλίσχρα αμοιβή τους στη χάση και στη φέξη. Και μιλάμε για αμοιβές των 150-250 ευρώ τον μήνα, για αναμονή ατέλειωτες ώρες στο τηλέφωνο για να ειδοποιηθούν αν και πόσο θα δουλέψουν την επαύριο, για μαύρη- κατάμαυρη εργασία.
Η Μαρία, για παράδειγμα. Πτυχιούχος φιλολογίας, κοντά στα 30. Την καλούν να καλύπτει κενά σε μεγάλο φροντιστήριο, συνήθως τα Σαββατοκύριακα. Όχι πάντα, για ώρες που μπορεί να κυμαίνονται από 1 ως 8. Με αμοιβή 2 ευρώ την ώρα. 16 ευρώ για πλήρες ωράριο, η Μαρία. Αν είναι ‘’τυχερή’’ και δουλέψει φουλ 4 Σαββατοκύριακα, δηλαδή 8 οκτάωρα, θα ‘’κονομήσει’’ 128 ευρώ το μήνα- τα έξοδα μετακίνησης δηλαδή, ένα καφέ και μια τυρόπιτα…
Ελλάδα 2016… Να μειωθούν κι άλλο οι μισθοί, απαιτούν οι επικυρίαρχοι. Ατομικές συμβάσεις εργασίας, συμφωνεί απολύτως και ο Κυριάκος Μητσοτάκης και οι μεγαλοδημοσιογράφοι τύπου Μπάμπη Παπαδημητρίου. Να ψαλιδιστούν, ή και να καταργηθούν τα επιδόματα της εξαθλίωσης. Να καταργηθούν οι φοροαπαλλαγές. Να μειωθεί το αφορολόγητο, για να μην φοροδιαφεύγουν οι μισθωτοί και οι συνταξιούχοι!
Τυχερέ Γιάννη! Όπως υπολογίζει η ΕΛΣΤΑΤ, το δεύτερο τρίμηνο του 2016 στην Ελλάδα υπήρχαν 272.700 υποαπασχολούμενοι, ήτοι- σύμφωνα με τον ορισμό της Στατιστικής Αρχής- άτομα τα οποία απασχολούνται τόσο λίγο που περισσότερο μοιάζουν με άνεργους παρά με απασχολούμενους. Με απλά λόγια, τα άτομα αυτά ‘’εργάζονται’’ ελάχιστες ώρες την εβδομάδα (ακόμη και μία) αλλά στους στατιστικούς πίνακες της ΕΛΣΤΑΤ και της Eurostatυπολογίζονται στους απασχολούμενους.
Με ‘’αμοιβές’’ που κυμαίνονται από 4 άντε ως 20 ευρώ την εβδομάδα, δηλαδή 16-80 άντε 100 ευρώ το μήνα! Και μη νομίζουμε ότι είναι τίποτε νεαροί ή φοιτητές που κάνουν θελήματα. Από αυτούς, οι 118.600 είναι άτομα 30-44 ετών και οι 83.000 άτομα 45-64 ετών!
Ακριβώς οκτώ χρόνια πριν, το 2008, οι υποαπασχολούμενοι ήταν 95.200. Τριπλασιάστηκαν στα χρόνια της ύφεσης και της υποτέλειας. Όπως και οι άνεργοι (αυτοί δηλαδή που δεν εργάζονται ούτε μία ώρα την εβδομάδα), που από 366.700 το 2008 εκτινάχτηκαν σε 1.112.100 άτομα το 2016.
Υπάρχουν και τα στοιχεία της Εργάνης. Το δεκάμηνο Ιανουαρίου- Οκτωβρίου έγιναν 1.830.000 προσλήψεις. Από αυτές, μόνο το 45,78% αφορούσαν σε συμβάσεις πλήρους απασχόλησης. Το 39,08% ήταν συμβάσεις μερικής απασχόλησης και το 14,4% συμβάσεις εκ περιτροπής απασχόλησης.

Ειδικότερα τον Οκτώβριο, τα στοιχεία δείχνουν ότι οι συμβάσεις πλήρους απασχόλησης ήταν λιγότερες από το 40% του συνόλου, γεγονός που δείχνει ότι από μήνα σε μήνα οι λεγόμενες ευέλικτες μορφές εργασίας κερδίζουν με αλματώδη ρυθμό έδαφος. Πιο συγκεκριμένα, το μήνα αυτό μόλις το 38,32% των προσλήψεων έγιναν με συμβάσεις πλήρους απασχόλησης και το υπόλοιπο 61,68% με ‘’ευέλικτο’’ ωράριο (46,51% μερική απασχόληση και 15,14% εκ περιτροπής).
Τυχερέ Γιάννη! Μπορεί να αναπνέεις με το κιλό την καρβουνόσκονη, αλλά με λίγη τύχη ίσως και πιάσεις το 400άρι το μήνα. Να γιάνει μονάχα και η γιαγιά, να συνεχίσει να τσοντάρει στον οικογενειακό προϋπολογισμό…
Έξω βρέχει αυτή την ώρα. Ο ντελιβεράς, όμως, μας έφερε την παραγγελία. Πτυχιούχος το παλικάρι, με μεταπτυχιακό και πολλά όνειρα. Η νιτσεράδα δεν μπόρεσε να τον προφυλάξει από την μπόρα. Μουσκεμένο το κεφάλι του, παγωμένα τα χέρια. Και τα όνειρά του καβάλα σε ένα ‘’παπάκι’’, η αμοιβή του ανάλογη με τις παραγγελίες που διεκπεραιώνει. Δυο- τρία κατοστάρικα το μήνα…
Ελλάδα 2016. Όχι στις συλλογικές συμβάσεις, ναι στις ομαδικές απολύσεις, να μειωθεί το αφορολόγητο για να συλληφθούν οι φοροφυγάδες μισθωτοί και συνταξιούχοι. Εργασιακός μεσαίωνας; Ή μήπως ξεπεράσαμε και τον μεσαίωνα και οδεύουμε πλέον προς την εποχή της δουλοκτησίας;
 Χαρακτηριστικό δείγμα των ανατροπών που θα ακολουθήσουν στα Εργασιακά

«Στο διάλειμμα των "σκληρών διαπραγματεύσεων" για τα Εργασιακά, η νέα υπουργός Εργασίας βρήκε χρόνο για να περάσει νομοθετική παρέμβαση για την πλήρη απελευθέρωση και ενδυνάμωση της δράσης των ιδιωτικών γραφείων ευρέσεως εργασίας», σχολιάζει με ανακοίνωσή του το ΠΑΜΕ.
«Την ίδια στιγμή», τονίζει, «που η προστασία των ανέργων έχει πιάσει πάτο, όταν επιδοτείται μόλις το 1/8 αυτών, όταν το φάρμακο των δήθεν ενεργητικών πολιτικών για την ανεργία προβλέπει ευέλικτα, κακοπληρωμένα προγράμματα με ελάχιστες εγγυήσεις για τα αφεντικά χωρίς να κατοχυρώνεται η σταθερή και μόνιμη εργασία, η πρώτη τροπολογία της νέας υπουργού μεγεθύνει και ενισχύει την παρέμβαση των δουλεμπορικών γραφείων, στέλνοντας δεκάδες χιλιάδες ανέργους στα νύχια τους.
Αντί να βρεθούν στο "πυρ το εξώτερον" τα παράσιτα, οι μεσάζοντες της εργασίας που εμπορεύονται την ανάγκη για δουλειά και τα βάσανα από τη μακροχρόνια ανεργία που βρίσκεται παγιωμένη σε πολύ υψηλά επίπεδα, αναβαθμίζεται η θέση τους στο καθεστώς μονιμοποίησης της εργασιακής ζούγκλας. Είναι χαρακτηριστικό δείγμα των ανατροπών που θα ακολουθήσουν στις εργασιακές σχέσεις.
Είναι πρόκληση η τροπολογία της κυβέρνησης την ώρα που μια σειρά χώροι δουλειάς όπως οι εργαζόμενοι στην εταιρεία "ΑΦΟΙ ΒΛΑΧΟΥ", οι εργαζόμενοι της ΛΑΡΚΟ, οι εργαζόμενοι στα νοσοκομεία όπως στον "Ευαγγελισμό" και αλλού, δίνουν σκληρό αγώνα για να καταργηθούν τα πάσης φύσεως δουλεμπορικά γραφεία. Η νέα και στη θέση της και στην ηλικία υπουργός αυτό το μέλλον υπόσχεται στους νέους εργαζόμενους.
Το ΠΑΜΕ καλεί τις συνδικαλιστικές οργανώσεις να πάρουν θέση για την απαράδεκτη νομοθετική πρωτοβουλία της κυβέρνησης, να ενημερώσουν τους εργαζόμενους και τους ανέργους σε κάθε κλάδο και χώρο δουλειάς. Να εντείνουν τα μέτρα για την προετοιμασία και την οργάνωση για την επιτυχία της πανελλαδικής - πανεργατικής απεργίας στις 8 Δεκέμβρη».